ตอนที่ 85 ตกลงแล้วใช่ห้องสระน้ำหรือเปล่า

บรรทัดถัดมา

"KL ขอเตือนคุณ: หากคุณถูกหลอกให้เข้าไปในเขตมรณะ โปรดฆ่าตัวตายทันที มิฉะนั้น อาจเกิดผลลัพธ์ที่ไม่อาจประเมินและไม่อาจแบกรับได้"

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น ซึมซับข้อมูลเหล่านี้อย่างรวดเร็ว

สไลเดอร์ ประตู เขตมรณะ คำพวกนี้เพิ่งจะเคยปรากฏเป็นครั้งแรก

แม้จะไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้หมายถึงอะไรกันแน่ แต่เรื่องแรกที่ต้องทำในตอนนี้ชัดเจนอยู่แล้ว นั่นคือออกไปจากที่นี่ตามข้อมูลข่าวสาร

เสี่ยวอวี้ยื่นหน้าเข้าไปอ่านข้อความบนกระดาษอีกรอบ คิ้วขมวดมุ่น

"ไม่ถูกสิ ข้างบนบอกว่าที่นี่มีประตูเยอะมาก แต่พวกเราหากันมาตั้งนาน ประตูสักบานก็ยังไม่เห็นเลยนะ"

คำพูดนี้ไม่ผิดเลย

ไม่ว่าจะเป็นพื้นที่ตอนแรกที่เพิ่งเข้ามา ดาดฟ้า หรือแม้แต่ห้องสระน้ำแห่งนี้ บนผนังนอกจากกระเบื้องสีขาวแล้วก็มีแต่กระเบื้องสีขาว แม้แต่รอยแยกสักรอยยังไม่เคยเห็น นับประสาอะไรกับประตูที่ผลักเปิดได้

"บางทีอาจจะมีประตูจริงๆ ก็ได้ เพียงแต่พวกเรายังหาไม่เจอ" หลิวเฉียวพูด

หลินหยางพยักหน้า "ไป จับคู่สองคน รักษาระยะอย่าให้คลาดสายตา ไม่ว่าจะเจออะไรหรือไม่ ตะโกนเรียกกันทุกสิบนาที หาประตู อะไรที่ดูเหมือนประตูให้รายงานทั้งหมด"

ทั้งหกคนแยกย้ายกันเป็นสามคู่

หลิวเฉียวกับหนุ่มแว่นไปทางระเบียงทางเดินฝั่งซ้าย เสิ่นเยวี่ยกับเสี่ยวอวี้ไปทางโซนสระน้ำฝั่งขวา หลินหยางกับหลิวซูถงมุ่งตรงไปข้างหน้า

หลิวซูถงเดินตามหลังเขาครึ่งช่วงตัว เด็กสาวคนนี้ยืนกรานจะอยู่กลุ่มเดียวกับเขาให้ได้ หลินหยางเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ

พวกเขาเดินเลียบขอบสระไปหนึ่งรอบ เคาะกระเบื้องทุกแผ่นที่ดูเหมือนข้างในจะกลวง ตรวจสอบทุกซอกมุมตรงขอบสระน้ำ

ทว่าผลลัพธ์ที่ได้คือ

ไม่มีอะไรเลย

กระเบื้องสีขาว กระเบื้องสีขาว แล้วก็ยังคงเป็นกระเบื้องสีขาว

มีก้นสระน้ำสองสามสระที่ปูด้วยโมเสกต่างสีกัน แต่ก้นสระเป็นพื้นตัน ไม่มีประตูกล

สองชั่วโมงให้หลัง ทุกคนกลับมารวมตัวกันที่เดิม แค่มองหน้ากันแวบเดียวก็เข้าใจได้ทันที

"ไม่เจอประตูสักบานเลย"

"พี่หลิน เอาไงดี? ที่นี่หากันไปเป็นร้อยรอบแล้ว ไม่มีประตูสักบานเลยนะ" น้ำเสียงของเสี่ยวอวี้แฝงความท้อแท้และตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น ตามที่ข้อมูลระบุ ที่นี่มีประตู แถมยังมีจำนวนไม่น้อย

แต่ความเป็นจริงคือ ไม่มีเลย สักบานก็ไม่มี ไม่ข้อมูลของ KL ผิดพลาด

ก็มีอีกความเป็นไปได้หนึ่งที่ชวนให้ขนหัวลุกยิ่งกว่า เขากวาดตามองข้อมูลอีกส่วนบนแผ่นกระดาษ ไม่ได้เอ่ยข้อสันนิษฐานนี้ออกมา

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองเพดาน

"ขึ้นไปชั้นสาม"

ตรงนี้มีบันไดกระเบื้องทรงวนอยู่ทางหนึ่ง บนขั้นบันไดมีน้ำขังอยู่บางๆ ก้าวเหยียบลงไปเกิดเสียงดังจ๋อมแจ๋ม

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง ผังห้องแทบจะเหมือนกับชั้นหนึ่งเป๊ะ ทางเดิน สระน้ำ กระเบื้องสีขาว หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ เดินค้นไปตามทางเดินรอบหนึ่ง ก็ยังคงไม่มีประตู

แต่โชคยังไม่เลวร้ายนัก หลินหยางพบน้ำอัลมอนด์สองขวดตรงริมสระน้ำร้างตรงมุมหนึ่งของชั้นสอง

ขวดอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ฝาอะลูมิเนียมปิดผนึกแน่นหนา เขาเก็บน้ำอัลมอนด์ขึ้นมาทันที แล้วยัดใส่ช่องชั้นในสุดของกระเป๋าเป้

ขึ้นไปต่อ ก็ถึงชั้นสาม

บันไดสิ้นสุดลงตรงนี้

สุดทางเดินมีผนังกระเบื้องสีน้ำเงินอยู่ด้านหนึ่ง แตกต่างจากสีขาวพวกนั้นอย่างสิ้นเชิง

สีสันสดชัด เป็นสีน้ำเงินตามมาตรฐานที่ระบุในข้อมูล บนเพดานมีช่องรับแสงสี่เหลี่ยมจัตุรัสเปิดอยู่ ด้านนอกช่องรับแสงเป็นท้องฟ้าสีครามกับเมฆสีขาว แสงแดดส่องเฉียงลงมาจากปากช่อง ตกกระทบลงบนผนังสีน้ำเงินพอดี

หลิวเฉียวทำท่าครุ่นคิด "นี่คงเป็นช่องรับแสงกับผนังสีน้ำเงินที่ข้อมูลบอกไว้สินะ!"

"แต่ว่า...ก็ไม่มีสไลเดอร์อะไรเลยนี่นา"

บนผนังไม่มีสิ่งตกแต่งใดๆ ไม่มีประตู ไม่มีแม้กระทั่งรอยต่อ

"ข้างบนบอกว่า 'มีโอกาสที่จะรีเฟรช' บางทีอาจจะต้องใช้เวลาหน่อยมั้งคะ" หลิวซูถงให้กำลังใจ

ทุกคนพยักหน้า เสี่ยวอวี้ถามหลินหยางว่าจะทำอย่างไรดี

หลินหยางเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ย

"รอก่อน"

วันแรก ขนมปังที่นำลงมาจากดาดฟ้าเหลือเพียงก้อนสุดท้าย แบ่งให้แต่ละคนคนละครึ่งชิ้น เคี้ยวกลืนลงคอช้าๆ พร้อมกับจิบน้ำอัลมอนด์ตาม

ผนังสีน้ำเงินยังคงเรียบเนียนดั่งกระจก ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ

ตอนเที่ยงตรง หลินหยางใช้ฟังก์ชันการตรวจสอบ

ข้อมูลชี้นำเขาไปยังริมสระร้างตรงสุดทางเดินชั้นสาม ในรอยแยกของกระเบื้องก้นสระมีกระดาษแผ่นหนึ่งพับเสียบเอาไว้

เขาหยิบกระดาษแผ่นนั้นออกมาคลี่เปิด ลายมือบนนั้นเป็นของ KL

"KL ขอเตือนคุณ: หากคุณก้าวเข้าสู่กับดักที่พวกคนปลอมวางไว้ โปรดอย่าตื่นตระหนก อย่าหวาดกลัว จงอุทิศเนื้อหนังของคุณให้แก่บรูก ความตายเป็นเพียงชั่วพริบตา พวกมันจะทำให้วิญญาณของคุณไปสู่สุคติ จากผลการสำรวจและประสบการณ์ของผู้พเนจรจำนวนมากชี้ชัดว่า พวกมันชอบใช้เขตมรณะเป็นกับดักมากที่สุด!"

วินาทีที่หลินหยางเห็นข้อความนี้ เขารู้สึกขนหัวลุกชันขึ้นมาทันที

บรูกคือสัตว์ประหลาดขนาดยาวแปดเมตรในเขตน้ำลึกตัวนั้น

ความหมายของประโยคนี้คือ หากติดกับดักที่ว่าเข้าจริง ก็จงไปตายซะ ความตายอาจเป็นการปลดปล่อยอย่างหนึ่ง

แต่ไอ้กับดักนี่มันคืออะไรกันแน่? เขาไม่เข้าใจเลย

เสี่ยวอวี้ที่อยู่ข้างๆ เอ่ยถาม "พี่หลิน หมายความว่ายังไงเหรอคะ?"

หลินหยางพับกระดาษเก็บใส่กระเป๋าเสื้อโดยไม่ได้บอกเธอ เขาแค่ตอบไปว่า KL ให้ข้อมูลมาข้อหนึ่ง เนื้อหาคล้ายๆ กับกฎก่อนหน้านี้

พอกลับมาหน้าผนังสีน้ำเงินชั้นสาม ทุกคนก็ปักหลักรอต่อไป ผ่านไปอีกหนึ่งวัน สไลเดอร์ก็ยังคงไม่ปรากฏให้เห็น

ทุกคนช่วยกันค้นทุกซอกทุกมุมของชั้นนี้ตั้งแต่บนลงล่างอีกรอบ แต่ก็ยังไม่พบประตูแม้แต่บานเดียว

ราวกับสิ่งของที่ระบุในข้อมูลข่าวสารไม่มีอยู่จริง

"ทำไมถึงไม่มีประตูล่ะ?"

"พวกเราจะยังออกไปได้อยู่ไหมเนี่ย?"

ขณะที่ทุกคนกำลังเริ่มตื่นตระหนกขวัญเสีย

ฟังก์ชันข่าวสารของหลินหยางก็นำทางพวกเขาไปพบกับเสบียง ช่วยประคองขวัญกำลังใจของคนในกลุ่มเอาไว้ได้ชั่วคราว

ตรงมุมใต้ช่องแสงชั้นสามที่มีเศษขยะวางระเกะระกะบังอยู่ มีเค้กชิ้นเล็กชิ้นหนึ่งวางอยู่บนจานกระเบื้องเคลือบสีขาว

เค้กมีขนาดไม่ใหญ่ แบ่งกันกินหกคน ได้คนละไม่กี่คำ

ครีมที่ละลายบนปลายลิ้นหวานละมุนมาก แต่เพราะปริมาณน้อยเกินไป รสหวานคงอยู่เพียงไม่กี่วินาทีก็ถูกความหิวโหยกลืนหายไปจนหมด

วันที่สาม วันที่สี่ เวลาบนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือคืบคลานไปอย่างเชื่องช้า

ทุกคนราวกับกำลังติดคุก ต้องอุดอู้อยู่ท่ามกลางกระเบื้องสีขาวที่ทอดยาวไร้จุดสิ้นสุดนี้

พวกเขาเริ่มผลัดเวรกันมานั่งเฝ้าหน้าผนังสีน้ำเงิน กะละสองคน นั่งจ้องผนังนั้นอยู่นานหลายชั่วโมง ด้วยหวังว่าจู่ๆ มันจะมีรอยแยก มีประตู หรือมีสไลเดอร์โผล่ออกมา

ทว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

กระเบื้องสีน้ำเงินยังคงเป็นกระเบื้องสีน้ำเงิน กระทั่งรอยร้าวสักเส้นก็ไม่มี

บางครั้งตอนเปลี่ยนกะก็จะมีคนคุยกันสองสามคำ แต่คำพูดก็เริ่มน้อยลงเรื่อยๆ

ความหิวโหยกำลังกัดกร่อนเรี่ยวแรงและความอดทนของทุกคนไปทีละนิด

ในวันที่สี่ หลินหยางได้รับข้อมูลจากขวดลอยน้ำมาอีกข้อ:

"ในเขตน้ำลึกของห้องสระน้ำมีปลาตัวเล็กที่กินได้ หากคุณหิวจนทนไม่ไหวจริงๆ สามารถลองจับพวกมันมากินประทังชีวิตดู"

เขาใคร่ครวญดูครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปที่ริมขอบเขตน้ำลึกตามลำพัง ย่อตัวลงนั่งมองผิวน้ำ

ผิวน้ำสีเขียวเข้มสงบนิ่งดั่งคันฉ่อง แสงแดดส่องทะลุลงไปได้เพียงผิวน้ำชั้นบน ยิ่งลึกลงไปก็ยิ่งดำมืดสนิท

เขานั่งยองๆ เฝ้ามองอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ไม่เห็นปลาตัวเล็กแม้แต่ตัวเดียว คราวก่อนที่แอบย่องมาแถวนี้ก็ไม่เห็นร่องรอยของปลาเล็กเช่นกัน

ผิวน้ำนิ่งสนิทไร้ระลอกคลื่น นอกจากเสียงสะท้อนแผ่วเบาของระลอกน้ำที่ซัดกระทบขอบสระไกลๆ แล้ว ทั่วทั้งเขตน้ำลึกก็เงียบสงัดดั่งก้อนหินสีเขียวเข้มที่แข็งตัว

ถึงตอนนี้เขายังแค่รู้สึกประหลาดใจ ข้อมูลข่าวสารไม่น่าจะผิดพลาดได้

ทว่าในวันที่ห้า พอเขาได้เห็นข้อมูลชิ้นที่ห้า เขาก็ไม่อาจนั่งติดได้อีกต่อไป

"KL ขอเตือนคุณ: ห้องสระน้ำเป็นพื้นที่เลเวลที่ค่อนข้างปลอดภัย มีทางออกฉุกเฉินจำนวนมากและมีอาหารเพียงพอ โปรดอดทนตามหาทางออก ผลการวิจัยชี้ว่า อัตราการรอดชีวิตในห้องสระน้ำสูงถึงร้อยละแปดสิบห้า อย่าได้กังวล ขอเพียงปฏิบัติตามคำแนะนำ คุณจะสามารถออกไปได้แน่นอน"

เขายืนนิ่งอยู่กับที่ เงียบไปเนิ่นนาน ความไม่สบายใจในอกทวีความหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ

อัตราการรอดชีวิตในห้องสระน้ำร้อยละแปดสิบห้า ภายใต้อัตราความน่าจะเป็นระดับนี้ ไม่มีทางที่คนจะอดตายได้อย่างเด็ดขาด!

ไม่ว่าจะปริมาณอาหาร หรือโอกาสในการหนีรอดออกไปจากที่นี่ ย่อมต้องสูงมากแน่ๆ

อัตราการรอดชีวิตร้อยละแปดสิบห้าหมายความว่า ความเป็นไปได้ที่จะอดตายถูกกฎเกณฑ์ตัดทิ้งไปตั้งแต่แรกแล้ว

ทว่าพอนึกย้อนไปถึงศพที่เจียงอวี่อันชันสูตรตรงมุมกำแพง ศพที่หนอนขึ้นยั้วเยี้ยร่างนั้น ชายคนนั้นอดตาย!

อดตายอยู่ที่นี่ เพราะหาทางออกไม่พบ!

ข้อมูลเรื่องประตูก็ผิด! ตั้งแต่ชั้นหนึ่งถึงชั้นสาม ตรวจสอบจนทั่วทุกซอกทุกมุมแล้ว มันไม่มีประตูเลยสักบานเดียว!

ในเขตน้ำลึกก็ไม่มีปลาที่กินได้เลยสักตัว! แถมจำนวนสัตว์ประหลาดยังไม่ใช่น้อยๆ อีกด้วย!

ข้อมูลทั้งหมดไม่ตรงกันเลยสักอย่าง ข้อมูลข่าวสารทั้งหมดกับความเป็นจริงคลาดเคลื่อนไปคนละทิศละทาง

เบาะแสแต่ละชิ้นในหัวของเขาเริ่มปะติดปะต่อกันจนกลายเป็นภาพที่เขาไม่อยากเห็นที่สุด

หลินหยางเงยหน้าขึ้น กวาดตามองสายน้ำและกระเบื้องโดยรอบ หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็วขึ้นไม่รู้กี่เท่า ในแววตาถึงกับปรากฏประกายความหวาดกลัวออกมา!

นั่นคือความหนาวเยือกที่แทรกซึมออกมาจากทุกซอกกระดูก

เขาเข้าใจเรื่องหนึ่งอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว!

"ที่นี่... เกรงว่าคงไม่ใช่ห้องสระน้ำตั้งแต่แรกแล้ว!"