ตอนที่ 81 ชารูรูคืออะไร

"มันจะบูดหมดแล้วหรือเปล่า"

เจ้าอ้วนปีนขึ้นมาจากสระว่ายน้ำ สะบัดน้ำบนผม แล้วยื่นหน้าเข้ามาดูครีมบนเค้ก

"อาหารพวกนี้ปลอดภัย" หลินหยางพูด

เสี่ยวอวี้ถาม "คุณรู้ได้ยังไงคะ"

หลินหยางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ผมเคยกินแล้ว"

เจ้าอ้วนได้ยินแบบนั้นก็ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ยื่นมือไปหยิบเค้กชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก

ครีมเลอะเต็มปาก เขาเคี้ยวอยู่สองที ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา

"อร่อย! รสชาติดีจริง ๆ!"

ครีมถูกแบ่งกันกินทันที ส่วนเนื้อขนมปังถูกหั่นแยกเก็บไว้เป็นเสบียงสำรอง

ทุกคนแบ่งเค้กสองชิ้นกัน กินแกล้มกับน้ำอัลมอนด์และน้ำแร่ นั่งกินของหวานที่ไม่คาดฝันมื้อนี้อยู่บนเก้าอี้ชายหาด

หลิวซูถงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"แทะบิสกิตอัดแท่งในห้องสีเหลืองมาตั้งนาน ในที่สุดก็ได้กินอะไรที่เหมือนของคนกินสักทีค่ะ"

พอกินอิ่มดื่มหนำแล้ว ทุกคนก็เริ่มหาทางออกกันอีกครั้ง

จุดที่เข้ามาเมื่อกี้กลับไปไม่ได้แล้ว จังหวะที่กระโดดลงมาเป็นทางเดียว ด้านบนมีเพียงท้องฟ้าสีครามกับเมฆสีขาว ไม่มีประตูให้ย้อนกลับ

ประตูเหล็กตรงมุมดาดฟ้ายังคงผลักไม่ออก ส่วนอื่น ๆ ล้วนเป็นความว่างเปล่า ไม่มีเส้นทางไหนให้จากไปได้เลย

เจ้าอ้วนยืนเกาะขอบสระมองลงไปข้างล่าง ยื่นหัวยื่นคอสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมาพูด

"พวกเราจะกระโดดลงไปจากตรงนี้ได้ไหมนะ มันจะตกลงไปในโลกใหม่อีกหรือเปล่า"

เจียงอวี่อันยืนอยู่ข้างเขา ก้มมองความว่างเปล่านอกราวระเบียง

"เรื่องนี้บอกยากนะ โดดลงไปจากตรงนี้ อาจจะตายจริง ๆ ก็ได้"

ทุกคนหันไปมองหลินหยางอีกครั้ง หลินหยางพูดว่า "พักผ่อนก่อน รอพรุ่งนี้"

เวลาล่วงเข้าสู่วันที่สอง

ที่นี่ไม่มีกลางวันกลางคืน ท้องฟ้าเป็นสีครามกับเมฆขาวตลอดเวลา ทว่าฟังก์ชันการตรวจสอบของหลินหยางรีเฟรชแล้ว เขาเลือกรับเบาะแสทันที

[เบาะแส: ว่ายผ่านเขตน้ำลึก มีโอกาสเข้าสู่พื้นที่เลเวลอื่น หรือกลับไปยังห้องสระน้ำอีกครั้ง]

หลินหยางเดินมายังอีกฝั่งของดาดฟ้า ตรงนี้มีสระน้ำที่ใหญ่กว่า สระน้ำเป็นสีเขียวเข้มลึกล้ำ สีเดียวกับเขตน้ำลึกในห้องสระน้ำไม่มีผิดเพี้ยน

ถัดจากขอบสระลงไปคือเหวลึก น้ำลึกแค่ไหนไม่อาจมองเห็นได้เลย

ผิวน้ำราบเรียบดั่งกระจกเงา แต่ในส่วนที่ลึกที่สุดกลับมีบางสิ่งกำลังแหวกว่ายอยู่ลาง ๆ

เงาร่างนั้นเรียวยาวและรวดเร็วยิ่งกว่า มันวาดแนวโค้งผ่านก้นน้ำอย่างไร้สรรพเสียง แล้วเลือนหายไปในความเขียวเข้มที่ลึกกว่าเดิม

เพื่อความปลอดภัย เขารอต่อไปอีกหนึ่งวัน วันที่สาม ก็ได้รับเบาะแสอีกครั้ง

[เบาะแส: บรูคแห่งเขตน้ำลึกหิวโหยมานานแล้ว มันชอบกลิ่นคาวเลือดสด ๆ ของมนุษย์ บรูคไม่ชอบชารูรู]

หลินหยางมองเบาะแสข้อนี้ พลางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

สัตว์ประหลาดในเขตน้ำลึกนี่มีชื่อด้วยงั้นเหรอ...

บรูค มันไม่เหมือนรหัสเรียก แต่ดูเหมือนชื่อที่ตัวตนบางอย่างตั้งให้ หรือเป็นชื่อของมันเองมากกว่า

สัตว์ประหลาดที่มีชื่อ หิวมานาน ต้องการอาหารให้มันอิ่ม ไม่ชอบชารูรู

ชารูรูคืออะไร เขายังไม่มีคำตอบในตอนนี้ แต่ข้อมูลนี้จะมีประโยชน์ในยามจำเป็น

เขาค้นหาบนดาดฟ้านี้อีกรอบ

มีสิ่งของเบ็ดเตล็ดกองอยู่ตรงมุมห้อง ในนั้นมีชุดดำน้ำที่ปิดผนึกด้วยพลาสติกสองชุดกับถังออกซิเจนแบบพกพาสองถัง บนบรรจุภัณฑ์พิมพ์ตัวอักษร KL เอาไว้

เขาหยิบชุดดำน้ำออกมาจากห่อ ตรวจสอบแถบซีลและวาล์วหายใจ พบว่าสมบูรณ์ไร้รอยตำหนิ

รวมกับข้อมูลที่ได้จากเบาะแสก่อนหน้านี้ อุปกรณ์พวกนี้ก็เพียงพอแล้ว

เขาออกคำสั่งทันที "ทุกคน เตรียมตัวลงเขตน้ำลึก"

เสี่ยวอวี้ตกใจกลัวจนหน้าถอดสี มาราวระเบียงจ้องมองผิวน้ำสีเขียวเข้มเบื้องล่าง น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ "จะไม่ตายแน่นะคะ"

"ตายได้" หลินหยางพูด

"แต่ก็มีโอกาสรอด ถ้าอยู่ตรงนี้ต่อก็มีแต่รอความตาย อาหารหมดแล้ว ค้นดาดฟ้าจนทั่ว ประตูเหล็กก็เปิดไม่ออก ทางใต้น้ำคือทางออกเดียว"

ทุกคนจำใจเก็บข้าวของ เอาของมีค่าในกระเป๋าเป้ใส่ถุงซิปล็อกปิดผนึกให้เรียบร้อย

หลินหยางยืนอยู่ริมราวระเบียง มองลงไปยังเขตน้ำลึกสีเขียวเข้มเบื้องล่าง

แสงแดดตกกระทบผิวน้ำ ส่องทะลุได้แค่ผิวน้ำด้านบนราวเมตรสองเมตร ลึกลงไปกลายเป็นสีเขียวเข้มที่ทึบขึ้นเรื่อย ๆ และลึกลงไปกว่านั้นคือความมืดมิดสนิท

มีเงายาวรีสายหนึ่งเลื่อนผ่านก้นน้ำอย่างช้า ๆ ใกล้กว่าที่เห็นเมื่อวาน

"พวกคุณรออยู่ตรงนี้ก่อน พวกเราจะไปสำรวจทาง"

เขากัดฟัน ปีนข้ามราวระเบียงแล้วกระโดดลงไป

กระแสน้ำเย็นเยียบสีเขียวเข้มโอบล้อมทั่วทั้งร่างจากทุกทิศทาง แสงแดดบนผิวน้ำเหนือหัวแตกกระจายเป็นประกายแสงระยิบระยับที่สั่นไหว ยิ่งลงลึกก็ยิ่งมืด

หลินหยางลืมตาขึ้น แรงดันน้ำบีบจนแก้วหูตึง วาล์วเครื่องช่วยหายใจที่คาบไว้ในปากมีกลิ่นพลาสติกจาง ๆ

หลินหยางส่งสัญญาณมือให้หลิวเฉียว ทั้งสองดำดิ่งลงสู่เบื้องลึกเป็นคู่แรก

กวาดสายตามองไปรอบผืนน้ำ

กระเบื้องบนผนังสระมืดลงเรื่อย ๆ ใต้รอยหักพังลงไปเป็นเวิ้งน้ำที่กว้างขวางไร้ขอบเขต

ไม่มีผนังสระ ไม่มีกระเบื้อง ไม่มีจุดอ้างอิงใด ๆ

น้ำที่ระดับความลึกนี้เย็นเฉียบ ระยะการมองเห็นไม่ถึงสิบเมตร พอมองลงไปอีกก็เป็นเพียงความมืดมัวที่ดำสนิทยิ่งกว่า

ด้านหน้าราวสองร้อยเมตรมีแสงสว่างกลุ่มหนึ่ง

แหล่งกำเนิดแสงสีขาวนวลเยือกเย็นที่ส่องรวมมาจากทิศทางเดียว ก่อตัวเป็นลำแสงเฉียง ๆ ในสายน้ำ

เหนือลำแสงนั้นมองเห็นโครงร่างของทางออกได้ลาง ๆ

นั่นน่าจะเป็นทางออกแล้ว

หลินหยางจำทิศทางไว้ ตบไหล่หลิวเฉียว ทั้งสองรีบว่ายน้ำกลับทันที

เขาก้มลงมองข้างใต้ ข้างใต้ในห้วงเหวสีเขียวเข้มลึกนั้น มีสิ่งหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ

ตั้งแต่หัวจรดหางยาวราวแปดเมตร ลำตัวหนาตัน ผิวหนังเป็นสีเทาเข้ม ผิวภายนอกไร้เกล็ดปลา เรียบเนียนเหมือนหนังที่มีความยืดหยุ่นบางชนิด

มันนิ่งสงบอยู่ตรงนั้นในตำแหน่งข้างใต้ที่ไม่รู้ว่าลึกแค่ไหน

มันยังไม่สังเกตเห็นพวกเขา หรืออาจจะสังเกตเห็นแล้วแต่ไม่สนใจ