ตอนที่ 52 สุดท้ายก็ตรวจสอบเฉินอวี่

ยังคงสูงสองเมตร ทั้งตัวดำทะมึน ใบหน้าเป็นพื้นผิวเรียบเนียนไร้เครื่องหน้า!

ยามร่างนั้นพุ่งผ่านอากาศบังเกิดเสียงลมหวีดหวิว!

วิญญาณไร้หน้าคราวนี้อ้าปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม! พลันแผดเสียงคำรามแหลมสูงแสบแก้วหู

เสียงกรีดร้องนั้นแหลมคมบาดลึก! สะเทือนแก้วหูน่าสะพรึงกลัว!

คราวนี้เด็กชายกลัวจนร้องไห้ออกมาจริง ๆ! ทั้งสองฝ่ายต่างแผดเสียงข่มกัน ประหนึ่งจะวัดกันให้ตายไปข้าง! ประชันกันให้รู้ดำรู้แดง!

ทว่า! เด็กชายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้

มันพุ่งตรงเข้าใส่เด็กชาย ปากกว้างโลหิตอ้ากว้างยิ่งกว่าเดิม! ยื่นตรงเข้าหาหน้าผากของเขาในทันที!

จากนั้นรอยแยกนั้นก็หุบลง เสียงร้องไห้แปรเปลี่ยนจากเสียงกรีดร้องเป็นเสียงอู้อี้ในเสี้ยววินาที ก่อนจะดับวูบกลายเป็นความเงียบสงัดโดยสิ้นเชิง!

วิญญาณไร้หน้าคาบร่างเด็กชายไว้ ลำตัวเลี้ยวโค้งอย่างลื่นไหล แล้วไถลตัวย้อนกลับไปตามทิศทางเดิมที่มันมา!

ร่างของเด็กชายถูกลากอยู่ด้านหลังเงามืด ขาทั้งสองข้างครูดไปบนพรมสีเบจจนเกิดเป็นรอยลากลึกสองสาย

รองเท้าข้างหนึ่งหลุดกระเด็น ชนผนังแล้วเด้งกลับ กลิ้งหลุน ๆ ไปตกอยู่ในมุมห้อง

"เซวียนเซวียน!!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนของป้าอ้วนไล่กวดตามออกไปจากปลายทางเดิน

เสื้อเชิ้ตลายดอกของเธอพองลม วิ่งโซซัดโซเซ รองเท้าแตะหลุดกระเด็นไปข้างหนึ่ง เท้าเปล่าเหยียบย่ำลงบนพรมสีเบจส่งเสียงดังพึ่บพั่บ!

เสียงของเธอค่อย ๆ ไกลออกไปและแตกพร่าลงเรื่อย ๆ ก่อนจะอันตรธานหายไปในเงามืดสุดปลายทางเดินพร้อมกับวิญญาณไร้หน้า

ไม่มีใครตามไป หลินหยางไม่ขยับ เจ้าอ้วนไม่ขยับ เสิ่นเยวี่ยยกมือขึ้นปิดตาของหลิวซูถงไว้

"ทุกคนก้มหน้า! อย่าหันหลังกลับไปมอง! เดินหน้าต่อไป!"

น้ำเสียงของหลินหยางเย็นเยียบ ออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว!

ทุกคนต่างก้มหน้ามองปลายเท้า ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง!

ในที่สุดก็เดินมาถึงพื้นที่โล่งและแห้งกว่าเดิม หลอดไฟไส้บนเพดานติดถี่กว่าเมื่อครู่ พรมแห้งสนิทจนเวลาเหยียบลงไปจะได้ยินเสียงกรอบแกรบแผ่วเบา

หลินหยางหยุดเดิน ทุกคนพิงผนัง ถึงตอนนี้ถึงค่อยกล้าเงยหน้าขึ้น

หลิวซูถงตัวสั่นมองไปทางนั้น สีหน้ายังคงหวาดผวา "พระเจ้า...ตาย...ตายไปแบบนั้นเลยเหรอคะ"

เจ้าอ้วนถ่มน้ำลาย "ไอ้เด็กเวรเอ๊ย! ก่อเรื่องเอง รนหาที่ตายแท้ ๆ! ไม่แกว่งเท้าหาเสี้ยนก็ไม่ตายหรอก!"

"ลูกตัวเองไม่สั่งสอน เดี๋ยว

"ถึงกับทำให้วิญญาณไร้หน้าโมโหจนสติแตกได้ ไอ้หมอนี่น่ากลัวชะมัด!"

เจ้าอ้วนพิงกำแพงหอบหายใจอย่างหนัก ใช้หลังมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก

"ตอนแรกที่มันร้องไห้แล้วฉันเอาขนมปังให้ ทุกคนก็เห็นใช่ไหมล่ะ! แม่งเอ๊ย ฉันแค่อยากให้มันหุบปากแท้ๆ! ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ เลย!"

การมีเด็กตายไปคนหนึ่งทำให้เจ้าอ้วนรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่เพราะเด็กคนนั้นเคยก่อเรื่องเลวร้ายไว้มากเกินไป เมื่อเวลาผ่านไป ความกดดันในใจจึงค่อยๆ ลดลงไปบ้าง

หลังจากตั้งสติได้เต็มที่ ทุกคนจึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก

แต่สิ่งที่ตามมาติดๆ กลับเป็นความเหนื่อยล้าอย่างมหาศาล

หลินหยางพิงกำแพง กวาดสายตามองใบหน้าที่อิดโรยของแต่ละคนตรงหน้า

ไม่ใช่แค่เจ้าอ้วน ขอบตาของพวกผู้หญิงหลายคนก็คล้ำจนเขียวแล้ว

แม้เจียงอวี่อันจะยังคงยืนตัวตรง แต่มือของเธอก็คอยนวดขมับอยู่ตลอด ส่วนชายสวมแว่นกับชายผมเกรียนยิ่งหมดสภาพไปทั้งตัว

ในห้องสีเหลืองไม่มีกลางวันกลางคืน หลอดไฟไส้เหนือศีรษะสว่างโร่อยู่ตลอดเวลา ไม่มีใครบอกได้แน่ชัดแล้วว่าพวกเขาไม่ได้ข่มตาหลับมานานแค่ไหน

"หลินหยาง พักสักหน่อยเถอะ" เจียงอวี่อันเอ่ย

หลินหยางพยักหน้า

"กฎเดิม ผลัดกันเฝ้ายาม กะละสามคน สองชั่วโมงเปลี่ยนครั้งหนึ่ง"

หลินหยางเหลือบมองเข็มบนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือ

"ใครง่วงก็นอนตอนนี้เลย ใครไม่ง่วงก็เฝ้ากะแรก เจ้าอ้วน นายพาเด็กใหม่สองคนนั้นเฝ้าก่อน!"

เจ้าอ้วนพยักหน้า "ได้เลย!"

เขากับชายสวมแว่นและชายผมเกรียนปลดเป้ออกมาวางบนพื้นทำเป็นหมอน ทั้งสามนั่งหลังชนกัน หันหน้าไปคนละทิศทาง

คนที่เหลือต่างหาซอกมุมแห้งๆ เสิ่นเยวี่ยพิงไหล่หลิวซูถงแล้วหลับตาลง

ชายหนุ่มสองคนพิงกำแพงส่งเสียงกรนเบาๆ จ้าวเหยาขดตัวอยู่ในมุมซุกหน้าลงกับหัวเข่า

หลินหยางไม่ได้นอน

เขาหยิบน้ำอัลมอนด์ขึ้นมาจิบไปสองอึก ของเหลวรสหวานปะแล่มไหลลื่นลงคอ สมองราวกับถูกบางสิ่งปัดเช็ดเบาๆ ปลอดโปร่งขึ้นมาก!

ของสิ่งนี้ดูเหมือนจะช่วยชะล้างความเหนื่อยล้าจากการอดนอนได้ เพียงจิบเดียว แม้ไม่ได้นอน อาการสมองตื้อก็สลายไปเกินครึ่ง

เฉินอวี่ก็ยังไม่นอนเช่นกัน

เขาพิงผนังอยู่ข้าง ๆ หลินหยาง

เมื่อไม่มีกองไฟ ช่วงเวลาที่ชายสองคนเฝ้ายามจึงว่างจนรู้สึกกระวนกระวาย เฉินอวี่จึงเริ่มชวนเขาคุยเรื่อยเปื่อย

"พี่หลิน เมื่อไหร่พวกเราถึงจะได้ออกไปจากที่นี่เหรอครับ"

หลินหยางส่ายหน้า "ไม่รู้สิ รอดไปได้วันต่อวันก็พอแล้ว"

"พูดจริง ๆ นะ ตลอดทางที่ผ่านมา ผมนับถือพี่จริง ๆ ตั้งแต่วันแรกจนถึงตอนนี้ ถ้าไม่ได้พี่ พวกเราคงตายไปแปดร้อยรอบแล้ว"

หลินหยางพิงผนัง มือถือมีดสั้นที่เปื้อนเลือดของหลี่เซวียนแล้วค่อย ๆ เช็ดมัน

"ช่วยเหลือซึ่งกันและกันนั่นแหละ แล้วนาย... ดูเหมือนจะไม่เคยมีคนรู้จักเลยเหรอ"

คนที่ข้ามมิติเข้ามาในที่เฮงซวยนี้ อย่างน้อยก็น่าจะมีคนรู้จักติดมาด้วยสักคนสองคน ทว่าผ่านมานานขนาดนี้ เฉินอวี่กลับดูเหมือนอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด

เฉินอวี่หัวเราะเยาะตัวเอง "ผมไม่มีเพื่อนหรอกครับ"

"ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ"

"เตี้ยก็เตี้ย หน้าตาก็อัปลักษณ์ ไม่มีใครอยากคบหากับผมลึกซึ้งหรอก"

"ตอนเรียนก็โดนแกล้ง พอทำงานก็เป็นแค่ธาตุอากาศ คนที่ยอมมองผมตรง ๆ พี่เป็นคนแรกเลยนะ"

หลินหยางชะงักไปเล็กน้อย พลิกเศษผ้าอีกด้านแล้วเช็ดมีดต่อ พยักหน้าพลางกล่าว

"สังคมมันซับซ้อน ดูแลตัวเองให้ดีก็พอแล้ว"

"ครับ"

"นายไม่นอนเหรอ"

"ผมยังไม่นอนหรอก ผมเฝ้ายามแทนพี่เอง พี่ต่างหากที่ควรพักผ่อนที่สุด หลายวันมานี้พี่เป็นคนแบกรับทุกอย่างมาตลอด"

หลินหยางไม่พูดอะไร ผ่านไปครู่ใหญ่ เฉินอวี่จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา "จริงสิ ตอนนี้พี่พอมีเบาะแสหาตัวคนปลอมบ้างหรือยังครับ"

หลินหยางส่ายหน้า

เฉินอวี่ถอนหายใจ แววตาไหววูบเล็กน้อย

"ไอ้พวกนี้มันซ่อนตัวเก่งจริง ๆ!"

หลินหยางพยักหน้า "นายไปนอนเถอะ ฉันเฝ้ายามเอง"

เฉินอวี่มองเขาอยู่สองแวบ เดิมทีเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็พยักหน้า ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ หันหลังนอนลงอย่างว่าง่าย

หลินหยางมองแผ่นหลังของเขาอยู่อย่างนั้น

ตั้งแต่โรงเรียนคนปลอมมาจนถึงห้องสีเหลือง เฉินอวี่เป็นแบบนี้มาตลอด ไม่สะดุดตา แต่พูดจาเข้าหู ซื่อสัตย์ ไม่เคยสร้างปัญหาให้ใคร และไม่เคยทำให้ใครรู้สึกว่าเป็นส่วนเกิน

หลินหยางมองแผ่นหลังของเขาอยู่อย่างนั้น ก่อนจะเบือนหน้ากลับไป

เวลาค่อย ๆ คืบคลานไปทีละนาทีทีละวินาที เจ้าอ้วนกับคนหน้าใหม่สองคนเฝ้ากะแรกเสร็จ ก็เปลี่ยนให้เสิ่นเยวี่ย หลิวซูถง และชายกล้ามโตมารับหน้าที่กะสอง

หลอดไฟไส้ยังคงสว่างโร่ ในทางเดินไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดลอดออกมา

ครึ่งคืนนี้...

แม้การพูดว่า "กลางคืน" ในห้องสีเหลืองจะไม่ค่อยตรงนัก แต่ก็ผ่านพ้นไปได้อย่างปลอดภัย

วันที่สอง หลังเที่ยงคืน

เข็มนาฬิกาเดินครบรอบ ชี้ไปที่เลขศูนย์อีกครั้ง

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวของหลินหยาง ฟังก์ชันการตรวจสอบรีเฟรชแล้ว

เขานั่งพิงผนัง กวาดสายตามองทุกคนที่กำลังพักผ่อนอยู่ตามมุมต่าง ๆ

ตั้งแต่ชายหนุ่มสองคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ไปจนถึงเจียงอวี่อัน หลิวซูถง และสุดท้ายคือเฉินอวี่

หางตาของหลินหยางเหลือบมองเฉินอวี่ เขากำลังพิงผนังเหม่อลอย ไม่ต่างอะไรจากคนอื่นเลย หากจะบอกว่าใครในที่นี้ดูไม่เหมือนคนปลอมที่สุด เขาก็นับเป็นหนึ่งในนั้น

มีน้ำใจ มีคุณธรรม ทั้งยังมีอดีตที่พูดยากและน่าเวทนา

แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลินหยางก็ยังคงเลือกที่จะตรวจสอบเขา!

ความคิดพุ่งตรงไปยังเฉินอวี่ ใบหน้าที่คุ้นเคยและไม่สะดุดตานั้น มือคู่นั้นที่สั้นป้อม

[การตรวจสอบสำเร็จ ตัวตนของเป้าหมายคือ...]