ตอนที่ 74 ความจริงผมก็แค่เดาสุ่มไปเรื่อย

เจ้าอ้วนกรีดร้องเสียงหลง แต่มุมปากกลับแทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่

จ้าวเหยาเองก็ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน ก้อนเนื้อเน่าที่ห่อหุ้มร่างเจ้าอ้วนไว้กำลังสั่นระริก ราวกับกำลังป่าวประกาศชัยชนะของคนปลอม!

วินาทีถัดมา!

เลือดเนื้อระเบิดออก! ระเบิดแหลกละเอียดอย่างสิ้นเชิง!

ปัง!

ร่างเจ้าอ้วนพร้อมกับเศษเนื้อเน่ากองนั้นถูกระเบิดจนเละเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!

ร่างกายของเจ้าอ้วนขาดสะบั้นออกเป็นสองท่อน!

ท่อนล่างล้มคว่ำอยู่บนพื้น ลำไส้ไหลทะลักออกมากองเรี่ยราด! ปะปนไปกับคราบเลือดและก้อนเนื้อที่ยังคงมีความยืดหยุ่น

เขาร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด "ไม่! ฉันเป็นผู้ทำนาย! ช่วยฉันด้วย!! ฉันคือผู้ทำนาย!"

จ้าวเหยารู้ดีว่าเขามีชีวิตอยู่ต่อได้อีกไม่นานแล้ว!

เธอหัวเราะคิกคักพลางบิดแขนไปมา ราวกับกำลังเต้นรำฉลองชัยชนะอย่างคุ้มคลั่ง

"พวกแก ไอ้พวกตัวปลอมโง่เง่า—คิดไม่ถึงล่ะสิ? พวกของปลอมชั้นต่ำสกปรกโสมม!"

ทว่าเมื่อมองเศษเนื้อบนพื้น สีหน้าตื่นตระหนกของเจ้าอ้วนกลับแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม มันคือรอยยิ้มแบบที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป

"ฮ่าๆๆๆๆ!! ฮ่าๆๆๆๆ!"

จ้าวเหยาชะงักไป "หัวเราะงั้นเหรอ? ใกล้ตายแล้วยังจะหัวเราะอีกเหรอ—คิกๆๆ—ฮี่ๆๆ—" เธอก็หัวเราะคิกคักตามไปด้วยเช่นกัน

เสียงหัวเราะสองสายดังสอดประสานทับซ้อนกัน ช่างฟังดูพิลึกพิลั่นชวนขนลุก

หลินหยางลุกขึ้นยืนในตอนนั้น ปัดคราบสกปรกบนตัว จากนั้นเดินไปข้างกายเจ้าอ้วน คว้าเครื่องในของอีกฝ่ายยัดกลับเข้าไปทีละกำมือ

แล้วยังนำท่อนล่างรวมถึงมือที่ถูกระเบิดกระเด็นไปประกอบกลับเข้าที่

ท่ามกลางสายตาหวาดผวาของทุกคน

ร่างกายของเจ้าอ้วนกลับค่อยๆ ฟื้นฟูขึ้นมาอย่างช้าๆ!

บาดแผลที่แหลกเหลวจากการระเบิดกำลังสมานตัวและประกอบร่างใหม่! ชั้นเนื้อทั้งสองเริ่มขยับดิ้น แล้วเชื่อมต่อเข้าด้วยกัน!

จ้าวเหยาชะงักงัน มือที่กำลังฉลองค้างอยู่กลางอากาศ

"นี่... นี่มัน!!"

หลินหยางผ่อนลมหายใจยาว ยื่นมือไปดึงตัวเจ้าอ้วนขึ้นมา "สำเร็จด้วยดี พวกเราชนะแล้ว"

เจ้าอ้วนลุกขึ้นยืน ตบเอวตัวเองเหมือนคนไม่เป็นอะไร "แม่มเอ๊ย พี่หลิน! พี่ไม่กลัวผมตายจริงๆ สินะ!"

"นายไม่ตายหรอก"

"ฮิๆ... พี่นี่แผนเยอะจริงๆ!"

สายตาของหลินหยางหันไปมองจ้าวเหยา "เจ้าอ้วนไม่ใช่ผู้ทำนาย แต่ก็ไม่ใช่คนธรรมดาเหมือนกัน

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อหลอกเธอ พวกคนปลอมอย่างพวกเธอมันเจ้าเล่ห์เกินไป แต่ฉัน... เจ้าเล่ห์กว่า"

ดวงตาของจ้าวเหยาเริ่มกลอกไปมาอย่างไร้การควบคุมอีกครั้ง ทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้พลางกรีดร้องออกมา

"ไม่! ไม่... เขาเป็นผู้ทำนาย... คิกๆๆ... ทำไมเขาถึงไม่ตายล่ะ?! ไม่... ฮิๆๆ... ไม่! อ๊ากกก!"

หลินหยางไม่พูดอะไร หันไปหยิบขาโต๊ะท่อนนั้น เดินเข้าไปข้างหน้า แล้วฟาดเข้าที่หัวของเธอเต็มแรงหนึ่งที!

ทีละครั้ง ทีละครั้ง และอีกครั้ง

เลือดสดไหลนองไปตามพื้นดินแผ่ขยายไปทั่วสารทิศ

จ้าวเหยาหวีดร้อง หวีดร้องด้วยความคั่งแค้นไม่ยอมจำนน

"พวกแกตกลงใครเป็นผู้ทำนายกันแน่! พวกแกเป็นใครกันแน่! เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้!!" แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและไม่อยากจะเชื่อ

หลินหยางถอนหายใจยาวพลางเอ่ย "จะแอบบอกให้ฟังนะ จริงๆ แล้ว เรื่องที่ฉันพูดหน้าโปสเตอร์คราวนั้นว่า 'พวกเราไม่ต้องหาคนปลอมให้เจอก็ออกไปได้' นั่นน่ะ ฉันก็แค่กุขึ้นมามั่วๆ เพื่อให้พวกเธอเผยพิรุธออกมาต่างหาก"

จ้าวเหยาตะลึงงัน "อะ... อะไรนะ?!"

"ใช่ เธอติดกับแล้ว ทำไมเธอถึงไม่คิดดูล่ะ ถ้าไม่หาพวกเธอให้เจอทั้งหมด พวกเราจะเอาอะไรไปออกจากที่นี่? แค่รออยู่ที่นี่ไม่กี่วัน พวกเราก็จะออกไปได้จริงๆ งั้นเหรอ?"

หลินหยางระบายยิ้มอย่างจนใจ

ร่างของจ้าวเหยากระตุกเกร็งอย่างรุนแรง! เลือดคั่งกระอักออกจากปากที่เน่าเละหลายคำ! นั่นเป็นเพราะความโกรธแค้น

"เจ้าเล่ห์!! เจ้าเล่ห์นัก!!" เธอแผดเสียงสุดชีวิต! หลินหยางฟาดลงไปดังปัง!

ไม้สุดท้าย ส่งเธอไปลงนรก

ไม่นาน เสียงประกาศตามสายก็ดังขึ้น

"ยินดีด้วย ผู้รอดชีวิตปัจจุบัน: 10 คนปลอม: 0 ผ่านด่านชั้นปัจจุบันสำเร็จ"

ศพของจ้าวเหยากองอยู่ตรงมุมกำแพง เลือดสีดำซึมทะลักออกมาจากรอยแผลที่ศีรษะซึ่งถูกทุบจนแหลกเหลว แผ่กว้างบนพื้นเป็นแอ่งสีคล้ำเงาวับ

เศษซากสีดำที่หลงเหลือจากการระเบิดตัวเองของเถียนเจิ้นยังคงติดฝังอยู่ในรอยต่อของวอลเปเปอร์ กระดูกหักหลายท่อนเสียบคาอยู่ตามร่องพื้นไม้ ไม่สั่นไหวอีกต่อไปแล้ว

ทุกคนต่างเหม่อมองศพทั้งสองร่างอย่างตกตะลึง เนิ่นนานไม่มีใครเอ่ยปากสักคำ

จากโรงเรียนคนปลอมสู่ห้องสีเหลือง จากคนปลอมหกตัวเหลือศูนย์ เส้นทางนี้เดินมาไกลเกินไป คนตายไปมากเกินไป

ตอนนี้จู่ๆ ก็ได้รับแจ้งว่า "ผ่านด่านแล้ว" แถมยังเกิดขึ้นในสถานการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิด ทุกคนต่างตะลึงงัน

บทสนทนาระหว่างหลินหยางกับคนปลอมทุกคนต่างได้ยิน หลิวซูถงหันมองหลินหยางแล้วเอ่ยขึ้นอย่างแปลกใจ

"พี่หลินหยาง คราวก่อนที่ตรงโปสเตอร์ พี่หลอกพวกมันจริงๆ เหรอคะ เรื่องที่ไม่ต้องฆ่าคนปลอมก็ออกไปได้นั่น ทั้งหมดกุขึ้นมาเพื่อให้พวกมันเผยจุดอ่อนเหรอคะ"

หลินหยางคิดครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า

"ครึ่งต่อครึ่งน่ะ จริงๆ ผมก็แค่เดามั่วไปงั้น"

หลังดึงสติกลับมาจากความตกตะลึง ใบหน้าของทุกคนก็เปี่ยมล้นไปด้วยความปีติยินดี

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ พี่หลินหยางเล่นซ้อนแผนแล้วซ้อนแผนอีก! หลอกคนปลอมซะหัวหมุนเลย!"

"พวกเราออกไปได้แล้วใช่ไหม"

"สะใจจริงๆ!"

"ชนะแล้ว! พวกเราชนะจริงๆ เหรอ?! คนปลอมตายหมดแล้วเหรอ?" กระทั่งยังมีบางคนที่เบิกตากว้าง ค้างคาด้วยความรู้สึกเกินคาดฝัน

"......."

ในตอนที่หลินหยางกำลังถอนหายใจอย่างโล่งอก

หลิวซูถงก็ก้าวเข้ามาข้างหน้ากะทันหัน อ้าแขนสวมกอดเขา กอดแน่นมาก ราวกับกำลังซาบซึ้งในตัวผู้มีพระคุณ และราวกับมีความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างแฝงอยู่

"ขอบคุณนะคะ!"

หลินหยางชะงักไป ตบหลังเธอเบาๆ ด้วยสีหน้าซับซ้อน

"ปลอดภัยแล้ว"

"พวกเราออกไปได้หรือยังคะ กลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง?" หลิวซูถงคลายอ้อมแขน ถอยหลังไปครึ่งก้าว

หลินหยางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

"ก็ไม่แน่ บางทีพวกเราอาจจะได้ออกไป หรือบางทีพวกเราอาจจะต้องติดอยู่ที่นี่ตลอดกาล"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตกอยู่ในความเงียบงัน

หากต้องติดอยู่ที่นี่ตลอดกาล ไม่ว่าจะในโลกสยองขวัญใบอื่น หรือในทางเดินสีเหลืองไร้ที่สิ้นสุดด้านนอก นั่นคงเป็นจุดจบที่ชวนให้ขนหัวลุกขนาดไหน

ฆ่าคนปลอมทั้งหมดได้แล้วยังไงต่อ ทางออกอยู่ที่ไหน ทางกลับบ้านอยู่ที่ไหน

การรอความตายอยู่ในโลกประหลาดพรรค์นี้ นั่นต่างหากคือความสิ้นหวังที่แท้จริง!

หลินหยางกล่าว "ไม่ว่าจะยังไง พวกเราก็สามารถออกไปจากที่นี่ ไปยังสถานที่แห่งใหม่ได้ ต่อให้ไม่ใช่โลกแห่งความเป็นจริง แต่ก็อาจจะปลอดภัยกว่า และมีโอกาสออกไปจากที่นี่มากขึ้น"

คำพูดนี้ทำให้แววตาของทุกคนเป็นประกายขึ้น ประกายแสงแห่งความหวังผุดพรายขึ้นมาจางๆ

"พูดมีเหตุผล ขอแค่ไม่อยู่ในที่บ้าๆ นี่ ส่วนทางออกก็ค่อยๆ หากันไป"

คนปลอมตายหมดแล้ว ทุกสิ่งกลับคืนสู่ความสงบ

ทว่าไม่มีใครกล้าออกไปจากห้องนี้

ในทางเดินด้านนอกยังมีวิญญาณไร้หน้า ยังมีสัตว์ประหลาดเน่าเปื่อยตัวนั้นที่คุกเข่าโก่งคอขย้อนหลังถูกสาดด้วยน้ำอัลมอนด์ และยังมีประตูไม้พวกนั้นที่ไม่รู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลัง

วอลเปเปอร์ของห้องมะนิลาแห้งสนิท อากาศสะอาดสะอ้าน อาหารยังพอกินได้อีกหลายวัน

ทันทีที่ประตือบานนี้ปิดลง อันตรายทั้งหมดด้านนอกก็ถูกขวางกั้นไว้ ไม่มีใครอยากเปิดมันออกอีก อยากอยู่ข้างในเงียบๆ แบบนี้ต่อไป

เจ้าอ้วนเป็นคนแรกที่ทนอยู่เฉยไม่ไหว

เขาลุกขึ้นเดินเคาะผนังห้องไปเรื่อยๆ ส่งเสียงทึบดังพุบๆ สีหน้าครุ่นคิด

"ตอนนี้เกมก็สำเร็จแล้ว ทำไมยังไม่มีช่องทางให้พวกเราออกไปอีกล่ะ ที่นี่ทำไมยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย"