ตอนที่ 54 จะเกร็งอะไรขนาดนั้น

เจ้าอ้วนเกาหัว แววตาเต็มไปด้วยความสับสนกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

หน้าใหม่ที่สวมแว่นพึมพำเสียงเบา "มีวิธีแบบนี้ด้วยเหรอ?"

ผู้หญิงสองสามคนเงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้างุนงง "จริงเหรอคะ?"

หลินหยางตอบ "จริง"

เสิ่นเยวี่ยกับซูถงหันไปมองเจียงอวี่อันแล้วถาม "พี่อวี่อัน มีทฤษฎีแบบนี้จริงเหรอคะ?"

เจียงอวี่อันยืดตัวขึ้นจากกำแพง แววตาดูมีความหมายลึกซึ้ง ราวกับได้เห็นลูกเล่นใหม่ เธอครุ่นคิดก่อนพูดออกมา

"ในทางจิตวิทยาก็มีทฤษฎีแบบนี้อยู่จริง แต่คนปลอมคงไม่เผยพิรุธง่าย ๆ ขนาดนั้นมั้ง" เธอบอก "พวกมันแฝงตัวอยู่ในกลุ่มคนได้นานขนาดนี้ สภาพจิตใจคงไม่เปราะบางขนาดนั้นหรอก"

"ลองดูก่อน ยังดีกว่าไม่มีเบาะแสอะไรเลย" หลินหยางพูด

ได้ยินแบบนั้นทุกคนจึงยอมรับ

แววตาของเฉินอวี่เผลอฉายแววกระหยิ่มใจออกมาวูบหนึ่ง

คงคิดว่าหลินหยางกำลังทำเรื่องไร้สาระ หรือไม่ก็คิดว่าวิธีตื้นเขินพรรค์นี้ไม่มีทางจับได้ถึงตัวเขาแน่!

ในเมื่อการปลอมตัวของเขายังตบตาได้แม้กระทั่งหลินหยาง แค่มัดตัวแล้วถามคำถามไม่กี่คำ จะไปมีประโยชน์อะไร?

คนแรกที่ถูกมัดคือเจ้าอ้วน

เขาวางขาโต๊ะลงกับพื้น ยอมนั่งลงตรงหน้าหลินหยางแต่โดยดี และไพล่มือไปข้างหลังเอง

หลินหยางใช้เชือกท่อนหนึ่งที่ค้นเจอในกระเป๋าเป้ ซึ่งได้มาจากการรื้อค้นในโรงเรียนคนปลอม

เขาร่วมมือกับผู้ชายอีกคน มัดข้อมือของเจ้าอ้วนเข้าด้วยกัน แล้วใช้เชือกอีกท่อนมัดข้อเท้าไว้

เชือกบาดลึกเข้าไปในเนื้อข้อมือ เจ้าอ้วนสูดปากด้วยความเจ็บ ไหล่หดเกร็งเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

หลินหยางยืนอยู่ตรงหน้า จ้องเข้าไปในดวงตาของเขา

"นายชื่ออะไร? มาจากไหน? ก่อนข้ามมิติมาทำงานอะไร?"

ทุกคนมองหน้ากันไปมา พลางจ้องตาเจ้าอ้วนตามไปด้วย ต่างคนต่างก็มีแววตาสงสัย

วิธีนี้ดูยังไงก็เหมือนเล่นขายของ

"ฉัน...บ้านฉันอยู่หูเป่ย์ ฉันชื่อเกาจื้อเฉียง! ฉัน...ฉันเคยเป็นทหารมาก่อน ต่อมาเปลี่ยนสายไปเป็นคนเชือดหมู แล้วหลังจากนั้นก็เปิดร้านอาหารเอง ชื่อบาร์บีคิวทหารเก่า...ไม่ใช่สิ...ชื่อ...ชื่อหมูแก่หรือว่า..."

เจ้าอ้วนตอบทีละคำถาม แต่เสียงของเขากลับสั่นระริก ลิ้นพันกันไปหมด

แม้กระทั่งเรื่องที่ว่าเมื่อก่อนเคยควงกระทะอยู่ในครัวของร้านอาหารไหน เขายังต้องนึกอยู่หลายวินาทีกว่าจะพูดออกมาได้

ความรู้สึกตอนถูกมัดทำให้เขาอึดอัดไปทั้งตัว เขามองไม่เห็นมือตัวเอง แผ่นหลังไม่มีกำแพงให้พิง ข้อเท้าถูกเชือกรัดแน่นจนแทบขยับไม่ได้ เหมือนทั้งร่างถูกถอนรากถอนโคนขึ้นมาจากพื้น

เขาพูดผิดไปหลายครั้ง เปลี่ยนจาก "เมื่อก่อนอยู่ทางใต้ของเมือง" เป็น "เมื่อก่อนอยู่ทางเหนือของเมือง" เปลี่ยนจาก "น้องชายฉันอายุมากแล้ว" เป็น "น้องชายฉันใหญ่มาก"

จากนั้นก็รีบแก้คำพูด เหงื่อไหลอาบลงมาตามขมับ

ทุกคนเห็นท่าทางลนลานของเขาแล้วต่างรู้สึกเหลือเชื่อ เฉินอวี่จึงแทรกขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"เจ้าอ้วน! แกจะเกร็งอะไรขนาดนั้นวะ? คงไม่ใช่คนปลอมหรอกนะ!"

เจ้าอ้วนถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วพูดขึ้น

"พี่หลิน ผมใจคอไม่ดีเลย มันหวิว ๆ พิกล เหมือนกำลังถูกสอบสวนคดียังไงไม่รู้! แต่ผมไม่ใช่คนปลอมนะพี่ ไม่ใช่จริง ๆ เชือกนี่ก็รัดซะ ซี้ด...!"

เสียงของเขาสั่นราวกับมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอหอย

หลินหยางพยักหน้า ย่อตัวลงไปแก้เชือกให้เขา

เมื่อเชือกหลุดออกจากข้อมือ เจ้าอ้วนก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เขาคลึงข้อมือที่เป็นรอยแดง พอยืนขึ้นขาก็ยังสั่นเล็กน้อย ไขมันบนใบหน้ากระตุกเบา ๆ สองที

"เชี่ยเอ๊ย วิธีนี้โคตรน่ากลัวเลยว่ะแม่ง!" เสียงสั่น ๆ ของเขายังไม่หายไปสนิท "ต่อให้ไม่ใช่คนปลอมก็โดนขู่จนกลายเป็นคนปลอมได้เหมือนกัน!"

คนต่อไปคือเจียงอวี่อัน พอถูกมัดเสร็จ เธอก็หน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย เพราะร่างกายถูกรัดแน่นไปทุกส่วน

แต่เมื่อเผชิญกับคำถามของหลินหยาง เธอยังตอบได้นิ่งสงบและกระชับเหมือนปกติ ทุกประโยคราวกับผ่านการเรียบเรียงไว้ในหัวล่วงหน้าแล้ว

เธอบอกว่าไม่เกร็ง แต่นิ้วมือที่ทิ้งลงข้างลำตัวใต้เงาเชือกกลับงอเข้าหากันเล็กน้อย

จากนั้นก็ถึงคิวของหลิวซูถง

พอถูกมัดเข้า เสียงของเธอกลับสั่นยิ่งกว่าเจ้าอ้วนเสียอีก แต่เธอก็ยังตอบทุกคำถามตามความจริงทั้งน้ำเสียงสั่นเครือ "พี่หลินหยาง! หนู...หนูไม่ใช่คนปลอมจริง ๆ นะคะ! เชื่อหนูเถอะ!"

จากนั้นหลินหยางก็แก้เชือกให้เธอ

พอถึงคิวชายผมเกรียนคนนั้น เขาแสร้งทำเป็นผ่อนคลาย สีหน้าราวกับบอกว่าคนดีผีคุ้ม ไม่ได้ทำผิดย่อมไม่กลัวผีเคาะประตู ทว่าก้นบึ้งแววตายังซ่อนความตึงเครียดไว้ไม่อยู่

"ผม...ก็ประมาณนี้แหละครับ นี่คือเรื่องราวของผม ยังไงผมก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น! ตัวตรงย่อมไม่กลัวเงาคด!"

หลินหยางก็แก้เชือกให้เขาเช่นกัน

เฉินอวี่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ด้านข้าง เห็นกับตาว่าหลินหยางแก้เชือกให้ทุกคน

หลินหยางปล่อยผ่านทั้งเจ้าอ้วน เจียงอวี่อัน และหลิวซูถงติดต่อกัน โดยไม่ได้มีสีหน้าสงสัยใครเลยสักคน ความกระหยิ่มใจในแววตาของเฉินอวี่จึงยิ่งลึกล้ำขึ้นไปอีก

เขารีบแสร้งทำเป็นพูดขึ้นมาทันที

"ต้องพี่หลินหยางสิถึงจะมีวิธี! ผมเชื่อพี่หลินหยางครับ!"

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ ไม่ได้ดังมาก พอให้คนรอบข้างสองสามคนได้ยิน

ในที่สุดก็ถึงคิวเขาเสียที

เฉินอวี่นั่งลงตรงหน้าหลินหยาง ยกมือทั้งสองข้างไพล่หลังไปเอง

การกระทำของเขาเป็นธรรมชาติมาก เป็นธรรมชาติจนเหมือนสิ่งที่เพื่อนร่วมทีมที่พร้อมจะให้ความร่วมมือพึงกระทำ

หลินหยางย่อตัวลง พันเชือกรอบข้อมือของเขาแล้วดึงแน่น

ปมเชือกฝังลึกเข้าไปในร่องข้อต่อข้อมือ แต่ละรอบรัดแน่นหนา ผิวหนังตรงข้อมือถูกกดจนขาวซีด!

จากนั้นก็เป็นข้อเท้า ปมเชือกแบบเดียวกัน แรงรัดเท่าเดิม

เฉินอวี่ถูกมัดจนแน่นหนา ร่างทั้งร่างทำได้แค่อยู่ในท่านั่ง แม้แต่จะพลิกตัวก็ยังทำไม่ได้

เจ้าอ้วนเดาะลิ้น พลางพูดแขวะอยู่ข้าง ๆ "ฮ่าๆ เฉินอวี่ แกโดนมัดซะแน่นเชียวนะ ถ้าตอนนี้ฉันจะเล่นงานแก แกคงกระดิกนิ้วยังไม่ได้เลยมั้ง!"

เฉินอวี่ส่งสายตาจนปัญญาตอบกลับไป

หลินหยางลุกขึ้นยืน ก้มหน้ามองเขา

เฉินอวี่เงยหน้าขึ้น บนใบหน้ามีสีหน้าที่คนโดนมัดควรจะมี มีความตึงเครียดเล็กน้อย มีความอึดอัดเล็กน้อย แต่สิ่งที่มากกว่าคือความจริงใจที่พร้อมจะให้ความร่วมมือ

หลินหยางเริ่มถามคำถาม

"เมื่อก่อนนายทำงานอะไร เคยโกหกใครไหม มาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่..."

"โธ่ ผมมันแค่คนบ้านนอก เรื่องหลอกลวงพวกนั้นผมจะไปทำเป็นได้ยังไง...ก่อนข้ามมิติต้องโดนคนอื่นรังแก ไม่เคยมีชีวิตที่สงบสุขเลยสักวัน...ตอนหกขวบผมเคยเป็นไข้ครั้งหนึ่ง..."

คำตอบของเฉินอวี่เดี๋ยวก็หยุดคิด ตาเหลือบมองขึ้นด้านบนราวกับกำลังตั้งใจรื้อฟื้นความทรงจำในรายละเอียดบางอย่าง เดี๋ยวก็จริงจัง เสียงหนักแน่นมั่นคง เดี๋ยวก็ลนลาน ไหล่หดเกร็งเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

เขาแสดงได้ไม่ต่างจากคนปกติเลยแม้แต่น้อย

ใกล้เคียงกับท่าทีของเจ้าอ้วนเมื่อครู่ หรืออาจจะดูเป็นธรรมชาติกว่าเจ้าอ้วนเสียอีก ความลนลานของเจ้าอ้วนคือควบคุมไม่อยู่ แต่ความลนลานของเฉินอวี่คือคำนวณมาอย่างแม่นยำ!

"เฉินอวี่ เมื่อกี้แกยังหัวเราะเยาะฉันอยู่เลย! แกเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าฉันเท่าไหร่หรอกน่า!" เจ้าอ้วนยิ้มกว้างอยู่ข้าง ๆ กอดอกเย้ยหยัน

คนอื่น ๆ ต่างก็คิดว่าหมอนี่ส่วนใหญ่คงเหมือนกับเจ้าอ้วน เป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่รู้จะธรรมดายังไงแล้ว

ถึงขั้นมีบางคนรู้สึกสลดใจกับสิ่งที่เขาเคยเผชิญมาด้วยซ้ำ

คนหน้าใหม่ที่สวมแว่นตาไม่ได้มองดูแล้ว มัวแต่ชวนชายหัวเกรียนข้าง ๆ คุย "แบบนี้จะไปดูอะไรออกวะ?"

"นั่นน่ะสิ ถ้าหาคนปลอมเจอได้จริง ๆ ก็ผีหลอกแล้ว"

"ว่าแต่ไอ้คนปลอมมันหน้าตาเป็นยังไงฉันยังไม่รู้เลย"

"........"

เฉินอวี่ละสายตาจากเจ้าอ้วนกลับมามองหลินหยางอีกครั้ง เขายิ้มเจื่อนอย่างจนปัญญา รอให้หลินหยางทำตามขั้นตอนสุดท้ายให้จบ

"พี่หลินหยาง...ถึงผมจะเกร็ง แต่ผมไม่ใช่คนปลอมอะไรนั่นหรอกนะครับ"

หลินหยางพยักหน้า ตบไหล่เขาเบา ๆ "อืม ดูออกแล้ว"

เฉินอวี่แสร้งทำเป็นโล่งอก มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างอดไม่อยู่

หลินหยางยื่นมือไปที่มีดเชือดหมูตรงเอว

สายตาของเฉินอวี่เลื่อนตามการเคลื่อนไหวของเขาลงไป เห็นมีดเล่มนั้น บนตัวมีดยังมีคราบเลือดของหวังเจี้ยนจวินกับหลี่เซวียนติดอยู่

เขาไม่ได้ตื่นตระหนก

เอาออกมาตอนนี้ คงจะเอามาตัดเชือกให้เขานั่นแหละ

เขายังจงใจยื่นแขนไปทางหลินหยางด้วยซ้ำ

ทว่าวินาทีถัดมา!

หลินหยางกำมีดด้วยมือขวา เสยจากล่างขึ้นบน

ฉึก เสียบทะลุเข้าคอหอยของเฉินอวี่!