ตอนที่ 70 ที่นี่คือห้องมะนิลาอย่างนั้นเหรอ

เขาเดินมาหยุดอยู่หน้าประตู วางมือทาบลงบนลูกบิด สัมผัสได้ถึงความรู้สึกปกติที่ไม่ได้เจอมาเนิ่นนาน!

หลินหยางวางมือบนลูกบิดแล้วบิดออกเบาๆ เสียงเอี๊ยดดังขึ้น บานประตูก็เปิดออก

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือห้องขนาดกะทัดรัดห้องหนึ่ง

วอลเปเปอร์สีเบจแห้งสนิทและไร้รอยชำรุด หลอดไฟแบบมีไส้บนเพดานส่องสว่างนิ่งสนิท ไม่กะพริบวูบวาบอีกต่อไป

ใจกลางห้องมีโต๊ะตั้งอยู่หนึ่งตัว บนโต๊ะมีโคมไฟหนึ่งดวง กระดาษหนึ่งแผ่น และปากกาหนึ่งด้าม

ข้างโต๊ะมีม้านั่งยาวหนึ่งตัว

ตรงมุมห้องมีกล่องใบหนึ่งวางอยู่ ขนาดกล่องไม่ใหญ่นัก ด้านบนพิมพ์ตัวอักษร KL บรรยากาศภายในไร้กลิ่นอับชื้นหรือสัตว์ประหลาด มีเพียงกลิ่นแห้งๆ ของกระดาษผสมผสานกับไม้เก่า

ทุกคนทยอยเดินเข้ามาในห้อง

เสี่ยวอวี้เดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย เธอหันไปปิดประตู บานประตูปิดสนิทพร้อมเสียงคลิกเบาๆ

ความเปียกชื้น ความมืดมิด และเสียงกระซิบในทางเดินถูกบานประตูนี้ขวางกั้นไว้ภายนอก

"นี่คือห้องมะนิลาเหรอ? พวกเราปลอดภัยแล้วใช่ไหม?"

เจ้าอ้วนกวาดตามองรอบตัว น้ำเสียงแฝงความคาดหวังที่ยังไม่กล้าเชื่อสนิทใจ

หลินหยางพยักหน้า

"ในข้อมูลบอกว่าที่นี่ไม่มีสิ่งผิดปกติ ก็น่าจะปลอดภัย"

เจ้าอ้วนลูบหัวตัวเอง ขยิบตาแรงๆ อีกสองที ก่อนจะอึ้งไปครึ่งวินาที

"ซี๊ด... เอ๊ะ ผม... อาการปวดหัวหายแล้วนี่หว่า! เมื่อกี้ยังเวียนหัวอยู่เลย ตอนนี้ไม่มึนสักนิดแล้ว"

เสี่ยวอวี้ก็นวดขมับตัวเองเช่นกัน สีหน้าประหลาดใจปรากฏบนใบหน้า

"เสียงในหูก็หายไปแล้วเหมือนกันค่ะ"

เมื่อครู่ตอนอยู่ในทางเดินเธอได้ยินเสียงคนกระซิบข้างหูตลอดเวลา ตอนนี้ในห้องกลับมีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงฝีเท้าของพวกพ้อง

คนอื่นๆ ต่างพากันพยักหน้า อาการเวียนหัว ตาพร่ามัว และประสาทหลอนทางหูเมื่อครู่นี้ พลันมลายหายไปจนหมดสิ้นภายในห้องนี้

หลินหยางเองก็กลับคืนสู่สภาพปกติเช่นกัน ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง ความรู้สึกไม่สบายตัวทั้งหมดก็สลายไป เขากล่าวว่า

"น่าจะเป็นเพราะพอเข้ามาในห้องแล้ว ผลข้างเคียงเลยกลับสู่ปกติ นี่ก็ยิ่งยืนยันว่าพวกเรามาถูกที่แล้ว"

เจ้าอ้วนดันขาโต๊ะไปชิดผนัง หย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้ ท้องของเขาร้องโครกครากจนต้องเอามือกุมไว้

"ให้ตายสิ ตลอดทางมานี่ทรมานชะมัด หิวจะตายอยู่แล้ว!"

เขาค้นกระเป๋าเป้ดู เสบียงอาหารข้างในร่อยหรอจนแทบไม่เหลือ

สายตากวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่กล่องที่พิมพ์ตัวอักษร KL ใบนั้น

เขาเดินเข้าไป นั่งยองๆ ลง ใช้สองมืองัดขอบฝากล่องแล้วเปิดออกอย่างแรง

ฝากล่องดีดเปิด ด้านในมีอาหารจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

บิสกิตอัดแท่งหลายซอง ขนมปังในซองสุญญากาศหลายถุง น้ำแร่หลายขวด และยังมีน้ำอัลมอนด์อีกสองขวด ของเหลวใสแจ๋วนอนนิ่งอยู่ในขวด

"ของกิน! มีของกินอีกแล้ว!" เมื่อเห็นของข้างใน ดวงตาของเจ้าอ้วนก็เป็นประกาย

เขาหยิบอาหารออกจากกล่องทีละชิ้นแล้ววางเรียงบนพื้น

"พี่หลิน แบ่งยังไงดี?"

"นอกจากน้ำอัลมอนด์ ที่เหลือแบ่งตามกฎเดิม"

เจ้าอ้วนเริ่มแบ่งตามกฎเดิม ทุกคนได้คนละส่วนเท่าๆ กัน ไม่มากไม่น้อยไปกว่ากัน อาหารส่วนเกินเก็บรักษาไว้

ตอนที่แบ่งน้ำอัลมอนด์ หลินหยางบอกให้เขาเก็บทั้งสี่ขวดไว้ในช่องด้านในสุดของกระเป๋าเป้ แล้วใช้เสื้อนอกสำรองห่อไว้อย่างมิดชิด

หลินหยางไม่ได้รีบกินอาหาร

เขาเดินไปที่หน้าโต๊ะ หยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา

กระดาษออกสีเหลืองซีดเล็กน้อย ด้านบนเขียนด้วยปากกาหมึกซึมไว้สองสามบรรทัด ลายมือเหมือนกับบนโปสเตอร์ก่อนหน้านี้ไม่มีผิดเพี้ยน

"ผู้รอดชีวิต หากคุณได้เห็นจดหมายฉบับนี้ นั่นหมายความว่าคุณได้เข้ามาอยู่ในสถานที่ที่ปลอดภัยแล้ว ยินดีด้วย แต่ว่า กฎเกณฑ์ของที่นี่ได้เปลี่ยนไปแล้ว บางทีมันอาจไม่ได้ปลอดภัยเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป เพราะอย่างไรเสีย ข้างกายคุณก็มีพวกที่เชี่ยวชาญการแปลงกายแฝงตัวอยู่"

"แต่ถึงอย่างนั้น พยายามเข้านะ จงมีชีวิตรอดต่อไปให้สุดความสามารถ บางทีคุณอาจจะพบหนทางออกจากที่นี่"

"ข้อมูลที่อาจช่วยคุณได้: ที่นี่คือสถานที่ที่ถูกทอดทิ้ง พวกเราเรียกมันว่าโลกที่สาบสูญ อย่าสบตากับวิญญาณไร้หน้าพวกนั้นเด็ดขาด การพักอยู่ในห้องนี้ครบห้าวัน อาจจะทำให้ได้รับโอกาสในการออกไป ด้านข้างมีอาหารทิ้งไว้ให้คุณ สามารถประทังชีวิตไปได้ระยะหนึ่ง หากเป็นไปได้ โปรดส่งต่อข้อมูลที่คุณได้รับนอกจากนี้ให้แก่คนต่อไป เพื่อส่วนรวม เพื่อทุกคน"

หลินหยางมองตัวอักษรทีละบรรทัดเหล่านี้แล้วจมสู่ห้วงความคิดอยู่ครู่หนึ่ง

พักอยู่ให้ครบห้าวันก็จะได้โอกาสออกไปงั้นเหรอ

เจ้า KL นี่ตกลงแล้วเป็นตัวตนแบบไหนกันแน่? องค์กร? หรือว่าเป็นแค่คนคนเดียว?

เจียงอวี่อันเดินมาข้างเขา ก้มหน้ามองลายมือบนกระดาษจดหมายแล้วเอ่ยถาม

"นี่ใครเขียนเหรอคะ"

"น่าจะเป็น KL" หลินหยางมองกล่องเสบียงที่มีตัวอักษร KL แล้วตอบ

เจ้าอ้วนกำลังยัดบิสกิตอัดแท่งเข้าปาก พอได้ยินก็เงยหน้ามองซองจดหมายนั้นแล้วเอ่ยถามอ้อมแอ้ม

"เจ้า KL นี่มันเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย ลึกลับซับซ้อนจริง เดี๋ยวก็เขียนตัวอักษรไว้บนกล่อง เดี๋ยวก็สลักบนกำแพง ตอนนี้ยังเขียนจดหมายทิ้งไว้ให้อีกเหรอ นิสัยไม่เลวเลยนี่หว่า"

ไม่มีใครรู้

KL ไม่เคยปรากฏตัวโดยตรงเลยสักครั้ง

เหมือนกับตัวตนที่คอยปฏิบัติตามกฎเกณฑ์บางอย่างอยู่เบื้องหลัง ไม่สามารถยื่นมือเข้ามาแทรกแซงโดยตรง แต่ก็พยายามหาทางให้ความช่วยเหลืออยู่ตลอดเวลา

หลินหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมาหมุนเปิดปลอก

เขาเขียนข้อความเสริมลงไปท้ายกระดาษจดหมายนั้นสองสามบรรทัด

"อย่าเปิดประตูบานอื่นในโถงทางเดินเด็ดขาด ถ้าเจอสัตว์ประหลาดข้างในนั้น น้ำอัลมอนด์อาจจะใช้จัดการมันได้"

เขาหมุนปลอกปากกากลับเข้าที่ พับกระดาษจดหมายเรียบร้อยแล้ววางคืนลงบนโต๊ะ

ความหวังดีนี้ เขาเลือกที่จะส่งต่อมันไป

ไม่รู้ว่าคนต่อไปที่จะเดินเข้ามาในห้องนี้คือใคร แต่ข้อความไม่กี่ประโยคนี้อาจช่วยให้คนคนนั้นรอดชีวิตได้

เจียงอวี่อันยืนอยู่ข้างๆ มองเขาเขียนข้อความลงบนกระดาษ สายตาเพิ่มความอบอุ่นจางๆ ที่ซ่อนเอาไว้อย่างเงียบเชียบขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง

เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงเดินกลับไปนั่งลงที่มุมห้อง หยิบบิสกิตครึ่งชิ้นที่กินค้างไว้ในกระเป๋าเป้ออกมาเคี้ยวช้าๆ

ทุกคนนั่งล้อมวงกินอาหารด้วยกัน อาหารที่มีบวกกับเสบียงที่เอามาจากข้างนอก ถ้าประหยัดกินก็พอจะประทังไปได้จนถึงห้าวันข้างหน้า

เสี่ยวอวี้แทะขนมปัง พิงผนัง ใบหน้าเริ่มมีสีเลือดขึ้นมาบ้างแล้ว เธอเอ่ยด้วยสีหน้าเปี่ยมความหวัง

"พวกนายว่า พอครบห้าวันแล้วพวกเราจะได้ออกไปจากที่เฮงซวยนี่ใช่ไหม"

"ฉันว่าไม่แน่หรอก" เจ้าอ้วนยัดบิสกิตคำสุดท้ายเข้าปาก พลางปัดเศษขนมบนมือ

"ไม่แน่ว่าพวกเราอาจจะถูกโยนไปอีกที่ที่สยองกว่าเดิมก็ได้ ออกมาจากโรงเรียนคนปลอมก็เจอห้องสีเหลือง ออกจากห้องสีเหลืองไปใครจะรู้ล่ะว่าเป็นตัวอะไร"

"ไอ้ปากกาเน่า" เสี่ยวอวี้กลอกตาใส่

หลินหยางไม่ได้รับคำ

คำพูดปากกาของเจ้าอ้วนอาจจะถูกก็ได้ การออกจากที่แห่งหนึ่งอาจเป็นเพียงการเริ่มต้นก้าวเข้าสู่อีกที่หนึ่งเท่านั้น

ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องระแวดระวังมากกว่าในตอนนี้ ไม่ใช่ทางออกในอีกห้าวันข้างหน้า แต่เป็นช่วงเวลาห้าวันนี้ต่างหาก

ในกลุ่มตอนนี้ยังเหลือคนปลอมอยู่อีกสองคน และหนึ่งในนั้นคือผู้สังหาร

มันไม่มีทางปล่อยให้ทุกคนพักอยู่ในห้องปลอดภัยนี้จนครบห้าวันอย่างราบรื่นแน่ ในช่วงห้าวันนี้ ผู้สังหารจะต้องอดรนทนไม่ไหวและลงมืออย่างแน่นอน!

และสิ่งที่เขาต้องทำ ก็คือทำให้พวกมันเผยพิรุธ จากนั้นก็ทยอยกำจัดทิ้งทีละคน!

เวลาในห้องมะนิลาค่อยๆ ผ่านไปวันหนึ่ง

สิ่งแรกที่ต้องจัดการคือปัญหาเรื่องการขับถ่าย

ในห้องไม่มีห้องน้ำ ทุกครั้งจึงทำได้เพียงออกไปทำธุระที่โถงทางเดินข้างนอก

การออกไปที่โถงทางเดินจะอยู่คนเดียวไม่ได้ ทุกครั้งต้องออกไปพร้อมกันห้าคน สองคนนั่งยองๆ จัดการธุระอยู่ที่มุมกำแพง

อีกสามคนยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ กระชับอาวุธในมือ สายตาจับจ้องปลายโถงทางเดินทั้งสองฝั่ง เพราะอาจมีสัตว์ประหลาดเน่าเปื่อยพุ่งออกมาจากเงามืด หรือมีวิญญาณไร้หน้าไถลตัวมาข้างหลังอย่างไร้สุ้มเสียงได้ทุกเมื่อ

ประจำเดือนของผู้หญิงยิ่งจัดการยากกว่าเดิม เมื่อไม่มีผ้าอนามัย ก็ทำได้เพียงฉีกเสื้อผ้าเก่าเป็นแถบผ้าแล้วพับทบให้หนาเพื่อรองรับแก้ขัดไปก่อน

ทุกครั้งที่ออกไปเสี่ยวอวี้จะต้องสลับกันยืนเฝ้าเวรกับหลิวซูถง ทั้งสองคนประคองกันและกันกลับเข้ามาในห้อง ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ

วันแรก

ฟังก์ชันตรวจสอบของหลินหยางรีเฟรชแล้ว

เขาเลือกหลิวซูถง