ตอนที่ 84 ขวดแก้วลอยน้ำ!

ไม่มีใครได้ยินเสียงตกน้ำแม้แต่น้อย ไม่มีความเคลื่อนไหวของการดิ้นรน ไม่มีฟองอากาศลอยขึ้นมา เธอหายไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นนั้นเอง

แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนั้นแล้ว หลินหยางมองดูหลิวซูถงที่กำลังสั่นเทาไม่หยุด

เขารีบควานหาน้ำอัลมอนด์ขวดหนึ่งออกมาจากเป้ บิดฝาอะลูมิเนียมออก ประคองศีรษะของหลิวซูถงขึ้นแล้วกรอกเข้าปากเธอ

น้ำอัลมอนด์ไหลเปรอะตามมุมปาก เธอไอออกมาสองครั้ง แต่ก็ยังกลืนลงไปได้อึกหนึ่ง

จากนั้นก็เป็นอึกที่สอง อึกที่สาม!

ผื่นแดงลุกลามช้าลง สีม่วงคล้ำบนใบหน้าเริ่มจางถอยจากขอบ

หลินหยางถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หลิวซูถงค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือหลินหยาง เขากำลังประคองศีรษะของเธออยู่ ในมือยังถือขวดน้ำอัลมอนด์ขวดนั้น

สายตาของเธอเปลี่ยนจากเลื่อนลอยเป็นจับโฟกัสได้ จากนั้นเธอก็ยื่นมือที่ยังคงสั่นเทาออกไปกอดหลินหยางไว้

สองแขนโอบรัดคอเขาแน่น ซบหน้าลงกับไหล่ของเขาพลางสะอื้นไห้ตัวโยน

หลินหยางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตบหลังเธอเบาๆ

"เธอปลอดภัยแล้ว"

อาการของคนอื่นๆ เริ่มดีขึ้นตามลำดับ

หลิวเฉียวใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำที่มุมปาก นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นค่อยๆ ฟื้นตัว

ชายสวมแว่นหลังจากดื่มน้ำอัลมอนด์เข้าไป ก็สามารถยันกำแพงลุกขึ้นยืนได้ เพียงแต่ขายังอ่อนแรงอยู่บ้าง

ชายสวมแว่นมองไปรอบๆ พลางยกมือดันแว่นที่เอียงให้เข้าที่

"พี่อวี่อันล่ะครับ ผมจำได้ว่าเธอว่ายอยู่ข้างหน้าผม ตอนที่สัตว์ประหลาดตัวนั้นพุ่งเข้ามาเธอก็ยังอยู่ พอขึ้นฝั่งผมก็ไม่เห็นเธอแล้ว"

"เธอคงไม่...ตายแล้วหรอกนะ โดนกินไปแล้วเหรอ" เสี่ยวอวี้เสียงแห้งผากอยู่ในลำคอ สีหน้าหวาดผวาอย่างยิ่ง

หลินหยางส่ายหน้า เขามั่นใจมาก

เจียงอวี่อันว่ายอยู่ข้างหน้าเขา หลิวเฉียวอยู่หน้าเธอ ตอนขึ้นฝั่งไม่มีใครเห็นการดิ้นรนใดๆ เลย

ไม่มีเสียงถูกลากลงน้ำ ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีฟองอากาศ ถ้าเธอตาย เสียงตามสายต้องประกาศแจ้งเตือนแล้ว

ถ้าเธอถูกลากลงไปใต้ผิวน้ำ ผิวน้ำไม่มีทางสงบราบเรียบขนาดนี้

"ไม่มีทางหลงไปหรอก มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว เธออาจจะไปโดนอะไรบางอย่างใต้น้ำที่เราไม่เจอ และด้วยความบังเอิญถึงได้หลุดพ้นไปจากโลกนี้"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตกอยู่ในความเงียบงัน

หลิวเฉียวสบถอุบ "เจ้าอ้วนตายแล้ว! เจียงอวี่อันก็หายตัวไปอีก นี่มัน... เฮ้อ"

บรรยากาศในกลุ่มสิ้นหวังขึ้นมาทันที

กลุ่มคนกลุ่มนี้เดินทางมาจนถึงตอนนี้ คนตายมีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ คนที่รอดเหลืออยู่มีแต่จะน้อยลงเรื่อยๆ

"คราวก่อนเจ้าอ้วนช่วยพวกเราจนเกือบตาย มาคราวนี้ก็ตายอีก... ไม่รู้ว่าจะยังรอดกลับมาได้อีกไหม..."

เสี่ยวอวี้ร้องไห้ออกมา หลิวซูถงยังคงนอนหมดแรงอยู่บนพื้น เธอหลับตานิ่งไม่พูดอะไร

เสิ่นเยวี่ยคือหนึ่งในสองเพื่อนร่วมทีมเก่าที่ตามมาจากโรงเรียนคนปลอม ตอนนี้สีหน้าของเธอก็ซับซ้อนอย่างยิ่ง

"พี่หลิน ฉันจะยังมีชีวิตรอดไปเจอพี่ชายได้ไหมคะ"

หลินหยางชะงักไป พยักหน้าตอบ "ได้สิ"

หลิวเฉียวสบถด่าอย่างเดือดดาล "ไอ้พวกสัตว์ประหลาดระยำเอ๊ย! สักวันกูจะฆ่าพวกมึงให้หมด!"

ทว่าพวกเขาก็ทำได้แค่ด่าทอระบายอารมณ์ เพราะไม่มีความสามารถพอจะตอบโต้อะไรได้เลย

ชายสวมแว่นเอ่ย "ตอนนี้เจ้าอ้วนตายแล้ว พี่อวี่อันก็หายไป พวกเราจะทำยังไงกันต่อไปดีครับ"

หลินหยางยืดตัวลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองไปรอบๆ ที่นี่ยังคงเป็นห้องสระน้ำ แต่ไม่มีหน้าต่างบานกระจกยาวจรดพื้นแล้ว

ผนังปูด้วยกระเบื้องสีขาวไร้รอยต่อ ในสระมีเป็ดพลาสติกสีซีดไม่กี่ตัวลอยหงายท้อง หมุนวนไปตามกระแสน้ำอย่างช้าๆ

"ไปกันเถอะ หาทางออกจากที่นี่ก่อน"

หลังจากพักฟื้นเสร็จทุกคนก็ลุกขึ้นยืน แล้วเริ่มเดินหน้าต่อไป ไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศอึดอัดกดดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ความผ่อนคลายชั่วครู่ตอนว่ายน้ำบนดาดฟ้าก่อนหน้านี้ ราวกับเป็นเรื่องที่ผ่านไปเนิ่นนานแล้ว

เดินไปนานเท่าไรไม่รู้ เบื้องหน้ายังคงเป็นสระน้ำใสสะอาดและกระเบื้องสีขาวสระแล้วสระเล่า

ไม่มีประตู ไม่มีหน้าต่างบานกระจกยาวจรดพื้น ไม่มีทางออกใดๆ ที่ดูเหมือนจะนำไปสู่ที่อื่นได้เลย

เวลาบนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า หลินหยางสั่งให้ทุกคนหยุดเดิน

"พักตรงนี้ก่อน เที่ยงคืนแล้ว"

เขานั่งพิงขอบสระ หลับตาลง แล้วเลือกฟังก์ชันข่าวสาร

[ข่าวสาร: ไปทางทิศเหนือ 325 เมตร ไปทางทิศตะวันออก 452 เมตร ตรงไป 25 เมตร... รวมประมาณ 1.7 กิโลเมตร มีขวดแก้วลอยน้ำอยู่ใบหนึ่ง ด้านในอาจมีข้อมูลสำหรับการหลบหนีไปจากที่นี่]

หลังจากพักผ่อนเสร็จสิ้น

หลินหยางพาทุกคนออกเดินทางทันทีเพื่อตามหาขวดแก้วลอยน้ำใบนั้น

เดินอ้อมสระน้ำสระแล้วสระเล่า ข้ามผ่านทางเดินสายแล้วสายเล่าตามข่าวสาร

หลิวซูถงเดินอยู่ข้างเขา นิ้วมือเกาผื่นแดงบนหลังมือที่ยุบลงไปมากแล้วอย่างไม่รู้ตัว

รอยสีชมพูพวกนั้นยังไม่หายสนิท พอเธอเกาก็เริ่มแดงขึ้นมาเล็กน้อย จู่ๆ เธอก็เอ่ยขึ้น

"เมื่อกี้ ทำไมฉันถึงขึ้นผื่นได้ล่ะคะ? ฉันกับไอ้แว่นต่างก็ขึ้นผื่น แต่พวกคุณไม่เห็นเป็นอะไรกันเลย?"

หลินหยางไม่ได้หยุดเดิน

"ไม่รู้สิ บางทีน้ำนั่นอาจจะมีพิษ หรือไม่ก็อาจจะไปโดนอะไรเข้า"

ทันใดนั้นเอง เสียงประกาศก็ดังขึ้น

เสียงที่ไม่ได้ยินมานานและคล้ายกับเบเลียลดังเล็ดลอดออกมาจากลำโพงตรงมุมเพดาน สะท้อนก้องไปมาในห้องสระน้ำอันเวิ้งว้าง

"เหล่าผู้รอดชีวิตทั้งหลาย ถ้าพวกคุณยังมีชีวิตอยู่ ก็ขอแสดงความยินดีด้วย"

"คำเตือนด้วยความหวังดี: ห้องสระน้ำไม่มีคนปลอม แต่ที่นี่ก็ไม่ปลอดภัยอย่างแน่นอน ในเขตน้ำลึกมีโรคระบาดไฮโดรไลซิส ซึ่งเกิดจากการเจือจางของสสารประหลาดบางอย่าง อาจมีอาการอวัยวะล้มเหลว มีผื่นขึ้น เป็นต้น แต่ไม่ต้องกังวล น้ำอัลมอนด์อาจช่วยคุณได้"

หยุดชะงักไปหนึ่งวินาที

"ขอให้พวกคุณมีชีวิตรอดต่อไป"

"จำนวนผู้รอดชีวิตปัจจุบัน: 8 คนปลอม: 0"

หลังจากเสียงนั้นเงียบหายไป ทางเดินก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ

หลิวซูถงเอ่ยขึ้น "ที่แท้ก็เพราะโรคระบาดพวกนั้นทำให้เราติดเชื้อสินะ..."

"แล้วที่นี่จะยังมีพวกสัตว์ประหลาดตัวอื่นอยู่อีกไหมคะ?"

"ไม่น่าจะมีหรอกมั้ง ตอนนี้ที่นี่มีคนเป็นๆ แค่แปดคน อีกสองคนเราก็ไม่รู้ว่าจะเจอไหม"

ฝั่งหลินหยางเหลือคนแค่หกคนแล้ว มีตัวเขาเอง หลิวซูถง เสี่ยวอวี้ เสิ่นเยวี่ย หลิวเฉียว และชายแว่น

อีกสองคนที่เหลืออยู่ที่ไหน เขาไม่รู้ และในตอนนี้ก็ไม่มีเรี่ยวแรงหรืออาหารเหลือพอจะไปสนใจด้วย

เสี่ยวอวี้เดินพลางพึมพำ "หรือพวกเราจะลองไปหาอีกสองคนนั้นดูดี? มีคนเพิ่มมาอีกคนก็มีแรงเพิ่มขึ้นนะ"

"เธอรู้ได้ยังไงว่าเป็นคนดีหรือคนเลว?" หลิวเฉียวสวนกลับอย่างรวดเร็ว ความระแวงตามสัญชาตญาณที่หลงเหลือมาจากทางเดินสีเหลืองยังคงอยู่

"ถ้าเกิดเป็นคนบ้าล่ะ? ถ้าเกิดเป็นพวกแบบเดียวกับป้าคนนั้นล่ะ? อย่าไปยุ่งเลยดีกว่า"

หลิวซูถงเดินตามหลังหลินหยาง พยักหน้าเห็นด้วย

"ไม่ว่ายังไง ฉันก็จะตามหลินหยางไปค่ะ" เธอเหลือบมองหลินหยาง แววตาคู่นั้นแฝงความรู้สึกขอบคุณที่เขาช่วยชีวิตตอนโดนพิษคราวก่อน และยังแฝงบางสิ่งบางอย่างที่ต่างออกไปด้วย

เดินผ่านสระน้ำไปกี่สระก็ไม่อาจรู้ได้ ในที่สุดก็มาถึงตำแหน่งที่ระบุไว้ในข่าวสาร

ในสระน้ำมีเป็ดของเล่นตัวหนึ่ง ด้านล่างตัวเป็ดมีขวดแก้วโปร่งใสผูกห้อยอยู่ ข้างในมีกระดาษม้วนอยู่แผ่นหนึ่ง

หลินหยางลุยลงน้ำไปเก็บขวดแก้วลอยน้ำใบนั้นขึ้นมา เขาหมุนเปิดฝาขวด ดึงม้วนกระดาษข้างในออกมากางดู

ทุกคนล้อมวงเข้ามา สีหน้าแฝงความคาดหวังที่ไม่ได้เห็นมานาน

"ขวดแก้วลอยน้ำจริงๆ ด้วย! ข้างในเขียนว่าอะไร?"

"มีทางรอดแล้วใช่ไหม?"

หลิวเฉียวอ่านข้อความบนกระดาษออกมา

"KL ขอเตือนท่าน: หากท่านอยู่ในห้องสระน้ำ โปรดเอาชีวิตรอดตามข่าวสารต่อไปนี้: บนชั้นสามมีกำแพงสีฟ้าอยู่ใต้ช่องรับแสง บนกำแพงมีโอกาสสุ่มเกิดสไลเดอร์ หากนั่งสไลเดอร์จะสามารถไปยังพื้นที่อื่นได้ ในห้องสระน้ำมีประตูไม้อยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งบางบานสามารถเข้าสู่พื้นที่เลเวลที่อันตรายหรือปลอดภัยได้"