ตอนที่ 69 ถึงแล้วงั้นเหรอ

หลินหยางส่ายหัวอย่างจนใจ

"คุณคิดง่ายเกินไปแล้ว"

"ทำไมล่ะ?"

"คนปลอมต้องบาดเจ็บสาหัสหรือปางตายเท่านั้น เลือดถึงจะเปลี่ยนเป็นสีดำ อยู่ในสภาวะปกติ ต่อให้กรีดนิ้ว เลือดที่ไหลออกมาก็เป็นสีแดง"

หลิวเฉียวอ้าปากค้าง คิ้วขมวดมุ่น

"นายรู้แน่ชัดได้ยังไง?"

เมื่อเห็นสายตาสงสัยของทุกคน หลินหยางจึงหันกลับไปอธิบายให้ทุกคนฟังตรงๆ

"ตอนอยู่ที่โรงเรียนคนปลอม เสิ่นเฉิงก็เป็นแบบนี้"

"ตอนที่ล่าหนวดปลาหมึก ปุ่มดูดของหนวดแทงทะลุฝ่ามือเขา เลือดไหลนองพื้น ล้วนเป็นสีแดงทั้งหมด

ถ้าการกรีดเลือดแยกแยะได้จริง ผมคงหาคนปลอมทั้งหมดเจอตั้งแต่ตอนอยู่โรงเรียนคนปลอมแล้ว"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง กวาดสายตามองใบหน้าของแต่ละคน

"นอกจากจะฟันทุกคนจนบาดเจ็บสาหัส หรือไม่ก็ปางตาย ไม่อย่างนั้นการกรีดเลือดก็ไม่มีประโยชน์ มีใครในพวกคุณอยากโดนฟันสักแผลเพื่อพิสูจน์ไหมล่ะ?"

ไม่มีใครพูดอะไร เสี่ยวอวี้หดแขนไปข้างหลังโดยสัญชาตญาณ การขยี้ปลายนิ้วของชายสวมแว่นหยุดชะงักไปชั่วขณะ "นั่นมันจะเอาชีวิตผมนี่! ไม่เอาด้วยหรอก ไม่ได้เด็ดขาด"

เดิมทีมีคนในกลุ่มคิดจะใช้วิธีนี้ทดสอบ แต่พอได้ยินหลินหยางพูดแบบนี้ ต่างก็เข้าใจว่าหนทางนี้ใช้การไม่ได้แล้ว

เจ้าอ้วนถอนหายใจ ยกขาโต๊ะพาดกลับขึ้นบ่า

"ไอ้พวกคนปลอมนี่ ซ่อนตัวเก่งเป็นบ้า รอรอบหน้าแม่งโดนกูจับได้เมื่อไหร่ กูจะซัดให้ตายคามือเลย"

เสียงของเสี่ยวอวี้ดังมาจากด้านข้าง ยังเจือเสียงหอบเบาๆ จากการวิ่งเมื่อครู่

"แต่ว่า คนปลอมพวกนั้นดูยังไงก็อ่อนแอกว่าพวกสัตว์ประหลาดตั้งเยอะไม่ใช่เหรอคะ? อย่างน้อยพวกเราก็ยังปลอดภัยอยู่นี่นา"

คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของคนรอบข้างดูดีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

คำพูดนี้ไม่ผิดเลย คนปลอมจะซ่อนตัวเก่งแค่ไหน แต่พลังต่อสู้ซึ่งๆ หน้าก็เทียบกับสัตว์ประหลาดเลือดเนื้อที่ฆ่าไม่ตายอย่างคนปลอมหมายเลขศูนย์ไม่ได้ และยิ่งเทียบไม่ได้กับร่างเงาดำอย่างวิญญาณไร้หน้าที่สามารถไถลตัวไปบนเงามืดแถมฟันแทงไม่เข้า

ขอแค่กลุ่มไม่แตก คนปลอมคิดจะลงมือก็ต้องชั่งใจดูให้ดี

"เอาไงต่อล่ะทีนี้?" เจ้าอ้วนถาม

หลินหยางยืดตัวตรง เหวี่ยงเป้สะพายขึ้นบ่า

"ออกเดินทางตามเบาะแส เดินตรงไปข้างหน้า หาห้องมะนิลาให้เจอ"

ทุกคนลุกขึ้นยืน ต่างคนต่างเก็บข้าวของ ยัดกระบอกน้ำกับบิสกิตใส่กระเป๋าเป้ กระชับอาวุธไว้ในมือ

ขบวนเริ่มมุ่งหน้าเป็นเส้นตรงไปตามทางเดินสีเหลือง

เมื่อเจอทางเลี้ยวก็ยังต้องเลี้ยว แต่ทิศทางหลักไม่เปลี่ยน มุ่งหน้าไปทิศเดียวกัน ไม่เดินอ้อม ไม่เดินย้อนกลับ ไม่เบี่ยงออกนอกเส้นทางแม้แต่ก้าวเดียว

ทุกครั้งที่เดินไปได้สิบกว่าเมตร ก็จะมีคนผูกเศษผ้าไว้ที่มุมกำแพงเพื่อเป็นสัญลักษณ์

เวลาผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที

ทางเดินสีเหลืองราวกับไม่มีที่สิ้นสุด วอลเปเปอร์ยังคงซีดเหลือง หลอดไฟยังคงสลัวราง ลวดลายบนพรมสีเบจถูกเหยียบย่ำจนเลือนรางไปหมดแล้ว

เมื่อเวลาล่วงเลยไป เสี่ยวอวี้เริ่มเดินโซเซ หลิวซูถงย่อเข่าลงทีก็มีเสียงข้อต่อลั่นกรอบแกรบ

เสียงหายใจของเจ้าอ้วนก็หนักขึ้นกว่าเดิมมาก แต่เขาก็ยังแบกขาโต๊ะเดินนำหน้าขบวน ไม่บ่นว่าเหนื่อยสักคำ

ไม่รู้ว่าเดินมานานแค่ไหนแล้ว พอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู!

ผ่านไปหกชั่วโมงแล้ว

เสี่ยวอวี้หยุดฝีเท้า ก้มตัวลงนวดน่อง น้ำเสียงแฝงความเหนื่อยล้าและความเคลือบแคลงอย่างเห็นได้ชัด

"เบาะแสนี่เชื่อถือได้แน่เหรอคะ? ขาฉันจะหักอยู่แล้ว ยังไม่เห็นห้องมาลานีอะไรนั่นเลยสักนิด"

"ห้องมะนิลาต่างหาก" เจ้าอ้วนช่วยแก้ให้ แต่ตัวเขาเองก็เริ่มไม่มั่นใจแล้วเหมือนกัน

"ไอ้สถานที่เฮงซวยนี่... ดูเหมือนจะไม่เห็นพื้นที่พิเศษอะไรจริงๆ ด้วย"

ทันใดนั้น หลิวซูถงก็ชี้ไปข้างหน้าแล้วร้องตะโกนขึ้นมา

"ตรงนั้นมีประตูบานหนึ่ง!"

ทุกคนมองตามทิศทางที่นิ้วของเธอชี้ไป

ห่างออกไปข้างหน้าบนทางเดินราวสามสิบเมตร มีเงาดำสายหนึ่ง ไม่ใช่ประตู แต่เป็นร่างคน!

สูงสองเมตร ใบหน้าเรียบเนียนไร้อวัยวะทั้งห้ากำลังหันมาทางพวกเขาพอดี มันคือวิญญาณไร้หน้า!

มันยืนอยู่กึ่งกลางทางเดิน ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบงัน ราวกับรูปปั้นที่ถูกหล่อขึ้นมาจากเงามืด

"ก้มหัวลง! อย่ามองมัน!" หลินหยางขมวดคิ้ว กดเสียงต่ำ

ทุกคนก้มหัวลงทันที สายตาจับจ้องไปที่พรมใต้ฝ่าเท้า

เจ้าอ้วนเอ่ยอย่างกังวล "พี่หลิน หรือพวกเราจะเปลี่ยนเส้นทางดี?"

หลินหยางส่ายหน้า "ไม่ได้ ถ้าเปลี่ยนเส้นทางก็ต้องเริ่มเดินใหม่ อาหารของเราอาจจะไม่พอก็ได้"

กลุ่มคนเริ่มเดินเลียบกำแพงไปข้างหน้า หากต้องการมุ่งหน้าเป็นเส้นตรง พวกเขาก็ต้องกัดฟันเดินผ่านข้างกายวิญญาณไร้หน้าตัวนั้นไปให้ได้

วอลเปเปอร์สองข้างทางชื้นขึ้นเรื่อย ๆ พรมใต้ฝ่าเท้ายามเหยียบย่ำลงไปส่งเสียงดังเหนอะหนะชวนแฉะขึ้นมาอีกครั้ง

หลอดไส้กะพริบติด ๆ ดับ ๆ มีดวงหนึ่งกะพริบถี่ ๆ อยู่หลายทีก่อนจะดับวูบลงไป ทางเดินจึงมืดสลัวลงถนัดตาในทันที

พวกเขาเข้าใกล้วิญญาณไร้หน้าตัวนั้นเข้าไปทุกที

สิบเมตร แปดเมตร ห้าเมตร

สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างมัน... มันเป็นความหนาวเย็นที่แปลกประหลาดและเป็นนามธรรมยิ่งกว่า ราวกับกำลังยืนอยู่หน้าประตูตู้เย็นที่เพิ่งเปิดออก!

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นประหลาดที่ผสมปนเปกันระหว่างกลิ่นอับชื้นกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ

เจ้าอ้วนผ่อนลมหายใจให้แผ่วต่ำที่สุด ทุกย่างก้าวล้วนระมัดระวังเต็มที่

เสี่ยวอวี้หลับตาเดินตามหลังเสิ่นเยวี่ย ท่อเหล็กในมือสั่นระริก ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงสักนิด!

สามเมตร

กระทั่งระยะห่างระหว่างพวกเขากับวิญญาณไร้หน้าเหลือไม่ถึงสามเมตร

หางตายังมองเห็นระนาบสีดำสนิทไร้เครื่องหน้าของมันได้อย่างชัดเจน!

เห็นได้ชัดเจนเหลือเกิน ใบหน้านั้นดูราวกับห้วงมิติที่จงใจปิดไฟมืด มันยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ผู้หญิงหลายคนหัวใจเต้นระรัว เดิมทีคิดว่าสิ่งนี้จะพุ่งเข้ามาโจมตีพวกเธอ

ทว่ากลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น

มันหันหลังแล้วเดินจากไป!

ลื่นไหลเลื่อนลอย หายลับไปตรงหัวมุมตามเงามืดที่ปลายอีกด้านของทางเดิน

หลิวเฉียวหอบหายใจหนักหน่วง แผ่นหลังเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสิ่งนั้นที่ห่างออกไป จึงพึมพำเสียงเบา

"แม่เจ้าโว้ย ทำไมไอ้ตัวนั้นถึงไม่ฆ่าพวกเราวะ"

"ไม่ฆ่ามึงแล้วยังไม่พอใจอีกเรอะ รนหาที่ตายหรือไง" เจ้าอ้วนถ่มน้ำลาย ทว่าน้ำเสียงของตัวเองก็ยังแฝงความหวาดผวาที่ยังตกค้างไม่จางหาย

หลินหยางเอ่ย "วิญญาณไร้หน้าพวกนี้อาจจะไม่ได้คิดฆ่าคนไปเสียทั้งหมดหรอก ช่างมันเถอะ เดินต่อ"

ขบวนคนก้าวไปข้างหน้าต่อ

ยิ่งเดินลึกเข้าไป บรรยากาศรอบด้านก็ยิ่งอับชื้น

พรมสีเบจยามเหยียบลงไปแทบจะรีดน้ำออกมาได้ กลิ่นอับชื้นในอากาศเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ คราบน้ำบนวอลเปเปอร์จากที่เป็นจุดประปราย กลายสภาพเป็นรอยด่างดวงผืนใหญ่เป็นพรืด

หลอดไส้เหนือศีรษะเริ่มเว้นช่วงห่างขึ้นเรื่อย ๆ ทิ้งระยะเจ็ดแปดก้าวถึงจะมีสักดวง แสงสว่างจึงมืดสลัวลงไปมาก

เสี่ยวอวี้กอดอก น้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย

"มืดจังเลยค่ะ... พวกเราคงไม่ได้เดินเข้ามาในรังของสัตว์ประหลาดหรอกนะ?"

เจียงอวี่อันเดินอยู่ข้างหลินหยาง ปอยผมระใบหน้า เธอส่ายหน้าแล้วเอ่ย

"ยิ่งชื้นก็ยิ่งแปลว่าเข้าใกล้ ข้อมูลระบุไว้อย่างชัดเจน บริเวณใกล้เคียงห้องมะนิลาจะชื้น แต่ด้านในจะแห้งสนิท"

ทว่าแม้จะพูดเช่นนั้น แต่ในใจทุกคนกลับยิ่งไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย

เพราะตลอดทางแสงไฟมีแต่มืดลงเรื่อย ๆ แถมยังกะพริบวูบวาบ ชวนให้ขวัญผวาอย่างแท้จริง

วิญญาณไร้หน้าก็ปรากฏตัวถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ตลอดเส้นทางนี้เจอไปสองตัวแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ฟึ่บ! วิญญาณไร้หน้าตัวหนึ่งถึงกับวาร์ปมาโผล่ตรงหน้าเจ้าอ้วนจัง ๆ

เล่นเอาเจ้าอ้วนสะดุ้งเฮือกจนตัวโยน!

แต่ยังดีที่วิญญาณไร้หน้าตัวนั้นไม่ได้ลงมือ แค่หันหลังแล้วเดินจากไป

เมื่อเวลาล่วงเลยไป

เจ้าอ้วนไม่รู้ว่าตกใจจนประสาทหลอนหรือเป็นอะไรไป

เขาขยี้ตาแล้วกะพริบตาถี่ ๆ อย่างแรง ก่อนจะเอี้ยวหน้าไปมองหลินหยาง สีหน้าฉายแววกังวล

"ซี๊ด... พี่หลิน ผมรู้สึกเวียนหัวนิด ๆ ว่ะ... ผมคงไม่ได้โดนยาพิษหรอกนะ?"

เสี่ยวอวี้ก็นวดขมับเช่นกัน

"ฉันก็ด้วยค่ะ... เวียนหัวมากเลย เหมือนมีคนมาพูดอยู่ในหู..." เธอมองไปรอบ ๆ ในทางเดินไม่มีใครอื่น

แต่เสียงกระซิบนั้นกลับดังอยู่ข้างหู ราวกับมีคนมาแนบชิดใบหูเพื่อกระซิบกระซาบ ฟังจับใจความไม่ได้ ทว่าเสียงนั้นกลับดังไม่หยุดหย่อน

"จบเห่แล้ว ตายแน่ ๆ" ชายสวมแว่นถูนิ้วไปมา น้ำเสียงสั่นเครือ

"นี่เป็นเรื่องปกติ" เสียงของหลินหยางสะกดความตื่นตระหนกของทุกคนลงไป

"หูแว่ว เวียนหัว ตามัว ตรงทุกข้อ นั่นหมายความว่าพวกเราเข้าใกล้ห้องมะนิลาแล้ว!"

คำพูดของเขาทำให้กลุ่มคนเงียบลงชั่วคราว แม้ในใจจะยังหวั่น ๆ ทว่าก็ไม่มีใครเอ่ยคัดค้านอีก

ทันใดนั้นเอง!

โครม!

เจ้าอ้วนที่เดินอยู่หน้าสุดชนเข้ากับกำแพงเข้าเต็มเปา

เขาเอามือกุมจมูกถอยหลังไปสองก้าว ปากก็สบถด่าไม่หยุด

"บัดซบ สมองไม่สั่งการแล้ว ชนกำแพงอีกจนได้! ทั้งที่เห็นอยู่แท้ ๆ ว่าตรงนี้เป็นที่ว่าง..."

เขาเงยหน้าขึ้น แล้วยื่นมือไปลูบคลำกำแพงตรงหน้า

ก่อนจะชะงักงันไป

กำแพงบานนั้นแตกต่างจากวอลเปเปอร์สีเหลืองที่เปื่อยยุ่ยเพราะความชื้นด้านหลังของเขาโดยสิ้นเชิง

วอลเปเปอร์เป็นสีเบจ ลวดลายคมชัด ผิวสัมผัสแห้งสนิท

ทางฝั่งซ้าย ตรงกึ่งกลางกำแพง มีประตูบานหนึ่งฝังอยู่

สีเคลือบของประตูกลมกลืนเป็นเนื้อเดียวกับผนัง ลูกบิดประตูเป็นแบบทรงกลมโบราณ ผิวโลหะปราศจากคราบสนิม สะท้อนแสงด้านสะอาดสะอ้านภายใต้แสงไฟสลัวสีเหลืองหม่น

บริเวณเล็ก ๆ ส่วนนี้ดูแปลกแยกจากสภาพแวดล้อมโดยรอบ ราวกับได้รับการปกป้องจากบางสิ่งเอาไว้

"นี่... นี่มันอะไรกัน"

หลินหยางยื่นมือออกไปสัมผัสพื้นผิวผนัง

ปลายนิ้วสัมผัสโดนผนังสีเบจที่หยาบสากเล็กน้อย เขาเหลือบมองข้อมูลข่าวสารเพื่อตรวจสอบอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะพยักหน้าแล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ถึงแล้ว"