ตอนที่ 77 กลิ่นอะไรเหม็นขนาดนี้

หลินหยางเหลือบมองคนที่อยู่ข้างหลังตน

ทั้งหมดแปดคน เจียงอวี่อัน เสิ่นเยวี่ย เจ้าอ้วน เสี่ยวอวี้ หลิวซูถง หลิวเฉียว ชายสวมแว่น และตัวเขาเอง

"ไม่มีคนปลอม นั่นหมายความว่า ที่นี่อาจยังมีผู้รอดชีวิตคนอื่นอยู่อีก"

หลิวซูถงถามขึ้น "ยังมีผู้รอดชีวิตอีกเหรอคะ ใครกันน่ะ"

หลังจากหลิวซูถงถามจบ หลินหยางก็ส่ายหน้า "ไม่รู้เหมือนกัน"

เจ้าอ้วนขยับเป้ขึ้นสะพายให้กระชับ หันไปมองหลินหยาง "พี่หลิน ต่อไปพวกเราจะทำอะไรกันดี"

"ในเมื่อไม่มีคนปลอม พวกเราก็ต้องหาทางออกไปจากที่นี่" หลินหยางพูด

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนผ่อนคลายลงได้บ้าง

"ไม่มีคนปลอมก็หมายความว่าไม่ต้องคอยระแวงกันเอง ไม่ต้องมานั่งเดาว่าใครเป็นผี ไม่ต้องกลัวว่ากลางดึกจะโดนใครบิดคอ"

เจียงอวี่อันก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเช่นกัน

"ตั้งแต่โรงเรียนคนปลอมมาจนถึงห้องสีเหลือง ข้างกายพวกเรามีดวงตาที่ไม่ใช่มนุษย์แอบแฝงอยู่ตลอด คราวนี้ถือว่าปลอดภัยขึ้นมาหน่อยแล้วค่ะ"

จำนวนคนปลอมเป็นศูนย์ หลอดไฟนีออนเหนือหัวสว่างจ้าจนแสบตา น้ำในสระใต้เท้าอุ่นสบายและสะอาด แม้แต่อากาศก็มีแค่กลิ่นคลอรีนกับกลิ่นหวานจาง ๆ

ทางสายนี้ยังเดินไม่สุด แต่อย่างน้อยชั่วคราวนี้ก็ไม่ต้องคอยสงสัยคนข้างกายอีกต่อไป

หลินหยางมองไปข้างหน้าพลางเอ่ย "ไปกันเถอะ"

ทุกคนเดินตรงไปตามทางเท้า

ห้องสระน้ำกว้างขวางกว่าทางเดินสีเหลืองมาก ทั้งยังไม่มีสัตว์ประหลาด ไม่จำเป็นต้องเดินชิดกำแพงก้มหน้าหลบเงาดำ

แถวหลอดไฟนีออนทอดยาวไปตามเพดาน แสงไฟส่องกระทบผิวน้ำแตกกระจายเป็นประกายระยิบระยับ

น้ำในสระใสแจ๋ว มองเห็นลวดลายกระเบื้องที่ก้นสระ บางครั้งก็มีลูกบอลเรืองแสงโปร่งแสงลูกเล็ก ๆ ลอยผ่านไปบนผิวน้ำ

ในสระมีของเล่นลอยน้ำโผล่มาให้เห็นเป็นระยะ เป็ดพลาสติกสองสามตัวสีซีดจางลงมาก สีที่แต้มลูกตาก็หลุดลอก ปากเบี้ยวผิดรูป ดูเหมือนของเล่นจากช่วงต้นยุคมิลเลนเนียม

มีตัวหนึ่งนอนหงายท้องอยู่บนผิวน้ำ รอยต่อพลาสติกตรงท้องปริแตกเป็นรอยแยก น้ำในสระซึมเข้าไปครึ่งท้อง มันลอยไปไหนไม่ได้ไกล ได้แต่หมุนเคว้งช้า ๆ อยู่กับที่

เจ้าอ้วนเดินไปได้สักพัก ก็แหงนหน้ามองหลอดไฟนีออนบนเพดานแล้วถอนหายใจ

"บ้าเอ๊ย พวกเราไม่ได้เห็นแสงแดดจริง ๆ มานานแค่ไหนแล้วเนี่ย ผมรู้สึกเหมือนสมองตัวเองจะพังอยู่แล้ว"

เขาขยี้ตาแล้วกะพริบตาถี่ ๆ เส้นเลือดฝอยในเบ้าตาแดงก่ำยิ่งกว่าเมื่อสองสามวันก่อน

"ไฟนี่สว่างจริง แต่มันไม่ใช่พระอาทิตย์ พวกคุณรู้สึกไหมว่าเนื้อตัวมันแปลกไปหมด?

เวลาง่วงก็นอนไม่หลับ พอตื่นขึ้นมาก็ดันอยากจะนอน สองวันนี้ผมยืนอยู่ยังสัปหงกได้เลย แต่พอนอนลงไปกลับตื่นเต็มตา เขาเรียกว่าอะไรนะ ฮอร์โมนแปรปรวน!"

คนอื่น ๆ ก็มีสภาพไม่ต่างกันเท่าไหร่

ใบหน้าของเสี่ยวอวี้ซีดเผือด เป็นความซีดที่ไม่สุขภาพดีหลังจากไม่ได้เห็นแสงธรรมชาติมาเป็นเวลานาน

ริมฝีปากของเสิ่นเยวี่ยแห้งแตก ขอบตาดำคล้ำของหลิวซูถงแทบจะห้อยลงมาถึงโหนกแก้ม

แยกกลางวันกลางคืนไม่ออก นาฬิกาชีวิตรวนไปหมดแล้ว ฮอร์โมนก็ย่อมแปรปรวนเป็นธรรมดา ทุกคนทำได้เพียงแค่กัดฟันฝืนทน

"เดินไปข้างหน้าอีกหน่อยเถอะ ที่นี่มีกลิ่นน้ำอัลมอนด์ บางทีอาจจะเจอของที่มีประโยชน์บ้าง" หลินหยางพูด

เดินไปนานแค่ไหนไม่รู้ จู่ ๆ เจ้าอ้วนก็ตะโกนลั่นขึ้นมา

"ดูตรงนั้นเร็ว!"

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง ไม่ไกลข้างหน้ามีแสงสว่างส่องเข้ามาจากบนผนัง

อ่อนโยน อบอุ่น และเจือสีเหลืองอ่อนจาง ๆ

มันสาดเฉียงเข้ามาจากช่องสี่เหลี่ยมบานใหญ่ติดพื้นที่เจาะอยู่บนผนัง ทอดเงาแสงทินดอลล์เป็นหย่อม ๆ ลงบนผิวน้ำ ไอน้ำลอยม้วนตัวช้า ๆ อยู่ในลำแสง

ทุกคนเร่งฝีเท้าขึ้น เมื่อเดินเข้าไปใกล้ถึงได้เห็นชัดเจนว่า นั่นคือผนังด้านหนึ่ง ตรงกลางผนังมีช่องหน้าต่างบานยาวจรดพื้นเรียงกันเป็นแถว

จะเรียกว่าหน้าต่างก็ไม่เชิง เพราะไม่มีกระจก มีเพียงกรอบสี่เหลี่ยมเปิดโล่งจรดพื้นไม่กี่บาน

เหมือนตอนออกแบบอาคารเว้นกรอบหน้าต่างเอาไว้ แต่ไม่เคยติดตั้งกระจกเลย

นอกหน้าต่างเป็นท้องฟ้าสีขาว ผสมผสานระหว่างสีน้ำเงินกับสีขาว

ไกลออกไปมีก้อนเมฆบาง ๆ แขวนนิ่งสนิทอยู่บนผืนฟ้าสีขาว ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย กลับแฝงไว้ด้วยความงามชวนขนลุกอยู่บ้าง!

หลิวซูถงยืนอยู่หน้าหน้าต่าง สัมผัสถึงแสงแดดที่ตกกระทบลงบนใบหน้า

ขนตาของเธอสั่นไหวน้อย ๆ ท่ามกลางแสงสว่าง ในที่สุดผิวพรรณก็เริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง

น้ำเสียงเจือความดีใจอย่างเห็นได้ชัด

"ข้างนอกมีพระอาทิตย์ด้วย! นี่พวกเราเจอทางออกแล้วเหรอคะ"

หลินหยางเดินเข้าไปใกล้อีกสองก้าว พยายามระวังไม่ให้ตัวเองตกลงไป

เขาชะโงกหน้าออกไป มองลงไปใต้บานหน้าต่างกระจกบานนั้น

ใต้กรอบหน้าต่างคือความเวิ้งว้าง มองไม่เห็นพื้นดิน ไม่เห็นสิ่งรองรับใดๆ มีเพียงสีขาวอันไร้ที่สิ้นสุดทอดยาวไปจนสุดสายตา อาคารหลังนี้ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศตามลำพัง

"ที่นี่ไม่ใช่โลก ใต้ล่างไม่มีพื้น ข้างนอกไม่มีตึก พวกเราออกไปไม่ได้"

เลือดฝาดบนใบหน้าของเสี่ยวอวี้ยังไม่ทันจะปรากฏก็จางหายไป เธออึ้งไป "มะ...ไม่ใช่โลกเหรอคะ"

เธอข้ามมิติจากโลกแห่งความจริงมายังห้องสีเหลือง เธอคิดมาตลอดว่าต่อให้ตัวเองเจอสัตว์ประหลาด ก็ยังอยู่ในขอบเขตของโลกมนุษย์

เธอคิดมาตลอดว่าพอออกจากทางเดินสีเหลืองได้ก็จะกลับบ้านได้ ผลปรากฏว่าตอนนี้มาบอกเธอว่า...ที่นี่ไม่ใช่โลกงั้นเหรอ

คนอื่นๆ อีกหลายคนก็อึ้งไปเช่นกัน ไอ้แว่นกับหลิวเฉียวต่างชะงักงัน "ไม่ใช่โลกเหรอครับ"

หลินหยางพยักหน้า ชี้ไปข้างนอก

"...แสงพวกนี้มันกระจัดกระจาย ไม่ใช่แสงแดดส่องตรงๆ ดูเหมือนแผ่ออกมาจากม่านเมฆมากกว่า แล้วก็...พวกคุณต้องรู้ไว้เรื่องหนึ่ง พวกเราไม่ได้อยู่บนโลกมาตั้งแต่แรกแล้ว"

เจ้าอ้วนตบไหล่หลิวเฉียว ปลอบใจว่า

"ไม่เป็นไรหรอก อย่างน้อยที่นี่ก็มีแสงแดด ยังไงก็สบายกว่าไอ้ห้องสีเหลืองก่อนหน้านี้เยอะ ที่นั่นแม้แต่อากาศยังเหม็นอับ ที่นี่อย่างน้อยก็พอได้หายใจหายคอบ้าง"

เมื่อเห็นสีหน้าของทุกคนเริ่มฟื้นตัวขึ้นมาบ้าง

เจ้าอ้วนก็เดินไปที่หน้าต่างบานหนึ่ง กางแขนออก หลับตาลงแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ

"อย่าทำหน้าอมทุกข์กันเลย มีความสุขกับปัจจุบันสิถึงจะถูก!"

ท่าทางนั้นเหมือนกำลังพักผ่อนอยู่บนชายหาด หากมองข้ามเสื้อคลุมขาดกะรุ่งกะริ่งบนร่างที่ถูกน้ำย่อยของคนปลอมหมายเลขศูนย์กัดกร่อนจนพรุนไปทั้งตัวล่ะก็นะ

ทว่าขณะที่เขาสูดหายใจเข้าไปเรื่อยๆ คิ้วก็เริ่มขมวดเข้าหากัน

"ซี๊ด......กลิ่นอะไรวะเนี่ย"

เขาสูดเข้าไปอีกคำ คิ้วยิ่งขมวดแน่นขึ้น หดหน้ากลับมาจากริมหน้าต่าง หันไปกวาดตามองคนข้างหลังรอบหนึ่ง

"เหม็นชะมัด ใครขี้แตกใส่กางเกงวะ"

พอเขาพูดขึ้นมา ทุกคนก็ได้กลิ่นเช่นกัน

กลิ่นนี้เหม็นมาก แต่มันไม่ใช่กลิ่นเท้าเหม็นหรือกลิ่นอับอะไรเทือกนั้น มันเป็นกลิ่นเหม็นเน่าที่ลึกซึ้งและมาจากธาตุแท้มากกว่านั้น

เหมือนกลิ่นเนื้อที่วางทิ้งไว้ในฤดูร้อนนานเกินไป กลิ่นชนิดที่ทำให้คนเราอยากจะถอยหนีโดยสัญชาตญาณ

ทุกคนชะงักไป มองหน้ากันไปมา มองกันเองแล้วก็ดมกลิ่นกันเอง

ไม่มีใครมีกลิ่นตัวแบบนั้น

เสื้อผ้าบนตัวพวกเขาไม่ได้เปลี่ยนมาหลายวันแล้ว กลิ่นเหงื่อกับกลิ่นฝุ่นน่ะมีแน่ แต่ไม่ใช่กลิ่นเหม็นเน่าแบบนี้เด็ดขาด!

หลินหยางย่นจมูกสูดกลิ่น เขาไวต่อกลิ่นมาก กลิ่นนี้เขาเคยได้กลิ่นในโรงเรียนคนปลอม ทุกครั้งที่ศพของจางเหล่ยกับอีกคนที่ถูกคนปลอมฆ่าตายถูกกองไว้ตรงมุมห้อง มันจะส่งกลิ่นแบบนี้นี่แหละ!

สายตาของเขากวาดมองตามมุมกำแพงโดยรอบอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หยุดลงที่ทิศทางหนึ่ง เขาขมวดคิ้วแน่นพลางพูดขึ้น

"ทุกคนหยิบอาวุธขึ้นมา!" เขาบอก

เขาชักมีดแล่หมูที่เอวออกมาเป็นคนแรก แล้วเดินตรงไปยังมุมห้องตรงนั้น

เจ้าอ้วนคว้าขาโต๊ะเดินตามหลังมา หลิวเฉียวย้ายแผ่นบัวเชิงผนังไปไว้ที่มือขวา คนที่เหลือตามติดมาติดๆ

มุมตรงนั้นถูกเสาสี่เหลี่ยมต้นหนึ่งบังเอาไว้เกินครึ่ง

เสาต้นนี้เป็นโครงสร้างรับน้ำหนัก พื้นผิวปูด้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวเหมือนกับผนัง แต่มุมกำแพงด้านหลังเสาเป็นจุดอับที่แสงจากหลอดไฟนีออนส่องไม่ถึง กลิ่นลอยมาจากตรงนั้นเอง

ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งรุนแรง เจ้าอ้วนใช้แขนเสื้อปิดจมูก หลิวเฉียวไอแห้งๆ ออกมาคำหนึ่ง ส่วนเสี่ยวอวี้ก็แทบจะขย้อนออกมาแล้ว

หลินหยางเดินอ้อมเสาไป

ปรากฏว่าบนพื้นมีศพศพหนึ่งนอนอยู่!

เน่าเปื่อยไปแล้ว

ผิวหนังบนใบหน้ายุบตัวลงไป เบ้าตากลายเป็นหลุมดำสองหลุม ริมฝีปากถูกตัวอะไรบางอย่างแทะกินไปเกินครึ่ง เผยให้เห็นฟันแห้งกรังสองแถว

บนร่างเต็มไปด้วยหนอนแมลงวันไต่ยั้วเยี้ย สีขาวโพลนเป็นพรืดกำลังคืบคลานช้าๆ อยู่บนเนื้อเน่าสีแดงคล้ำ! กลิ่นลอยมาจากตรงนี้นี่เอง

มีหนอนแมลงวันสองสามตัวมุดออกมาจากรอยแตกบนลำตัว แล้วก็มุดกลับเข้าไปในรอยแตกอีกรอยหนึ่ง

มีหนอนตัวหนึ่งคลานมาถึงข้างเท้าของหลิวซูถงแล้ว "วาย!"

เธอ้มมองแวบหนึ่ง ตกใจจนถอยหลังไปครึ่งก้าว

เสี่ยวอวี้เอามือปิดปากปิดจมูก "คุณพระ น่าขยะแขยงจัง ที่นี่มีคนตายด้วยเหรอเนี่ย!"

น้ำเสียงของเธอเจือความรังเกียจ แต่ไม่ค่อยมีความกลัวเท่าไหร่ ผู้หญิงไม่กี่คนนี้ถือว่าเคยเห็นคนตายมาแล้ว อย่างน้อยศพนี้ก็ยังสงบเรียบร้อยกว่าพวกสัตว์ประหลาดตัวอื่นๆ

เจียงอวี่อันสาวเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

เธอไม่ได้ปิดจมูก เพียงแค่นั่งย่อตัวลงข้างศพ ล้วงเอาเศษท่อนไม้ที่หักมาจากวอลเปเปอร์ตรงโถงทางเดินสีเหลืองออกมาจากกระเป๋าเป้ แล้วใช้ปลายไม้เขี่ยเศษเสื้อผ้ากับพวกหนอนแมลงวันตรงหน้าอกของศพออกเบาๆ

นิ้วมือของเธอนิ่งสนิท ท่อนไม้เคลื่อนไปบนร่างศพด้วยจังหวะไม่ช้าไม่เร็ว ราวกับกำลังเปิดพลิกแฟ้มเอกสารสักฉบับ

ครู่ต่อมา

เจียงอวี่อันวางท่อนไม้ในมือไว้ข้างๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ย

"เวลาเสียชีวิตประมาณสองถึงสามสัปดาห์ค่ะ เป็นช่วงที่หนอนแมลงวันกำลังขยายพันธุ์เต็มที่พอดี"

"ตายยังไงครับ" หลินหยางถาม