ตอนที่ 64 เขียนถึงคนปลอม

คำพูดหลังจากนั้นไม่ได้เอ่ยออกมา แต่ทุกคนในที่นั้นต่างเข้าใจดี

เฉินอวี่คือตัวอย่างที่ดีที่สุด

สมาชิกเก่าที่ร่วมทางกันมาตลอดตั้งแต่โรงเรียนคนปลอม แล้วผลลัพธ์เป็นยังไงล่ะ? เสิ่นเฉิงก็เป็นอีกตัวอย่างที่ดีที่สุด แกล้งทำเป็นช่วยทุกคน แต่แท้จริงแล้วเพื่อแผนการที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น? คนที่ดูเป็นไปไม่ได้ที่สุด มักจะเป็นผีร้ายที่มีโอกาสเป็นไปได้มากที่สุดเสมอ!

รอยยิ้มบนใบหน้าของเจ้าอ้วนชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่หน้าจะแดงก่ำ

"พูดเพ้อเจ้ออะไรวะ? แม่งเอ๊ย ถ้าฉันเป็นคนปลอม ฉันจะไปช่วยเสี่ยวอวี้ทำไม?" เขาหันไปมองเสี่ยวอวี้ ราวกับกำลังมองหาใครสักคนที่สามารถเป็นพยานให้ตนเองได้

"ตอนที่ฉันช่วยเธอ ฉันเกือบโดนไอ้ตัวนั้นแทงตายห่าอยู่แล้วนะ! ช่วยพูดแทนฉันหน่อยสิ!"

เสี่ยวอวี้หดไหล่ ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว สายตามองสลับไปมาระหว่างหน้าของเจ้าอ้วนกับพื้นอยู่หลายรอบ แววตาเต็มไปด้วยความระแวง

"แล้วถ้า... นายแค่อยากได้ความประทับใจจากพวกเราล่ะคะ?"

เจ้าอ้วนอ้าปากค้างแล้วหุบลง สีหน้าเปลี่ยนจากโกรธจัดกลายเป็นเหลือเชื่อและอัดอั้นตันใจ "ฉันเนี่ยนะ!"

"พอเถอะ เลิกเถียงกันได้แล้ว" หลินหยางยันตัวลุกขึ้นจากข้างกำแพง สายตาจับจ้องไปที่เจ้าอ้วน

"เจ้าอ้วนไม่ใช่คนปลอม"

หลิวเฉียวหันไปมองเขา "ทำไมล่ะ?"

"แค่สังเกตเอาน่ะ ตอนที่เขามุดเข้าไปในท้องสัตว์ประหลาดตัวนั้น ถ้าพวกเราไม่ไปช่วย โอกาสที่เขาจะตายตรงนั้นมีมากกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์

ไม่มีคนปลอมคนไหนยอมเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายขนาดนั้นหรอก อย่างน้อยเท่าที่เห็นตอนนี้ คนปลอมไม่มีทางฝากชีวิตไว้ในมือของคนอื่น"

น้ำเสียงของหลินหยางราบเรียบ ราวกับกำลังอธิบายโจทย์คณิตศาสตร์ที่คำนวณเสร็จแล้ว

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง แม้จะมีจุดให้จับผิดอยู่บ้างแต่ก็ไม่มีใครสงสัยเขา ยังไงเสีย เขาก็ช่วยทุกคนไขปริศนายาก ๆ มาแล้วตั้งหลายเรื่อง

บนใบหน้าอูมอูมที่เต็มไปด้วยเนื้อของเจ้าอ้วนพลันปรากฏรอยยิ้มกว้างในทันที

เขาก้าวฉับ ๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็มาประชิดตัวหลินหยาง กอดคอหลินหยางแล้วตบไหล่แรง ๆ สองสามที

"ฉันว่าแล้ว พี่หลินฉลาดที่สุด! พวกนายน่ะ ดูไว้เป็นตัวอย่างซะบ้าง!"

หลินหยางเอียงหน้ามองเขา แล้วเอ่ยถาม

"เจ้าอ้วน ตอนอยู่ที่โรงเรียนคนปลอม นายวางก้ามใหญ่โต เอะอะก็ลงไม้ลงมือ ทำไมตอนนี้ถึงคิดจะช่วยคนขึ้นมาได้ล่ะ?"

เจ้าอ้วนดึงแขนกลับอย่างเก้อเขิน เกาหัวแกรก ๆ พลางหัวเราะแหะ ๆ

"โธ่... ก็นั่นมันสร้างบารมีนี่หว่า ลองคิดดูสิ ในที่อันตรายแบบนั้น มีคนปลอมอยู่เต็มไปหมด ใครจะไปรู้ว่าคนที่ยืนข้าง ๆ เป็นคนหรือผี

ถ้าฉันไม่ทำตัวโหดไว้ก่อน ก็อาจจะโดนใครรังแกเข้าให้ แกล้งทำตัวดุไว้ คนอื่นจะได้ไม่กล้ามาแหย่!"

เสิ่นเยวี่ยพิงกำแพงพลางครุ่นคิด พอได้ยินคำนี้ก็เงยหน้าขึ้นมองเจ้าอ้วนแวบหนึ่ง

"นึกว่าคุณจะเป็นแค่อันธพาลที่ไม่ฟังเหตุผลซะอีก ไม่นึกเลยว่าจะฉลาดล้ำลึกแกล้งทำเป็นโง่!"

"ล้อเล่นน่า" เจ้าอ้วนยืดอก พุงกระเพื่อมจนกระดุมแทบปริ เขาจึงรีบเอามือตะปบไว้

"ฉันเป็นทหารเก่าที่อยู่ในกองทัพมาตั้งสิบปี จะเป็นคนเลวได้ยังไง? ร้านปิ้งย่างทหารเก่าไม่ได้เปิดเล่น ๆ นะโว้ย! แถวบ้านฉัน ฉันชื่อเสียงดีที่สุดแล้ว!"

สีหน้าของคนรอบข้างผ่อนคลายลงไม่น้อย

หลิวเฉียววางแผ่นบัวเชิงผนังลงบนเข่า ไม่จ้องเจ้าอ้วนอีกต่อไป

เสี่ยวอวี้หักบิสกิตในมือออกครึ่งหนึ่ง แล้ววางลงข้างกระเป๋าเป้ของเจ้าอ้วน "ถือว่าฉันเข้าใจนายผิดไปก็แล้วกัน ไอ้คนลามก"

เจ้าอ้วนรับบิสกิตมาเคี้ยวสองสามคำ

แล้วถามหลินหยาง "พี่หลิน ต่อไปพวกเราจะเอายังไงกันดี?"

หลินหยางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า

"ตอนนี้ยังหาคนปลอมคนสุดท้ายไม่เจอ งั้นก็หาทางออกก่อน ถือโอกาสหาอาวุธที่พอใช้มือได้หรือหาอาหารไปด้วย จะมานั่งรอความตายอยู่ที่นี่ไม่ได้"

ไม่มีใครคัดค้าน

ทุกคนเก็บข้าวของ แบกกระเป๋าเป้ขึ้นหลัง ถืออาวุธไว้ในมือแน่น แล้วเริ่มมุ่งหน้าลึกเข้าไปตามทางเดินสีเหลือง

ทางเดินยังคงเป็นทางเดินเส้นเดิม พรมสีเบจ วอลเปเปอร์สีเหลืองซีด หลอดไฟไส้ติดไว้ห่างกันไม่กี่ก้าว เดินไปจนกระทั่งไม่มีใครจำได้ว่าเลี้ยวมากี่โค้งแล้ว รู้สึกเพียงว่าวอลเปเปอร์รอบตัวเริ่มเก่าลงเรื่อย ๆ หลอดไฟก็ยิ่งบางตา แสงสว่างหรี่สลัวลงไปมาก

เดินมาเกือบสองชั่วโมง ในสายตายังคงมีแต่กำแพงสีเหลืองนับไม่ถ้วน แม้แต่ประตูก็ไม่มีสักบาน

ในกลุ่มเริ่มมีคนกระซิบกระซาบ

"พวกเรากำลังเดินวนเป็นวงกลมอยู่หรือเปล่าเนี่ย?"

"ที่นี่มันมีจุดสิ้นสุดจริง ๆ เหรอ? ผีบังตาหรือยังไงกัน?"

ทันใดนั้น เสียงคำรามเสียงหนึ่งก็ทำลายความเงียบงันลง

"ตรงนี้มีของบางอย่างค่ะ!" เสียงของเจียงอวี่อันดังมาจากข้างหน้า เธอยืนอยู่หน้ากำแพงสีเหลืองด้านหนึ่ง พลางชี้นิ้วไปที่ผนัง

ทุกคนพากันล้อมวงเข้าไปดู

บนกำแพงมีกระดาษแผ่นหนึ่งแปะอยู่

ขอบกระดาษเหลืองกรอบและม้วนงอ ทว่ารอยตัวอักษรบนหน้ากระดาษยังคงมองเห็นได้ชัดเจน บนแผ่นกระดาษมีลายมือโย้เย้เขียนไว้สองสามบรรทัด

"ยินดีด้วย ลูกๆ ของฉัน ที่ได้มายังโลกใหม่ โลกใบนี้ ในที่สุดแล้วจะเป็นของพวกเธอ!"

"อย่าให้พวกเขาหนีรอดไปได้! ฆ่าพวกเขาซะ! ที่นี่จะเป็นของพวกเธอ!"

ใต้ตัวอักษรสองบรรทัดนี้ มีรอยสลักตัวอักษร KL ด้วยปากกาน้ำมัน ถัดจาก KL ยังมีแถวตัวอักษรขนาดเล็กเขียนตามหลัง

"KL ขอเตือน โปสเตอร์นี้เป็นวัตถุอันตราย ผู้รอดชีวิตห้ามมอง"

เจ้าอ้วนยื่นหน้าเข้าไปจ้องตัวหนังสือพวกนั้น ริมฝีปากขมุบขมิบท่องตามรอบหนึ่ง ก่อนจะหันมามองหลินหยาง

"นี่มันผีอะไรวะเนี่ย? โลกใหม่อะไร? อย่าให้ใครหนีรอด? นี่เขียนให้พวกเราอ่านเหรอ?"

เจียงอวี่อันใช้นิ้วแตะผิวหน้ากระดาษเบา ๆ ปลายนิ้วหยุดค้างอยู่บนรอยอักษรครู่หนึ่ง เธอชักมือกลับ น้ำเสียงระมัดระวังอย่างยิ่ง

"ไม่ค่ะ นี่อาจไม่ได้เขียนให้พวกเรา"

"แล้วเขียนให้ใครล่ะ?"

"คนปลอม!"

รอบข้างเงียบกริบไปถึงสามวินาทีเต็ม ทุกคนมองหน้ากันเลิกลั่ก

"ทำไมเธอถึงพูดแบบนั้นล่ะ?"

"ลายมือโย้เย้มาก ไม่เหมือนมนุษย์เขียนเลยค่ะ"

ตัวอักษรพวกนั้นโย้เย้บิดเบี้ยวจริง ๆ เหมือนยันต์ผีที่คนไม่รู้หนังสือวาดขึ้นมา!

เสี่ยวอวี้ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

"งั้นก็หมายความว่า ข้อความนี้กำลังบอกพวกสัตว์ประหลาดไม่ให้พวกเราหนีรอดไปได้งั้นเหรอคะ?"

"ถ้ากระดาษแผ่นนี้เขียนถึงคนปลอม แล้วคนที่เขียน หรือสิ่งนั้น...คือใครกันแน่?"

เจ้าอ้วนยื่นมือออกไปจะฉีกกระดาษแผ่นนั้นทิ้ง "ช่างหัวมันสิว่าเขียนให้ใคร ฉีกทิ้งก่อนค่อยว่ากัน!"

เขาจับมุมกระดาษแล้วออกแรงจะกระชากลงมา! ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดก็คือ กระดาษแผ่นนั้นกลับแข็งอย่างน่ากลัว! ฉีกอย่างไรก็ฉีกไม่ออก!

เจ้าอ้วนไม่ยอมเชื่อ ถ่มน้ำลายใส่มือ เตรียมจะทุบมันให้แหลก

แต่หลินหยางคว้าข้อมือเขาไว้ทันที

"อย่าแตะ"