ตอนที่ 73 พวกแกแพ้แล้วจริง ๆ!

เนื้อและเลือดไต่ขึ้นมาตามพื้นรองเท้าของเขา พันรอบข้อเท้า ลามขึ้นมาถึงหน้าแข้ง ราวกับหนอนสีดำนับไม่ถ้วนกำลังคืบคลานช้า ๆ อยู่บนตัวเขา

ทุกคนผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร ไม่มีใครรู้ว่าถ้าแตะโดนเนื้อพวกนั้นแล้วจะถูกพาตัวไปด้วยหรือไม่

หลิวเฉียวเงื้อบัวเชิงผนังขึ้น หมายจะทำลายเศษเนื้อเน่าพวกนั้น ทว่าไร้ประโยชน์

ฟาดลงไปสองที ต่อให้เศษเนื้อเน่าจะกระจายออก มันก็ยังรวมตัวกลับเข้ามาหาหลินหยางเป็นศูนย์กลางอยู่ดี

จ้าวเหยายังคงหัวเราะ เสียงหัวเราะแหลมสูงเสียดหูแทบบ้าคลั่ง ราวกับเห็นแสงอรุณรุ่งที่ตนกำลังจะได้พบหลังผู้ทำนายตายลง!

"ไม่ซ่อนตัวให้ดี...ก็ต้องตาย...ต้องตาย! คิกคิกคิก..."

เธอจ้องหน้าหลินหยางเขม็ง รอคอยที่จะได้เห็นเขาแสดงความหวาดกลัว สิ้นหวัง และพังทลายออกมาก่อนจะถูกเนื้อและเลือดกลืนกิน

ทว่าเนื้อและเลือดลามขึ้นมาถึงเอวของเขาแล้ว ของเหลวข้นเหนียวสีดำซึมขึ้นมาตามชายเสื้อ ลมหายใจของเขายังคงนิ่งสนิท ไม่สั่นเทา ไม่ถอยหนี มุมปากถึงกับยกขึ้นเล็กน้อยด้วยซ้ำ

จ้าวเหยาชะงักไป เศษเนื้อเน่าบนพื้นก็ชะงักไปครึ่งวินาทีเช่นกัน

เสียงหัวเราะของจ้าวเหยาสะดุดลงชั่วขณะ เธอเอียงคอ ม่านตาแนวตั้งกวาดมองใบหน้าของหลินหยางซ้ำ ๆ อย่างรวดเร็ว

"แกไม่กลัวตายหรือไง?"

"กลัวสิ ผมเป็นผู้ทำนาย จะไม่กลัวได้ยังไง"

หัวของจ้าวเหยาเอียงเพิ่มขึ้นอีกหน่อย องศาเกินกว่าขอบเขตการเคลื่อนไหวของมนุษย์ปกติ "ไม่ใช่! แกไม่กลัว!"

"เธอดูออกตรงไหนว่าผมไม่กลัว"

"คนที่กลัวตาย ไม่มีทางมีสีหน้าแบบนี้ พวกมัน...ต้องสั่น...ต้องร้องไห้...ต้องร้องขอชีวิต...!!"

เสียงของเธอเริ่มขาดเป็นห้วง ๆ ม่านตาแนวตั้งกวาดมองขึ้นลงบนใบหน้าของหลินหยางอย่างบ้าคลั่ง

"แกไม่มี...แกไม่มีเลยสักอย่าง...แก..." จู่ ๆ เธอก็ชะงักไป

"แล้วไงล่ะ?"

"แกไม่ใช่ผู้ทำนาย!" สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นครุ่นคิดอย่างพิลึกพิลั่น ดวงตากลอกไปมา ราวกับกำลังผ่านการประมวลผลภายในอย่างหนักหน่วง

นึกย้อนไปถึงท่าทีโอหังอวดดีของหลินหยางเมื่อครู่

"ทำไมแกถึงบอกสถานะผู้ทำนายกับฉันเสียงดังในเวลานี้ได้ล่ะ?! ทำไมแกถึงบอกฉันในเวลานี้ว่าหาคนปลอมเจอสองคนแล้วได้ล่ะ?! ไม่ถูก...แบบนี้ไม่ถูก...คิกคิกคิก!! ไม่ถูกต้อง!"

ร่างกายของเธอเริ่มกระตุกอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นก็ส่งเสียงกรีดร้องหัวเราะอย่างตื่นเต้น ความบ้าคลั่งยิ่งทวีความรุนแรง

"แกแกล้งทำเป็นผู้ทำนาย! อยากให้พวกเราฆ่าแก! แล้วแกจะได้ช่วยชีวิตผู้ทำนายตัวจริงไว้! ใช่ไหม!! ใช่ไหมล่ะ!! คิกคิกคิก!!" มือของเธอกระตุกเป็นพัก ๆ ราวกับค้นพบความลับอันยิ่งใหญ่เข้าแล้ว

หลินหยางเงียบไปสองวินาที จากนั้นมุมปากก็ยกยิ้มกว้างขึ้นอีก "น่าสนใจ โดนเธอจับได้แล้วงั้นเหรอ"

สายตาของหลินหยางกวาดมองทุกคน ท้ายที่สุดสายตาก็มาหยุดลงที่เศษเนื้อเน่าซึ่งยังคงไต่ขึ้นมาตามตัว

น้ำเสียงแฝงความปลอดโปร่งใจอย่างประหลาด

"วางใจเถอะ พวกเธอหาผู้ทำนายไม่เจอหรอก! เขายังมีชีวิตอยู่ และซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มคนนี่แหละ! เขาจะลากคอพวกคนปลอมอย่างพวกเธอออกมาทีละคน!"

จ้าวเหยาจ้องมองเขา เงียบไปนานมาก ม่านตาแนวตั้งนิ่งสนิท ราวกับกำลังแยกแยะทุกพิกเซลบนใบหน้าของหลินหยางออกเป็นชิ้น ๆ แล้ววิเคราะห์ จากนั้นก็หัวเราะคิกคิกขึ้นมาอีก

"ไม่ถูก ไม่ถูก ไม่ถูกอีกแล้ว! แกอยากหลอกฉันอีกแล้ว! แกล้งทำเป็นไม่กลัว เพื่อให้ฉันคิดว่าแกไม่ใช่ผู้ทำนายงั้นเหรอ?

จริง ๆ แล้วแกคือผู้ทำนาย ยังจะมาแสร้งทำเป็นโง่อะไรอีก? เกือบหลอกฉันได้แล้วเชียว! แกคือผู้ทำนาย! ...มีแค่แกเท่านั้นที่จะเป็นผู้ทำนายได้!"

หลินหยางแค่นหัวเราะ บนใบหน้าไม่มีความกลัว มีเพียงความผ่อนคลายอย่างลึกซึ้ง ราวกับตนได้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่สำเร็จลงแล้ว

"สมองซีกซ้ายกับซีกขวาของเธอนี่ตีกันเก่งจริงนะ! ใช่แล้วล่ะ ผมคือผู้ทำนาย เอาสิ...ฆ่าผมซะ"

ความแคลงใจอย่างมนุษย์ผุดวาบขึ้นบนใบหน้าบิดเบี้ยวของจ้าวเหยา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นเด็ดเดี่ยวทันควัน

"ยังจะแกล้งทำอีกเหรอ? ก็แกเป็นคนหาคนปลอมพวกนั้นเจอตั้งเยอะแยะ แกเป็นคนหาเบาะแสตั้งมากมายนั่นเจอ! ยังจะบอกว่า...แกไม่ใช่ผู้ทำนายอีกเหรอ?"

สายตาของหลินหยางเหลือบมองเจ้าอ้วนโดยไม่ตั้งใจ จากนั้นก็เอ่ยด้วยสีหน้าสุขุมและสงบนิ่ง

"เธอพูดถูก ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว ผมคือผู้ทำนาย ฆ่าผมซะ ตอนนี้เลย"

"ได้...งั้นแกก็ไปตายซะ...คิกคิกคิก..."

จ้าวเหยาดูเหมือนจะไม่หลงกล เลือดเนื้อก้อนนั้นเริ่มรวมตัวกันอีกครั้ง

แก้มของเขาค่อยๆ ถูกเลือดเนื้อห่อหุ้ม เส้นใยสีดำเส้นแล้วเส้นเล่าพันรัดแม้กระทั่งลูกตา

วินาทีต่อมา!

ก้อนเลือดเนื้อของหลินหยางที่ถูกห่อหุ้มส่งเสียงทึบดังปึง

เขาล้มตึงลงไปทันที!

ทุกคนยืนอึ้งอยู่กับที่ "ต...ตายแล้วเหรอ?"

"พี่หลินตายแล้วเหรอ?!"

"พี่หลินหยางคือผู้ทำนาย! พี่หลินหยางไม่รอดแล้วเหรอ?!" ทุกคนตกอยู่ในความสับสน มองดูศพที่ถูกห่อหุ้มด้วยเลือดเนื้อนั้น

ตามมาด้วยความสิ้นหวังอย่างลึกซึ้ง "ผู้ทำนายตายแล้ว ตายไปแบบนี้เนี่ยนะ?..."

"ไม่น่าเลย! ทำไมพี่หลินต้องเปิดเผยตัวตนไปรนหาที่ตายด้วย?!"

"เขาซ่อนตัวอยู่เฉยๆ ไม่ดีกว่าเหรอ? เขาจะไปหลอกคนปลอมนั่นได้ยังไง?"

"..."

เมื่อนึกย้อนไปถึงวันเวลาที่เคยสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ ใบหน้าของทุกคนก็ปรากฏแววผิดหวังและเสียดาย หลายคนกอดกันร้องไห้ หลายคนหลั่งน้ำตาออกมา พร้อมกับความเลื่อมใสที่มีต่อหลินหยาง

เจ้าอ้วนหวนนึกถึงคำพูดที่หลินหยางเคยคุยกับตนในคืนนั้น แววตาค่อยๆ ผ่อนคลายลง รีบลุกขึ้นยืน

จากนั้นก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เผยความดีใจที่รอดตายหวุดหวิด

"เอาละ ทุกคนหันมามองทางนี้! ตอนนี้ ได้เวลาเฉลยปริศนาข้อสุดท้ายแล้ว"

ทุกคนหันไปมองเขา "ปริศนา? ปริศนาอะไร?"

เจ้าอ้วนมองหลินหยางที่ล้มลงและจ้าวเหยาที่บิดเบี้ยวด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหัวเราะเยาะออกมา

"ตอนนี้ สกิลตายตกตามกันของผู้สังหารถูกใช้ไปแล้ว ผมก็ควรบอกความจริงกับทุกคนเสียที"

"ไม่แกล้งทำแล้วโว้ย! กูเนี่ยแหละคือผู้ทำนายคนเดียวของที่นี่!"

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนถึงกับอึ้งงัน

"น...นายคือผู้ทำนายงั้นเหรอ?"

แววตาของจ้าวเหยาเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ก้นบึ้งของดวงตามีแววพินิจพิเคราะห์

เจ้าอ้วนถอนหายใจอย่างเสียดาย กวาดสายตามองทุกคนในที่นั้น และสุดท้ายก็หยุดลงที่ศพของหลินหยางบนพื้น

"ขอบคุณพี่หลินที่รับการโจมตีปลิดชีพนี้แทนผม! ถ้าไม่ใช่เพราะเขาหลอกล่อให้ผู้สังหารเผยตัว ผมคงตายไปแล้ว!"

"เจ้าอ้วน นายพูดเรื่องบ้าอะไรอยู่วะ?!" ในแววตาของทุกคนเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อและความสงสัย

เจ้าอ้วนพูดต่อ "ใช่แล้ว คนปลอมทั้งหมดผมเป็นคนตรวจสอบเจอเอง! ผมให้หลินหยางแกล้งทำเป็นผู้ทำนายเพื่อรับการโจมตีปลิดชีพของผู้สังหารแทนผม! แล้วคนปลอมโง่ๆ สองตัวนี้ก็ดันหลงเชื่อจริงๆ"

"โชคดีชะมัด! ที่ผมยังรอด คนที่ตายคือหลินหยาง เขาบีบให้ผู้สังหารใช้การโจมตีสุดท้ายออกมาได้ การตายของเขามันคุ้มค่า ขอแค่ผมยังมีชีวิตอยู่ ผมก็จะพาทุกคนออกจากที่บัดซบแห่งนี้ และหาตัวคนปลอมพวกนั้นให้เจอ!"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนอึ้งไป "เจ้าอ้วน...น...นายคือผู้ทำนายงั้นเหรอ?!"

เจ้าอ้วนพยักหน้า มองจ้าวเหยาด้วยสีหน้าเย้ยหยัน แฝงความกลัวที่ยังหลงเหลือกับความโล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

"อีนี่ โง่จริงๆ เลยนะ คิดดูสิ นอกจากผู้ทำนายแล้ว แกคิดว่าใครมันจะรอดมาจากมือของคนปลอมหมายเลขศูนย์ได้อีกวะ?! หืม!"

"แกคิดว่าผู้ทำนายตัวจริง จะก้าวออกมาบอกว่าตัวเองเป็นผู้ทำนายในเวลาแบบเมื่อกี้เหรอ?!"

"พวกคนปลอมโง่เง่าอย่างพวกแก โดนกูปั่นหัวเล่นหมดแล้ว ติดกับกูเข้าเต็มเปา!" เจ้าอ้วนเอ่ยออกมา แววตาซ่อนความเย้ยหยันสามส่วนและความสะใจสองส่วนไว้ไม่มิด

จ้าวเหยาชะงักไป ถลึงตาจ้องเขาอย่างดุร้าย แต่หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เธอกลับไม่ได้ดูประหลาดใจอะไรมากมาย

"พวกแก—พวกมนุษย์เจ้าเล่ห์!"

ใบหน้าของคนอื่นๆ ต่างก็ผ่อนคลายลง "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้...นี่มันแผนซ้อนแผน...พี่หลินหยางยอมสละชีวิต เพื่อแลกกับชีวิตของผู้ทำนาย!"

ทุกคนมองดูศพของหลินหยางที่ถูกห่อหุ้มอยู่บนพื้น แววตาเผยความเสียดาย ทว่าสิ่งที่มากกว่านั้น คือความเคารพยกย่องในจิตวิญญาณแห่งการเสียสละของเขา

"พี่หลินหยางช่างน่ายกย่องจริงๆ!"

เจ้าอ้วนจ้องจ้าวเหยา คว้าขาโต๊ะขึ้นมาแล้วพูดอย่างเหี้ยมเกรียม "วันนี้พวกเราจะทรมานมันให้ตาย! ล้างแค้นให้พี่หลินหยาง!"

ทว่าในวินาทีถัดมา

จ้าวเหยากลับหัวเราะ นั่นไม่ใช่ความเคียดแค้นหลังโดนซ้อนแผน แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่แผนการสำเร็จลุล่วงต่างหาก! เสียงหัวเราะของเธอยิ่งทวีความบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ

"ฮ่าๆๆๆๆ! ฉันรู้อยู่แล้ว! ฉันรู้อยู่แล้ว คิกคิกคิก...พวกแกสองคนร่วมหัวจมท้ายกันแท้ๆ! พวกแกนั่นแหละที่โง่ที่สุด! —พวกแกแพ้แล้ว! พวกแกแพ้แล้ว!"

ทุกคนชะงักไป "คนปลอมนี่บ้าไปแล้วเหรอ?"

วินาทีถัดมา!

สิ่งที่ทำให้ม่านตาของทุกคนสั่นสะท้านพลันเกิดขึ้น

เลือดเนื้อบนร่างของหลินหยางกลับค่อยๆ ถอยร่นออกไป! ก่อนจะเลื้อยตรงไปยังเจ้าอ้วน!

หลินหยางเผยร่างของตัวเองออกมาเช่นกัน เขาหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

จ้าวเหยาแผดเสียงแหบพร่า "ของปลอมหน้าโง่! เขาไม่ได้ตายเลยสักนิด... เขาไม่ได้สังหารมดปลวกตัวนั้นเลยด้วยซ้ำ!! ในที่สุดแกก็เผยหางโผล่ออกมาแล้ว คิกคิกคิก... การสังหารของเขา มีไว้ให้แกต่างหากล่ะ!!"

ก้อนเลือดเนื้อกลุ่มนั้นหลุดพ้นจากร่างหลินหยาง แล้วเลื้อยปีนขึ้นสู่ร่างของเจ้าอ้วนโดยตรง มันลามจากฝ่าเท้าขึ้นสู่ข้อเท้า และในที่สุดก็ลามถึงลำตัวของเขา!

ไม่ช้าก็ห่อหุ้มตัวเขาเอาไว้มิดชิด

เจ้าอ้วนกรีดร้องลั่น เสียงร้องด้วยความหวาดกลัวแทบจะทะลวงแก้วหูของทุกคน!

"แก! แกตายตกไปตามกันกับหลินหยางแล้วไม่ใช่เหรอ?! แกทำไมถึง...?!"

ใบหน้าบิดเบี้ยวของจ้าวเหยาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง มุมปากนั้นฉีกกว้างแทบจะถึงท้ายทอย!

"นึกไม่ถึงล่ะสิ... โอกาสสังหารครั้งสุดท้ายนี้น่ะ จะทิ้งให้พวกหนอนแมลงได้ยังไง? ย่อมต้องเก็บไว้ให้ผู้ทำนายอย่างแกอยู่แล้ว!"

"ไม่! แกเล่นงานฉันลับหลัง! แกวางแผนลอบกัดฉัน! ไม่! ช่วยฉันด้วย!! ฉันคือผู้ทำนาย! ฉันตายไม่ได้!! ฉันเป็นตัวแทนความหวังของมนุษยชาตินะ!! ไม่!!"