ตอนที่ 72 ตายตกตามกัน

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนตะลึงงัน

ทว่าหลินหยางไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ทันตั้งตัว เขากระชับมีดแล่หมูในมือแล้วปรี่เข้าใส่จ้าวเหยาทันที

จ้าวเหยามองแววตาเด็ดเดี่ยวคู่นั้น มองใบมีดที่พุ่งเข้ามาใกล้ตนเองทุกขณะ ทันใดนั้นเธอก็แผดเสียงกรีดร้องแหลมสูงบาดแก้วหู

น้ำเสียงนั้นผสมปนเปด้วยช่องเสียงหลายโทน ทับซ้อนทั้งสูงต่ำ สะเทือนจนแผ่นกระดาษจดหมายบนโต๊ะสั่นไหวเล็กน้อย!

"คิกๆๆ... ฉันว่าแล้ว! ฉันว่าแล้วเชียว!"

"แกคือผู้ทำนาย! แกคือผู้ทำนายจริงๆ ด้วย!! ในที่สุดแกก็ยอมรับแล้ว!!"

จ้าวเหยาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ขากรรไกรอ้ากว้างจนแทบจะหลุดร่วงลงถึงพื้น

ทุกคนสะดุ้งตกใจ พากันหันไปมองหลินหยาง "พี่หลินหยาง! นายคือผู้ทำนายเหรอ?"

หลินหยางเอ่ยเสียงเย็น "แล้วมันทำไมล่ะ? ฆ่ามันซะ!"

"ในที่สุดแกก็เผยตัวออกมาแล้ว! ผู้สังหารที่ซ่อนอยู่ในกลุ่มคนเอ๋ย!... ฆ่าผู้ทำนายคนนี้ซะ! พวกเราก็ชนะแล้ว!"

เสียงของเธอดังสูงต่ำสลับกัน ดูเหมือนกำลังปลุกใจตัวเอง และเหมือนกำลังส่งสัญญาณสุดท้ายไปให้พวกพ้องที่ยังไม่ถูกเปิดโปงในกลุ่มคน

หลินหยางแค่นยิ้มเย็น "ความจริงเมื่อกี้ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอใช่ผู้สังหารหรือเปล่า แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าเธอเป็นคนปลอม แต่ตอนนี้ฉันรู้หมดทุกอย่างแล้ว"

เขาเอ่ยประโยคนี้อย่างเนิบช้า ไม่รีบร้อน ทว่าทุกถ้อยคำกลับทิ่มแทงเข้าสู่รูหูของจ้าวเหยาราวกับตะปู

รูม่านตาแนวตั้งของเธอสั่นระริกอย่างรุนแรง อ้าปากพะงาบๆ แต่กลับไร้เสียง เธอรู้ว่าเขากำลังยั่วโมโห แต่ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว!

"ไอ้ผู้ทำนายเจ้าเล่ห์!" เธอแผดเสียงคำรามแล้วพุ่งเข้าใส่หลินหยาง

ท่อนกระบองของเจ้าอ้วนหวดกวาดมาจากด้านข้าง ซัดเข้ากลางไหล่ของเธออย่างจัง

กระดูกปะทะโลหะเกิดเสียงทึบหนักหน่วง ร่างทั้งร่างของเธอถูกฟาดจนเซถลาล้มไปด้านข้าง แขนที่หักครูดไปกับวอลเปเปอร์เป็นรอยกรีดสีดำ

เธอพลิกตัวพยายามจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา แต่ไม้บัวเชิงผนังของหลิวเฉียวก็ฟาดโครมเข้าใส่แผ่นหลังของเธอเสียก่อน

เสี่ยวอวี้หลับหูหลับตาทิ่มท่อเหล็กเข้าไป ไม่รู้เหมือนกันว่าแทงโดนตรงไหน รู้สึกเพียงแค่ของเหลวเหนียวหนืดเปรอะเปื้อนเต็มมือ!

จ้าวเหยาล้มกองอยู่บนพื้น เลือดสีดำทะลักออกมาจากบาดแผลหลายแห่งทั่วร่างพร้อมกัน

เธอแผดเสียงร้องอย่างคลุ้มคลั่ง ปากพ่นคำสาปแช่งอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์

"ไอ้ผู้ทำนายเจ้าเล่ห์! แกยังไม่ชนะหรอก มนุษย์ตั้งเยอะขนาดนี้! หาฉันเจอได้คนเดียว มันก็ถึงขีดจำกัดของแกแล้ว!

แกหาเขาไม่เจอหรอก... ฉันจะให้เขาฆ่าแก! มันซ่อนอยู่ข้างตัวแกนั่นแหละ! เขาจะต้องฆ่าแกแน่! เขาจะบิดหัวแกให้หลุดในตอนกลางคืน! ดีไม่ดี วินาทีถัดไปเขาก็อาจจะบิดหัวแกหลุดแล้วก็ได้! แต่แกกลับไม่รู้เลยสักนิดว่าเขาเป็นใคร คิกๆๆ!"

หลินหยางมองเธอด้วยรอยยิ้มเยาะ จากนั้นก็ยกมือขึ้น ชี้นิ้วไปยังคนคนหนึ่งในกลุ่ม

เถียนเจิ้น

"ทายซิ ฉันหาเจออีกคนแล้วนะ"

รูม่านตาแนวตั้งของจ้าวเหยาตวัดขวับไปมองเถียนเจิ้นทันที ปากที่ฉีกกว้างถึงกกหูกระตุกสั่น สายตาคู่นั้นแฝงความไม่อยากจะเชื่ออันพิลึกพิลั่นไว้ด้วยซ้ำ!

เธอแผดเสียงกรีดร้องแสบแก้วหูอย่างถึงที่สุด!

นั่นคือความสิ้นหวังหลังพบว่าพวกพ้องคนสุดท้ายถูกลากคอออกมาจนได้!

แขนกระดูกหักครูดขูดพื้นอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะลุกขึ้นมาอีก ทว่ากระบองของเจ้าอ้วนก็ฟาดกระหน่ำซ้ำลงไปอีกรอบ!

ร่างของเธอกระตุกเกร็งสองครา ทว่ามุมปากยังคงประดับรอยยิ้มบ้าคลั่ง เสียงเริ่มแหลกละเอียดขาดห้วงลงเรื่อยๆ

"แก... รู้ได้ยังไงอีก..."

"เพราะฉันคือผู้ทำนายไง แค่คนปลอมไม่กี่ตัว ฉันจะหาไม่เจอได้ยังไงกัน?"

พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของจ้าวเหยาก็บิดเบี้ยวผิดรูปยิ่งกว่าเดิม เดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวหัวเราะ

"รู้แล้วยังไงเล่า... เร็วเข้า——ร่วมมือกับฉันฆ่ามันซะ——"

ประโยคสุดท้ายเธอตะโกนบอกเถียนเจิ้น เถียนเจิ้นพุ่งพรวดออกมาจากฝูงชน

เขาถูกเปิดโปงแล้ว!

แขนขากลายสภาพอย่างกะทันหัน แขนยืดยาวออก สีหน้าแข็งทื่อไร้อารมณ์!

สิ่งแรกที่มันทำคือพุ่งเข้าใส่ชายแว่นที่อยู่ใกล้ที่สุด แขนข้างหนึ่งที่เพิ่งยืดยาวหวดกวาดไป ชายแว่นหลบไม่ทัน ทำได้เพียงใช้ปากกาหักๆ ในมือยกขึ้นกันไว้

ทว่ามันก็เป็นแค่การเอามือซุกหีบ ไร้ประโยชน์สิ้นดี

แรงปะทะซัดร่างชายแว่นลอยกระเด็นไปกระแทกผนัง เขากุมแขนตัวเองขดตัวงอเป็นกุ้ง

แขนของเถียนเจิ้นเหยียดตรงทันที ก่อนจะหันขวับมาจ้องเขม็งที่หลินหยาง ดวงตาเบิกกว้างมหึมา! อัดแน่นไปด้วยความอำมหิต จากนั้นก็โถมตัวเข้าใส่เขา!

"ไอ้ตัวปลอม!! ฉันจะฆ่าแก.... คิกๆๆ!!"

เจ้าอ้วนหันกลับมาพอดี เขาเหวี่ยงขาโต๊ะฟาดใส่เถียนเจิ้นสุดแรง เสียงปังดังสนั่น! ฟาดเข้าที่น่องเต็มเปา

เถียนเจิ้นล้มคะมำลงกับพื้น

ผู้ชายหลายคนโถมทับเข้าไปพร้อมกัน กดเถียนเจิ้นที่กำลังพุ่งชาร์จให้ล้มคว่ำคาพื้นอย่างไม่ปรานี

ร่างของมันบิดส่ายบนพื้น แขนกวัดแกว่งอย่างบ้าคลั่ง เล็บแหลมคมข่วนเข้าที่หน้าแข้งของหลิวเฉียวเป็นแผลลึกหนึ่งทาง!

เลือดสดๆ ไหลทะลักลงมา

อาวุธในมือผู้ชายหลายคนกระหน่ำฟาดลงมาพร้อมกัน ท่อนไม้และแท่งเหล็กผลัดกันหวดใส่ร่างมัน เสียงทุบกระแทกทึบๆ ดังระรัวไม่ขาดสาย!

กระดูกของมันถูกตีจนหักสะบั้นไปหลายท่อน เศษกระดูกที่ปลายนิ้วกวักไขว่คว้ากลางอากาศอย่างไร้ทิศทาง ทว่าไร้ซึ่งแรงระเบิดพลังพุ่งจู่โจมเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไปแล้ว!

เถียนเจิ้นนอนหงายอยู่บนพื้น รูม่านตาที่บิดเบี้ยวจับจ้องเพดาน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ก่อนจะเผยรอยยิ้มพิลึกพิลั่นออกมาในท้ายที่สุด

"พวกแก... ต้องตายกันหมด!!"

เสียงหัวเราะคล้ายมีเชื้อร้ายที่แพร่ระบาดได้ มันลามไปถึงจ้าวเหยา จ้าวเหยาหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง เสียงนั้นแหลมสูงบาดหู

"ฆ่ามันสิ!! รีบฆ่ามันเลย!! ลากเอาผู้ทำนายตายตกไปตามกันด้วย! รีบฆ่ามันเข้าสิ! คิกๆๆๆๆ!!"

ดวงตาของเธอจ้องเขม็งไปที่เถียนเจิ้นอย่างวิปลาส

มือของพวกหลิวเฉียวไม่กล้าหวดลงไปต่ออีกแล้ว

กลัวว่าไอ้สิ่งนี้จะเลือกใครสักคนให้ตายตกไปตามกัน!

ทว่ามันกลับไร้ประโยชน์สิ้นดี

ร่างของเถียนเจิ้นพองขยายขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทั้งร่างปูดโปนราวกับถูกสูบลมเข้าไปจากข้างใน!

มันจะระเบิดตัวเอง!

ทุกคนที่กำลังทับอยู่บนร่างมันถูกสรีระที่พองตัวดันจนลอยขึ้นมา

ทุกคนรีบลุกขึ้นถอยกรูดไปข้างหลังพร้อมกัน เว้นระยะห่างระหว่างซากศพของเถียนเจิ้นกับฝูงชนออกมาทันที

เสียงระเบิดทึบตันดังตูมขึ้นในห้อง เลือดสีดำและเศษเนื้อฉีกขาดกระเซ็นไปทั่ว สาดใส่ทั้งวอลเปเปอร์สีเบจ สาดใส่ขาโต๊ะ และสาดใส่กระดาษจดหมายแผ่นนั้นที่หลินหยางเพิ่งจะเติมตัวอักษรเสร็จ!

เลือดสีดำไหลเยิ้มลงมาตามขอบกระดาษจดหมาย ชโลมเปียกชุ่มตัวอักษรตัวสุดท้ายในบรรทัดท้ายสุดของข้อความ "หนึ่งเพื่อมวลชน มวลชนเพื่อหนึ่ง"

ร่างของเถียนเจิ้นระเบิดเละเป็นกองเศษซากสีดำที่ดูไม่เป็นรูปเป็นร่าง เหลือเพียงเศษกระดูกหักไม่กี่ชิ้นที่ยังเสียบคาอยู่ตรงร่องพื้นไม้และสั่นระริกน้อยๆ

"ตะ...ตายแล้วเหรอ?" เจ้าอ้วนเอ่ยอย่างตื่นตระหนก พลางโผล่หัวออกมาจากหลังโต๊ะ

เจียงอวี่อันเอ่ยขึ้น "ไม่! ยังไม่ตาย มันคือผู้สังหาร! มันต้องลากใครสักคนไปด้วยแน่ๆ"

จ้าวเหยาบิดร่างไปมาอยู่ตรงมุมห้อง หัวเราะเอิ๊กอ๊าก "ผู้ทำนายกำลังจะตายแล้ว! ผู้ทำนายกำลังจะตายแล้ว! คิกๆๆๆๆ——!!"

วินาทีถัดมา!

เรื่องที่ทำให้ทุกคนหนังหัวชาดิกก็พลันบังเกิดขึ้น!

เนื้อเน่าที่ระเบิดกระจายในตอนนี้นั้นกลับเริ่มหลอมรวมเข้าหากัน จากนั้นก็เลื้อยคืบคลานตรงดิ่งไปยังใต้เท้าของหลินหยาง!

ก้อนเนื้อและโลหิตกำลังไต่ขึ้นมาบนร่างของเขา!

มันจะลากเขาให้ตายตกไปตามกัน!