ตอนที่ 67 ใครขอให้นายช่วย

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนชะงักไป

"จริงด้วย เหมือนจะใช่เลย"

สีหน้าของคนหลายคนปรากฏความรู้สึกแบบเดียวกันขึ้นมาพร้อมกัน เป็นความดีใจที่เพิ่งนึกขึ้นได้ ผสมกับความเสียดายเล็กน้อยว่า "เมื่อกี้ทำไมไม่ฟังเฉิงอู่นะ"

ปลายเท้าของเสี่ยวอวี้ขยับถอยไปทางทิศที่เดินจากมาครึ่งนิ้วโดยไม่รู้ตัว "ออกไปได้แล้วเหรอคะ"

เจ้าอ้วนเกาหัว หันไปมองทิศทางที่เพิ่งเดินมา แล้วหันกลับมามองหลินหยาง "พี่หลิน ใช่ตรงเมื่อกี้หรือเปล่าครับ"

เฉิงอู่ยัดกระดาษจดหมายใส่มือหลินหยาง แล้วกวาดสายตามองทุกคนอย่างกระหยิ่มใจ

"ต้องใช่แน่! ผมบอกแล้ว! รู้งี้เชื่อผมก็เข้าข้างในไปตั้งนานแล้ว! จะต้องมาเดินวนเวียนอยู่แถวนี้ทำไมอีก"

เสียงของเจียงอวี่อันแทรกขึ้นมา เธอสุขุมเยือกเย็น เหมือนตอนที่วิเคราะห์ลายมือบนโปสเตอร์ไม่มีผิด

"ไม่ใช่ ตรงเมื่อกี้ฉันไม่ได้รู้สึกเวียนหัวหรือสายตาพร่ามัวเลย

ในจดหมายนี้เขียนไว้ชัดเจนว่า พอเข้าใกล้ทางเข้าจะมีอาการหูแว่ว มีเสียงกระซิบ ได้ยินไม่ชัดและสายตาพร่ามัว เมื่อกี้พวกเรายืนอยู่ตรงนั้นตั้งนาน ไม่มีความรู้สึกผิดปกติอะไรเลยสักนิด นี่มันไม่ตรงกับข้อมูลค่ะ!"

เฉิงอู่ปรายตามองเธอ น้ำเสียงเจือความรำคาญเพิ่มขึ้นมา

"ไม่แน่ว่าพวกเราอาจจะมีความต้านทานสูงก็ได้นี่ครับ ข้อมูลพวกนี้มันต้องมีคลาดเคลื่อนกันบ้าง เป็นเรื่องปกติ

คุณดูเนื้อกระดาษนี่สิ เหลืองขนาดนี้ วางทิ้งไว้ตรงนี้ไม่รู้ตั้งกี่ปีแล้ว ไม่แน่ว่าไอ้กฎเรื่อง 'หูแว่ว' อะไรนั่นอาจจะใช้ไม่ได้นานแล้วก็ได้

ประตูก็ยังอยู่ กำแพงก็ยังอยู่ ลวดลาย... ลวดลายก็อยู่ด้วย!" เขาขมวดคิ้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโบกมืออย่างแรง

"เมื่อกี้พวกเราไม่ได้สังเกตดูลวดลาย แต่ผมจำได้ว่าน่าจะมีนะ! พอกลับไปดูให้ละเอียดเดี๋ยวก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ"

"กลับไปดูก่อน ถ้าไม่ใช่ ค่อยไปต่อ" หลินหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วขมวดคิ้วแน่นพลางพูด

กลุ่มคนพากันเดินย้อนกลับไปตามเส้นทางเดิม

เศษผ้าสีเข้มตามมุมกำแพงยังคงอยู่ มีผูกไว้ทุกๆ สิบกว่าเมตร แลดูสะดุดตาเป็นพิเศษบนวอลเปเปอร์สีซีดเหลือง

เดินไปได้ไม่ถึงสิบห้านาที ก็กลับมาถึงหน้าประตูไม้บานนั้น

มันยังคงฝังอยู่บนกำแพงอย่างเงียบงันดังเดิม ผิวสีเบจกลมกลืนเป็นเนื้อเดียวกับผนัง

กำแพงมีลวดลายพิเศษสีเบจอยู่จริงๆ ด้วย!

"ผมว่าแล้ว!" เฉิงอู่ถูมือ ก้าวไม่กี่ก้าวก็ไปถึงหน้าประตู นิ้วแตะลงบนลูกบิดเตรียมจะบิดเปิด

หลินหยางยกมือขึ้นขวางเขาไว้

"ไม่ใช่!" หลินหยางจ้องประตูบานนั้น สายตามองตั้งแต่กรอบประตูไปยังกำแพง จากกำแพงมองลงสู่พื้นดิน จากนั้นก็หันมองย้อนกลับไปตามทางที่เพิ่งเดินมา

"ที่นี่ไม่ถูกต้อง"

"ไม่ถูกต้องตรงไหน"

"พวกเราไม่ได้เดินเป็นเส้นตรง จากจุดที่พักเมื่อกี้มาถึงตรงนี้ เลี้ยวไปตั้งหลายโค้ง"

หลินหยางชี้ไปยังสัญลักษณ์เศษผ้าในโถงทางเดินข้างหลัง "ในข้อมูลบอกไว้ว่า 'มุ่งหน้าไปในทิศทางใดทิศทางหนึ่งเป็นเส้นตรง'

แล้วเมื่อกี้ที่อยู่ตรงนี้ตั้งนาน พวกเราก็ไม่มีใครเวียนหัว หูอื้อ หรือหูแว่วเลย ไม่มีอาการอะไรสักอย่าง

เจียงอวี่อันเพิ่งพูดไปเมื่อกี้แล้ว ที่นี่ไม่ตรงกับข้อมูล ไม่ใช่ตรงนี้จริงๆ"

เฉิงอู่ผายมือทั้งสองข้างออก สีหน้าเปลี่ยนจากตื่นเต้นฮึกเหิมกลายเป็นจนปัญญา และจากจนปัญญากลายเป็นหงุดหงิดกระวนกระวายแบบ 'ทำไมนายถึงเรื่องมากขนาดนี้วะ'

"ผมบอกให้นะพี่หลิน พี่อย่าตื่นตูมเกินไปได้ไหม ฟังพี่มาตั้งนาน พี่จะยอมฟังผมสักครั้งไม่ได้เลยเหรอ พี่ดูประตูบานนี้สิ สีเบจ แล้วพี่ดูกำแพงนี่ สีเบจเหมือนกัน แถมพี่ดูลวดลายนี่สิ!"

เขาชี้ไปยังลวดลายไม่เป็นระเบียบสองสามเส้นบนวอลเปเปอร์เหนือกรอบประตู ลวดลายพวกนั้นแตกต่างจากรอบข้างจริงๆ และเหมือนกับที่เขียนไว้บนซองจดหมายเป๊ะ

"จุดเด่นตรงกันหมดแล้ว! ไอ้เส้นตรงอะไรนั่น หรือเวียนหัวอะไรนั่น ไม่แน่มันอาจจะเขียนลงในจดหมายมาส่งเดชก็ได้ ทางเข้าของจริงก็คือประตูบานนี้นี่แหละ! พวกเราก็ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว พี่ยังจะลังเลอะไรอีก"

หลินหยางเหลือบมองเขา

หมอนี่ตามมาตลอดทางตั้งแต่โรงเรียนมัธยมทดลองคนปลอม ตอนสู้ก็พุ่งไปข้างหน้า ตอนถูกวิญญาณไร้หน้าไล่ล่าก็ไม่ทิ้งเพื่อนร่วมทีม หลินหยางถึงได้พาเขามาด้วย

ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุนี้ เขาไม่คิดจะสนใจหมอนี่เลยสักนิด

ทว่าตอนนี้ แววตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความร้อนรนอยากหาทางออกให้เจอหลังถูกกดดันมานานเกินไป ไม่อยู่ในสภาพที่จะรับฟังคำเตือนของใครได้อีกแล้ว

"ไม่ใช่ที่นี่ ออกไปก่อน ถ้าหาห้องใหม่ไม่เจอก็ค่อยว่ากัน"

หลินหยางหันหลัง ส่งสัญญาณให้ทุกคนตามมา

เฉิงอู่ไม่ได้ตามมา

เขายืนอยู่หน้าประตูบานนั้น มือข้างหนึ่งยังจับที่ลูกบิด สีหน้าเปลี่ยนจากร้อนรนเป็นเด็ดขาด!

หลินหยางหันกลับไปมองเขาแวบหนึ่ง

"ในเมื่อนายดึงดันจะอยู่ ผมก็ไม่ห้าม แต่จะเป็นหรือตายไม่เกี่ยวกับผม"

เขาพาคนที่เหลือหันหลังเดินหน้าต่อไปตามทางเดิน

เสี่ยวอวี้หันมองเฉิงอู่ที่ยืนอยู่หน้าประตู เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ฝีเท้าชะลอลงไปสองจังหวะ

"ข้างในนี้... จะใช่ทางออกจริง ๆ รึเปล่าคะ"

ชายหนุ่มสวมแว่นคนนั้นหันมองเช่นกัน เขากลืนน้ำลายลงคอพลางเอ่ยเสียงเบา

"เฉิงอู่ ตามมาดีกว่ามั้ง"

หลินหยางมองคนที่จิตใจเริ่มหวั่นไหว ขมวดคิ้วพูดขึ้น

"ใครจะอยู่ตรงนี้ ถ้าเจออันตรายทีหลัง ผมไม่ช่วยนะ"

เสียงของหลินหยางไม่ดัง ทว่าทางเดินเงียบพอ ทุกคนจึงได้ยินชัดเจน

เสี่ยวอวี้หันศีรษะกลับไป สุดท้ายก็ส่ายหน้าแล้วเร่งฝีเท้าเดินตามหลินหยาง ชายแว่นก็ไม่หันกลับไปมองอีก

กลุ่มคนเดินไปข้างหน้าได้ระยะหนึ่ง ตอนเลี้ยวตรงมุมกำแพง หลินหยางหยุดฝีเท้า เอียงตัวพิงกำแพง

ชะโงกสายตาพ้นมุมกำแพง มองไปยังทิศทางของประตูไม้บานนั้น

เขาไม่แน่ใจว่าข้างหลังประตูบานนั้นคืออะไรกันแน่ ตำแหน่งนี้ค่อนข้างปลอดภัย และยังมองเห็นอีกฝ่ายได้

เฉิงอู่ยืนอยู่หน้าประตู มองแผ่นหลังของคนกลุ่มนั้นหายลับไปตรงหัวมุม

เขาส่งเสียงชิ พึมพำกับตัวเองเบา ๆ

"ใครขอให้มึงช่วยกันวะ เดี๋ยวอย่ามาหาว่ากูไม่เตือนก็แล้วกัน" จากนั้นเขาก็หันกลับไป สองมือจับลูกบิดประตู

เสียงเอี๊ยดดังขึ้น เขาบิดเปิดประตูบานนั้น

รอยแยกของประตูเปิดออกเป็นเส้นหนึ่ง

ไม่มีแสงสว่างส่องลอดออกมาจากด้านใน

ไม่มีสิ่งปลูกสร้างหรือแสงไฟใด ๆ มีเพียงความมืดมิดอันบริสุทธิ์และสัมบูรณ์!

ราวกับหลังประตูไม่มีพื้นที่ใดอยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าที่ถูกตีกรอบไว้เป็นรูปประตู!

เฉิงอู่ชะงักไปชั่วครู่ คงกำลังสงสัยว่าทำไมทางออกถึงมืดสนิทขนาดนี้

"นี่มันอะไรวะเนี่ย"

ทว่าเขายังไม่ทันได้สติ!

พรึ่บ!

แขนสีดำทมิฬ ผิวสัมผัสเปียกชุ่มข้างหนึ่งยื่นออกมาจากความมืดมิดนั้น!

แขนยาวมาก ข้อต่อหักกลับด้าน ผิวหนังไม่ใช่ของมนุษย์ แต่เป็นชั้นหนังหยาบกร้าน เน่าเปื่อย ทั้งยังดำคล้ำ! ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคลุ้งออกมาเป็นระลอก!

มือนั้นคว้าคอเสื้อของเฉิงอู่หมับ พลังมหาศาลเกินต้านทาน!

ร่างของเฉิงอู่ราวกับถูกบางสิ่งกระชากลอยขึ้นจากพื้น!

เขาถูกกระชากเข้าไปในความมืด! หลอมรวมเข้ากับห้วงมิติสีดำนั้น!

เขาเปล่งเสียงกรีดร้องออกมาได้ครึ่งคำ เสียงก็ถูกบางสิ่งอุดไว้จนมิด

ฉึก!

ผนังสีเบจสั่นไหวเล็กน้อย ขอบประตูเปรอะเลือดสีแดงคล้ำสองสามหยด มันกำลังไหลรินลงมาตามลวดลายอย่างเชื่องช้า!

ทางเดินกลับมาเงียบสงบ ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น...

วินาทีถัดมา เสียงประกาศจากลำโพงดังขึ้น!

"ผู้รอดชีวิต -1 ผู้รอดชีวิตปัจจุบัน: 12 คนปลอม: 2"