ตอนที่ 68 นั่นมันตัวบัดซบอะไรกันแน่

ใบหน้าของพวกเสี่ยวอวี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ขณะจ้องมองความมืดมิดและร่างที่อันตรธานหายไป

"ตะ...ตายแล้วเหรอ?!"

"ตายไปแบบนี้เลยเหรอ?"

เสี่ยวอวี้เอามือทั้งสองข้างปิดปาก นิ้วมือสั่นระริก เมื่อกี้เธอเกือบจะอยู่ต่อแล้ว เพราะความอยากรู้อยากเห็นแท้ ๆ!

อยากรู้ว่าหลังประตูบานนั้นมีอะไร อยากรู้ว่าเฉิงอู่จะพูดถูกหรือเปล่า

ถ้าหลินหยางไม่พูดประโยคนั้นขึ้นมา ป่านนี้เธออาจจะถูกท่อนแขนสีดำนั่นคว้าตัวไปแล้วก็ได้!

"ให้ตายสิ! ไอ้งี่เง่าเฉิงอู่ เกือบทำฉันตายแล้วไหมล่ะ!"

"นั่นมันตัวบัดซบอะไรกัน?"

"รีบไป ประตูเปิดแล้ว ไม่แน่ใจว่าของข้างในจะเป็นอันตรายกับพวกเราไหม" หลินหยางหันหลัง แล้วเดินไปตามทางเดินข้างหน้า

ทว่ายังไม่ทันสิ้นเสียง มิติรอบตัวพวกเขากลับเริ่มสั่นสะเทือนขึ้นมา!

ราวกับเป็นปฏิกิริยาลูกโซ่ที่เกิดจากผนังสีเบจนั่น!

จากนั้น แสงไฟก็กะพริบถี่รัว!

หลินหยางได้ยินเสียงเลื่อนไถลเหนียวเหนอะดังมาจากด้านหลัง! เหมือนมีตัวอะไรบางอย่างมุดออกมา!

ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่รวดเร็วอย่างยิ่ง!

เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ! แทบจะย่ำลงข้างหูเขาอยู่แล้ว!

หลินหยางหันกลับไปมอง แวบเดียวนั้นทำให้รูม่านตาของเขาหดเกร็งอย่างรุนแรง!

สุดทางเดิน สัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่เน่าเปื่อยไปทั้งตัวกำลังพุ่งออกมาจากเงามืดใต้แสงไฟกะพริบวิบวับ

ตัวมันสูงราวสองเมตรกว่า รูปร่างกำยำล่ำสันอย่างยิ่ง ผิวหนังทั่วร่างเหมือนถูกบางสิ่งกัดกร่อนจากภายใน

มือคู่นั้นคือมือที่โผล่มาจากหลังประตูเมื่อครู่นี้เอง!

เนื้อเปื่อยเน่าหลุดลุ่ยเป็นวงกว้าง เผยให้เห็นเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อสีแดงคล้ำกับชั้นไขมันสีเหลืองอ๋อยด้านล่าง!

บนหัวของมันปูดโปนด้วยตุ่มหนองขนาดเท่ากำปั้นหลายตุ่ม ผิวตุ่มหนองกึ่งโปร่งใส มองเห็นของเหลวสีเหลืองอมเขียวแกว่งไกวอยู่ข้างใน

แค่มองแวบเดียวก็ชวนคลื่นไส้พะอืดพะอม!

มือขวาของมันลากท่อนกระดูกที่ไม่รู้ฉีกมาจากร่างของอะไร ปลายกระดูกแหลมคมครูดไปบนพรมสีเบจเป็นรอยลึก!

"วิ่งเร็ว!!"

เสียงตะโกนของหลินหยางยังไม่ทันสิ้นสุด ทุกคนก็หันหลังโกยอ้าวทันที!

พรมสีเบจใต้ฝ่าเท้าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดรัวเร็ว หลอดไฟนีออนเหนือศีรษะวูบผ่านไปข้างหลังทีละดวง

เจ้าสิ่งนั้นรวดเร็วมาก เป็นพลังระเบิดที่วิ่งออกมาจากขาทั้งสองข้าง!

ทุกก้าวที่เหยียบลงบนพรมส่งเสียงทึบหนักหน่วง

จังหวะถี่ขึ้นเรื่อย ๆ! ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ!

เสี่ยวอวี้วิ่งรั้งท้ายสุด

เดิมทีเรี่ยวแรงเธอก็ไม่ดีอยู่แล้ว ตอนนี้หายใจหอบเหนื่อย ขาทั้งสองข้างก้าวช้ากว่าคนข้างหน้าอย่างเห็นได้ชัด

เธอหันหลังไปมอง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยตุ่มหนองนั่นอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงสิบเมตรแล้ว!

กลิ่นเหม็นเน่าของซากเนื้อคละคลุ้งกับของเหลวสีเหลืองอมเขียวที่ไหลซึมจากตุ่มหนองแตกกระจายฟุ้งไปในอากาศ

เธอตกใจจนขาอ่อน เซถลาไปข้างหน้าสองก้าว ก่อนก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น

"กรี๊ด!...ยะ...อย่ากินฉันเลย!..."

หลินหยางเห็นภาพนั้นเข้า พอคิดจะชักมีดแล่หมูตรงเอว

ก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ สายตาเหลือบไปเห็นขวดน้ำอัลมอนด์ที่เปิดแล้วซึ่งยังกำอยู่ในมือ จึงเสียบมีดแล่หมูกลับเข้าไป

เขากัดฟัน หยุดฝีเท้า หันกลับไป ชูขวดน้ำอัลมอนด์ขึ้น แล้วสาดใส่สัตว์ประหลาดตัวนั้นอย่างแรง

ของเหลวใสโค้งเป็นเส้นสายกลางอากาศ สาดเข้าใส่หน้าอกและใต้คางของสัตว์ประหลาดเข้าอย่างจัง

น้ำอัลมอนด์สองสามหยดกระเซ็นเข้าไปในรอยแตกตรงมุมปากของมัน

ฝีเท้าของมันชะงักช้าลงทันที ราวกับถูกเชือกที่มองไม่เห็นกระตุกรั้งจากด้านหลังอย่างรุนแรง กระดูกในมือร่วงหล่นลงพื้น

มันหยุดชะงัก ยกมือขึ้นกุมหลอดลม คล้ายกับมีอะไรบางอย่างอุดตันหลอดลมเอาไว้

มันเริ่มไออย่างรุนแรง ในทรวงอกส่งเสียงน้ำเดือดปุด ๆ!

มันค้อมตัวลง สองมือยันเข่า ไอหนักขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะเริ่มขย้อนอาเจียน!

ตุ่มหนองสั่นไหวอย่างแรงแต่ไม่แตก มือเน่าเปื่อยทั้งสองข้างปัดป่ายเปะปะไปในอากาศ

มันคุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าเน่าเปื่อยก้มต่ำ ดูเหมือนจะสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวไปชั่วคราว

หลินหยางกระชากตัวเสี่ยวอวี้ลุกขึ้น แล้วหันหลังวิ่งต่อ

ไม่นานนัก ด้านหลังก็มีเสียงคำรามแผดก้องดังขึ้นมาอีกระลอก!

หลินหยางหันไปมอง เจ้าสิ่งนั้นยังคงไล่ตามพวกเขาสุดชีวิต! พลางไอพลางกวัดแกว่งแขนอันน่าสะพรึงกลัวไปมา

มันวิ่งไปได้สองก้าวก็ล้มลง ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นมาไล่กวดต่อ

ยังดีที่น้ำอัลมอนด์ดูเหมือนจะช่วยชะลอความเร็วของมันได้อย่างมีประสิทธิภาพ

หลินหยางไม่หันกลับไปมองอีก เขาสาวเท้าเต็มเหยียดจนตามกลุ่มทัน แล้วเร่งฝีเท้าหนีเตลิดไปด้วยกัน

เขาพาทุกคนเลี้ยวโค้งไปสองครั้ง จนกระทั่งเสียงไอด้านหลังเงียบหายไปจากปลายทางเดินอย่างสิ้นเชิง

ทุกคนพิงผนังหอบหายใจอย่างหนัก เสี่ยวอวี้นั่งทรุดฮวบลงกับพื้น สองมือยันพรมไว้ หน้าอกกระเพื่อมไหวรุนแรง

"นั่นมันตัวบ้าอะไร น่าขยะแขยงชะมัด!" เสียงของเจ้าอ้วนยังคงหอบ ขาโต๊ะถูกยกขึ้นขวางหน้าอกไว้

หลินหยางส่ายหน้า

เขาไม่รู้จริง ๆ

ในห้องสีเหลือง นอกจากวิญญาณไร้หน้า คนปลอม และคนปลอมหมายเลขศูนย์แล้ว ยังมีไอ้ตัวประหลาดหลังประตูบานนี้อีก

ยิ่งเดินไปไกลเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีสิ่งใหม่ ๆ โผล่ออกมาจากมุมที่คาดไม่ถึง

"ข้างหน้ามีวิญญาณไร้หน้า ข้างหลังมีสัตว์ประหลาด ข้างตัวยังมีคนปลอมอีก แม่งเอ๊ย นี่กูไปทำกรรมอะไรไว้เนี่ย" เจ้าอ้วนสบถพึมพำ

"พี่หลิน ตัวนั้นน่ากลัวมากเลยค่ะ! เกือบจะกินฉันเข้าไปแล้ว!" เสี่ยวอวี้พูดด้วยความขวัญผวา

หลิวเฉียวพิงผนังหอบอยู่พักใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ เขาหันไปมองหลินหยาง ตาเป็นประกายเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วเอ่ยว่า

"พี่หลิน หรือพวกเราจะหาตัวคนปลอมออกมาก่อนดีครับ ถือโอกาสตอนที่ยังจำทางได้ กลุ่มยังอยู่กันครบ

ถ้าเดินต่อไปข้างหน้า แล้วเกิดไปเจอสัตว์ประหลาดอะไรเข้าอีก แถมคนปลอมยังลอบแทงข้างหลัง ถึงตอนนั้นคงไม่มีทางรอดจริง ๆ แน่"

"จะหายังไง" หลินหยางถามกลับ

"ผมจำได้ว่าเลือดของคนปลอมเป็นสีดำ!"

หลิวเฉียวพูดเร็วปรื๋อ ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวเขามานานแล้ว เขายกนิ้วชี้ขึ้นฟ้าพลางบอกข้อสันนิษฐานของตัวเอง

"ในเมื่อเลือดของคนปลอมเป็นสีดำ งั้นเราก็ให้ทุกคนกรีดเลือดออกมาคนละนิด ใครเลือดสีดำ ก็ฆ่าคนนั้นเลย!"