ตอนที่ 71 เพราะผมคือผู้ทำนาย

เด็กสาวคนนี้ตั้งแต่ร่วมกลุ่มมาก็เงียบสงบมาโดยตลอด ไม่ก่อเรื่องและไม่ทำตัวเด่น บางครั้งจะพูดจาท้อแท้บ้างสองสามประโยค ดูเผิน ๆ ไม่ต่างจากนักเรียนหญิงคนอื่นที่ขวัญผวา

ทว่าเฉินอวี่สอนให้หลินหยางได้รู้เรื่องหนึ่ง คนที่ดูปกติที่สุด อาจเป็นผีร้ายที่ซ่อนตัวลึกที่สุด

ทว่าผลการตรวจสอบคือ[คนธรรมดา]

หลินหยางมองตัวอักษรเหล่านี้บนหน้าต่างระบบ ในใจลอบโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

อยู่ฝั่งมนุษย์เหมือนกัน เขาจึงเชื่อใจเธอเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน ตอนแบ่งอาหาร เขาให้ขนมปังเธอเพิ่มอีกครึ่งชิ้น

หลิวซูถงมองเขาอย่างประหลาดใจเล็กน้อย รับขนมปังไปแล้วเอ่ยขอบคุณเบา ๆ "ขอบคุณค่ะ" จากนั้นจึงนั่งลงข้างเสิ่นเยวี่ยแล้วค่อย ๆ แทะกินทีละคำเล็ก ๆ

เจ้าอ้วนเห็นภาพนี้เข้าก็หัวเราะแปลก ๆ ในลำคอ "พี่หลิน ลำเอียงนี่นา คงไม่ได้ถูกใจแม่หนูนี่เข้าหรอกนะ"

หลิวซูถงหน้าแดงเรื่อ

หลินหยางขี้เกียจจะสนใจเขา ทว่าเขาดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ คืนนั้น หลินหยางจึงไปคุยเปิดอกกับเจ้าอ้วนสองสามประโยค

ใบหน้าของเจ้าอ้วนเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด "พี่...พี่หลิน ที่พี่พูดเรื่องจริงเหรอครับ"

"จริง นายแค่ทำตามที่ฉันบอก เข้าใจไหม"

เจ้าอ้วนตอบเสียงเบา "เข้าใจแล้วครับ! ผมฟังพี่ พี่หลินพี่นี่โคตรเจ๋งเลย! พวกเราต้องกวาดล้างให้เกลี้ยงได้แน่"

"..."

วันที่สอง เขาตรวจสอบเจียงอวี่อัน

ผลลัพธ์คือ[คนธรรมดา] ผลลัพธ์นี้ไม่ได้เหนือความคาดหมาย

ตั้งแต่โรงเรียนคนปลอมจนถึงทางเดินสีเหลือง เจียงอวี่อันช่วยเขาไว้มากเกินไป หากเธอเป็นคนปลอม เขาคงตายไปนานแล้ว

วันที่สาม สายตาของเขาจับจ้องไปยังชายอีกคนในกลุ่มคน

คนคนนี้ชื่อเถียนเจิ้น

ตามมาตลอดทางตั้งแต่โรงเรียนคนปลอม คล้ายกับเฉิงอู่ ไม่ค่อยพูด สู้เก่ง เฝ้ายามไม่เคยอู้ จัดอยู่ในประเภทที่ไม่ค่อยโดดเด่นแต่พึ่งพาได้เสมอ

ทว่านับตั้งแต่คราวก่อนที่เห็นโปสเตอร์แผ่นนั้น รู้ว่า "ไม่ต้องฆ่าคนปลอมให้หมดก็ออกไปได้" เขาก็กระวนกระวายใจอยู่ทั้งวัน

ตอนคนอื่นนั่งลงพักผ่อนเขากลับเดินวนไปเวียนมาในห้อง ตอนคนอื่นคุยกันเขาก็ก้มหน้าพึมพำขมุบขมิบปากไม่หยุดอยู่คนเดียว ราวกับกำลังคุยกับตัวเอง

หลินหยางถามว่าเขาเป็นอะไร ทุกครั้งเขาก็จะยิ้มส่ายหน้าบอกว่า "ไม่มีอะไรครับ"

หลินหยางเลือกตรวจสอบเถียนเจิ้น

[ตรวจสอบสำเร็จ ตัวตนของเป้าหมายนี้คือ: คนปลอม]

หัวใจของหลินหยางเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย ในที่สุดก็ลากคอออกมาได้ตัวหนึ่งแล้ว

แม้จะไม่รู้ว่าเขาใช่ผู้สังหารคนนี้หรือไม่

แต่คนปลอมสองตัว หาเจอตัวหนึ่งก็พอแล้ว เขามีวิธีลากคอผู้สังหารตัวจริงออกมาจากคนสองคน!

เขาปิดหน้าต่างระบบ สีหน้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ เพียงแต่พิงผนังยืนเงียบไปเนิ่นนาน

"งั้นก็เริ่มแผนการได้"

บ่ายวันนั้น พลันที่ทุกคนกินของเสร็จ หลินหยางก็ลุกขึ้น เดินไปกลางห้อง

"ผมเจอคนปลอมอีกแล้ว!"

สิ้นเสียงนี้ ห้องทั้งห้องเงียบกริบไปเต็มสามวินาที บิสกิตในมือเจ้าอ้วนเกือบหล่นลงพื้น เขาเงยหน้าขึ้นขวับ ดวงตาเบิกกว้างกลมโต

"พี่หลินเจอคนปลอมอีกแล้วเหรอครับ"

ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา

หลินหยางพยักหน้า "ใช่"

"ใครกัน" เสียงของหลิวเฉียวดังตามมาติด ๆ แผ่นบัวเชิงผนังในมือถูกบีบแน่นแล้ว

หลินหยางกวาดสายตามองทุกคน เอ่ยปากช้า ๆ

"ต่อไปนี้ ผมจะมัดทุกคนไว้ เหมือนคราวก่อน ใครเป็นคนปลอม ผมก็จะฆ่าคนนั้น"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตกใจไปตามกัน

ผลลัพธ์ของการทดสอบด้วยการมัดคราวก่อนทุกคนยังจำได้ขึ้นใจ หลินหยางแทงมีดทะลุคอเฉินอวี่ ตอนนี้หลินหยางจะทำอีกรอบงั้นเหรอ

เจียงอวี่อันขมวดคิ้ว น้ำเสียงของเธอแฝงความกังวลไว้ชั้นหนึ่ง

"ถ้าเกิดคนที่นายฆ่าเป็นผู้สังหารจะทำยังไงคะ เสียงประกาศบอกไว้แล้วว่า หลังจากผู้สังหารตายจะพาคนคนหนึ่งตายตกไปตามกัน"

"วางใจเถอะ ผมรู้ว่าผู้สังหารคือใคร!" หลินหยางพูด

น้ำเสียงของเขาราบเรียบยิ่ง ราวกับตนเองมองทะลุอุบายทั้งหมดออกแล้ว!

เขาหันไปค้นเอาเชือกเก่าเส้นนั้นออกมาจากกระเป๋าเป้ เริ่มมัดคนจากคนที่อยู่หน้าสุดของแถวทีละคน

เขาไม่ได้มัดเถียนเจิ้นโดยตรง กลับเริ่มจากคนที่อยู่ห่างจากเถียนเจิ้นที่สุดแทน

เริ่มมัดเสี่ยวอวี้ก่อน ถามคำถามสองสามข้อ จากนั้นก็แก้มัด แล้วค่อยมัดเสิ่นเยวี่ยต่อ ทีละคน จังหวะไม่ช้าไม่เร็ว เหมือนกับที่เขาทำเมื่อครั้งก่อนเป๊ะ

เถียนเจิ้นยืนอยู่ท้ายแถว สีหน้ามีความกังวลพาดผ่าน

ทว่าในเวลานี้ คนที่ตื่นตระหนกยิ่งกว่าเขากลับเป็นจ้าวเหยา

เธอนั่งอยู่ในมุมห้อง นิ่งเงียบเหมือนเช่นเคย

ปอยผมปรกหน้าไปกว่าครึ่ง ท่าทางของเธอยังคงเหมือนกับวันแรกไม่มีผิด ขดเข่ากอดไว้แนบอก คางเกยอยู่บนหัวเข่า สายตามองลอดผ่านปอยผมไปยังท่อนเชือกในมือของหลินหยาง

หลินหยางถือเชือกเดินไปตรงหน้าเธอ

"มาเถอะ ถึงตานายแล้ว"

จ้าวเหยาเงยหน้าขึ้น ใบหน้านั้นพลันกระตุกเบา ๆ อย่างยิ่ง หางตากระตุก ริมฝีปากขยับมุบมิบสองครั้งไร้เสียง

เธอยืนขึ้น หลินหยางเพิ่งจะเตรียมเอาเชือกคล้องตัวเธอ

เธอชะงักไปครู่ใหญ่ ราวกับตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่! ในที่สุดร่างก็ดีดตัวขึ้นจากพื้น ถอยหลังไปหลายก้าว!

"ไม่! อย่ามัดฉัน!"

หลินหยางขมวดคิ้ว สายตาของทุกคนมองไปที่เธอ "จ้าวเหยา เธอเป็นอะไรไป?"

จ้าวเหยาชะงักไป จากนั้นก็ดึงสติตัวเองกลับมา สายตาหลบเลี่ยง ริมฝีปากสั่นระริก "ฉัน...ฉันไม่เป็นไร"

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น ค่อย ๆ ชักมีดแล่หมูตรงเอวออกมา "งั้นก็มานั่งตรงนี้"

จ้าวเหยาเดินตัวสั่นเข้าไป

หลินหยางเพียงแค่ยกมีดแล่หมูเล่มนั้นขึ้นมา จ่อเข้าไปใกล้เธอไม่ถึงสองเซนติเมตร!

เธอก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนถอยหลังกรูดทันที! จากนั้นก็ส่งเสียงคำรามต่ำชวนขนลุกออกมาจากปาก!

แขนขาเริ่มบิดเบี้ยวระหว่างที่ดีดตัวขึ้น ข้อต่อนิ้วมือยืดขยายยาวออกทีละข้อ ใบหน้านั้นเริ่มเผยโฉมหน้าที่ไม่เหมือนมนุษย์ เรียบเนียนจนชวนให้เกิดภาวะอันแคนนีแวลลีย์ขึ้นมาในใจทันที!

เล็บเปลี่ยนเป็นสีดำและหนาขึ้นตั้งแต่โคน มุมปากฉีกขาดไปจนถึงกกหู เผยให้เห็นเหงือกสีดำคล้ำข้างใต้!

"แฮ่—— แกไอ้คนเจ้าเล่ห์! แกไปรู้เข้าได้ยังไงกันแน่!!"

ทุกคนตกตะลึงจนตาค้าง

เจ้าอ้วนคว้าขาโต๊ะที่พิงอยู่ข้างกำแพงขึ้นมาขวางไว้ตรงหน้า หลิวเฉียวแทบทำแผ่นบัวเชิงผนังหลุดมือ เสี่ยวอวี้กรีดร้องแล้วหดตัวหนีไปที่มุมห้อง

"จ้าวเหยาเป็นคนปลอม!" เสียงของเสิ่นเยวี่ยดังมาจากด้านหลัง

มุมปากของหลินหยางยกยิ้มขึ้น

คนปลอมตัวสุดท้ายนี้ หลอกล่อให้เผยตัวออกมาได้จริง ๆ!

หลังจากผ่านเรื่องคราวก่อนมา คนปลอมพวกนี้ต่างก็หวาดกลัว กลัวว่าตัวเองจะฆ่าพวกมันเข้าจริง ๆ! ก็เลยชิงเปิดเผยตัวเองออกมาเสียเลย

จ้าวเหยายืนอยู่ที่มุมห้อง หลังพิงวอลเปเปอร์สีเบจที่แห้งผาก นิ้วมือหลายนิ้วที่บิดเบี้ยวผิดรูปกางออกตรงหน้า

หลังจากเปิดเผยตัวแล้ว เธอก็บ้าคลั่งอย่างถึงที่สุด

ลูกตากลอกไปมาระหว่างฝูงชนอย่างรวดเร็ว ราวกับแผ่นเสียงตกร่อง

เธอนับว่าฝั่งตรงข้ามมีกี่คน แล้วก็นับว่าตัวเองมีกี่มือ จากนั้นมุมปากก็ยิ่งฉีกกว้างขึ้น อ้าปากกว้างเปื้อนเลือดออกมาราวกับจะกลืนกินคน!

"ตาย! กิ๊ก ๆ ๆ!! แกต้องตาย!!" เธอจ้องหลินหยางเขม็งอย่างดุร้าย

คนกลุ่มหนึ่งถอยร่นอย่างรวดเร็ว เอากระเป๋าเป้กับเก้าอี้มาบังไว้ข้างหน้า ต่างคนต่างหยิบอาวุธขึ้นมาถือไว้

ขาโต๊ะของเจ้าอ้วนขวางอยู่ตรงอก แผ่นบัวเชิงผนังของหลิวเฉียวเปลี่ยนไปถือที่มือซ้าย เสี่ยวอวี้กำท่อเหล็กในมือไว้แล้วกวัดแกว่งไปมา ทั้งกรีดร้องทั้งเหวี่ยงแขนฟาดมั่วซั่ว!

แต่ไม่มีใครกล้าลงมือสังหาร

ทุกคนทำได้เพียงทั้งสู้ทั้งถอยอยู่ภายในห้องเช่นนี้

บนใบหน้าของจ้าวเหยาปรากฏรอยยิ้มกระหยิ่มใจอันบิดเบี้ยว กล้ามเนื้อหัวเราะแทบจะรั้งไปถึงหน้าผาก! มองดูกลุ่มคนพวกนี้

ดูเหมือนกำลังหัวเราะ แต่ก็ดูเหมือนกำลังสำลักอะไรบางอย่างอยู่

"ฮ่อ ๆ—— พวกแกไม่กล้าฆ่าฉัน!——พวกแกกำลังกลัวฉัน——ฮือ ๆ ๆ——กิ๊ก ๆ ๆ——ฆ่าฉันสิ——เข้ามาสิ——ฆ่าฉันเลย——"

เธอรู้ว่าพวกเขากำลังกลัวอะไร

ผู้สังหาร!

คนที่ถือท่อนไม้อยู่ตรงหน้าพวกนี้ไม่รู้ว่าเธอคือผู้สังหารตนนั้นหรือไม่ พวกเขากลัวตาย! ดังนั้นจึงไม่กล้าลงมือ!

ทว่าหลินหยางจ้องเธอเขม็งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มเย็นชาออกมา

"ลุยเข้าไปพร้อมกัน! ฆ่ามันซะ"

เจ้าอ้วนหันขวับกลับมา สีหน้าแฝงความหวาดกลัวอยู่บ้าง

"ถ้าเกิดเธอเป็นผู้สังหารจะทำยังไงล่ะ? มันจะระเบิดตัวเอง แล้วลากพวกเราตายตกไปตามกันนะ!"

"มันไม่ใช่ เธอเป็นแค่คนปลอมธรรมดา เชื่อผม"

หลิวเฉียวมีสีหน้าประหลาดใจ "แต่...นายรู้ได้ยังไง?"

นี่ก็เป็นคำถามที่จ้าวเหยาอยากรู้เช่นกัน เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหลินหยางเขม็งแบบนั้น

หลินหยางพูดอย่างราบเรียบ "ผมรู้ว่าเธอเป็นคนปลอม! เพราะผมคือผู้ทำนาย!"