ตอนที่ 80 เจอทางออกแล้วเหรอ

น้ำด้านหลังเชี่ยวกรากขึ้นเรื่อย ๆ เอ่อล้นมาถึงหน้าแข้ง และยังคงเพิ่มระดับขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!

ช่องน้ำซึมบนผนังกว้างขึ้นเรื่อย ๆ รอยต่อกระเบื้องหลายแห่งไม่ได้แค่ซึมน้ำอีกต่อไป แต่กำลังพ่นสายน้ำเรียวเล็กออกมา เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับไปเผชิญหน้ากับทุกคน

"ถ้าเดี๋ยวไม่มีข้อความแจ้งว่าผมตาย พวกคุณค่อยตามมา"

"ช่างเถอะพี่หลิน ให้ผมไปก่อนดีกว่า" เจ้าอ้วนทุ่มเป้ลงกับพื้น น้ำกระเซ็นเปียกขากางเกง

หลินหยางไม่พูดอะไร หันหลังเดินตรงไปยังหน้าต่างบานกระจกยาวจรดพื้น

เขาไม่ลังเล ก้าวเท้าข้ามออกไปทันที

วินาทีก้าวเข้าสู่ความว่างเปล่า เขารู้สึกเพียงใต้เท้าโหวงเหวง ทั้งร่างเสียหลักร่วงดิ่งลงไป

เสียงลมพัดกรูเข้าหู สภาวะไร้น้ำหนักคงอยู่ไม่ถึงวินาที จากนั้นก็มีเสียงดังแปะ เท้าของเขาเหยียบลงบนพื้นจริง

ลมแห้ง ๆ อวลกลิ่นแดดพัดปะทะใบหน้า พร้อมกับแสงจ้าเป็นระลอกที่แสบตา

แรงกระแทกส่งจากฝ่าเท้าขึ้นสู่หัวเข่า เขาย่อขาลงตามสัญชาตญาณเพื่อผ่อนแรง พื้นผิวอุ่นวาบ หลงเหลือไออุ่นจากการถูกแดดเผา

เขาเหยียดตัวตรงขึ้นแล้วกวาดตามองรอบด้าน ที่นี่คือดาดฟ้ากลางแจ้ง

พื้นปูด้วยกระเบื้องกันลื่นสีเทาอ่อน ตรงกลางมีสระว่ายน้ำขนาดไม่ใหญ่นัก น้ำในสระสีฟ้าคราม ใสจนมองเห็นก้นสระ ก้นสระปูด้วยกระเบื้องสีขาว เป็นเพียงสระว่ายน้ำธรรมดา

ริมสระมีเก้าอี้อาบแดดวางอยู่สองสามตัว ด้านข้างกางร่มกันแดดไว้ ร่มเป็นสีขาวครีม แกว่งไกวเบา ๆ ตามแรงลม

ท้องฟ้าเป็นสีครามกว้างไกลสุดสายตา เมฆขาวสองสามก้อนลอยอยู่ตรงขอบฟ้า เคลื่อนตัวไปอย่างช้า ๆ

ใต้ชั้นเมฆก็คือความว่างเปล่า เหมือนกับความว่างเปล่าที่มองเห็นนอกหน้าต่างกระจกไม่มีผิดเพี้ยน ความรู้สึกเคว้งคว้างยิ่งรุนแรงขึ้น เพราะริมสระไม่มีราวกั้น

สายตาของเขาหยุดลงที่โต๊ะตัวเล็กข้างสระว่ายน้ำ

บนโต๊ะมีเค้กชิ้นเล็กสองจาน รองด้วยจานกระเบื้องสีขาว บนผิวครีมยังมีหยดน้ำเม็ดละเอียดเกาะอยู่

ด้านข้างคือน้ำอัลมอนด์สองขวด ของเหลวใสวางนิ่งสงบอยู่ในขวด

อีกด้านหนึ่ง ในห้องสระน้ำ

เจ้าอ้วนยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจก ยืดคอชะโงกมองลงไป เห็นเพียงความว่างเปล่ากับชั้นเมฆ มองไม่เห็นก้นลึก

เขาหันไปมองคนอื่น ๆ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความกระวนกระวาย

"ให้ตายสิ พี่หลินกระโดดลงไปแบบนั้นเลยเหรอ?"

"เขาคงไม่ตายไปแล้วใช่ไหม!" เสียงของเสี่ยวอวี้แหลมสูงจนเพี้ยน

เจียงอวี่อันคอยสังเกตความเคลื่อนไหวรอบตัวตลอดเวลา ผ่านไปเนิ่นนานเธอจึงเอ่ยขึ้น

"เขายังไม่ตาย ระบบไม่ได้ประกาศ แสดงว่าตรงนี้คือทางเข้า"

เสี่ยวอวี้พูดด้วยความกังวล "เกิด...เกิดว่าเขาแค่ยังไม่ตายชั่วคราวล่ะคะ? ใครจะรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน!"

คนที่เหลือก็เริ่มใจคอไม่ดีเช่นกัน

เจียงอวี่อันมองไปข้างหลัง

ระดับน้ำด้านหลังสูงขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนเกาะผนังไว้ ไม่กล้าขยับเขยื้อน

น้ำท่วมถึงต้นขาแล้ว บนพื้นกระเบื้องเกิดเป็นระลอกคลื่นจริง ๆ ซัดกระแทกผนังระลอกแล้วระลอกเล่า ละอองน้ำสาดกระเซ็นเปียกขากางเกงของทุกคน!

ไกลออกไปมองไม่เห็นขอบสระแล้ว ขืนอยู่ต่อไปได้จมน้ำตายแน่นอน!

เจียงอวี่อันกล่าว "อยู่ต่อไปก็ตาย! เราเหลือแค่ทางนี้ทางเดียวแล้ว"

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ

หลิวเฉียวกัดฟัน เสียบแผ่นบัวเชิงผนังลงในกระเป๋าเป้ แล้วก้าวออกไปเป็นคนแรก

"ฉันเชื่อพี่หลินหยาง!"

ร่างของเขาหายลับไปจากกรอบหน้าต่าง

จากนั้นก็เป็นเจ้าอ้วน เขาสูดหายใจเข้าลึก หลับตาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ปากตะโกนลั่น "สวรรค์คุ้มครองด้วยเถอะ"

ต่อมาคือเจียงอวี่อัน เธอรูดฮู้ดเสื้อกันลมให้แน่น ท่าทางตอนก้าวออกไปไม่ต่างจากการเดินลงบันได เด็ดเดี่ยว ฉับไว

เสี่ยวอวี้ยืนขาสั่นอยู่หน้าหน้าต่าง เสิ่นเยวี่ยจับมือเธอไว้ ทั้งสองคนก้าวออกไปพร้อมกัน

ชายสวมแว่นตาเป็นคนสุดท้าย เขาหันกลับไปมองห้องสระน้ำที่กำลังถูกน้ำกลืนกิน แล้วหันกลับมากระโดดลงสู่ความว่างเปล่า

วินาทีถัดมา

ทีละคน ๆ ร่วงลงมาบนดาดฟ้าจนครบทุกคน!

เสี่ยวอวี้ล้มก้นจ้ำเบ้า ฝ่ามือยันอยู่บนกระเบื้องกันลื่นอุ่น ๆ เธออึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะเอามือที่บังตาออก แสงแดดแสบตา

เธอตะลึง "สวรรค์...ฉันรอดแล้ว!"

ใบหน้าของคนอื่น ๆ ล้วนฉายแววตื่นตะลึง จากนั้นก็กวาดตามองไปรอบ ๆ

"ที่นี่มันที่ไหนกัน?"

"สวยจัง" เสี่ยวอวี้เอ่ยเสียงเบา ราวกับกำลังพึมพำกับตัวเอง

เมื่อมองไปรอบ ๆ นี่เป็นครั้งแรกในรอบเวลานานที่ได้เห็นทิวทัศน์งดงามขนาดนี้ มันคือท้องฟ้าสีครามกับเมฆสีขาวของจริง แสงแดดที่อบอุ่น อากาศที่ถูกแดดเผาจนร้อน!

จากนั้นสายตาทุกคนก็หันมามองหลินหยาง แล้วเดินเข้าไปสมทบกับเขา

"พี่หลิน ถูกจริงด้วย พี่รู้ได้ไงว่าที่นี่คือทางออก" เจ้าอ้วนเอ่ยอย่างดีใจระคนประหลาดใจ

หลินหยางตอบ "เดาเอา"

ทุกคนพยักหน้า ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

"ที่นี่ดีชะมัด! ฮี่ ๆ"

เจ้าอ้วนมองไปรอบ ๆ เหลือบมองสระว่ายน้ำสีฟ้าคราม โยนเป้กับขาโต๊ะลงบนเก้าอี้ชายหาด แล้วกระโดดดำดิ่งลงสระว่ายน้ำทันที

น้ำกระเซ็นใส่ขาของเสี่ยวอวี้ เขาลอยขึ้นมาเหนือน้ำ นอนหงายลอยคอ สองมือวักน้ำไปมา ไขมันบนใบหน้าสะท้อนเงาวาววับใต้แสงแดด

หญิงสาวสองสามคนนอนลงบนเก้าอี้ชายหาด แหงนหน้าขึ้นรับแสงแดด หลับตาลง ขนตาสั่นไหวเบา ๆ ใต้แสงตะวัน

"ตั้งนานขนาดนี้ ไม่เคยได้พักผ่อนสบาย ๆ แบบนี้เลย..."

หลิวเฉียวพยักหน้าเห็นด้วย "นั่นน่ะสิ! สู้กับสัตว์ประหลาดมาตั้งนาน จะหาความสุขสบายบ้างไม่ได้หรือไง"

หลินหยางเดินสำรวจรอบดาดฟ้าหนึ่งรอบ

เพื่อหาอาหารหรือเบาะแสที่จะออกไป

ดาดฟ้าไม่ใหญ่นัก สระว่ายน้ำกินพื้นที่ไปเกินครึ่ง โซนเก้าอี้ชายหาดกินพื้นที่ส่วนน้อย

ตรงมุมมีประตูเหล็กปิดสนิทบานหนึ่ง ผลักไม่ออก ก้มมองลงไปเบื้องล่างก็ยังคงเป็นความว่างเปล่า ไม่มีทางออก

เขาตรวจดูเค้กสองชิ้นกับน้ำอัลมอนด์บนโต๊ะรอบหนึ่ง แล้วค้นตามซอกมุมต่าง ๆ บนดาดฟ้าอีก เจอขวดน้ำแร่สองขวด นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีอะไรอีกเลย

หลิวเฉียวยืนอยู่ข้างโต๊ะตัวเล็ก มองเค้กสองชิ้นนั้นแล้วลังเลเล็กน้อย

"พี่หลินหยาง ของพวกนี้ใครเอามาวางไว้เหรอครับ มันกินได้ไหม"