ตอนที่ 76 ยินดีต้อนรับสู่ห้องสระน้ำ

หลินหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฟังดูแล้วที่นี่ค่อนข้างปลอดภัย

คนปลอมไม่ชอบสถานที่แห่งนี้ นั่นหมายความว่าถึงจะมีคนปลอมหลงเหลืออยู่ จำนวนก็คงไม่มาก

ส่วนการสุ่ม นั่นหมายความว่าทุกคนอาจจะพลัดหลงกัน และจำนวนคนปลอมก็ไม่แน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น... จะได้ข้ามมิติกลับไปโลกแห่งความจริง หรือข้ามไปยังโลกที่อันตราย หรือโลกที่ปลอดภัย ล้วนเป็นสิ่งที่ไม่รู้

หากมองจากมุมมองทางสถิติ เว้นแต่ว่าโอกาสในการออกจากที่นี่แล้วเข้าสู่โลกแห่งความจริงจะเกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ไม่อย่างนั้น การเข้าไปในห้องสระน้ำย่อมเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า

เขาคำนวณอย่างละเอียด โลกแห่งความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว ขณะที่โลกพิลึกพิลั่นอื่นๆ น่าจะมีนับไม่ถ้วน ดังนั้นโอกาสที่จะข้ามมิติกลับสู่โลกจริงคงไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ

มีความเป็นไปได้มากกว่าว่าจะตกลงไปในสถานที่ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม สมาชิกในกลุ่มต้องแตกกระจาย กฎเกณฑ์ถูกล้างไพ่ใหม่ และมีคนปลอมหน้าใหม่แฝงตัวเข้ามาอยู่ข้างกายอีก

เมื่อคิดถึงตรงนี้ สายตาของเขาก็ตกไปอยู่ที่ประตูบานที่เขียนว่า "ห้องสระน้ำ"

"พวกเราไปที่นี่"

ทุกคนชะงักไป เจ้าอ้วนถาม "ตรงนี้ปลอดภัยเหรอครับ"

"มีโอกาสสูงที่จะปลอดภัย" หลินหยางพยักหน้า ในใจแอบเสริมอีกประโยค ถ้าข้อมูลถูกต้องล่ะก็นะ

พอเตรียมจะไป หลินหยางพลันสังเกตเห็นว่าด้านข้างมีกล่องสองกล่องปรากฏขึ้นมา เหมือนกับคราวก่อนไม่มีผิด มีสัญลักษณ์ KL ประทับอยู่ ด้านในบรรจุอาหารเอาไว้

หลินหยางจึงรั้งทุกคนไว้แล้วบอกว่า

"กินอาหารพวกนี้ไปส่วนหนึ่ง ที่เหลือเก็บใส่กระเป๋าให้เรียบร้อย แล้วค่อยออกเดินทาง!"

อาหารสองกล่องใหญ่นี้ยกไปทั้งหมดไม่ได้อยู่แล้ว

ทุกคนจึงหยุดเพื่อกินมื้อใหญ่จนอิ่มหนำ แต่ละคนกินจนปากมันแผล็บ ได้กินเต็มคราบก็รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง

เตรียมตัวจะจากไป

ทว่าตอนที่หลินหยางกำลังจะเดินไปยังประตูห้องสระน้ำ คนคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากกลุ่ม

"พี่หลินหยาง ผมไปทางนี้ครับ!"

เป็นชายกล้ามโตคนนั้น กล้ามอกของเขาดันเสื้อยืดจนตึงเปรี๊ยะ แขนมีมัดกล้ามไบเซปส์แน่นหนาสองข้าง ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนกำแพงหนา

ตามมาจากโรงเรียนคนปลอมตลอดทาง เงียบขรึมพูดน้อยเหมือนกับเถียนเจิ้น

หลินหยางมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้รั้งเอาไว้

"นี่เป็นการเลือกของนายเอง ฉันเคารพการตัดสินใจของนาย"

ชายกล้ามโตก้าวเข้ามาข้างหน้า ยื่นมือออกมา

หลินหยางจับมือเขา ฝ่ามือหนามาก ข้อนิ้วมีรอยด้านจากการจับอุปกรณ์ออกกำลังกายมาเป็นเวลานาน

ชายกล้ามโตเอ่ย "ช่วงเวลาที่ผ่านมา ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของพี่มากครับ ถ้าไม่ได้พี่ ผมคงตายไปแล้ว ดูแลตัวเองด้วยนะครับ"

เสียงของเขาทุ้มต่ำ เหมือนกำลังกล่าวลาอย่างเป็นทางการ และเหมือนกำลังบอกลาเป็นครั้งสุดท้าย

หลินหยางพยักหน้า ถอนหายใจออกมา

"นายก็ดูแลตัวเองด้วย"

ตลอดเส้นทางมานี้ มัวแต่ยุ่งกับการสู้กับสัตว์ประหลาดหรือรับมือกับคนปลอม หลินหยางไม่รู้แม้กระทั่งชื่อของเขาด้วยซ้ำ

ชายกล้ามโตปล่อยมือ หันหลังเดินตรงไปยังประตูที่เขียนว่า "สุ่ม"

เดินไปได้สองก้าว เขาก็หยุดลง ไม่ได้หันกลับมา เพียงแค่เอี้ยวหน้ามาครึ่งหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นประโยคหนึ่ง

"ผมชื่อเซียวเฟิงครับ"

เขาพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด บิดลูกบิดประตู

ด้านในประตูมืดมิดสนิท ดำมืดแบบเดียวกับประตูไม้ที่เฉิงอู่เปิดออกไม่มีผิด

เป็นความมืดมิดที่บริสุทธิ์และเด็ดขาด ไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ

เซียวเฟิงก้าวเท้าเดินเข้าไป ความมืดมิดกลืนกินเงาร่างของเขา และประตูก็ปิดลงเองโดยอัตโนมัติด้านหลังเขา

หลินหยางหันหลังกลับ กำลังจะเดินไปยังประตูห้องสระน้ำ

ทันใดนั้น ประตูหน้าห้องก็ถูกใครบางคนผลักเปิดจากด้านนอกอย่างแรง!

เสียงเอี๊ยดดังลั่น ทุกคนตกใจสะดุ้งสุดตัว เจ้าอ้วนคว้าขาโต๊ะขึ้นมาแล้ว หันขวับไปมอง!

ตรงประตูมีคนยืนอยู่คนหนึ่ง

สภาพกระเซอะกระเซิง เสื้อเชิ้ตลายดอกขาดวิ่นไปหลายจุด ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบโคลนและรอยเลือดแห้งกรัง เส้นผมพันกันยุ่งเหยิงเปะปะอยู่บนหน้าผาก

มือข้างหนึ่งของเธอกำมีดเล่มหนึ่งที่เก็บมาจากเส้นทางลาดตระเวนของวิญญาณไร้หน้า บนตัวมีดยังมีคราบเลือดสีแดงคล้ำติดอยู่

เป็นคุณป้าวัยกลางคนคนนั้น!

ดูท่าคงผ่านความยากลำบากมาไม่น้อย

แต่เธอยังไม่ตาย!

เธอไม่เพียงยังไม่ตาย แต่ยังรอดชีวิตมาได้ตามลำพังในทางเดินแห่งนี้

เธอยืนอยู่ตรงประตู จ้องมองทุกคนในห้องด้วยสายตาดุร้ายเกรี้ยวกราด

สายตาของเธอกวาดผ่านใบหน้าของเจ้าอ้วน กวาดผ่านใบหน้าของหลินหยาง กวาดผ่านศพคนปลอมสองร่างตรงมุมห้องและคราบเลือดสีดำบนพื้นที่ยังไม่แห้งสนิท

หลินหยางนึกว่าเธอจะถือมีดพุ่งเข้ามาสู้ตาย เพราะตอนที่หลานชายของเธอตาย พวกเขาก็ยืนมองอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ได้ช่วย แต่เธอกลับไม่ได้ทำอย่างนั้น

สายตาของเธอเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ประตูสองบานนั้นในที่สุด

บานหนึ่งเขียนว่า "สุ่ม" อีกบานหนึ่งเขียนว่า "ห้องสระน้ำ"

เธอจ้องมองประตูสองบานนี้อยู่นาน ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา

"พวกแกหาทางออกเจอจนได้สินะ"

เธอหันหลังแล้วเดินตรงไปยังประตูที่เขียนว่า "สุ่ม"

พอเดินไปถึงหน้าประตูก็หยุดชะงักอีกครั้ง เอี้ยวคอกลับมา ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง

"พวกแกทำหลานฉันตาย คอยดูเถอะ ไม่ช้าก็เร็วฉันจะกลับมาแก้แค้นพวกแก ฉันจำหน้าพวกแกทุกคนได้หมดแล้ว!"

เจ้าอ้วนคว้าขาโต๊ะก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

"ไสหัวไปเลยไป! หลานมึงร้องไห้จนล่อวิญญาณไร้หน้ามาเอง โทษใครได้วะ? กูอุตส่าห์ให้ขนมปังไปเพื่อให้มันหุบปาก แต่มันยังจะแผดเสียงร้องไม่เลิก รนหาที่ตายเองก็สมควรแล้ว!"

"แก!"

มนุษย์ป้ากัดฟันกรอด ตวัดสายตามองเจ้าอ้วนอีกครั้ง แววตานั้นร้ายกาจเจ้าคิดเจ้าแค้น ราวกับจดบัญชีแค้นทั้งหมดไว้ในใจ รอวันสะสางทีละเรื่อง!

เธอไม่คิดจะต่อปากต่อคำอีก ก้าวเท้าเข้าไปในประตูสุ่ม ความมืดมิดกลืนกินเงาร่างของเธอหายไป แล้วประตูก็ปิดลงตามหลังเธอ

"ไอ้อ้วนเวร! แกคอยดูเถอะ!"

"ช่างเธอเถอะ"

หลินหยางละสายตากลับมา เดินไปหน้าประตูที่เขียนว่า "ห้องสระน้ำ" เขาจับลูกบิดแล้วหมุนเปิด

วินาทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นอายชื้นแฉะก็พวยพุ่งเข้าปะทะหน้า

เป็นกลิ่นเหมือนหน้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของสระว่ายน้ำ มีกลิ่นคลอรีนจาง ๆ แฝงอยู่

หลังบานประตูไม่ใช่พรมสีเบจกับวอลเปเปอร์สีเหลืองซีดอีกต่อไป แต่เป็นห้องโถงกว้างใหญ่ที่ปูด้วยกระเบื้องสีขาวโพลน!

พื้นเปียกแฉะ มีน้ำขังอยู่บาง ๆ บนผิวกระเบื้อง เวลาเหยียบลงไปจะได้ยินเสียงดังแปะ ๆ เมื่อพื้นรองเท้ากระทบกับผิวน้ำ

ทางเดินทอดยาวไปตามแนวผนัง ตรงกลางแบ่งเป็นสระน้ำทรงสี่เหลี่ยมหลายสระ น้ำในสระใสแจ๋ว มองเห็นลวดลายกระเบื้องที่ก้นสระได้อย่างชัดเจน

ห้องโถงกว้างใหญ่มาก เพดานสูงลิ่ว มีหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ห้อยเรียงกันอยู่สองสามแถว แสงไฟส่องกระทบผิวน้ำสะท้อนเป็นประกายระยิบระยับไหวระริก

มีเสียงน้ำดังมาจากระยะไกล คล้ายมีบางสิ่งในสระน้ำที่ห่างออกไปขยับเขยื้อนจนผิวน้ำกระเพื่อมไหว เสียงสะท้อนดังก้องวนเวียนอยู่ในห้องโถงเป็นระลอก ๆ

มิติสองแห่งระหว่างห้องสระน้ำกับห้องมะนิลาซ้อนทับเชื่อมต่อกันตรงกรอบประตูพอดี

หลินหยางก้าวเท้าเดินเข้าไป น้ำบนผิวกระเบื้องกระเซ็นขึ้นมาเปียกพื้นรองเท้าของเขา

คนที่เหลือเดินตามหลังเขา ทยอยก้าวข้ามกรอบประตูไปทีละคน

คนสุดท้ายที่เดินเข้ามาคือเจ้าอ้วน เขาหันหลังกลับไปมองห้องมะนิลาอีกครั้ง โต๊ะตัวนั้น ม้านั่งตัวนั้น โคมไฟตัวนั้น รวมถึงแผ่นกระดาษจดหมายที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีดำ

ประตูปิดลงเองโดยอัตโนมัติตามหลังเขา ในวินาทีนั้น กรอบประตูก็อันตรธานหายไป

ด้านหลังเหลือเพียงผนังที่ปูด้วยกระเบื้องสีขาว ไม่มีร่องรอยของประตูหลงเหลืออยู่อีกเลย

ทว่าอีกด้านหนึ่ง เงาดำร่างหนึ่งยืนอยู่ภายในห้องมะนิลาที่ทุกคนเพิ่งจากมา มุมปากฉีกยิ้มกว้างจนแทบถึงโคนหู... "สำเร็จแล้ว—"

........

ภายในห้องสระน้ำ

เสียงตามสายดังแว่วมาจากมุมหนึ่ง

"ยินดีต้อนรับสู่เลเวล-ห้องสระน้ำ"

"ผู้รอดชีวิตปัจจุบัน: 10 คนปลอมปัจจุบัน: 0"