ตอนที่ 82 ดวงตาน่าสะพรึงกลัว

ตาของมันเล็กมาก อยู่คนละฝั่งของส่วนหัวที่แบนกว้าง ไร้เปลือกตา รูม่านตากลมดิก แม้จะอยู่ไกลมาก ก็ยังพอมองเห็นฟันแหลมคมที่เผยออกมาในน้ำได้ราง ๆ!

หลินหยางโผล่พ้นผิวน้ำ คว้าขอบดาดฟ้าแล้วปีนขึ้นไป

คนที่เหลือรอเขาอยู่ก่อนแล้ว

เขาถอดอุปกรณ์ช่วยหายใจออก สะบัดน้ำบนผม แล้วนั่งยอง ๆ ใช้ขีดเขียนเส้นทางง่าย ๆ ลงบนกระเบื้องปูพื้นที่แห้งสนิท

"ทางออกเลี้ยวซ้ายไปร้อยเมตร แล้วเลี้ยวขวาอีกร้อยเมตร ระยะทางราวสองร้อยเมตร ตรงนั้นมีแสงสว่าง เหนือแสงสว่างขึ้นไปคือทางออก"

เขาเงยหน้ากวาดตามองใบหน้าของทุกคนรอบหนึ่ง

"สลับกันใช้อุปกรณ์ช่วยหายใจ ถ้าอากาศหมดก็สะกิด ใต้น้ำมีตัวอะไรบางอย่าง ยาวประมาณแปดเมตร

ตอนนี้มันไม่ขยับ เหมือนกำลังหลับอยู่ พวกเราฮึดสู้ กลั้นใจพุ่งไปให้รวดเดียว ห้ามส่งเสียง ห้ามแตกตื่น ขยับตัวให้เบาที่สุด อยู่ในน้ำ ถ้าขยับแรงก็คือตาย"

ทุกคนพยักหน้า ต่างกระชับเข็มขัดและสายสะพายเป้ เอาเศษผ้าผูกอาวุธไว้ด้านหลัง

เจ้าอ้วนส่งเป้ให้หลิวเฉียว

หลิวเฉียวถามว่าทำไม

เจ้าอ้วนบอก "กันไว้ก่อน เผื่อพี่อ้วนของนายต้องไปออกศึก ของพวกนี้จะได้ไม่หาย"

"อย่าพูดจาเป็นลางสิ" หลิวเฉียวตบไหล่เขา ตรวจดูว่าเศษผ้าที่ผูกแผ่นบัวเชิงผนังแน่นหนาดีหรือไม่

หลินหยางยืนตัวตรง นึกถึงเนื้อหาในเบาะแส จึงเสริมขึ้นอีกประโยค

"ถ้าใครหมดทางรอดแล้ว ให้กรีดข้อมือตัวเองซะ"

ทุกคนชะงักไป เสียงของเสี่ยวอวี้ดังอู้อี้ลอดออกมาจากหน้ากากออกซิเจน "ทำไมล่ะคะ"

"ใช้เลือดล่อเป้า ถ่วงเวลาให้คนอื่น ใครก็มีโอกาสเดินไปถึงจุดนั้นได้ทั้งนั้น รวมถึงผมด้วย"

ตอนที่หลินหยางพูดคำนี้ น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความเศร้าโศกหรือปลุกเร้าอารมณ์ เพียงแค่แจกแจงกฎที่ทุกคนควรรับรู้ล่วงหน้าในสภาพแวดล้อมสุดขั้ว ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

บรรยากาศรอบด้านเงียบงันไปครู่หนึ่ง

หลิวเฉียวพยักหน้าเป็นคนแรก เขาผูกขากางเกงให้แน่น พลางเอ่ยขึ้น "เข้าใจแล้ว"

ชายสวมแว่นกลืนน้ำลายลงคอ แล้วพยักหน้าตามเช่นกัน

บรรยากาศค่อนข้างอึดอัด แต่พวกผู้หญิงไม่ได้เอ่ยอะไร และไม่มีใครคัดค้าน ท่ามกลางทางตัน หากไม่ร่วมมือช่วยเหลือกัน จุดจบก็คือตายกันหมด

พวกเขาฝ่าฟันตั้งแต่โรงเรียนคนปลอมมาจนถึงห้องสีเหลือง กฎข้อนี้ได้รับการพิสูจน์มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

ทุกคนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะทยอยลงน้ำ

เสียงตอนลงน้ำแผ่วเบามาก แต่ละคนค่อย ๆ ลื่นไหลลงสู่ชั้นน้ำสีเขียวเข้ม แทบไม่มีน้ำกระเซ็น

หลิวเฉียวว่ายนำหน้า เขามีทักษะว่ายน้ำดีที่สุด ในอดีตเคยเป็นถึงแชมป์ว่ายน้ำ สองขาเตะตีในน้ำอย่างเป็นจังหวะ ความเร็วไม่สูงนักแต่ทว่ามั่นคง

หลินหยางตามเป็นคนที่สอง มีดแล่หมูกระชับอยู่ในมือขวา

เสี่ยวอวี้กับเจียงอวี่อันใช้ถังออกซิเจนร่วมกัน พวกเธอสองคนว่ายน้ำแย่ที่สุด ส่วนคนที่เหลือใช้อีกถังร่วมกัน

ขบวนเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างเป็นระเบียบ

ว่ายไปได้ครึ่งทาง ทุกคนก็มองเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องล่าง!

สิ่งนั้นไม่ขยับเขยื้อน ร่างกายสีเทาเข้มยาวแปดเมตรยังคงรักษารูปทรงเดิมก่อนหน้านี้ ร่างตะแคงลอยเคว้งอยู่ตรงกลางความลึก ราวกับกำลังหลับใหล

สามสิบเมตร อุปกรณ์ช่วยหายใจเริ่มผลัดเปลี่ยน

เสี่ยวอวี้สูดไปไม่กี่คำก็ส่งวาล์วหายใจคืนให้เจียงอวี่อัน เจียงอวี่อันรับไปสูดสองคำแล้วส่งกลับมาใหม่

จังหวะมั่นคงสม่ำเสมอ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น ประหนึ่งว่าจะหลุดพ้นไปจากสถานที่บัดซบแห่งนี้ได้ในเร็ววัน ทุกคนต่างนึกโล่งอกในใจที่สิ่งที่อยู่เบื้องล่างกำลังหลับอยู่

ทว่าขณะที่กำลังว่ายอยู่นั้น จู่ ๆ เจ้าอ้วนก็ชะงัก ลอยนิ่งอยู่กลางน้ำ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย เหมือนมองเห็นสิ่งน่าสะพรึงกลัวบางอย่างเข้า จนไม่กล้าแม้แต่จะขยับ

หลินหยางเพิ่งคิดจะบอกให้เขาไปต่อ ทว่าในเวลาเดียวกันก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ

ในเงามืดสีเขียวคล้ำทางด้านขวาที่เดิมทีเลือนราง มีบางสิ่งเปลี่ยนไปแล้ว

เขาหันขวับไปมอง!

ขนลุกชันไปทั้งตัวในพริบตา! รูม่านตาหดเกร็งอย่างรุนแรง

ปรากฏว่า ภายในเงามืดของผนังสระที่สังเกตได้ยากทางขวามือของเขา!

ดวงตาขนาดเท่าศีรษะคนกำลังจ้องเขม็งมาที่ตนเอง!

ดวงตาดวงนั้นอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงหนึ่งเมตร!

ม่านตาเป็นสีเหลืองหม่นขุ่นมัว เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยพาดผ่านอย่างหนาทึบ

ดวงตาดวงนั้นฝังอยู่บนกะโหลกศีรษะสีเทาที่แบนกว้าง หันประจันหน้าเข้าหาเขาตรง ๆ!

คล้ายกับว่ามันซ่อนตัวอยู่ในเงามืดแห่งนั้น เพื่อเฝ้ารอพวกเขาอยู่นานแล้ว!

ดวงตานั้นกะพริบลง เยื่อบางกึ่งโปร่งใสชั้นหนึ่งตวัดจากล่างขึ้นบน กวาดผ่านผิวลูกตา ส่งเสียงครูดเหนียวเหนอะที่แผ่วเบาอย่างยิ่ง

จากนั้นมันก็อ้าปาก!

เผยให้เห็นฟันซี่เล็กแหลมคมเรียงรายอยู่ด้านใน! ซ้อนกันแน่นขนัดหลายชั้น บนฟันยังติดเศษเนื้อที่ยังไม่ได้กลืนลงไป!

แทบจะในชั่วพริบตา!

สิ่งนั้นก็พุ่งพรวดออกมาจากเงามืด อ้าปากงับเข้าใส่ศีรษะของเจ้าอ้วนที่อยู่ใกล้ที่สุด!