ตอนที่ 75 ห้องสระน้ำ

"รออยู่" หลินหยางพูด

หลิวเฉียวลังเลเล็กน้อย แต่ก็เอ่ยปากถาม "พี่หลิน พี่เป็นผู้ทำนายจริงเหรอครับ"

หลินหยางตอบ "ไม่ใช่"

"แล้วพี่หลอกคนปลอมสองตัวนั้นจนหัวหมุนได้ยังไงน่ะครับ ตอนสุดท้ายผู้สังหารนั่นไม่ได้พุ่งเป้ามาที่พี่เหรอ มันระเบิดไปแล้ว ทำไมพี่ยังรอดอยู่ล่ะ"

หลินหยางคิดครู่หนึ่งแล้วตอบ "มันไม่ได้ฆ่าผมแต่แรกแล้ว"

"ไม่ได้ฆ่าพี่เหรอครับ"

"มันแกล้งทำเป็นฆ่าผม เพื่อให้ทุกคนคิดว่ามันใช้โอกาสตายตกไปตามกันไปแล้ว ความจริงก็เพื่อบีบให้คนที่พวกมันคิดว่าเป็นผู้ทำนายปรากฏตัว ผมเลยซ้อนแผน ให้เจ้าอ้วนแกล้งเป็นผู้ทำนาย"

"แล้วพี่ไม่กลัวว่าตอนนั้นมันจะฆ่าพี่จริงๆ เหรอครับ"

หลินหยางส่ายหน้า

"ผู้สังหารมีโอกาสแค่ครั้งเดียว ถ้าฆ่าผิด มันก็แพ้ เพราะงั้นมันถึงเลือกฆ่าได้แค่คนที่ดูเหมือนผู้ทำนายที่สุด" หลินหยางกล่าวอย่างสงบ

หลิวเฉียวยังคงไม่เข้าใจ "แล้วทำไมเจ้าอ้วนถึงไม่ตายล่ะครับ"

เจ้าอ้วนหัวเราะแหะๆ แล้วรับช่วงพูดต่อ

"ฉันมีสถานะพิเศษโว้ย เพราะงั้น นี่คือแผนการที่ฉันกับพี่หลินร่วมมือกันวางไว้!"

หลิวเฉียวอ้าปาก อยากจะพูดอะไรแต่ก็กลืนกลับลงไป สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ว่า 'เรื่องนี้ยังมีรายละเอียดอีกเยอะที่ยังคิดไม่ตก'

จ้าวเหยากับเถียนเจิ้นไม่ใช่คนโง่ คนปลอมไม่เคยโง่

การจะหลอกคนปลอมสองตัวพร้อมกันจนยอมเดิมพันด้วยการโจมตีปลิดชีพครั้งสุดท้ายได้ ไม่ใช่เรื่องที่จะสรุปได้ด้วยคำว่า "แสดงละคร" แค่คำเดียว

ทุกคนพากันพูดอย่างเปิดอก "พี่หลินคาดการณ์แม่นยำดั่งเทพจริงๆ!"

หลิวเฉียวคิดดูแล้วเกาหัวอย่างยังไม่ค่อยเข้าใจ ถามต่อว่า "แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี... พี่หลิน พี่ไม่ใช่ผู้ทำนายจริงๆ เหรอครับ"

หลินหยางตอบ "จริงบ้างเท็จบ้าง เท็จบ้างจริงบ้าง รู้มากไปจะไม่เป็นผลดีกับนายเปล่าๆ"

หลินหยางลุกขึ้นจากข้างกำแพง "เอาละ เก็บของ เตรียมตัวออกไปเถอะ ตอนนี้ไม่มีคนปลอมแล้ว ไม่ต้องคอยระแวงกันอีก พักผ่อนให้เต็มที่แล้วรอทางออก"

นี่เป็นวันที่น่าดีใจ

สรุปแล้ว การต่อสู้ครั้งนี้ปิดฉากลงได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ไม่ว่าทางออกจะปรากฏเมื่อไหร่ อย่างน้อยในตอนนี้ ก็ไม่มีใครต้องคอยสงสัยว่าคนข้างกายเป็นคนหรือผีอีกต่อไป

ทุกคนรวมตัวกันในห้อง นำอาหารที่เหลืออยู่ในกล่องออกมา

เจ้าอ้วนไม่แย่งกินอย่างหาได้ยาก เขาบิขนมปังก้อนใหญ่ที่สุดออกเป็นสองส่วนแล้วแบ่งให้เสี่ยวอวี้กับหลิวซูถง

เสี่ยวอวี้รับมา ก้มหน้ากัดไปคำหนึ่ง เคี้ยวไปเคี้ยวมาจู่ๆ ก็ใช้หลังมือปาดหางตา

"ในที่สุดก็ปลอดภัยแล้ว ไม่ง่ายเลยจริงๆ... สวรรค์ช่วยคุ้มครองให้ฉันรอดชีวิตออกไปได้ด้วยเถอะ"

เสี่ยวอวี้ถือขนมปังประกบสองมือ เงยหน้าอธิษฐานต่อสวรรค์ คนอื่นๆ ก็ทำตามกันไป ราวกับว่าสิ่งนี้จะนำพาความสงบและความสบายใจชั่วครู่มาให้ได้

วันรุ่งขึ้น ทุกคนถูกเสียงร้องอุทานของเจ้าอ้วนปลุกให้ตื่น

"มีประตูแล้ว!"

หลินหยางเงยหน้ามองไป

บนผนังห้องมะนิลาปรากฏประตูสองบานขึ้นมาดื้อๆ!

บานหนึ่งอยู่บนผนังฝั่งซ้าย อีกบานอยู่บนผนังฝั่งขวา

ประตูทั้งสองบานเหมือนกันทุกประการ กรอบไม้เหมือนกัน ผิวสีเบจเหมือนกัน ลูกบิดประตูทรงกลมแบบเก่าเหมือนกัน

สิ่งเดียวที่ต่างกันคือบนผนังเหนือแผ่นประตูมีป้ายข้อความติดอยู่ฝั่งละใบ

เหนือประตูบานซ้ายเขียนว่า "สุ่ม" เหนือประตูบานขวาเขียนว่า "ห้องสระน้ำ"

นี่คือโจทย์ข้อสอบแบบเลือกตอบ

ทุกคนล้อมวงอยู่ระหว่างประตูทั้งสองบาน มองหน้ากันไปมา เสี่ยวอวี้เอียงคอมองตัวอักษรเหล่านั้น

"นี่มันประตูอะไรกันคะ"

"สุ่มเหรอ หมายความว่าพวกเราสุ่มไปที่ไหนสักแห่งได้ใช่ไหม ไม่แน่อาจจะได้กลับบ้านโดยตรงเลยหรือเปล่า"

น้ำเสียงของเธอแฝงความคาดหวังอย่างระมัดระวัง

เจียงอวี่อันส่ายหน้า "อาจจะถูกส่งตัวไปในที่ที่น่ากลัวก็ได้ ไปถึงปุ๊บก็เจออันตรายเลย คำว่าสุ่ม ก็คือเกิดอะไรขึ้นก็ได้ทั้งนั้น"

"แล้วห้องสระน้ำล่ะ" เจ้าอ้วนถาม "เปิดประตูไปแล้วน้ำจะทะลักออกมาท่วมพวกเราหมดเลยไหม"

ไม่มีใครตอบได้ ทุกคนเบนสายตาไปที่หลินหยาง

ต่อหน้าทางแยกสองสาย พวกเขาเชื่อมั่นเพียงการตัดสินใจของเขาเท่านั้น

หลินหยางไม่ได้ตอบทันที เขาเปิดหน้าต่างระบบในหัว แล้วเลือกฟังก์ชันข่าวสาร

ไม่นาน ตัวอักษรของข่าวสารก็ปรากฏขึ้นมาในหัวทันที

[ข่าวสาร: ห้องสระน้ำเป็นพื้นที่ที่ค่อนข้างปลอดภัย มีจุดที่สามารถใช้หลบหนีออกไป (ตัดออก) ได้เป็นจำนวนมาก บริเวณใจกลางไม่มีสิ่งผิดปกติ บริเวณน้ำลึกมีสิ่งผิดปกติอยู่เล็กน้อย พื้นที่แห่งนี้มีน้ำอัลมอนด์เจือปนอยู่เล็กน้อย คนปลอมไม่ชอบสถานที่แห่งนี้ จึงอาจมีคนปลอมอยู่น้อยมาก]