ตอนที่ 65 ประตูประหลาด

แววตาของหลินหยางเป็นประกาย "ไม่ถูก!"

"มีอะไรเหรอ" เจ้าอ้วนชะงัก

หลินหยางเพ่งมองตัวอักษรพวกนั้น พลางครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ย

"ถ้าข้อความนี้เขียนให้คนปลอมจริง ๆ ที่เขียนไว้ว่า 'อย่าปล่อยให้พวกเขาหนีไปได้' นั่นก็หมายความว่า พวกเราอาจจะหนีไปจากที่นี่ได้!"

หลินหยางชี้ไปที่ตัวอักษรแถวนั้นบนสติกเกอร์ แล้วอ่านทีละคำเน้น ๆ

"ทำไมต้องจงใจเตือนคนปลอมไม่ให้พวกเราหนี ก็เพราะพวกเรามีโอกาสหนีรอดไปได้จริง ๆ ถ้าการหนีเป็นไปไม่ได้ คำเตือนนี้ก็ไม่มีความจำเป็นต้องมีอยู่!"

"หมายความว่าไง"

"หมายความว่า ไม่ต้องฆ่าคนปลอมให้หมด พวกเราก็ออกไปได้!"

"ไม่ต้องฆ่าคนปลอมให้หมดก็ออกไปได้งั้นเหรอ" น้ำเสียงของเจ้าอ้วนแฝงความคาดหวังที่ยังไม่กล้าปักใจเชื่อ

ที่โรงเรียนคนปลอม ประตูจะเปิดก็ต่อเมื่อฆ่าคนปลอมจนหมดแล้วเท่านั้น

ถ้าห้องสีเหลืองไม่ต้องฆ่าคนปลอมให้หมดก็ออกไปได้ เช่นนั้นคนปลอมอีกสองคนที่เหลือ รวมไปถึงผู้สังหารที่พร้อมจะลากคนอื่นตายตกไปตามกันก่อนสิ้นใจนั่น ก็ไม่จำเป็นต้องไปยุ่งด้วยแล้วงั้นสิ

หลิวซูถงเอ่ยเสียงเบา

"ถ้าเกิดมันแค่เขียนขึ้นมาลอย ๆ ล่ะคะ หรือไม่ก็ นี่อาจจะเขียนให้ผู้รอดชีวิตทั่วไปอ่านก็ได้"

หลินหยางส่ายหน้า

"ไม่ นี่เขียนให้คนปลอมแน่นอน"

"ทำไมล่ะ"

หลินหยางชี้ไปที่ตัวอักษร KL ซึ่งถูกมีดสลักไว้บนสติกเกอร์แผ่นนั้น

"จำสัญลักษณ์นี้ได้ไหม" เขามองไปรอบ ๆ เห็นคนหลายคนพยักหน้า

"ตราประทับบนกล่องที่โรงเรียนคนปลอมก็คืออันนี้"

ตัวอักษร KL บนกล่องใบนั้นทุกคนต่างเคยเห็นมากับตา

"ตัวหนังสือพวกนี้ต่างจากลายมือเดิมอย่างสิ้นเชิง เป็นตัวหนังสือที่ถูกเขียนทับลงไปด้วยปากกาน้ำมันหลังจากโปสเตอร์ถูกแปะไว้แล้ว"

เขายื่นนิ้วทาบตามรอยสลักตัวอักษร KL แล้วชี้ไปยังลายมือด้านหลังที่เขียนว่า 'โปสเตอร์นี้เป็นสิ่งอันตราย ผู้รอดชีวิตห้ามมอง'

ทุกคนมองดูแล้วพยักหน้า "เขียนเพิ่มทีหลังจริง ๆ ด้วย"

เจ้าอ้วนเอ่ย

"แล้วมันบอกอะไรได้ล่ะ บอกว่า KL เตือนเราว่าไอ้สิ่งนี้ไม่มีประโยชน์เหรอ" เจ้าอ้วนถาม

"ตรงกันข้ามเลยต่างหาก" หลินหยางหันกลับมาเผชิญหน้ากับทุกคน

"ในเมื่อโปสเตอร์นี้ไม่ใช่สิ่งที่ KL เขียน แถมยังถูก KL ทำเครื่องหมายว่าเป็นสิ่งอันตราย งั้นตัวตนที่เขียนโปสเตอร์แผ่นนี้ ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นฝ่ายศัตรูของ KL

KL ให้อาหารพวกเรา เปิดทางให้พวกเรา หากว่ากันตามหลักความน่าจะเป็นแล้ว KL กับพวกเราก็น่าจะอยู่ฝั่งมนุษย์

และศัตรูของฝั่งมนุษย์ที่นี่ ก็มีแค่คนปลอม เพราะฉะนั้น โปสเตอร์แผ่นนี้มีโอกาสสูงมากที่จะเขียนให้คนปลอม"

เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เพื่อให้ตรรกะนี้ตกผลึกในสมองของทุกคน

"แต่ว่า..." หลิวเฉียวขมวดคิ้ว "เป็นไปได้ไหมว่า โปสเตอร์นี้ KL เป็นคนเขียนเอง แล้วต่อมา KL ก็เสียใจภายหลัง เลยเขียนประโยคนี้เพื่อยกเลิกมัน"

"ความเป็นไปได้ต่ำมาก" หลินหยางบอก

"ลายมือทั้งสองแบบต่างกันสิ้นเชิง ลายมือบนโปสเตอร์นั้นบิดเบี้ยว ไม่เป็นระเบียบ น้ำหนักเส้นไม่สม่ำเสมอ ไม่เหมือนลายมือที่คนเขียนขึ้นมา ส่วนตัวหนังสือของ KL นั้นประณีตและสมบูรณ์

อีกอย่าง ถ้า KL อยากจะยกเลิกโปสเตอร์แผ่นนี้ ก็แค่ฉีกมันทิ้งตรง ๆ ก็พอ ไม่จำเป็นต้องจงใจเขียนประโยคแบบนี้ไว้เลย

คำอธิบายมีเพียงอย่างเดียว KL ไม่สามารถฉีกโปสเตอร์แผ่นนี้ทิ้งได้ ของชิ้นนี้ไม่ได้เป็นสิ่งที่ KL แปะไว้ และ KL ก็ไม่มีปัญญาเอาออกไปได้ด้วย ทำได้เพียงแค่เขียนข้อความเตือนไว้ข้างบนเท่านั้น!"

เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานนี้

เขาชักมีดสั้นออกมาจากเอว แล้วใช้ปลายมีดกรีดลงบนผิวสติกเกอร์อย่างแรงหนึ่งครั้ง

ปลายมีดครูดผ่านหน้ากระดาษ ก่อเกิดเสียงเสียดสีบาดแก้วหู

ทว่าบนสติกเกอร์กลับไม่หลงเหลือรอยขีดข่วนใด ๆ กระดาษยังคงสมบูรณ์ไร้ตำหนิ ไม่มีแม้แต่รอยริ้วบาง ๆ สักเส้นเดียว เช่นเดียวกับตอนที่เจ้าอ้วนลองเมื่อครู่

เขาพลิกมือใช้คมมีดฟันลงไปอีกที คมมีดเด้งสะท้อนกลับมา สติกเกอร์ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย คนรอบข้างต่างสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ

"ของชิ้นนี้ทำลายไม่ได้จริง ๆ ด้วย" หลินหยางเสียบมีดสั้นกลับเข้าที่เอว

"เพราะงั้น KL เลยทำได้แค่เขียนข้อความเตือน ไม่มีปัญญาฉีกมันทิ้ง ตัวตนที่สามารถสร้างไอเทมระดับกฎเกณฑ์แบบนี้ได้ ก็น่าจะอยู่ในระดับเดียวกับ KL และในเมื่อ KL กำลังช่วยพวกเรา เช่นนั้นฝ่ายศัตรูนี้ก็ย่อมกำลังช่วยคนปลอม!"

เจ้าอ้วนตบหน้าผากตัวเองดังเพียะ เสียงดังลั่นจนระเบียงทางเดินส่งเสียงสะท้อนหึ่ง ๆ

"ถ้าตามข้อมูลบนนี้ ก็หมายความว่าพวกเราไม่ต้องฆ่าคนปลอมให้หมด ก็หนีออกไปจากที่นี่ได้งั้นสิ?!"

"จากข้อมูลที่มีตอนนี้ น่าจะเป็นแบบนั้น" หลินหยางพูด

เจ้าอ้วนหันหน้ามามองเขา อ้าปากค้างกว้าง สีหน้าเปลี่ยนไปมาหลายตลบในเวลาไม่กี่วินาที จากตกตะลึงกลายเป็นดีใจสุดขีด แล้วเปลี่ยนเป็นความเลื่อมใสในเวลาต่อมา

"พี่หลิน พี่โคตรเทพเลย! โปสเตอร์กาก ๆ แผ่นเดียวยังวิเคราะห์ออกมาได้ตั้งเยอะขนาดนี้! ทำไมผมถึงมองไม่ออก—"

หลิวเฉียวพยักหน้าตามเช่นกัน สีหน้าของเขาสำรวมกว่าเจ้าอ้วนมาก แต่แววตานับถือนั้นเป็นของจริงไม่แพ้กัน

เสี่ยวอวี้ถอนหายใจออกมาเบา ๆ พวกผู้หญิงหลายคนยิ่งมีสีหน้ายินดี

"ไม่ต้องฆ่าคนปลอมพวกนั้นก็หนีออกไปจากที่นี่ได้ มันยอดไปเลย!"

ทุกคนต่างจมดิ่งอยู่ในความดีใจ

ทว่าท่ามกลางฝูงชน แววตาของชายคนหนึ่งกลับแปรเปลี่ยนไปมา

ริมฝีปากของเขาขยับมุบมิบไร้เสียง ก่อนจะกลับคืนสู่ความสงบนิ่ง แต่ปลายนิ้วที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวกลับงอเข้าหากันเล็กน้อย ข้อนิ้วเคาะเบา ๆ เข้ากับตะเข็บกางเกง

หลังได้ข้อมูลบนโปสเตอร์ หลินหยางก็นำทุกคนเริ่มค้นหาทางออก

"ในเมื่อไม่ต้องกวาดล้างคนปลอมก็ออกจากที่นี่ได้ งั้นตอนนี้การหาทางออกก็คือเป้าหมายหลัก"

"ถ้าไม่ต้องกำจัดคนปลอม ก็แปลว่าพวกเราไม่ต้องกังวลว่าคนปลอมที่ตายตกไปตามกันตัวนั้นจะโผล่มาแล้วใช่ไหม?"

หลินหยางพยักหน้า "ในทางทฤษฎีแล้ว เป็นแบบนั้น"

เดินไปเกือบชั่วโมง เลี้ยวไปไม่รู้กี่โค้ง ในสายตาก็ยังคงมีเพียงกำแพงสีเหลืองนับไม่ถ้วน

ไม่มีประตู ไม่มีทางแยก ไม่มีสัญลักษณ์ใด ๆ ในกลุ่มเริ่มมีคนบ่นพึมพำเสียงเบา

"ยังรู้สึกเหมือนเดินวนอยู่ที่เดิมตลอดเลยอะ"

"รู้สึกเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดจริง ๆ จะไม่เจอผีบังตาไปตลอดหรอกนะ! ฉันจะหิวตายอยู่แล้ว"

"ตรงนี้มีประตูบานหนึ่ง!"

ขณะที่ทุกคนกำลังเคว้งคว้าง เจ้าอ้วนก็ตะโกนขึ้นมาจากข้างหน้า

ทุกคนพากันล้อมเข้าไป

ปรากฏว่า

บนผนังระเบียงทางเดินมีประตูไม้บานหนึ่งฝังอยู่

ผิวสีเบจของมันกลืนเป็นเนื้อเดียวกับผนัง ลูกบิดประตูเป็นทรงกลมแบบเก่า ผิวโลหะมีคราบสนิมบาง ๆ เกาะอยู่ชั้นหนึ่ง

มันฝังอยู่อย่างเงียบงันบนผนังเช่นนั้น ดูแล้วไม่ต่างจากประตูห้องนอนธรรมดาทั่วไป

เจ้าอ้วนขยับเข้าไปใกล้ จ้องลูกบิดประตูอยู่นานสองนาน ก่อนจะหันมาถาม

"ข้างในนี้คืออะไร?"

"เปิดประตูแล้ว ข้างหลังจะออกไปได้เลยหรือเปล่าคะ?" เสียงของหลิวซูถงแฝงความคาดหวังอย่างระมัดระวัง

ประจวบเหมาะกับตอนนั้น มีผู้ชายคนหนึ่งเบียดตัวออกมา ยืนอยู่ด้านหน้าสุด

เฉิงอู่

กล้ามอกของเขาดันเสื้อยืดจนตึงเปรี๊ยะ แขนมีมัดกล้ามไบเซปส์แน่นหนาปูดโปนสองข้าง

เขาตามมาตลอดทางตั้งแต่โรงเรียนคนปลอม เมื่อก่อนเป็นพวกพ้องของจางฮ่าว ทำอาชีพเทรนเนอร์ฟิตเนส

ทว่าเขากับพวกหลินหยางไม่ค่อยสนิทสนมนัก นอกจากตอนตีกันที่พุ่งไปข้างหน้าแล้ว ปกติแทบไม่พูดไม่จา

ตอนนี้เขายืนอยู่หน้าประตูบานนี้ ลมหายใจเริ่มหนักหน่วงขึ้น เขาติดอยู่ในนี้นานเกินไปแล้ว สภาพจิตใจตึงเครียดจนถึงขีดจำกัด ตอนที่นิ้วแตะลงบนลูกบิดประตูจึงสั่นเทาเล็กน้อย

"ฉันจะออกไปจากที่นี่! ฉันจะออกไป!" น้ำเสียงของเขาตื่นเต้น

ดวงตาจ้องเขม็งไปยังประตูบานนี้!

มือของเจ้าอ้วนยื่นมาจากด้านข้าง คว้าข้อมือเขาไว้หมับ

"แกบ้าไปแล้วเหรอ! แกจะไปรู้ได้ยังไงว่าหลังประตูนี้คืออะไร?!"

"ที่บัดซบนี่จู่ ๆ มีประตูโผล่มา จะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ? ต้องเป็นทางออกอยู่แล้ว!"