ตอนที่ 63 มนุษย์วัว

นี่ไม่ใช่การเยาะเย้ย แต่สงสัยจริง ๆ "เมื่อกี้คนปลอมตัวนั้นเพิ่งโดนกลืนเข้าไปไม่กี่นาที มือก็โดนย่อยจนเละแล้ว

แต่นายอยู่ในท้องไอ้ตัวนั้นตั้งนานสองนาน ทำไมถึงไม่มีแม้แต่รอยถลอกสักนิด?"

เขาจับแขนขวาของเจ้าอ้วนแล้วถลกรั้งแขนเสื้อขึ้นไป

เห็นได้ชัดว่า นอกจากแผลที่ถูกใบมีดกระดูกแทงทะลุข้อมือซึ่งกำลังตกสะเก็ดอยู่ ที่เหลือก็ไม่มีรอยขีดข่วนเลยแม้แต่น้อย

"นี่มันหนังอะไรของนายเนี่ย? หนังหมูยังไม่หนาขนาดนี้เลย"

เจ้าอ้วนกลอกตาแล้วยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นแวบเดียวก็หายไป "แม่มึงสิหนังหมู"

หลินหยางยืนอยู่ข้าง ๆ มองดูภาพนี้ สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเจ้าอ้วนชั่วครู่

เจ้าอ้วนถูกเขามองจนเริ่มขนลุก เกาหัวแกรก ๆ แล้วเบี่ยงเบนความสนใจของหลิวเฉียวออกไป

"พอแล้ว ๆ ตอนโดนกลืนเข้าไปฉันก็ตกใจจนสติหลุด จำอะไรไม่ได้สักอย่าง ช่างเถอะ กูมันดวงแข็ง ไม่ตายก็พอแล้ว"

แววตาของหลินหยางพาดผ่านความผิดปกติสายหนึ่ง

เจ้าอ้วนมีพิรุธ!

หมอนี่ตอนอยู่ที่โรงเรียนคนปลอม เสียงดังที่สุด อารมณ์ร้อนที่สุด แต่ลึก ๆ ในกระดูกดำเป็นคนกลัวตาย

ไปใจกล้าขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ถ้าจะบอกว่าคนโง่บันดาลโทสะเพื่อหญิงงาม คำนี้เขาไม่เชื่อหรอก

อีกอย่าง

คนปกติถูกกลืนเข้าไปก็น่าจะตายภายในหนึ่งชั่วโมงแล้ว แล้วเขาเอาพลังชีวิตมหาศาลขนาดนี้มาจากไหน?

เสียงของหลิวซูถงดึงเขากลับมาจากภวังค์ "พี่หลินหยางคะ"

หลินหยางมองดูเธอ หญิงสาวคนนี้ยังคงแต่งชุดนักเรียนหน้าตาใสซื่อเช่นเคย

"มีอะไรเหรอ?"

"พี่รู้ได้ยังไงคะว่าไอ้ผมทองเป็นคนปลอม? เขาซ่อนตัวเนียนขนาดนั้น"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตกอยู่ในความสงสัยเช่นกัน "จริงด้วยสิ พี่หลินหยางรู้ได้อย่างแม่นยำขนาดนั้นได้ยังไงว่าไอ้ผมทองเป็นคนปลอม?"

หลินหยางหันกลับมา คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยความจริงออกมา

"จำได้ไหม? ไอ้ผมทองบอกว่าวิญญาณไร้หน้าฆ่าจางเทา"

ทุกคนพยักหน้า "ใช่แล้วนี่"

หลินหยางพูดต่อ "เมื่อกี้ตอนเดินผ่านศพของจางเทา ผมตรวจดูบาดแผลแล้ว เขาไม่ได้ถูกวิญญาณไร้หน้าฆ่า!"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตกใจ "ไม่ได้ถูกวิญญาณไร้หน้าฆ่าเหรอ?"

"ท่อนบนของจางเทาหายไป มันถูกฉีกออก จากข้างในสู่ข้างนอก มีแค่คนปลอมเท่านั้นที่จะสร้างแผลฉีกขาดแบบนี้ได้ เพราะงั้น ไอ้ผมทองกำลังโกหก!"

เขาหยุดไปนิดหนึ่ง สายตากวาดมองใบหน้าของทุกคนตรงนั้น

"ถ้าคนที่ฆ่าไม่ใช่วิญญาณไร้หน้า ก็มีแต่คนปลอมเท่านั้น และที่เกิดเหตุก็มีแค่ไอ้ผมทองกับจางเทา งั้นก็อนุมานได้ว่าไอ้ผมทองคือคนปลอมตัวสุดท้าย!"

เจียงอวี่อันพยักหน้า สายตาซับซ้อน

ดูท่าแล้ว หลังจากตรวจศพของจางเทาเสร็จ เขาก็ปักใจเชื่อทันทีว่าไอ้ผมทองเป็นคนปลอม เรื่องหลังจากนั้นล้วนเป็นแผนการของเขาทั้งหมด

"เพราะงั้นที่พี่ผลักเขาออกไป ก็เพราะรู้ตั้งนานแล้วว่าเขาเป็นคนปลอมเหรอคะ?" น้ำเสียงของหลิวซูถงแฝงความตื่นตะลึงที่เพิ่งเข้าใจ "แล้วเอาเขามาเป็นเหยื่อล่อเนี่ยนะ!"

ทางเดินเงียบกริบไปชั่วครู่

สายตาที่คนใหม่สองสามคนนั้นมองหลินหยางเปลี่ยนไปอีกครั้ง กลายเป็นบางสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม

มันคือการตระหนักได้ว่า คนคนนี้ไม่เพียงมองออกก่อนทุกคนว่าใครคือคนปลอม แต่หลังจากรู้แล้วยังวางหมากอย่างเยือกเย็น ค่อย ๆ ผลักคนปลอมไปยังตำแหน่งที่ตัวเองต้องการทีละก้าว จนยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว กำจัดภัยคุกคามสองอย่างไปพร้อมกันในที่สุด!

หลิวเฉียวแววตาสั่นไหวพลางกล่าว "แผนนี้เรียกว่าแผนยืมมือเสือกลืนหมาป่า!"

"สมองพี่หลินหยางนี่ฉลาดเป็นกรดจริง ๆ!"

น้ำเสียงของหลิวเฉียวแฝงความทึ่งจนเกือบจะเลื่อมใส

"ในโลกความจริงผมก็เจอคนฉลาดมาไม่น้อย ไม่มีใครที่อยู่ในที่แบบนี้แล้วยังใจเย็นได้ขนาดนี้สักคน!"

"ไอคิวของคนคนนี้อยู่เหนือกว่าผม!"

"คนปลอมพวกนี้ซ่อนตัวได้เนียนจริง ๆ!" เสี่ยวอวี้แววตาวิตกกังวล "ตัวแล้วตัวเล่า แต่ละตัวล้วนเป็นคนที่ไม่สะดุดตาที่สุดรอบตัวเรา แล้วคนต่อไปจะเป็นใครอีกล่ะ?"

ไม่มีใครตอบคำถามนี้ของเธอได้

เจียงอวี่อันพิงกำแพง เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากขึ้น

"ถ้าน้ำอัลมอนด์ทำให้คนปลอมหมายเลขศูนย์สูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวได้ งั้นพวกเราใช้น้ำอัลมอนด์ตามหาคนปลอมที่เหลืออยู่ได้ไหมคะ?"

"แบ่งน้ำอัลมอนด์ให้ทุกคน คนละจิบ คนปลอมจะมีปฏิกิริยาอะไรไหม?"

หลินหยางส่ายหน้า "น้ำอัลมอนด์ได้ผลแค่กับคนปลอมหมายเลขศูนย์ เมื่อกี้ผมลองดีดใส่นายผมทองไปนิดหน่อย ก่อนที่มันจะกลายร่าง ผมดีดใส่หลังมันไปสองสามหยด มันไม่แม้แต่จะกระตุกสักนิด"

เจียงอวี่อันพยักหน้าอย่างเสียดาย ผลการทดสอบนี้ชัดเจนมากแล้ว

คนปลอมอีกสองตัวที่เหลือ ไม่ว่าจะมีตัวสังหารปนอยู่ด้วยหรือไม่ น้ำอัลมอนด์ก็คุกคามพวกมันไม่ได้

"แล้วต่อไปจะทำยังไงดีคะ" เสี่ยวอวี้ถาม

เสียงของเธอยังคงเบา ทว่าไม่สั่นอีกต่อไปแล้ว ดูเหมือนเธอจะรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ต่อหน้าหลินหยาง

แววตาคู่นั้นสะท้อนความพึ่งพาที่คนธรรมดาคนหนึ่งมีต่อตะเกียงที่ยังส่องสว่างอยู่ หลังจากได้เผชิญหน้ากับความมืดมิดที่แท้จริง

"กินอะไรก่อน ฟื้นฟูแรง แล้วค่อยว่ากัน"

หลินหยางเปิดเป้ แจกจ่ายอาหารออกไป

บิสกิต ขนมปัง ล่าเถียวรสเนื้อเจ น้ำแร่ ทุกคนได้ส่วนแบ่งเล็ก ๆ เท่ากัน ไม่ขาดไม่เกิน

พอแจกถึงเจ้าอ้วน เขาให้ขนมปังเพิ่มอีกก้อน แล้วพูดว่า "นายโดนหนักสุด บำรุงหน่อย"

ทุกคนเริ่มกินอาหาร เสียงเคี้ยวอาหารดังชัดเจนเป็นพิเศษในทางเดินที่เงียบสงัด

เสี่ยวอวี้บิขนมปังของตัวเองครึ่งหนึ่งวางไว้ข้างตัวเขา เขาไม่ปฏิเสธ เจ้าอ้วนเงยหน้ามองหลินหยาง ขยับมุมปาก

"พี่หลิน ขอบใจนะ" เสียงของเขาไม่ดังนัก แหบพร่าและอ่อนแรง

"พี่ช่วยชีวิตฉันไว้จริง ๆ"

"นายก็ช่วยชีวิตคนอื่นเหมือนกัน" หลินหยางพูด สายตากวาดมองเสี่ยวอวี้ที่อยู่ข้าง ๆ

เจ้าอ้วนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฉีกยิ้ม "ฉันแค่เห็นว่าเธอสวย ยังอยากหาเมียอยู่น่ะสิ"

เสี่ยวอวี้หน้าแดง ผลักเขาไปทีหนึ่ง "ถุย คนลามก"

เขาไม่ได้พูดคำขอบคุณอะไรอีก เพียงก้มหน้าแทะขนมปังต่อไป

แทะไปสองสามคำ เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงล้วงแก้วเคลือบใบนั้นออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เช็ดถูกับเสื้อแล้วยื่นให้เสิ่นเยวี่ยข้าง ๆ

"แก้วของเธอ เก็บได้ก่อนจะโดนกลืน เกือบตกลงไปในท้องไอ้ตัวนั่นเอาออกมาไม่ได้แล้ว"

เสิ่นเยวี่ยรับแก้วไป "ขอบคุณค่ะ"

เข็มบนนาฬิกาเดินไปทีละรอบ ทุกคนกินเสร็จก็พิงกำแพงพักผ่อนตามมุมของตัวเอง

เจ้าอ้วนพิงมุมห้อง เริ่มกรนเบา ๆ ร่างกายของเขาคงหมดแรงจนถึงขีดสุดจากการดิ้นรนเอาชีวิตรอดคราวนั้นจริง ๆ น้ำย่อยอาจไม่ได้ละลายผิวหนังของเขา ทว่ามันผลาญเรี่ยวแรงไปจนหมด

หลินหยางไม่ได้นอน เขากำลังรอเวลาเที่ยงคืน

เข็มนาฬิกาเดินครบวงรอบสุดท้าย เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัว ฟังก์ชันการตรวจสอบรีเฟรชแล้ว

เขาพิงกำแพง กวาดสายตามองใบหน้าที่หลับสนิททีละคน แล้วหยุดลงที่ร่างของเจ้าอ้วนตรงมุมห้อง

หมอนี่แปลกจริง ๆ ทำไมถึงไม่ตาย แถมยังรอดมาได้สบายดีขนาดนี้

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา แล้วเลือกตรวจสอบ

[ตรวจสอบสำเร็จ ตัวตนของเป้าหมายคือ: มนุษย์วัว]

[คุณลักษณะประจำตัวตน: หนังหนาเนื้อเหนียว ต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงตายสองครั้งติดต่อกันจึงจะเสียชีวิต หลังจากเสียชีวิตมีโอกาสทำให้ผู้รอดชีวิตที่อยู่รอบข้างต้องเดือดร้อนไปด้วย]

หลินหยางมองข้อความนี้ เงียบไปนาน

มิน่าเล่าเจ้าอ้วนถึงได้ใจกล้าขนาดนี้

แช่อยู่ในน้ำย่อยของคนปลอมหมายเลขศูนย์เกือบครึ่งวันแล้วยังไม่ตาย

นี่ไม่ใช่โชคช่วย แต่เป็นเพราะตัวเขาทนทานได้เอง

ทว่าประโยคหลังที่ว่า "มีโอกาสทำให้ผู้รอดชีวิตที่อยู่รอบข้างต้องเดือดร้อนไปด้วย" ทำให้เขาต้องเพ่งมองซ้ำอีกสองหน นั่นหมายความว่า หากเจ้าอ้วนตายขึ้นมาจริง ๆ คนที่อยู่ใกล้ ๆ อาจจะซวยตามไปด้วย

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร มีเรื่องหนึ่งที่มั่นใจได้ เจ้าอ้วนไม่ใช่คนปลอม!

เขาปิดหน้าต่างระบบลง แล้วพิงกำแพงหลับตา

วันต่อมา ทุกคนทยอยตื่นขึ้น

แสงจากหลอดไฟไส้ยังคงส่องสว่างสลัวรางอย่างเดิม จนแยกไม่ออกว่าเป็นเวลาเช้าตรู่หรือเที่ยงคืน

เจ้าอ้วนลุกขึ้นนั่งจากพื้น หาวหวอดหนึ่ง ยามบิดขี้เกียจ กระดูกสันหลังส่งเสียงลั่นกร๊อบแกร๊บหลายที

เสื้อผ้าที่โดนน้ำย่อยกัดกร่อนจนพรุนเป็นรูทั่วร่างถูกเปลี่ยนออกแล้ว เขาใส่เสื้อคลุมตัวเก่าสำรองที่ค้นออกมาจากเป้ ตัวเล็กไปหน่อย รัดแน่นตึงตรงพุง ติดกระดุมได้อย่างฝืนทนแค่สองเม็ด

"พี่หลิน พวกเราจะไปไหนต่อดี ยังหาเบาะแสของคนปลอมได้อีกไหม" เจ้าอ้วนเอ่ยถามพลางขยี้ขี้ตาที่หางตาไปด้วย

หลิวเฉียวกำลังใช้แขนเสื้อเช็ดคราบเลือดสีดำบนแผ่นบัวเชิงผนัง ไม่รู้ว่าคิดอะไรขึ้นมาได้ มือพลันชะงักไปเล็กน้อย เขามองเจ้าอ้วนด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น

"ตามหาคนปลอมเหรอ เจ้าอ้วน จะว่าไปนายเอาชีวิตรอดมาจากข้างกายสัตว์ประหลาดเนื้อหนังนั่นได้ยังไงกันแน่ นายคงไม่ใช่ว่า?..."