ตอนที่ 83 เจียงอวี่อันหายตัวไปแล้ว

มันเร็วเกินไป เจ้าอ้วนไม่ทันได้ตั้งตัว แขนก็ถูกงับเข้าเต็มเปา!

เลือดกระจายตัวในน้ำอย่างรวดเร็ว ราวกับมีคนเทสีแดงทั้งขวดลงในอ่างน้ำสีเขียวคล้ำ!

"อื้อๆๆ..."

เสียงกรีดร้องอย่างทรมานของเจ้าอ้วนถูกน้ำกลืนหาย เหลือเพียงฟองอากาศปนเปที่พวยพุ่งขึ้นมา ร่างของเขาถูกกัดแล้วลากออกไป ร่างกายแอ่นโค้งไปข้างหลังจากแรงกัดมหาศาล

หลินหยางไม่ลังเลแม้แต่น้อย ชักมีดแล่หมูตรงเอวออกมา แล้วแทงเข้าที่จมูกของมัน!

ฉึก!

ปลายมีดจมมิดลงไปในผิวหนังสีเทาเข้ม ปลายจมูกของมันไร้กระดูกปกป้อง มีเพียงชั้นกระดูกอ่อนกับหนังหนาๆ เท่านั้น

มันแผดเสียงขู่คำรามทึบตัน กึกก้องแสบแก้วหู! คลื่นเสียงส่งผ่านมวลน้ำสะเทือนลึกเข้าไปถึงกระดูกของทุกคน!

มันยอมอ้าปากปล่อยในที่สุด!

เจ้าอ้วนถูกเหวี่ยงกระเด็น ร่างหมุนคว้างในน้ำสองรอบ รอยฟันบนแขนขวาเด่นชัด เลือดสดๆ ไหลย้อนขึ้นไปย้อมประกายแสงแตกกระจายเหนือศีรษะจนกลายเป็นสีแดงฉาน!

แต่มันกลับไม่ถอย!

ตากลมขุ่นมัวคู่นั้นหรี่แคบลงเล็กน้อย ล็อกเป้าหมายมาที่หลินหยางอีกครั้ง มันอ้าปากกว้าง พุ่งจู่โจมเข้ามาเร็วยิ่งกว่าเดิม!

เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและการเอาคืน

หลินหยางเอี้ยวตัวหลบคมเขี้ยวแรก ใบมีดกรีดผ่านใต้คางของมันจนเกิดแผลอีกรอย แต่แรงงับครั้งที่สองเร็วเกินไป กัดเข้าที่แขนซ้ายของเขา

ฟันแหลมคมทะลุเสื้อคลุมและเนื้อหนัง กระแทกเข้ากับกระดูก ความเจ็บปวดด้านชาแล่นพล่านจากกระดูกกระจายไปทั่วร่าง!

จังหวะนั้นเองเจ้าอ้วนก็พุ่งกลับมา

รอยฟันบนแขนขวายังคงมีเลือดทะลัก มือซ้ายคว้าขาโต๊ะที่หล่นอยู่ พุ่งเข้าชนสัตว์ประหลาดราวกับก้อนหินที่ถูกดีดออกจากหนังสติ๊ก!

ขาโต๊ะกระแทกเข้าใส่สีข้างของสัตว์ประหลาด ผิวหนังสีเทาเข้มกลับไม่สะเทือนแม้แต่น้อย!

ขณะที่ทุกคนกำลังตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูก!

หลิวเฉียวก็พุ่งเข้ามาจากอีกทิศทาง เขาถือแผ่นบัวเชิงผนังกระหน่ำแทงใส่ตัวมันเพื่อดึงความสนใจ

หลินหยางโยนมีดแล่หมูให้พวกเขา หลิวเฉียวรับไว้ได้ทันควันแล้วจ้วงแทงใส่สัตว์ประหลาดตัวนั้นทันที!

แทงซ้ำไปหลายแผล!

ในที่สุดสัตว์ประหลาดก็ยอมปล่อยปาก!

เมื่อถูกคนหลายคนรุมโจมตีจากหลายทิศทางพร้อมกัน มันก็เริ่มลังเล!

ปากมหึมาของมันหุบแล้วอ้า รูม่านตารูปวงรีขุ่นมัวกลอกไปมาในเบ้าตาอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าจะกัดใครดี

ความลังเลนี้เกิดขึ้นไม่ถึงสามวินาที แต่มันก็เพียงพอแล้ว หลินหยางฉวยโอกาสปลดกระเป๋าเป้ สาดกองเสบียงและเครื่องมือด้านในออกไปบดบังสายตาของมัน!

ทุกคนอาศัยจังหวะนี้ว่ายน้ำหนีไปยังทิศทางของทางออกสุดชีวิต!

ทว่าว่ายไปได้ไม่ถึงสิบเมตร เจ้าอ้วนก็รั้งท้าย

เขาเริ่มสำลักน้ำ!

แรงที่ดิ้นรนเมื่อครู่ใช้ไปมากเกิน ตอนนี้เรี่ยวแรงจึงหมดลงแล้ว

หน้ากากช่วยหายใจก็ถูกสลัดหลุดไปตั้งแต่ตอนที่สัตว์ประหลาดงับแขน เครื่องควบคุมแรงดันอากาศสำรองก็กำลังสลับกันใช้ในหมู่คนอื่น ซึ่งทุกคนก็แทบจะไม่ไหวแล้ว ไม่มีเหลือพอให้เขาอีก

เขาอ้าปากพยายามกลั้นหายใจ แต่บาดแผลที่แขนทำให้ควบคุมจังหวะหายใจไม่ได้ น้ำทะลักเข้าหลอดลม ร่างกายเริ่มกระตุกเกร็งในน้ำ!

ร่างของเขาเริ่มจมลงเรื่อยๆ หยุดไม่ได้!

หลินหยางสังเกตเห็น จึงหมุนตัวว่ายย้อนกลับไปสองเมตร ยื่นมือออกไปหวังจะคว้ามือเจ้าอ้วนไว้

ทว่ามือข้างนั้นของเจ้าอ้วนกำลังทิ้งตัวลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ปลายนิ้วห่างไกลจากแสงสว่างบนผิวน้ำออกไปทุกที

เจ้าอ้วนมองเขา แววตามีประกายประหลาดพาดผ่าน ก่อนจะโบกมือไปมาเบาๆ

การเคลื่อนไหวในน้ำดูเชื่องช้าราวกับภาพสโลว์โมชัน แต่ความหมายชัดเจนอย่างยิ่ง—บอกให้เขารีบไป

มือของหลินหยางชะงักค้างอยู่ในน้ำชั่วขณะ ก่อนจะหันหลังแล้วว่ายจากไปอย่างรวดเร็ว

ยื้อเวลาต่อไปอีกแค่วินาทีเดียวก็เสี่ยงถึงชีวิต!

วินาทีต่อมา

เจ้าอ้วนใช้มือซ้ายชักมีดสั้นออกจากเอว มีดคัตเตอร์เล่มนั้นที่พกติดตัวมาจากโรงเรียนคนปลอม

เขาใช้เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดจ่อปลายมีดเข้าที่ข้อมือซ้าย แล้วกรีดลงไป!

เลือดสดๆ ทะลักออกจากเส้นเลือดใหญ่ ระเบิดเป็นกลุ่มหมอกสีแดงฉานในน้ำสีเขียวคล้ำ และกระจายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว!

ร่างของเจ้าอ้วนจมดิ่งลงสู่ห้วงลึก กลุ่มหมอกเลือดแผ่ขยายในชั้นน้ำสีเขียวคล้ำอย่างรวดเร็ว ราวกับดอกไม้สีแดงที่กำลังเบ่งบาน

จากนั้น ในส่วนลึกยิ่งกว่าของผืนน้ำ เงาร่างมหึมาที่ทั้งหนา ทั้งกว้าง และอ้วนกว่าบรูค ทว่าสั้นกว่า พลันลืมตาโพลง ดูเหมือนมันจะได้กลิ่นของดีบางอย่างเข้าแล้ว! และกำลังพุ่งทะยานตรงมายังทิศทางของหมอกเลือดนั้นด้วยความเร็วสูง!

อีกด้านหนึ่ง หลินหยางพาทุกคนที่เหลือว่ายไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง

เลี้ยวซ้าย แล้วเลี้ยวขวา เสาแสงตรงทางออกเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนมองเห็นระลอกคลื่นบนผิวน้ำด้านบนได้แล้ว

แต่ด้านหลัง บรูคก็ไล่ตามมาทันอีกครั้ง!

เห็นได้ชัดว่ามันไม่คิดจะปล่อยเหยื่อที่จ่ออยู่ตรงปากพวกนี้ไป

เจียงอวี่อันหันกลับไปมองแวบหนึ่ง ก็เห็นปากขนาดยักษ์ที่กลืนคนลงไปได้ทีละเจ็ดแปดคนอ้ากว้างขึ้นข้างหลังเธออย่างกะทันหัน!

ระหว่างฟันแหลมคมสองแถวที่สลับฟันปลา ยังมีเศษเสื้อผ้าของเจ้าอ้วนติดอยู่!

เธอหนีไม่พ้นแน่! ความเร็วของสิ่งนี้เร็วกว่าพวกเขาเกินหนึ่งเท่าตัวเสียอีก!

ขณะที่เธอหลับตาลง คิดว่าตัวเองกำลังจะถูกกลืนกิน!

เสียงตูมสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้น!

พอลืมตาขึ้นมองอีกครั้ง!

เงาร่างมหึมาที่ทั้งหนาทั้งกว้างสายหนึ่งก็พุ่งชนเข้ามาจากด้านข้างด้วยความเร็วสูง เข้าเป้ากลางลำตัวของบรูคเต็มๆ!

แรงปะทะของสัตว์ประหลาดสองตัวที่ชนกันระเบิดเป็นคลื่นกระแทกที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าในน้ำ ทุกคนถูกคลื่นกระแทกนี้ซัดไปข้างหน้าหลายเมตร เข้าใกล้ทางออกมากขึ้นไปอีก

นั่นคือสัตว์ประหลาดที่ถูกเลือดของเจ้าอ้วนดึงดูดมาเมื่อครู่!

ปากของมันใหญ่กว่าบรูคเสียอีก ขากรรไกรบนล่างอ้าออกกว้างเกินเก้าสิบองศา

กัดเข้าที่ข้างลำตัวของบรูคเต็มแรง เขี้ยวแหลมคมแทงทะลุผิวหนังสีเทาเข้ม เลือดสีดำพวยพุ่งออกมาจากบาดแผล ผสมปนเปไปกับม่านหมอกเลือดสีแดงในน้ำ!

จากนั้นก็เริ่มสะบัดหัวหมุนตัวมรณะ!

บรูคส่งเสียงแผดร้องแหลมสูงอย่างยิ่งออกมา!

มันหันกลับไปกัดครีบหลังของอีกฝ่าย สัตว์ประหลาดสองตัวม้วนตัวฉีกทึ้งกันในน้ำ!

ต่างฝ่ายต่างกัดกินกันและกัน ค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของห้วงลึก ห่างออกไปจากทิศทางของทางออก

เมื่อมองผ่านชั้นน้ำที่เริ่มพร่ามัว จะเห็นว่าตรงมุมปากของสัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง ยังมีฝ่ามือมนุษย์ที่ถูกกัดขาดติดอยู่

นิ้วมือนั้นยังกำมีดคัตเตอร์เล่มนั้นเอาไว้ ใบมีดสั่นไหวเล็กน้อย!

หลินหยางดึงสายตากลับมา เขาไม่ได้มองต่อไป

ในสัตว์ประหลาดสองตัวนี้ ตัวหนึ่งคือบรูค อีกตัวคือชารูลู แต่ตัวไหนเป็นตัวไหน เขาไม่รู้ และไม่สำคัญ

ไม่นาน ทุกคนก็ว่ายขึ้นฝั่งได้สำเร็จ!

หลินหยางใช้มือเกาะขอบกระเบื้องกันลื่นริมสระ แล้วดันตัวขึ้นไป นอนแผ่หมดสภาพอยู่บนพื้นกระเบื้องที่เย็นและแห้ง พลางหอบหายใจอย่างหนัก

น้ำที่สำลักเข้าไปในปอดถูกไอโขลกออกมา ปนกับกรดในกระเพาะและน้ำดี มีคนอ้วกจนแทบจะขาดใจ

เสี่ยวอวี้นอนคว่ำอยู่บนพื้น ตาเบิกโพลง หายใจรวยริน! นี่เป็นครั้งแรกที่เธอดำน้ำหนักหน่วงขนาดนี้!

หลินหยางเห็นดังนั้นจึงสาวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว จับร่างของเธอให้นอนราบ วางมือประสานกันบนหน้าอกของเธอ แล้วออกแรงกดลงไป

เขาไม่เคยทำซีพีอาร์ให้ผู้หญิงมาก่อน แต่ไม่มีทางเลือกแล้ว

พอกดถึงรอบที่สาม เสี่ยวอวี้ก็ไอโขลกออกมาอย่างแรง น้ำในสระคำโตพุ่งกระฉูดออกจากมุมปาก รดใส่หัวเข่าของหลินหยาง!

เธอพลิกตัวนอนตะแคงโก่งคอขย้อนอยู่นาน ถึงค่อยลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง หลินหยางช่วยประคองหัวของเธอให้เข้าที่ ปล่อยให้เธอนอนตะแคงอยู่อย่างนั้น

"จะตาย... เกือบตายแล้ว..."

หลิวเฉียวนอนคว่ำอยู่ริมสระ ใช้กำปั้นทุบอกตัวเองทีละครั้งๆ จนกระทั่งน้ำในกระเพาะทะลักย้อนออกมาจากปาก ถึงเริ่มหอบหายใจคำโต

ทักษะการว่ายน้ำของเขาถือว่าดีที่สุดแล้ว แต่ระยะทางที่ต้องเร่งสปีดตอนสุดท้ายเมื่อครู่แทบจะผลาญออกซิเจนในปอดจนเกลี้ยง

ทว่า อันตรายมักไม่ได้มีแค่การสำลักน้ำ

อาการของหลิวซูถงหนักที่สุด บนใบหน้า ลำคอ และแขนของเธอเต็มไปด้วยผื่นแดงที่นูนขึ้นมาเป็นปื้น ถี่ยิบราวกับถูกอะไรบางอย่างเผาไหม้จากข้างใน!

เธอพูดไม่หยุดว่า "คันจัง!"

ชายแว่นก็เช่นเดียวกัน

ผื่นแดงลุกลามอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ มันลามจากลำคอขึ้นไป ผิวหนังรอบคางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีคล้ำ ริมฝีปากกลายเป็นสีแดงเข้มผิดปกติ

รูม่านตาของหลินหยางหดเกร็ง!

นี่ไม่ใช่แค่อาการแพ้ธรรมดา แต่เหมือนถูกพิษ!

"เจียงอวี่อัน! รีบเอาน้ำอัลมอนด์ออกมา!" เขาตะโกน เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเจียงอวี่อันนับเป็นหมอได้ครึ่งคน ตอนนี้ต้องการตัวเธอที่สุด!

ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบรับ

หลินหยางเงยหน้าขึ้นกวาดตามองไปรอบๆ

ริมสระมีเพียงร่างของคนที่นอนหมดสภาพอยู่ไม่กี่คน

เขานับดูรอบหนึ่ง หลิวเฉียว, เสิ่นเยวี่ย, เสี่ยวอวี้, หลิวซูถง, ชายแว่น รวมตัวเขาด้วย ทั้งหมดหกคน!

หายไปคนหนึ่ง สายตาของเขากวาดมองไปยังผิวน้ำ ผิวน้ำราบเรียบราวกับไม่เคยถูกรบกวนมาก่อน

ริมสระไม่มีคน ในเงามืดของผนังสระไกลออกไปก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ

เจียงอวี่อันหายตัวไปแล้ว!