ตอนที่ 79 กลุ่มนิ้วมือประหลาด

หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันหาทางออก ตรวจสอบทุกซอกหลืบที่เป็นไปได้ ทว่ายังคงคว้าน้ำเหลว

รอยแยกเหล่านั้นไม่ใช่ทางตันก็เป็นมุมอับ

ระดับน้ำยังคงสูงขึ้นเรื่อย ๆ ขอบสระน้ำที่อยู่ไกลออกไปถูกน้ำที่เอ่อล้นกลืนหายไปจนไม่เห็นแนวแบ่ง น้ำในสระกับน้ำบนพื้นรวมเป็นผืนเดียวกัน

เสียงน้ำดังขึ้นเรื่อย ๆ เสียงซ่าซ่าดังมาจากรอบทิศทางพร้อมกัน

เสี่ยวอวี้เริ่มลนลาน

"ทำยังไงดีล่ะ ฉันรู้สึกว่า... ตึกนี้ทั้งตึกกำลังถูกน้ำซึมเข้ามาหมดแล้ว"

ทันใดนั้น เสิ่นเยวี่ยเหมือนจะเห็นอะไรบางอย่าง เธอชี้ไปทางนั้นแล้วกรีดร้องออกมา!

ทุกคนหันไปมอง

เห็นเพียงในน้ำมีท่อนแขนกองหนึ่งงอกติดกันเป็นกระจุก นิ้วมือเบียดเสียดกันแน่นจนนับไม่ถ้วน!

กำลังกวักและบิดเลื้อยไปมาอยู่ในน้ำ

แค่มองแวบเดียวก็ชวนให้ขนหัวลุก!

กลุ่มแขนกองนั้นดูเหมือนจะรู้ตัวว่ามีคนอยู่ มันบิดเลื้อยตรงมายังตำแหน่งที่หลินหยางยืนอยู่อย่างรวดเร็ว

แขนท่อนล่างสิบกว่าข้างขยับไปมาในน้ำ ความเร็วเริ่มเพิ่มขึ้น

หลินหยางมองสิ่งนั้นแล้วตะโกนลั่น "วิ่ง!"

ทุกคนไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว รีบสาวเท้าวิ่งหนีไปข้างหน้าเพื่อทิ้งระยะห่างจากมัน

ทว่าความเร็วในการว่ายของมันก็รวดเร็วอย่างยิ่ง ไม่นานก็ว่ายมาถึงด้านหลังของหลินหยาง

หลินหยางจนปัญญา กัดฟันชักมีดออกมา แล้วแทงเข้าไปที่ก้อนเนื้อน่ารังเกียจนั่นอย่างแรง!

ฉึก!

เลือดสด ๆ ไหลทะลักจากท่อนแขนกระจายลงไปในแอ่งน้ำ

สิ่งนั้นดูเหมือนจะเจ็บ!

มันรีบเลื้อยหนีไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว

ทุกคนถึงได้หยุดพักแล้วหอบหายใจอย่างหนัก

เสี่ยวอวี้กลัวจนขาพับ "นั่นมันตัวอะไรน่ะ?! มือเบียดเสียดยั้วเยี้ยไปหมด... น่าขยะแขยงจังเลยพระเจ้าช่วย โรคกลัวรูของฉันกำเริบแล้วเนี่ย"

"ที่บัดซบนี่มีทุกอย่างนั่นแหละ อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น" เจ้าอ้วนถ่มน้ำลาย

ทว่าสิ่งที่ทำให้หลินหยางรู้สึกสงสัยก็คือ ข้อมูลระบุไว้ว่าสิ่งผิดปกติที่นี่มีจำนวนน้อยมาก ทำไมถึงได้เจอมันเร็วขนาดนี้?

แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาคิดทบทวน

เพราะกระเบื้องบนผนังสระที่เดิมทีแห้งสนิท ตอนนี้เริ่มมีน้ำซึมออกมาตามร่องแล้ว

สายน้ำเล็ก ๆ ไหลย้อยลงมาตามลวดลายของกระเบื้อง

ตอนนี้ต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้

เจ้าอ้วนขยับเป้ขึ้นสะพายให้กระชับ น้ำท่วมมิดเท้าของเขาไปแล้ว เขาหันไปมองหลินหยาง

"พี่หลิน เอายังไงดี? หาทางออกไม่เจอเลย"

หลินหยางไม่ได้ตอบทันที สายตาของเขากวาดมองหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์เหนือศีรษะ

กวาดมองกระเบื้องสีขาวบนผนังที่มีฝ้าไอน้ำบาง ๆ เกาะอยู่

ตลอดทางที่ผ่านมาไม่มีรอยแยกเรืองแสงให้เห็นเลยแม้แต่น้อย

รอยแยกบนผนังธรรมดา รอยต่อกระเบื้อง รอยร้าวบนขอบสระ เขาตรวจสอบทั้งหมดแล้ว ไม่มีที่ไหนตรงกับคำอธิบายในข้อมูลที่ว่า 'รอยแยกเรืองแสงบนผนังที่พบได้ทั่วไป' เลย

ทันใดนั้นม่านตาของเขาก็หดเล็กลง "ไม่ถูก"

ดูเหมือนพวกเขาจะติดกับดักทางความคิดเสียแล้ว

ถ้านี่เป็นแค่รอยแยกธรรมดา คนปกติย่อมไม่มีทางผ่านไปได้แน่นอน

สิ่งที่เรียกว่ารอยแยกนี้ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องกว้างพอให้คนลอดผ่านได้ เช่นนั้นรอยแยกนี้ก็อาจไม่ใช่รอยแยกตามความเข้าใจทั่วไปของพวกเขา รอยแยกนี้อาจจะใหญ่มากก็ได้!

แล้วรอบ ๆ นี้มีอะไรแบบนั้นอยู่ตรงไหนกัน?

เขาพูดพลางก้าวเดินไปข้างหน้า

"สังเกตดูทุกช่องทางที่คนสามารถลอดผ่านได้"

ทุกคนพยักหน้าแล้วเร่งฝีเท้าวิ่ง น้ำท่วมขึ้นมาเหนือข้อเท้าแล้ว ทุกก้าวที่วิ่งจึงสาดกระเซ็นเป็นละอองน้ำ

เสี่ยวอวี้วิ่งอยู่บนแท่นยกสูงริมสุด ซึ่งอยู่ไกลจากสระน้ำมากที่สุด เธอวิ่งไปพลาง จู่ ๆ ก็ชี้ไปที่แนวหน้าต่างไร้บานกระจกบนผนัง รวมถึงกลุ่มเมฆด้านนอกนั้นแล้วพูดขึ้น

"ตรงนั้นคนลอดผ่านได้ค่ะ"

เจ้าอ้วนเหลือบมองขณะวิ่งพลางส่งเสียงเหอะออกมา

"ข้างนอกนั่นมันความว่างเปล่านะ ตกลงไปก็ตายลูกเดียวสิ!"

น้ำเสียงของเสี่ยวอวี้แฝงความร้อนรนอย่างชัดเจน

"แล้วจะทำยังไงล่ะคะ? ที่นี่ไม่มีทางอื่นแล้วนี่นา!"

เสียงน้ำยังคงดังซ่า ขอบสระจมหายไปใต้น้ำอย่างสมบูรณ์ จนแยกไม่ออกแล้วว่าตรงไหนคือสระตรงไหนคือพื้น

หลินหยางหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน

สายตาของเขาจับจ้องไปยังแนวหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองลอดช่องสี่เหลี่ยมออกไปเห็นท้องฟ้าสีขาวโพลนกับมวลเมฆบางเบา

"นอกผนังเปล่งแสง กว้างพอให้คนลอดผ่าน แดดส่องสว่างสดใส... แล้วก็ พบเห็นได้ค่อนข้างบ่อย"

ในห้องสระน้ำนี้นอกจากสระน้ำกับกระเบื้องแล้ว สิ่งที่มีจำนวนมากที่สุดก็คือหน้าต่างบานใหญ่จรดพื้นที่ไม่ได้ติดกระจกพวกนี้

"ตรงนี้" เขาคิดดูแล้วชี้ไปที่หน้าต่างบานใหญ่เหล่านั้น

ทุกคนเบียดกันมาหน้าหน้าต่าง ชะโงกหน้ามองลงไปด้านล่าง

นอกหน้าต่างคือความว่างเปล่า มองไม่เห็นพื้นดิน มองไม่เห็นสิ่งค้ำยัน มีเพียงสีขาวไร้ที่สิ้นสุดทอดยาวไปจนสุดสายตา

"พี่หลิน มีอะไรเหรอ?"

"ข้ามไปจากตรงนี้"

เจ้าอ้วนก้มลงมองแล้วถึงกับตะลึง ข้างนอกนี้ไม่มีที่ให้เหยียบลงไปได้เลย ก้าวออกไปก็มีแต่ร่วงหล่น

"พี่หลิน ข้างล่างนี่มันความว่างเปล่านะ จะเข้าไปได้ยังไง?" เสียงของเจ้าอ้วนบีบแน่นขึ้นทันที

เสี่ยวอวี้ถอยหลังไปครึ่งก้าว แผ่นหลังชนเข้ากับผนัง ส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย

"พี่หลิน เมื่อกี้ฉันแค่ล้อเล่น ข้ามไปตรงนี้มีแต่ตายกับตายนะ นี่มันหน้าต่าง ข้างนอกไม่มีอะไรเลย! หรือว่า...ลองหาดูอีกหน่อยดีไหมคะ?"

หลินหยางกวาดตามองรอบด้านอย่างละเอียด

มองดูทุกซอกทุกมุมของมิตินี้ มีเพียงตำแหน่งนี้เท่านั้นที่ตรงกับลักษณะในข้อมูล แม้ว่า...นี่จะไม่ใช่รอยแยกในความหมายทั่วไปจริง ๆ

"ไม่มีทางออกอื่นแล้ว ได้แต่ต้องเดิมพันดูสักตั้ง" หลินหยางกล่าว