ตอนที่ 66 เมื่อกี้คือทางออกงั้นเหรอ

เฉิงอู่สะบัดมือเจ้าอ้วนทิ้ง ชี้ไปที่ประตูบานนั้น แล้วชี้ไปยังผนังสีเหลืองที่ทอดยาวไร้จุดสิ้นสุดทั้งสองฝั่งของทางเดิน

"พวกเราเดินกันมากี่ชั่วโมงแล้ว? เคยเจอประตูที่เปิดได้สักบานไหม? ไม่มี! ไม่เคยมีเลยสักบานเดียว! ตอนนี้กว่าจะโผล่มาบานหนึ่ง แกจะไม่ให้ฉันเปิดเนี่ยนะ?!"

หลินหยางยืนอยู่ด้านข้าง จ้องมองประตูบานนั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง

ประตูเป็นประตูไม้ธรรมดามาก สีครีมกลมกลืนเป็นเนื้อเดียวกับผนัง

ลูกบิดประตูเป็นแบบทรงกลมรุ่นเก่า ผิวโลหะมีคราบสนิมบาง ๆ เกาะอยู่ชั้นหนึ่ง

มันฝังอยู่บนผนังอย่างเงียบเชียบ ดูธรรมดาจนชวนให้ขนลุก

"ที่นี่ใช่ทางออกหรือเปล่าไม่มีใครรู้ รอดูก่อนดีกว่า" หลินหยางเอ่ย

"รออีกแล้วเหรอ?" เฉิงอู่หันขวับกลับมา สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อและความหงุดหงิดที่สะสมมานานเกินไป

"รออะไร? รอให้วิญญาณไร้หน้าหรือผู้สังหารนั่นบุกมาถึงหน้าประตู? หรือรอให้มีเฉินอวี่คนต่อไปโผล่ขึ้นมาจากพวกเรากันเอง? พี่หลิน คุณฉลาด ผมยอมรับคุณ แต่คุณเอะอะอะไรก็จะรอตลอด

รอเที่ยงคืน รอสัตว์ประหลาดสู้กันเสร็จ รอให้คนปลอมเผยไต๋ออกมาเอง มันจะเป็นไปได้ยังไง?"

เจ้าอ้วนพูดสวน "หุบปากไปเลย ที่ผ่านมาพี่หลินก็อาศัยการรอนี่แหละถึงหาทางคลี่คลายสถานการณ์ออกมาได้!"

เฉิงอู่เถียงกลับทันควัน

"ที่ผ่านมานั่นมันฟลุก! ตอนนี้มีประตูอยู่ตรงหน้าแล้วยังจะต้องรออีกเหรอ? ถ้าเกิดอีกเดี๋ยวประตูนี้มันหายไปล่ะ? ถ้าเกิดนี่เป็นโอกาสเดียวล่ะ?!"

"ไม่อยากรอก็ไสหัวไป" เสียงของเจ้าอ้วนไม่ดัง ทว่าหนักแน่นทุกคำ

เฉิงอู่อ้าปากค้าง มองหน้าเจ้าอ้วน สลับกับมองเสี้ยวหน้าไร้อารมณ์ของหลินหยาง สุดท้ายก็กลืนคำพูดที่เหลือลงคอไป

เขาทิ้งตัวนั่งแหมะลงกับพื้น หลังพิงกรอบประตูบานนั้น กอดอกแน่น แล้วเริ่มพึมพำไม่หยุดปาก

"ที่ผีบ้านี่เดินวนเป็นผีพรายบังตาตลอด ทำยังไงก็ออกไปไม่ได้ พลาดโอกาสนี้ไปก็ไม่มีอีกแล้ว... รอ รอ รอ รอให้ตายไปเลยเหอะ..."

เสียงของเขาไม่ดัง แต่ในทางเดินที่เงียบสงบนี้กลับได้ยินชัดเจนเป็นพิเศษ ราวกับเสียงนอยส์รบกวนที่ดังต่อเนื่อง

ไม่มีใครสนใจเขา ทุกคนนั่งลงพักผ่อน ดื่มน้ำ และแทะบิสกิตอยู่กับที่

หลินหยางพิงผนัง จ้องมองเข็มวินาทีที่กำลังขยับบนนาฬิกาข้อมือ

เวลาค่อย ๆ คืบคลานไปทีละนาทีทีละวินาที เสียงพึมพำของเฉิงอู่ค่อย ๆ กลายเป็นความเงียบ เขาก้มหน้าซุกเข่า หัวไหล่สั่นเทาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าหนาวหรือกลัวกันแน่

เที่ยงคืนผ่านพ้นไป เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัว หลินหยางเลือกใช้ฟังก์ชันข่าวสาร

[ข่าวสาร: เดินไปทางทิศเหนือ 351 เมตร เลี้ยวซ้าย 215 เมตร เลี้ยวขวา 21 เมตร เลี้ยวขวา 211 เมตร... ราว 3 กิโลเมตร มีตู้ดับเพลิงตู้อยู่ ด้านล่างตู้มีซองจดหมายอยู่หนึ่งซอง อาจมีวิธีหลบหนีไปจากที่นี่]

หลินหยางลืมตาขึ้น ประกายแสงที่สังเกตได้ยากยิ่งวาบผ่านในดวงตา คราวนี้ได้ของดีมาจนได้!

ตราบใดที่ไม่ต้องลงมือฆ่าคนปลอม ข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับการหนีออกไปแบบนี้ถือเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว!

หลังจากทุกคนพักฟื้นเรียบร้อย หลินหยางก็ลุกขึ้นยืน เหวี่ยงเป้ขึ้นสะพายไหล่

"ออกเดินทาง ไปหาดูอีกรอบ"

"ไปไหน?" เฉิงอู่ดีดตัวขึ้นจากพื้น ไวกว่าใครเพื่อน

"ไปหาเบาะแสเพิ่ม"

"แต่ตรงนี้มีประตูอยู่แค่บานเดียวนะ!" เฉิงอู่ชะงักไป ก่อนจะชี้ไปยังประตูไม้ด้านหลังอีกครั้ง น้ำเสียงแหลมสูงขึ้นครึ่งคีย์

"ถ้าเกิดเดี๋ยวหลงทางแล้วหาทางกลับมาไม่ถูกจะทำยังไง? ที่นี่มันประหลาดจะตาย เลี้ยวแค่สองมุมก็แยกทิศไม่ออกแล้ว! ถึงตอนนั้นประตูก็หาย เบาะแสก็หาไม่เจอ เราไม่เสียความเป็นไปได้นี้ไปเปล่า ๆ เหรอ!"

หลินหยางปรายตามองเขา หันหลังกลับ ฉีกเศษผ้าจากชายเสื้อนอกออกมาแถบหนึ่ง แล้วย่อตัวลงไปผูกไว้กับบัวเชิงผนังตรงมุมห้อง

"ฉีกเสื้อซะ แล้วผูกเศษผ้าไว้ที่มุมกำแพงทุก ๆ ไม่กี่เมตร วอลเปเปอร์สีเหลืองตัดกับแถบผ้าสีเข้ม มองจากระยะหลายสิบเมตรก็เห็น ไม่หลงหรอก"

เฉิงอู่ยังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่หลินหยางคร้านจะสนใจเขา หันหลังพาทุกคนเดินจากไปแล้ว

ขบวนเดินหน้าไปตามทางเดิน ทุกครั้งที่เดินไปได้สิบกว่าเมตร จะมีคนนำเศษผ้าที่ฉีกจากชายเสื้อหรือข้อมือเสื้อมาผูกไว้ที่บัวเชิงผนังตรงมุมทางเดิน

แถบผ้าสีเข้มดูสะดุดตายิ่งบนวอลเปเปอร์สีเหลืองซีด เมื่อหันกลับไปมอง สัญลักษณ์เป็นแถวยาวก็เรียงตัวเป็นระเบียบทอดยาวออกไปไกล

เฉิงอู่เดินรั้งท้ายขบวน เดินพลางหันหลังมองบานประตูไม้ที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ ริมฝีปากขยับบ่นพึมพำไม่หยุด

"ที่นี่จะมีของมีประโยชน์อะไรกัน" "สู้กลับไปดูที่ห้องนั่นยังดีกว่า"

เสียงของเขาไม่ดัง ทว่าพอดีให้คนที่อยู่ข้างหน้าได้ยิน แต่ไม่มีใครต่อปากต่อคำด้วย

เดินไปเกือบยี่สิบนาที

หลินหยางเลี้ยวไปตามเส้นทางในหัวทีละก้าว มุ่งหน้าทิศเหนือ เลี้ยวซ้าย แล้วเลี้ยวขวา เลี้ยวขวาอีกรอบ

ทุกหัวมุมเขาจะหยุดลง แสร้งกวาดตามองผนังและพื้นรอบ ๆ ปล่อยให้คนข้าง ๆ สังเกตเห็นของที่ไม่สำคัญอะไรก่อน จากนั้นจึงค่อยเดินหน้าต่อ

อย่างแรกเพื่อซ่อนตัวตน อย่างที่สองเพื่อหาของจริง ๆ

ตอนที่เดินมาถึงหัวมุมแห่งหนึ่ง หลิวเฉียวก็ชี้นิ้วไปที่มุมผนังพลางตะโกนขึ้นมา

"ตรงนั้นมีของ!"

ทุกคนพากันล้อมเข้าไป

ตรงมุมผนังมีตู้ถังดับเพลิงตั้งอยู่ตู้หนึ่ง สีแดงบนพื้นผิวหลุดลอกซีดจาง ประตูกระจกมีฝุ่นเกาะหนาเป็นชั้น

บนทางเดินที่นอกจากสีเหลืองแล้วไม่มีอะไรเลยแห่งนี้ สีแดงเข้มแถบนี้จึงบาดตาเป็นพิเศษ

เจ้าอ้วนก้าวเร็ว ๆ เข้าไป ใช้ข้อศอกปาดฝุ่นบนประตูกระจกออก แล้วชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน

"เป็นถังดับเพลิง ที่นี่มีถังดับเพลิงให้ด้วยเหรอ"

"ถังดับเพลิงเหรอ? นี่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลยสิ?" เสี่ยวอวี้ที่ตามอยู่ข้างหลังพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง

หลินหยางไม่ได้พูดอะไร เขาเดินเข้าไป นั่งยอง ๆ ลงหน้าตู้ถังดับเพลิง แล้วยื่นมือเข้าไปคลำใต้ตู้

ปลายนิ้วสัมผัสโดนสิ่งหนึ่ง ซองจดหมาย!

ตอนที่เขาดึงมันออกมาจากใต้ตู้ ทุกคนรอบข้างต่างเงียบกริบ

ซองจดหมายเป็นซองกระดาษคราฟต์ธรรมดามาก ไม่มีตราประทับไปรษณีย์ ไม่มีที่อยู่ ปากซองปิดผนึกด้วยครั่งสีแดงอันหนึ่ง

บนครั่งประทับตรามีลวดลาย ทว่าถูกลบเลือนจนมองไม่ออกว่าเป็นรูปอะไร

"จดหมายเหรอ?" เจ้าอ้วนตาเบิกกว้าง "รีบดูสิว่าข้างในเขียนอะไรไว้!"

หลินหยางแกะรอยผนึก ดึงกระดาษจดหมายที่พับไว้อย่างเรียบร้อยออกมาแผ่นหนึ่ง

กระดาษบางมาก ออกเหลืองจาง ๆ บนนั้นมีข้อความเขียนด้วยปากกาหมึกซึมสองบรรทัด ลายมือเรียบร้อยชัดเจน

"ห้องมะนิลา: ห้องพิเศษที่ปลอดภัย แห้งและเหมาะสม ภายในมีเสบียงเอาชีวิตรอดอยู่บ้าง ไม่มีสิ่งผิดปกติ"

"ทางเข้า: มุ่งหน้าตรงไปในทิศทางใดทิศทางหนึ่ง หากเกิดอาการประสาทหลอนทางหู มีคนกระซิบ การมองเห็นหรือการได้ยินลดลง ถือว่าเข้าใกล้บริเวณห้องมะนิลาแล้ว หาผนังสีเบจ พื้นที่ลวดลายพิเศษ ผลักประตูเข้าไปได้ทันที"

ทางเดินเงียบไปสองสามวินาที จากนั้นกลุ่มคนก็ระเบิดความฮือฮาขึ้นมา

"พื้นที่พิเศษที่ปลอดภัยเหรอ?"

หลิวเฉียวปิดประตูกระจกของตู้ถังดับเพลิง หันกลับมามองกระดาษจดหมายในมือหลินหยาง

"ไม่มีสิ่งผิดปกติ หมายความว่าไม่มีสัตว์ประหลาดใช่ไหม?"

"ไม่แน่ว่าถ้าเข้าไปในนี้อาจจะออกไปได้ก็ได้!" ในน้ำเสียงของเสี่ยวอวี้เจือความตื่นเต้นที่หายไปนาน

เฉิงอู่กระชากกระดาษจดหมายแผ่นนั้นไปจากมือหลินหยาง กวาดสายตามองซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ

ริมฝีปากของเขาขยับ ท่องคำสำคัญเหล่านั้นซ้ำ ๆ ผนังสีเบจ พื้นที่ลวดลายพิเศษ ผลักประตูเข้าไป!

จากนั้นดวงตาเขาก็พลันสว่างวาบ พอเงยหน้าขึ้นมา บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความกระหยิ่มใจอย่างตื่นเต้นสุดขีด

"ไอ้ห้องมะนิลาอะไรนี่ ก็คือที่เมื่อกี้นี้ไม่ใช่เหรอ?!" เขาหมุนตัวชี้นิ้วไปทางที่เดินจากมา เสียงดังจนทางเดินสะท้อนก้องหึ่ง ๆ

"ผนังสีเบจ! มีประตูหนึ่งบาน! ตรงกันหมดเลย!"