ตอนที่ 62 ผู้เข่นฆ่า

ทั่วทั้งร่างของเขาชุ่มโชกไปด้วยของเหลวเหนียวเหนอะหนะ

เจ้าอ้วนทรุดฮวบอยู่กับพื้น หอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างบ้าคลั่ง

เสื้อผ้าของเขาถูกน้ำย่อยกัดกร่อนจนพรุนเป็นรูพรุน เผยให้เห็นผิวหนังด้านในที่แดงก่ำจากการถูกกัดกร่อนเช่นกัน

ทว่าที่น่าประหลาดก็คือ บนตัวเขากลับไม่มีบาดแผลร้ายแรงอะไรเลย!

หลินหยางไม่มีเวลารำลึกความหลัง เขารีบพาคนถอยร่นออกไปไกลกว่าสามสิบเมตรในทันที!

เสี่ยวอวี้พุ่งพรวดเข้ามาคุกเข่าลงข้างเจ้าอ้วน ใช้หลังมือช่วยเช็ดเมือกเหนียวบนใบหน้าให้เขา

เจ้าอ้วนลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง มองเธอแล้วฉีกยิ้มกว้าง "ขอบใจนะคนสวย ฉันช่วยเธอไม่เสียเที่ยวจริง ๆ!"

รอยยิ้มนั้นดูอัปลักษณ์สิ้นดี ใบหน้าเต็มไปด้วยเมือกเหนียว ซอกฟันยังมีเศษเนื้อสีดำไม่รู้ว่าเป็นอะไรติดอยู่เส้นหนึ่ง

"ไอ้อ้วนบ้าเอ๊ย! นายทำฉันตกใจแทบตาย...ทำไมนายยังไม่ตายอีกเนี่ย"

น้ำเสียงของเธอทั้งโกรธทั้งก่นด่า กำปั้นทุบลงบนไหล่ของเจ้าอ้วน เจ้าอ้วนเจ็บจนสูดปากเสียงดัง แต่ก็ไม่ได้หลบ

เขาชี้ไปทางสมรภูมิ "จัดการไอ้ตัวเวรสองตัวนั้นก่อนค่อยว่ากัน"

ทุกคนจึงหันหน้ากลับไป มองดูสัตว์ประหลาดสองตัวตะลุมบอนกันอุตลุด

ในสมรภูมิ การเข่นฆ่าระหว่างคนปลอมหมายเลขศูนย์กับคนปลอมไอ้ผมทองยังคงดำเนินต่อไป

พรมในทางเดินถูกเลือดสีดำชุ่มโชกไปเป็นวงกว้าง สัตว์ประหลาดทั้งสองตัวต่างบาดเจ็บสาหัสจนแทบสิ้นฤทธิ์

คนปลอมไอ้ผมทองเหลือแขนขาเพียงข้างละหนึ่ง อีกสองข้างถูกฉีกขาดไปตั้งแต่โคน แผลที่ขาดสะบั้นยังคงมีเลือดดำผุดทะลักออกมาไม่หยุด

ขนาดตัวของคนปลอมหมายเลขศูนย์หดเล็กลงจากเดิมเกือบครึ่ง หลังจากมันถูกน้ำอัลมอนด์ทำให้อ่อนกำลังลง มันก็ใช้สงครามยืดเยื้อบดขยี้คนปลอมไอ้ผมทองมาตลอด

ตีกันนานเกือบสองชั่วโมง พละกำลังของสัตว์ประหลาดทั้งสองต่างเริ่มถดถอย

เดี๋ยวเนื้อของหมายเลขศูนย์ก็ถูกไอ้ผมทองฉีกกระชากจนส่งเสียงโหยหวนอู้อี้

เดี๋ยวไอ้ผมทองก็ถูกกำปั้นที่รวมตัวกันจากหนวดหลายเส้นของมันทุบจนกระดูกแหลกละเอียด!

ฤทธิ์ยาของน้ำอัลมอนด์เริ่มอ่อนลง คนปลอมหมายเลขศูนย์ค่อย ๆ ชิงความได้เปรียบกลับมา!

แขนของมันมีจำนวนมากเกินไป แต่ละข้างคว้าจับแขนและขาข้างสุดท้ายของไอ้ผมทองไว้ จากนั้นก็ออกแรงบีบร่างกายของเขาเข้าหาศูนย์กลางอย่างบ้าคลั่ง! เหมือนกำลังบีบลูกบาสเกตบอลลูกหนึ่ง!

เปรี้ยะ! กระดูกที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของไอ้ผมทองหักสะบั้นอย่างสิ้นเชิง! ถูกกดจนกลายเป็นก้อนกลมก้อนหนึ่ง!

หมายเลขศูนย์อ้าอวัยวะปากบนศีรษะออก กัดเข้าที่คอของคนปลอมไอ้ผมทอง จากนั้นเสียงกร๊อบก็ดังขึ้น มันกัดหัวของคนปลอมไอ้ผมทองขาดกระเด็นออกไปทั้งหัว!

ร่างของคนปลอมไอ้ผมทองยังคงกระตุกเกร็ง นิ้วมือวาดเป็นเส้นโค้งในอากาศสองสามครั้งสุดท้าย ก่อนจะตกลงบนพรมแน่นิ่งไป

คนปลอมหมายเลขศูนย์ยกร่างของคนปลอมไอ้ผมทองขึ้น ยัดเข้าไปในรอยแยกตรงช่องท้อง

หลังจากศพถูกยัดเข้าไป รอยแยกตรงช่องท้องก็เริ่มปิดตัวลงอย่างช้า ๆ...

"ตอนนี้แหละ!"

หลินหยางตาไวและมือเร็ว ส่งน้ำอัลมอนด์ขวดสุดท้ายข้างเอวให้หลิวเฉียว ทั้งสองคนบิดฝาอะลูมิเนียมออกพร้อมกัน แล้วสาดเข้าใส่คนปลอมหมายเลขศูนย์ทันที!

ของเหลวใสสองสายกระจายออกกลางอากาศ สาดเข้าใส่ด้านหน้าและด้านข้างของคนปลอมหมายเลขศูนย์

วินาทีที่น้ำอัลมอนด์สัมผัสกับผนังเนื้อสีดำแกมแดง ฟองสีขาวขนาดใหญ่ก็ปะทุขึ้นมา เสียงฉ่าดังกึกก้องยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ!

คนปลอมหมายเลขศูนย์แผดเสียงกรีดร้องแหลมสูงอย่างบ้าคลั่ง!

แขนหลายข้างของมันกวัดแกว่งไปมาในอากาศอย่างไร้ทิศทาง มือที่บิดเบี้ยวขูดวอลเปเปอร์จนเกิดรอยขีดข่วนสีดำเป็นทางยาว

อวัยวะปากพะงาบเข้าออกแต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา รอยแยกบนช่องท้องก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง!

มันคิดจะหันกลับมาเล่นงานหลินหยาง แต่การเคลื่อนไหวนั้นราวกับถูกกดปุ่มเล่นแบบสโลว์โมชัน ทิศทางการยกแขนขึ้นมานั้นเบี้ยวเปะปะ ตำแหน่งที่แทงเข้ามาคลาดเคลื่อนไปหลายเมตร ทั้งตัว (ถ้ายังพอนับว่าเป็นคนได้) เซถลาหมุนวนอยู่กับที่ราวกับเมาเหล้าปลอม!

หลินหยางสาดไปอีกขวด

น้ำอัลมอนด์ขวดที่สามสาดเข้าไปในรอยแยกตรงช่องท้องของมันอย่างแม่นยำ!

คนปลอมหมายเลขศูนย์ส่งเสียงคำรามแหบพร่าออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ร่างกายทั้งร่างเริ่มทรุดฮวบลง กองอยู่กับพื้น แขนขายังคงกระตุกเบา ๆ แต่ไม่มีพิษสงในการจู่โจมหลงเหลืออยู่อีกแล้ว!

หลิวเฉียวเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ "ตายแล้วเหรอ?"

"ตายแล้วเหรอ? ตายง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?!"

"พวกเราชนะแล้วใช่ไหม?" มีเสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นจากด้านข้าง

ทว่าหลินหยางกลับส่ายหน้า สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

"มันยังไม่ตาย!"

"น้ำอัลมอนด์แค่ทำให้มันสูญเสียพลังต่อสู้ไปชั่วคราว เร็วเข้า! อย่าปล่อยให้มันฟื้นตัวกลับมาได้!"

ทุกคนได้สติกลับมา รีบคว้าอาวุธแล้วพุ่งพรวดเข้าไปทันที

หลิวเฉียวเหวี่ยงแผ่นบัวเชิงผนังในมือ ส่วนผู้ชายอีกสองคนข้าง ๆ ก็ชูมีดพกและกริชขึ้นมา

ผู้หญิงหลายคนพุ่งเข้ามา เสี่ยวอวี้หยิบใบมีดกระดูกที่หักท่อนนั้นบนพื้นขึ้นมา หลิวซูถงชูเศษแผ่นผนังที่หักออกมาจากกำแพง

เจ้าอ้วนก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น คว้าขาโต๊ะที่ตกอยู่ แล้วสาวเท้ายาวพุ่งไปอยู่หน้าสุด

เผละ!

ท่อนไม้ฟาดลงบนก้อนเนื้อเลือดที่กำลังเน่าสลาย เลือดดำสาดกระเซ็นเต็มหน้าเขา!

"จังหวะนี้แหละ เอาให้ตาย!"

"ไอ้ระยำ! เกือบโดนแกแดกแล้ว!"

ทุกคนระดมทุบตีพร้อมกัน ไร้กระบวนท่า ไร้ยุทธวิธี มีแต่กระหน่ำทุบ

รัวกระหน่ำไม่ยั้ง ราวกับกำลังฟาดแป้งโรตี

กระทั่งกองเนื้อเละนั่นแหลกเหลวไม่เหลือชิ้นดี!

หลินหยางถึงเดินเข้าไป เขาหยิบมีดเชือดหมูที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา

ก่อนหน้านี้มีดเล่มนี้ถูกเขาฟันฝังเข้าไปในร่างของคนปลอมหมายเลขศูนย์จนติดแน่น ตอนนี้พอมันสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหว มีดจึงเลื่อนหลุดออกมาจากผนังเนื้อที่เน่าสลาย

เขาเรียกเจ้าอ้วนเข้ามา แล้วชี้เลือกหลิวเฉียวกับผู้ชายอีกคน ทั้งสี่คนเริ่มหั่นกองเนื้อเละบนพื้นเป็นชิ้น ๆ

ข้างในก้อนเนื้อเละห่อหุ้มศพของคนปลอมไอ้ผมทองเอาไว้!

บนลำตัวเต็มไปด้วยรอยฟันยั้วเยี้ยที่เกิดจากปากฉีกของคนปลอมหมายเลขศูนย์กัดแทะ

หลินหยางสั่งให้หั่นศพของไอ้ผมทองตามไปด้วย

เศษเนื้อหลายสิบชิ้นกองอยู่บนพรมสีเบจ เลือดดำซึมออกจากรอยตัด ทว่าความเร็วในการซึมช้าลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งหยุดสนิท

ตอนที่หั่นถึงมือไอ้ผมทอง นิ้วนั้นยังกระตุกทีหนึ่ง เสี่ยวอวี้ตกใจจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เจ้าอ้วนเลยหวดซ้ำไปอีกไม้

"ไอ้นี่มันน่ากลัวขนาดนี้ ต่อให้หั่นเป็นชิ้น ๆ แล้ว มันจะฟื้นกลับมาอีกไหม?" ชายแว่นมองซากศพสีดำเป็นชิ้น ๆ เหล่านั้น เสียงยังคงสั่นเครือ

"ไม่หรอก" หลินหยางปาดเลือดดำบนมีดเชือดหมูกับวอลเปเปอร์

ตามเบาะแสระบุไว้ มันมีโอกาสฟื้นคืนชีพแค่ครั้งเดียว เช่นนั้นย่อมไม่มีทางฟื้นจากความตายได้อีก

เสียงประกาศยืนยันคำตอบของเขา

"จำนวนผู้รอดชีวิต -2 ผู้รอดชีวิตปัจจุบัน: 13 คนปลอม: 2"

"ยินดีด้วยที่คุณสังหารคนปลอมหมายเลขศูนย์! ระบบจะมอบเบาะแสสาธารณะให้หนึ่งข้อ: ในหมู่คนปลอมมีผู้สังหารอยู่หนึ่งตน เมื่อผู้สังหารตาย จะปล่อยการโจมตีปลิดชีพออกมา โดยเลือกตายตกไปตามกันกับคนหนึ่งคน"

ทางเดินเงียบกริบไปถึงสามวินาทีเต็ม

จากนั้นทุกคนก็ตกตะลึง

"ยังมีตัวโหดอีกเหรอเนี่ย?!"

เสี่ยวอวี้หันมองรอบตัวอย่างลนลาน "มีผู้สังหารด้วยเหรอ? ตายตกไปตามกัน?"

"คนปลอมพวกนี้! มันจะน่ากลัวเกินไปแล้วมั้ง?"

"หมายความว่า คนที่ฆ่ามันในพวกเราจะต้องตาย? หรือยังไง?"

"ไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่ฆ่ามันหรอก" เจียงอวี่อันครุ่นคิดแล้วพูดขึ้น

"เสียงประกาศบอกว่า 'เลือกตายตกไปตามกันกับคนหนึ่งคน' เป้าหมายไม่ได้ถูกกำหนดโดยคนที่ฆ่ามัน แต่มันเป็นคนเลือกเอง

อีกอย่าง การโจมตีปลิดชีพจะเกิดขึ้นหลังจากมันตาย นั่นหมายความว่า ผู้สังหารตนนี้ไม่ว่าจะตายยังไง หรือโดนใครฆ่า ก่อนตายมันก็จะลากคนคนหนึ่งไปด้วย"

ทุกคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ความตื่นตระหนกแผ่ซ่านไปทั่ว นี่หมายความว่าไม่ว่าจะหลบอย่างไร ในสนามก็ต้องมีคนตายหนึ่งคน

"แล้ว...ผู้สังหารตนนี้คือใครกันแน่? ตอนนี้มันซ่อนอยู่ในพวกเรางั้นเหรอ?"

ไม่มีใครตอบเธอได้

ผู้สังหารคือหนึ่งในสองคนปลอมที่เหลืออยู่ แต่คนปลอมสองตนนี้ซ่อนอยู่ที่ไหน? ตอนนี้พวกมันเป็นใคร? ยังคงไม่มีเบาะแสใด ๆ เลย

แววตาของหลินหยางหม่นลงเล็กน้อย

เขารู้ซึ้งอยู่เรื่องหนึ่ง ก่อนตายผู้สังหารจะลากคนคนหนึ่งไปด้วย

คนคนนี้มีโอกาสสูงมากที่จะไม่ถูกเลือกแบบสุ่ม แต่มันจะเลือกคนที่คุกคามมันมากที่สุด

ในทีมนี้ คนที่เป็นภัยคุกคามต่อคนปลอมมากที่สุดก็คือเขา ถ้าผู้สังหารจะลากใครสักคนไปด้วย โอกาสเกินเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ต้องเลือกเขาแน่

เขาเหน็บมีดเชือดหมูกลับเข้าที่เอวแล้วหันหลังกลับ

"ทุกคนเก็บของ ถอยไปที่ปลอดภัยก่อน"

ไม่มีใครคัดค้าน

ทุกคนรีบเก็บอาหารและอุปกรณ์ที่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างอยากรีบออกไปจากกองเศษเนื้อเลือดดำที่ยังคงกรุ่นไออุ่นนี้ให้พ้น ๆ

ในที่สุด ก็มาถึงพื้นที่แห้งแห่งหนึ่ง

กว้างกว่า เพดานสูงกว่า และคราบน้ำบนวอลเปเปอร์ก็น้อยกว่า

ทุกคนทรุดตัวลงนั่งพิงโคนผนัง หอบหายใจอย่างหนักหน่วง

พอได้สติกลับมา หลิวเฉียวก็เดินวนรอบตัวเจ้าอ้วนรอบหนึ่ง สำรวจมองหน้าหลังซ้ายขวาบนล่างจนทั่ว

"ว่าแต่ ทำไมนายถึงไม่ตายวะ?"