ตอนที่ 78 ระดับน้ำสูงขึ้น

"ศพทั้งร่างไม่พบบาดแผลภายนอกที่ชัดเจน ไม่มีกระดูกหัก ไม่มีแผลถูกแทง ไม่มีร่องรอยการถูกพิษ ตัดเรื่องการฆาตกรรมหรือฆ่าตัวตายทิ้งได้เลยค่ะ"

เจียงอวี่อันพลิกท่อนไม้อีกด้าน ใช้ปลายด้านที่สะอาดยื่นไปชี้อวัยวะภายในที่เหี่ยวแห้งตรงช่องท้องของศพ

ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนหนาวสะท้าน

"ตับฝ่อ ไขมันใต้ผิวหนังน้อยมาก มีอาการบวมน้ำร่วมด้วย สาเหตุการตายน่าจะเป็นเพราะความหิวโหยค่ะ"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนเงียบกริบ

"อดตายเหรอ"

ลูกบอลเรืองแสงที่ลอยอยู่เหนือน้ำยังคงหมุนช้า ๆ แสงสีขาวนอกหน้าต่างส่องเฉียงเข้ามา ทาบทับลงบนร่างที่เต็มไปด้วยหนอนแมลงวัน

เสี่ยวอวี้เงียบไป

เมื่อสองถึงสามสัปดาห์ก่อน คนคนนี้ยังคงมีชีวิต ยังคงเดินอยู่ในห้องสระน้ำแห่งเดียวกันนี้

เขาอาจจะเคยนั่งพักตรงมุมกำแพงแถบนี้ พิงกระเบื้องสีขาวแบบเดียวกัน ฟังเสียงน้ำจากระยะไกลเหมือนกัน

แล้วก็ไม่เคยได้ลุกขึ้นมาอีกเลย

"พวกเราคงไม่... อดตายเหมือนกันหรอกนะ" เสียงของเสี่ยวอวี้แผ่วเบา สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ราวกับต้องการยืนยัน

เจ้าอ้วนส่งเสียงจิ๊จ๊ะ "กลัวอะไรวะ อาหารเรามีเหลือเฟือ เสบียงที่ขนมาจากห้องมะนิลาถ้ากินแบบประหยัดยังอยู่ได้อีกตั้งหลายวัน อีกอย่างพวกเรายังมีพี่หลินอยู่นี่

ตอนอยู่โรงเรียนคนปลอมเขาก็หาตู้เย็นเจอ ในห้องสีเหลืองก็หาตู้ขายของอัตโนมัติได้ ที่นี่เขาก็ต้องหาของกินได้อยู่แล้ว!"

หลินหยางมองศพบนพื้น นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "ไปเถอะ"

เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าจะหาอาหารในสถานที่ที่เต็มไปด้วยสระน้ำแห่งนี้ได้หรือไม่

อีกอย่าง... จากข้อมูลบอกว่าที่นี่มีระดับอันตรายไม่สูง แล้วจะอดตายได้ยังไงกัน

กลุ่มคนออกเดินหน้าต่อ

เดินอยู่นาน รอบตัวก็ยังคงเป็นสระน้ำและทางเดิน หลอดฟลูออเรสเซนต์บนผนังเลื่อนถอยไปด้านหลังทีละดวง ยังคงไร้เบาะแสเช่นเคย

เจ้าอ้วนถอนหายใจอีกรอบ

"บัดซบ ถึงไม่มีคนปลอมก็ไม่ง่ายเลยแฮะ ที่บ้า ๆ นี่กว้างจนมองไม่เห็นขอบเขต แถมยังหาทางออกไม่เจออีก"

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงเที่ยงคืน

เมื่อเข็มนาฬิกาชี้ที่เวลาเที่ยงคืนตรง หลินหยางจึงส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุดพัก

นี่คือกฎที่เขาตั้งไว้ ไม่ว่าจะอยู่ในมิติไหน ไม่ว่าจะมีคนปลอมหรือไม่ เมื่อถึงเที่ยงคืนก็ต้องนอนหลับ

เมื่อไม่มีแสงธรรมชาติคอยสลับกลางวันกลางคืน นาฬิกาชีวิตจึงต้องพึ่งพานาฬิกาข้อมือเท่านั้น หากนาฬิกาชีวิตพังลง สภาพจิตใจก็จะพังทลายตามไปในเวลาไม่ช้า

ทุกคนหามุมกำแพงที่ปูด้วยกระเบื้องทั้งแถบได้จุดหนึ่ง ห่างจากสระน้ำที่ใกล้ที่สุดราวสามถึงสี่เมตร

พื้นยังค่อนข้างแห้ง ไม่มีน้ำขังบนกระเบื้อง เจ้าอ้วนทิ้งตัวนั่งพิงกำแพงเป็นคนแรก พลางเอาเป้หนุนไว้ข้างหลัง

เสี่ยวอวี้นั่งเบียดอยู่ข้างเสิ่นเยวี่ย สองคนห่มเสื้อคลุมสำรองตัวเดียวกันที่เอามาจากห้องสีเหลือง

คนที่เหลือต่างพิงมุมผนังหลับตาลง ชายนั่งพิงชาย หญิงนั่งพิงหญิง สิ่งเดียวที่พอคลายความอึดอัดได้คงเป็นจำนวนคนที่มากพอ พอได้พูดคุยปลอบประโลมใจกันบ้าง

หลินหยางนั่งอยู่ริมกำแพง รอจนลมหายใจของทุกคนสม่ำเสมอจึงเปิดหน้าต่างระบบ เลือกใช้ฟังก์ชันข่าวสาร

[ข้อมูล: มุ่งหน้าไป 325 เมตร เลี้ยวซ้าย 254 เมตร เดินตรงไป 124 เมตร... ในลูกบอลน้ำที่ลอยอยู่เหนือน้ำห่างออกไปราว 1 กิโลเมตร อาจมีคำตอบที่คุณต้องการ]

หลินหยางไม่ลังเลแม้แต่น้อย วันรุ่งขึ้นหลังจากทุกคนตื่น หลินหยางก็ออกคำสั่งเรื่องการค้นหาทางออก "ออกเดินทาง"

ไม่มีใครรู้ว่าจะไปไหน แต่ก็ยังคงก้าวตามเขาไป

ที่นี่ไม่มีสัตว์ประหลาดผิดปกติหรือคนปลอม ระหว่างทางจึงนับว่าปลอดภัย

ไม่นานก็มาถึงจุดหมายที่กำหนดไว้

หลินหยางใช้บัวเชิงผนังต่อเข้ากับมีด แล้วเกี่ยวลูกบอลในน้ำลูกนั้นขึ้นมา

จากนั้นใช้มีดกรีดเปิดออก ด้านในมีเศษกระดาษแผ่นหนึ่ง!

"เมื่อพบรอยแยกบนผนังเรืองแสง หลังลอดผ่านไปอาจมีโอกาสเข้าสู่พื้นที่ที่ค่อนข้างปลอดภัย รอยแยกประเภทนี้พบได้ค่อนข้างบ่อย แสงแดดสดใส อาจมีอาหารอยู่เล็กน้อย สามารถอาบแดดได้"

หลินหยางจ้องตัวหนังสือแถวนี้อยู่นาน นี่คือข้อมูลของพื้นที่ปลอดภัย ไม่ได้บอกทางออกแก่เขา

แต่การอาบแดดและอาหาร จะช่วยให้พวกเขายืดเวลาเอาชีวิตรอดในโลกนี้ไปได้อีกหลายวัน บางที... ที่นั่นอาจมีข้อมูลบางอย่างอยู่ด้วย

ทุกคนพากันขยับเข้ามามุง

เจ้าอ้วนอุทานด้วยความประหลาดใจ "พี่หลิน พี่นี่โคตรเทพเลย หาของดีเจออีกแล้ว!"

"ผนังเรืองแสงเหรอ แถวนี้มันมีที่ไหนกันล่ะ"

"..."

ทุกคนมองหน้ากันไปมา ราวกับฝูงแมลงวันหัวขาด

หลินหยางคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ย

"วันนี้ค้นพื้นที่แถบนี้ ผนังทุกด้าน ทุกซอกทุกมุม รอยแยกไหนที่ดูผิดปกติห้ามปล่อยผ่านเด็ดขาด จำไว้ ห้ามละเลยตรงไหนทั้งนั้น เจอแล้วก็ตะโกนบอก"

ทุกคนเริ่มแยกย้ายกันออกค้นหา

เมื่อไม่มีภัยคุกคามจากคนปลอม ทุกคนจึงกระจายตัวห่างกว่าเดิมเล็กน้อย ทว่ายังคงจับคู่กันอย่างน้อยสองคนและพกอาวุธติดตัว

แต่ละกลุ่มอยู่ห่างกันไม่เกินสองสามสิบเมตร คอยรักษาระยะให้อยู่ในสายตาตลอดเวลา

ทุกคนพูดคุยหยอกล้อไปพลาง ค้นหาอย่างละเอียดไปพลาง

เคาะกระเบื้องทุกแผ่น สำรวจรอยแยกทุกช่อง

เจ้าอ้วนคุยเล่นหัวเราะร่ามาตลอดทาง เอาขาโต๊ะเคาะผนังเป็นจังหวะ ปากก็ฮัมเพลงที่ไม่เป็นทำนอง "ไม่มีคนปลอมนี่มันสบายใจจริงโว้ย"

เสี่ยวอวี้ยกมืออุดหูแล้วด่าเขา "หนวกหูจะตายอยู่แล้ว"

"นี่เขาเรียกว่าหาความสุขท่ามกลางความทุกข์ต่างหาก"

เจ้าอ้วนเช็ดคราบสกปรกบนท่อนไม้ แล้วพลิกแผ่นไม้อีกด้าน

จู่ ๆ เขาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง สายตาพลันชะงัก! เสียงตะโกนแหลมสูงขึ้นมาทันที

"ตรงนั้นมีอะไรบางอย่าง!"

ทุกคนหันขวับไปมอง

เจ้าอ้วนชี้นิ้วไปยังสระน้ำแห่งหนึ่ง

มันเป็นสระที่ใหญ่กว่าสระอื่น ๆ ผิวน้ำเป็นสีเขียวอมดำมืดสนิท ยิ่งลึกลงไปก็ยิ่งดำมืด!

แสงจากหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ส่องกระทบผิวน้ำ ส่องทะลุได้เพียงผิวน้ำชั้นบน มองลึกลงไปไม่เห็นอะไรเลย

ทว่าใต้ความลึกสีเขียวอมดำแห่งนั้น มีเงาดำขนาดยักษ์กำลังแหวกว่ายอย่างเชื่องช้า

เงานั้นยาวมาก จากหัวจรดหางน่าจะราวเจ็ดแปดเมตร! กำลังเลื้อยผ่านก้นน้ำอย่างไร้สรรพเสียง

ทุกครั้งที่มันขยับไหว ผิวน้ำจะกระเพื่อมเป็นระลอกคลื่นวงกว้าง ก่อนจะเลือนหายไปในห้วงน้ำลึก

เงานั้นลอยสูงขึ้นมาจากก้นสระเล็กน้อย สีของมันยิ่งเข้มชัดขึ้น

เสี่ยวอวี้ยืนอยู่ด้านหลังเจ้าอ้วน มือคว้าแขนเสื้อเขาไว้แน่น โรคกลัววัตถุขนาดยักษ์กำเริบขึ้นมาทันควัน!

"มะ...ใหญ่มาก!"

หลินหยางมองผิวน้ำสีเขียวอมดำนั้นแวบหนึ่ง เงานั้นลอยขึ้นมาเกือบถึงชั้นกลางของน้ำแล้ว เขาขมวดคิ้วสั่ง

"ตรงนั้นเป็นเขตน้ำลึก ห้ามเข้าใกล้ ไป!"

ไม่มีใครลังเล ทุกคนหันหลังสาวเท้าก้าวหนีออกจากสระน้ำทันที

เดินห่างออกมาไกลมาก จนกระทั่งสระน้ำนั้นลับสายตาไปอย่างสิ้นเชิง ทุกคนก็ยังคงเร่งฝีเท้าอยู่

"ไอ้ตัวนั้นมันใหญ่โคตร ๆ เลย!"

"ถ้าตกลงไป ไม่รู้ว่าจะตายอนาถขนาดไหน!"

ทว่าเดินไปได้สักพัก

จู่ ๆ หลินหยางก็ชะงักฝีเท้า!

เขาก้มมองพื้น บนกระเบื้องมีชั้นน้ำบาง ๆ เอ่อขึ้นมา ท่วมมิดลวดลายใต้พื้นรองเท้าพอดี

เขาจำได้แม่นว่าตอนเดินผ่านทางนี้เมื่อครู่พื้นยังแห้งอยู่ แต่ตอนนี้พื้นกลับเปียกแฉะ

เขาหันมองไปรอบด้าน

ขอบสระน้ำยังอยู่ดี ไม่ใช่น้ำในสระเอ่อล้นออกมา น้ำไหลมาจากที่อื่น หรือไม่ก็ระดับน้ำของที่นี่กำลังสูงขึ้น!

ทว่าในขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น

จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงน้ำซัดสาดดังซ่าอย่างต่อเนื่อง!

ราวกับมีบางสิ่งกำลังร่วงหล่นลงมา

หลินหยางฟังเสียงน้ำนั้นแล้วขมวดคิ้วแน่น เสียงนั้นเหมือนน้ำตก และยิ่งเหมือนมีบางสิ่งกำลังแผ่ลามมาตามพื้น!

พอก้มลงมองอีกครั้ง ระดับน้ำก็สูงขึ้นมาอีก

คนอื่น ๆ ก็สังเกตเห็นจุดนี้เช่นกัน เจ้าอ้วนเบิกตากว้าง "ทะ...ทำไมน้ำเยอะขนาดนี้วะ!"

หลินหยางตะโกนลั่น "เร็ว! มองหาทางออกที่เป็นไปได้ทั้งหมด!"