ตอนที่ 53 พวกเราหาคนปลอมก่อน

[คนปลอม!]

นิ้วมือของหลินหยางกำด้ามมีดสั้นแน่นขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะค่อย ๆ คลายออก

เฉินอวี่ยังคงพิงผนังฝั่งตรงข้าม ชันเข่าขึ้น สองมือประสานวางไว้บนเข่า หลับตา หายใจสม่ำเสมอ

เขาดูไม่ต่างอะไรจากคนอื่น ๆ ที่กำลังนอนเอาแรงเลยแม้แต่น้อย หรือจะว่าไป... ดูปกติกว่าคนอื่นเสียอีก

"ไอ้พวกคนปลอมนี่ ซ่อนตัวเก่งกันขนาดนี้เลยเหรอ..."

หลินหยางพลิกมีดสั้นไปอีกด้าน ใบมีดสะท้อนแสงเย็นเยียบจากหลอดไฟนีออนเหนือหัว

แม้ในใจจะซับซ้อน แต่ประสบการณ์ที่ผ่านมาก็ทำให้เขายอมรับความจริงข้อนี้ได้อย่างรวดเร็ว

เขาไม่ได้มองเฉินอวี่อีก เพียงแค่พิงผนัง รอให้คนอื่น ๆ ทยอยตื่นขึ้นมา

เจ้าอ้วนตื่นเป็นคนสุดท้าย

เขาหาวหวอด ใช้หลังมือขยี้ขี้ตาที่หางตา ตอนยันตัวลุกขึ้นนั่งจากพื้น กระดูกสันหลังลั่นกร๊อบแกร๊บไปหลายที

เขายกเป้สะพายหลังจากพื้นขึ้นมา ชั่งน้ำหนักดูตามสัญชาตญาณ จากนั้นเดินมานั่งยอง ๆ ข้างหลินหยางแล้วกดเสียงถาม

"พี่หลิน เอาไงต่อดี หาทางออกหรือหาคนปลอมก่อน?"

ยังไม่ทันที่หลินหยางจะอ้าปาก เสียงของเฉินอวี่ก็แทรกเข้ามาก่อน เขากำลังขยี้ตาแล้วบิดขี้เกียจอยู่พอดี

"คนปลอมมันซ่อนตัวเก่งเกินไป พวกเราคงหาไม่เจอหรอกครับ"

เขาถอนหายใจ คิ้วขมวดมุ่นอย่างจริงใจ น้ำเสียงแฝงความจนใจที่ผ่านการวิเคราะห์มาอย่างสมเหตุสมผล

"คราวก่อนหลิวอวิ๋นเหว่ยคนนั้น โดนฆ่าตายตอนกลางวันแสก ๆ คนปลอมนั่นฆ่าคนเสร็จก็หนีไปได้เงียบกริบ ไม่ทิ้งเบาะแสไว้สักนิด พวกเราหาทางออกก่อนดีกว่าครับ"

ตอนพูดเขามองหน้าเจ้าอ้วน แววตาตรงไปตรงมา ไม่มีหลบเลี่ยง

เจ้าอ้วนตบไหล่เขา ฝ่ามือหนาหนักฟาดลงบนไหล่เฉินอวี่จนเกิดเสียงดังเผียะ

"ก็จริงของนาย ไอ้ตัวพรรค์นั้นหายากจริง ๆ ฆ่าเสร็จก็ชิ่ง หน้าตายังมองไม่ทันเห็นเลย พี่หลิน พวกเราลองหาทางออกก่อนไหม?"

"ไม่" สายตาของหลินหยางกวาดผ่านใบหน้าของทุกคนที่อยู่ที่นั่น สุดท้ายไปหยุดอยู่ที่หน้าของเฉินอวี่ นิ่งค้างอยู่สองวินาที

"พวกเราหาคนปลอมก่อน!"

เจ้าอ้วนกับเฉินอวี่ชะงักไป

"ทำไมล่ะ?" เจ้าอ้วนถาม

"ถ้าไม่ฆ่าคนปลอมให้หมด อันตรายของพวกเราจะพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ แล้วก็... มีแค่คนปลอมตายหมดเท่านั้น พวกเราถึงจะหาทางออกเจอ"

ตอนที่หลินหยางพูดประโยคนี้ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเฉินอวี่

สีหน้าของเฉินอวี่ไม่มีความเปลี่ยนแปลง มุมปากยังคงมีความจริงจังเหมือนตอนที่กำลังวิเคราะห์สถานการณ์เมื่อครู่

เขารับมือกับแรงกดดันจากการ "ถูกจ้องมอง" ได้ดีมาก ไม่ได้หลบสายตา เพียงแค่ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าเบา ๆ แสดงความเห็นด้วยกับการตัดสินใจของหลินหยาง

"พี่หลินพูดมีเหตุผลครับ"

"จริงด้วยแฮะ" เจ้าอ้วนพยักหน้าเออออตาม

"คราวก่อนพวกเราฆ่าคนปลอมหมด โรงเรียนถึงยอมเปิดประตู อยู่ที่นี่ก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอกมั้ง? ฆ่าคนปลอมหมด ทางออกก็โผล่มาเอง"

ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน

แต่เฉินอวี่คิดดูแล้วก็ยังถามขึ้นมา

"แบบนั้นก็ดีที่สุดครับ แต่พวกเราจะเริ่มตรวจจากตรงไหนดีล่ะ?" สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความนอบน้อมพร้อมขอคำชี้แนะ

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตกอยู่ในความเงียบงัน

ไม่มีใครรู้ว่าควรจะเริ่มตรวจจากตรงไหน โดยเฉพาะพวกหน้าใหม่ไม่กี่คนนั้น

หน้าใหม่ที่ใส่แว่นก้มหน้าถูนิ้วไปมา ชายหัวเกรียนหักข้อนิ้วตัวเอง ผู้หญิงใช้แขนเสื้อเช็ดคราบเครื่องสำอางที่เลอะบนหน้า พวกเขาไม่มีเบาะแสเลยแม้แต่น้อย

เจ้าอ้วนขมวดคิ้วคิดอยู่นาน สุดท้ายเค้นออกมาได้แค่ประโยคเดียว

"ผ่านมาตั้งนานคนปลอมก็ยังไม่ลงมือ หาเบาะแสไม่เจอเลยว่ะ... อีกอย่าง ทุกคนก็ดูปกติดีทั้งนั้น"

"ฉันรู้ว่าใครคือคนปลอม" หลินหยางพูดเรียบ ๆ

เจ้าอ้วนชะงัก เงยหน้าพรึบขึ้นมาทันที ประกายความดีใจระเบิดวาบขึ้นในดวงตา

"นายรู้เหรอ? ใครวะ?!"

เจียงอวี่อันเอ่ยอย่างประหลาดใจ "นายเจอเบาะแสใหม่อีกแล้วเหรอ?"

หลิวซูถงกำแขนเสื้อของเสิ่นเยวี่ยแน่น พวกหน้าใหม่มองหน้ากันไปมา ความตกตะลึงในแววตายังไม่ทันจางหาย ความคาดหวังก็เอ่อล้นขึ้นมาแทนที่!

สีหน้าของเฉินอวี่เปลี่ยนเร็วที่สุด ตาของเขาเบิกกว้าง มุมปากยกขึ้น ลำตัวโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความร้อนรนและตื่นเต้นอย่างพอดิบพอดี

"ใครเหรอครับ? พี่หลินบอกมาเลย เดี๋ยวพวกเราจัดการมันเอง!"

สายตาของหลินหยางกวาดมองใบหน้าของเฉินอวี่

แววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนร้อนรนคู่นั้น เป็นของจริงเหมือนกับทุกคำที่หลุดออกมาจากปากเขา

เฉินอวี่อยากรู้จริง ๆ ว่าหลินหยางจะชี้ตัวใคร เพราะเขารู้ดีว่าตัวเองซ่อนตัวได้เนียนพอ ไม่มีทางเป็นตัวเองแน่

หลินหยางเงียบไปพักใหญ่ เดิมทีคิดจะชี้ตัวตรง ๆ ทว่าสุดท้ายก็พูดออกไปประโยคหนึ่ง

"คนที่ฆ่าหลิวอวิ๋นเหว่ยคราวก่อน"

พอได้ยินแบบนั้น แววตาของเฉินอวี่ก็มีประกายเหยียดหยามพาดผ่านอย่างเลือนราง ทว่าไม่ถึงครึ่งวินาทีก็ถูกกลบด้วยสีหน้าเสียดาย

พูดจาไร้สาระสิ้นดี!

"โธ่เอ๊ย!" ความตื่นเต้นที่เพิ่งผุดขึ้นมาของเจ้าอ้วนวูบดับลงทันที ไหล่ตกฮวบ

"พี่หลิน เรื่องนั้นทุกคนก็รู้อยู่แล้ว แต่พวกเราไม่รู้ว่าคนที่ฆ่าหลิวอวิ๋นเหว่ยคือใครกันแน่นี่ครับ เจ้านั่นยังไม่ทันเห็นหน้าก็วิ่งหนีไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"งั้นก็หา!" หลินหยางพูด

เดิมทีเขาตั้งใจจะฉีกหน้ากากเฉินอวี่ตรง ๆ

ขอแค่พูดคำเดียว จากนั้นก็ชักมีด

แต่ปฏิกิริยาของเฉินอวี่เมื่อครู่ทำให้เขาเปลี่ยนใจ เจ้านี่ยังคงแฝงตัวอยู่

การเปิดโปงตรง ๆ ย่อมเลี่ยงการสู้เอาเป็นเอาตายไม่ได้ ก่อนตายคนปลอมยังลากคนอื่นไปลงนรกด้วยได้ ไม่คุ้มกัน

"หายังไงล่ะครับ?" เจ้าอ้วนถาม

"เมื่อก่อนผมเคยเรียนจิตวิทยามาบ้าง" หลินหยางเอ่ย น้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องธรรมดาสามัญเรื่องหนึ่ง

"ในตำราบอกว่า ตอนที่คนเราถูกมัด กลไกการป้องกันตัวเองจะถูกบีบคั้น ทำให้เผยพิรุธออกมาได้ง่ายขึ้น

การถูกมัดจะพรากความรู้สึกควบคุมไป ยิ่งรู้สึกควบคุมตัวเองได้น้อยเท่าไหร่ การเสแสร้งก็ยิ่งรักษายากขึ้นเท่านั้น พวกเราลองดูได้"