ตอนที่ 55 หรือว่านายคือผู้ทำนาย

ปลายมีดแทงเฉียงเข้าทางซ้ายของลูกกระเดือก ทะลวงผ่านผิวหนัง กล้ามเนื้อคอ จนชนเข้ากับกระดูกสันหลังส่วนคอ!

ร่างของเฉินอวี่พลันแข็งค้าง!

ปากของเขาอ้าค้าง พะงาบเข้าหากัน รูม่านตาหดเกร็งอย่างรุนแรง

เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในลำคอกลับเปล่งได้เพียงเสียงฟ่อแผ่วเบาเหมือนลูกโป่งรั่ว!

เลือดทะลักออกจากปากแผล ไหลไปตามตัวมีดจนเปื้อนนิ้วมือของหลินหยาง แล้วหยดลงบนพรมสีเบจ

แรกเริ่มยังเป็นสีแดง ทว่าค่อยๆ แผ่ซ่านกลายเป็นสีดำ!

ข้นเหนียว เป็นมันวาว! เลือดสีดำที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าเหมือนไข่เน่า

หลินหยางดึงมีดออก ร่างของเฉินอวี่ไม่ได้ล้มลง ขาทั้งสองข้างถูกมัดไว้ด้วยเชือก ทั้งร่างจึงแข็งค้างอยู่กับที่ในท่าทางบิดเบี้ยวประหลาด!

ทุกคนตกตะลึงจนตาค้าง!

เสียงกรีดร้องของพวกผู้หญิงดังทะลวงโถงทางเดิน! ชายสองสามคนถอยหลังไปสองก้าว แผ่นหลังกระแทกเข้ากับวอลเปเปอร์ รูม่านตาสั่นระริกด้วยความกลัว

"พี่หลิน!!" เสียงเจ้าอ้วนระเบิดออกมา

เขามองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ เนื้อบนหน้าสั่นกระตุกอย่างแรง! ปากอ้าๆ หุบๆ ริมฝีปากสั่นระริกอยู่หลายทีกว่าจะเค้นคำพูดออกมาเป็นประโยคได้

"พี่! พี่บ้าไปแล้วเหรอ?! นั่นเฉินอวี่นะ!!"

หน้าใหม่รูปร่างกำยำคนหนึ่งตาไวและมือเร็ว คว้าท่อนเหล็กบนพื้นข้างๆ ขึ้นมาทันที!

เขาชี้ไปที่หลินหยาง กล้ามเนื้อบนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและความกลัวที่ปะปนกัน

"มันเป็นคนปลอม! หลินหยางเป็นคนปลอม! มันฆ่าเฉินอวี่! มันฆ่าคนไม่มีเหตุผล..."

"หุบปาก!!"

หลินหยางตวาดลั่น ประหนึ่งค้อนหนักฟาดใส่เสียงเซ็งแซ่ทั้งหมดจนเงียบกริบ!

เขาชักมีดสั้นออกมา ปลายมีดชี้ไปที่กองเลือดสีดำบนพื้นที่ยังคงแผ่ขยายออกไป!

เขาใช้ปลายมีดปาดลงไปในคราบเลือด แล้วยกเมือกสีดำที่ติดปลายมีดขึ้นมาตรงหน้าทุกคน

"ตาบอดกันหรือไง?! มันคือคนปลอม!"

ทางเดินเงียบสงัดลงทันที

เจ้าอ้วนยังอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างจ้องกองเลือดสีดำบนพื้น

ความกลัวเมื่อครู่แข็งค้างอยู่บนหน้าเขาชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกใหม่

"ดำ... สีดำเหรอ?! มันกลายเป็นสีดำแล้ว!"

ชายผมเกรียนคนนั้นชื่อหลิวเฉียว เขาชี้ไปที่หลินหยางแล้วพูด "สีดำแล้วยังไง? มันฆ่าคนมั่วซั่ว มันนั่นแหละที่เป็นคนปลอม!"

เจ้าอ้วนแย่งท่อนไม้ในมือเขามาในทันที พร้อมด่าออกมา "ไอ้โง่! เขาไม่ใช่คนปลอม! ตัวที่เลือดไหลเป็นสีดำนั่นต่างหาก! มีแต่คนปลอมเท่านั้นที่เลือดยังเป็นสีดำ!"

คำพูดนี้ทำให้หลิวเฉียวชะงักไป "อะ... อะไรนะ?"

เจียงอวี่อันอธิบาย "พวกคุณมาใหม่คงยังไม่รู้ ที่นี่ มีแค่เลือดของคนปลอมเท่านั้นที่เป็นสีดำ"

คำพูดนี้ทำให้พวกหน้าใหม่ยืนอึ้งไปตามๆ กัน

"คน... คนปลอมเหรอ?!"

"เมื่อกี้... คนที่คุยเล่นหัวเราะกับพวกเรา ดันเป็นคนปลอมเนี่ยนะ?!"

"เมื่อกี้ฉันยังแซวเขาอยู่เลย..."

ชายผมทองกับพวกอีกคนข้างหลังก็เขย่งเท้าชะเง้อมาทางนี้ "ฆ่าคนปลอมไปตัวหนึ่งเลยเหรอ! หมอนี่ไม่ธรรมดาแฮะ!"

"..."

"เชี่ยเอ๊ย! มันยังไม่ตาย!" พอได้สติ เจ้าอ้วนก็คว้าขาโต๊ะขึ้นมา ร่างเด้งผึงขึ้นจากพื้นไปยืนขวางหน้าหลินหยางไว้

เขาจ้องศพที่ยังคงกระตุกอยู่บนพื้น นิ้วมือสั่นระริก

เขาสบถในใจว่าไอ้ตัวนี้มันซ่อนตัวได้เนียนฉิบหาย! เมื่อกี้ยังนับพี่นับน้องกับเฉินอวี่อยู่เลย เมื่อกี้ยังคิดว่าเฉินอวี่เป็นพวกเดียวกันแท้ๆ! หันหลังแป๊บเดียวกลายเป็นคนปลอมไปซะงั้น!

เขาจับท่อนไม้แน่น มองดูศพบนพื้นที่เปลี่ยนจากกระตุกกลายเป็นดิ้นรน!

ทุกคนตั้งท่าเตรียมรับมืออย่างตึงเครียด!

พวกหน้าใหม่เริ่มได้สติแล้วเหมือนกัน ไอ้หมอนี่ยังมีชีวิตอยู่!

ชายสวมแว่นลนลานควานกระเป๋ากางเกงหาอะไรมาเป็นอาวุธ สุดท้ายล้วงได้แค่ปากกาด้ามเดียวแล้วถือไว้ในมือ หันหัวปากกาออกข้างนอก ท่าทางเก้งก้างแต่สีหน้าจริงจังสุดขีด!

หลิวเฉียวดึงแผ่นบัวเชิงผนังที่หลุดร่อนออกมาจากกำแพง ไม้มันผุไปแล้ว แต่มีไว้ในมือก็ยังดีกว่ามือเปล่า

แขนขาของเฉินอวี่เริ่มบิดงอผิดรูป!

ข้อมือของมันถูกมัดไว้ข้างหลัง แต่ข้อนิ้วมือเริ่มส่งเสียงลั่นกร๊อบแกร๊บ

นิ้วมือยืดยาวออกตามสัญชาตญาณ กระดูกนิ้วยืดออกทีละข้อๆ เล็บเริ่มดำและหนาขึ้นจากโคน กลายสภาพเป็นกรงเล็บกระดูกที่แหลมคมและแข็งแกร่ง

ข้อเท้าของมันก็ถูกมัดไว้เช่นกัน จึงลุกขึ้นยืนไม่ได้ ร่างกายของมันบิดส่ายดิ้นรนไปมาราวกับตะขาบขายาวที่ถูกตอกตรึงไว้กับพื้น!

ในที่สุดปากของมันก็อ้าออก!

มุมปากฉีกขาดแยกออกจากกันทีละนิดมุ่งตรงไปทางกกหู เผยให้เห็นเหงือกสีดำคล้ำและแผงฟันเกระเกะระกะอยู่ข้างใต้!

ในลำคอของมันส่งเสียงอู้อี้ไม่เป็นคำออกมา! สายตาจ้องเขม็งไปที่หลินหยาง!

"มึงรู้... มึงรู้ได้... เอื๊อกๆๆ... อือๆๆ..."

เสียงนั้นเดี๋ยวแหลมสูงเดี๋ยวทุ้มต่ำ!

มันไม่เข้าใจ!

มันซ่อนตัวได้แนบเนียนขนาดนี้ หลินหยางรู้ได้ยังไง?

แขนขาของมันดิ้นรนสุดชีวิต หวังจะหลุดพ้นจากเชือกที่พันไว้หลายรอบนั้น

ทว่าเงื่อนที่หลินหยางผูกไว้มันแน่นหนาเกินไป กระดูกข้อมือเสียดสีกับบ่วงเชือกจนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหู! ไม่มีทีท่าว่าจะคลายออกแม้แต่น้อย

"ลุย!" หลินหยางชี้ไปที่มันแล้วตะโกนลั่น

เจ้าอ้วนพุ่งเข้าไปเป็นคนแรก!

ขาโต๊ะถูกเหวี่ยงเป็นวงฟาดลงบนท้ายทอยที่กำลังบิดส่ายอย่างจัง เสียงกระดูกปะทะโลหะดังทึบหนักหน่วง!

ร่างของเฉินอวี่ถูกฟาดจนถลาไปข้างหน้า ล้มตะแคงลงกับพื้น เสียงคำรามในปากเปลี่ยนจากอู้อี้เป็นแหลมสูง จากแหลมสูงกลายเป็นเสียงสะอื้นขาดห้วง!

ชายหัวเกรียนเหวี่ยงแผ่นบัวเชิงผนังฟาดเข้าที่ไหล่ของมัน ชายสวมแว่นหลับตาแทงปากกาเข้าที่เอวด้านข้างของมัน!

แม้แต่พวกผู้หญิงก็ยังพุ่งเข้ามาช่วยกระทืบซ้ำไปหลายที!

ท่อนเหล็กของเจ้าอ้วนเงื้อขึ้นแล้วฟาดลง ฟาดลงแล้วก็เงื้อขึ้นมาใหม่ "ไปตายซะมึง ไอ้คนปลอม! กล้าหลอกกูเรอะ!"

ความโกรธแค้นนี้เป็นของจริง เป็นความเกลียดชังขั้นสุดที่จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อพบว่าเพื่อนที่ตนยอมเปิดใจคบหาอย่างจริงใจ แท้จริงแล้วคอยหลอกลวงตัวเองมาโดยตลอด!

แขนของเฉินอวี่ยังคงยืดยาวออกเรื่อยๆ

ต่อหน้าต่อตาทุกคน

ข้อศอกของมันส่งเสียงกร๊อบดังสนั่น! มันฉีกแขนตัวเองจนขาดออกจากกันดื้อๆ!

ท่อนแขนล่างถูกกระชากจนเละ กระดูกที่หักทิ่มแทงทะลุเนื้อหนังตรงกล้ามต้นแขนออกมา เศษกระดูกแหลมคมโผล่พ้นสู่ภายนอก หลุดพ้นจากพันธนาการของเชือกโดยสิ้นเชิง!

มันยกท่อนกระดูกหักนี้ขึ้น แทงพรวดไปยังทิศทางของหลินหยางอย่างบ้าคลั่ง ความเร็วสูงลิ่วจนไม่มีใครทันตั้งตัว!

ไวเท่าความคิด!

ท่อนเหล็กของเจ้าอ้วนก็กวาดขวางเข้ามาจากด้านข้าง!

การโจมตีนี้รุนแรงและหนักหน่วงยิ่งนัก!

ท่อนกระดูกหักถูกฟาดจนกระเด็นลอยออกไป หมุนคว้างกลางอากาศสองรอบ ก่อนจะกระแทกกำแพงแล้วเด้งตกลงสู่พื้น

ท่อนกระดูกหักนั้นยังคงกระตุกไม่หยุด ปลายกระดูกขูดขีดบนพรมจนเกิดเป็นรอยลากสีขาวสายแล้วสายเล่า

จากนั้นเจ้าอ้วนก็พลิกมือเงื้อขาโต๊ะขึ้น ใช้แรงทั้งหมดที่มีทุบลงไปบนศีรษะที่ผิดรูปไปแล้วของเฉินอวี่

ทีแรก กะโหลกยุบ! ทีที่สอง เสียงเศษกระดูกแตกละเอียดดังอู้อี้แว่วมา ทีที่สาม!

ทีแล้วทีเล่าไม่หยุดยั้ง!

สิ่งที่น่าขนลุกคือ! เจ้าสิ่งนี้ถูกทุบจนเละขนาดนั้นแล้ว แต่กลับยังคงกระตุกเกร็ง! พยายามจะขัดขืน!

จนกระทั่งไม่รู้ว่าทุบไปนานแค่ไหน!

มันถึงได้กลายเป็นเศษซากแหลกเหลวโดยสิ้นเชิง!

ทางเดินถึงได้กลับมาเงียบสงบลง

ร่างของเฉินอวี่ไม่ขยับอีกต่อไป นิ้วมือของมันยังคงแห้งเหี่ยวลีบแบน แต่ปลายนิ้วไม่กระตุกอีกแล้ว

เจ้าอ้วนหอบหายใจอย่างหนัก บนขาโต๊ะในมือเต็มไปด้วยเลือดสีดำที่หยดติ๋งๆ ลงมาตามท่อเหล็ก ตกกระทบพรมสีเบจจนกลายเป็นดวงสีคล้ำวงแล้ววงเล่า

เขามองดูก้อนเนื้อเละๆ บนพื้นที่ไม่เหลือเค้าโครงมนุษย์ ปากขยับเล็กน้อยพลางปาดเหงื่อ แล้วสบถพึมพำออกมา

"เชี่ยเอ๊ย! ไอ้เวรนี่หนังเหนียวทนตีนกว่าคนปลอมตัวก่อนๆ ตั้งเยอะ!"

เสิ่นเยวี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ชี้มาทางนี้ด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด "เฉินอวี่เป็นคนปลอมด้วยเหรอเนี่ย เขาทำได้ยังไงกัน?"

"เฉินอวี่อยู่กับพวกเรามานานขนาดนี้ อยู่ในกลุ่มมาตั้งแต่โรงเรียนมัธยมคนปลอม ตอนเฝ้ายามก็ไม่เคยอู้งาน เมื่อกี้ยังนั่งคุยเป็นเพื่อนเฝ้ายามอยู่ข้างพี่หลินหยางแท้ๆ!"

"เพื่อนร่วมทีมที่พูดน้อย ไม่สะดุดตา ไม่สร้างเรื่อง ทำตัวซื่อๆ สงบเสงี่ยมแบบนี้ ที่แท้ก็เป็นคนปลอมเนี่ยนะ!"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนเริ่มระแวงและหวาดกลัวขึ้นมา!

แล้วคนอื่นล่ะ?

คนรอบข้างที่ดูปกติธรรมดาทุกอย่าง เพื่อนร่วมทีมที่ร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมา ในหมู่พวกเขายังมีคนปลอมปะปนอยู่อีกกี่คนกันแน่?

ทุกคนต่างหันมองหน้ากันไปมา ภายในใจเกิดความตื่นตระหนกจนบอกไม่ถูก

หลินหยางก้าวออกมาข้างหน้าแล้วพูดขึ้น "ไม่แน่หรอก บางทีอาจจะเป็นหลังจากออกจากโรงเรียนมัธยมคนปลอมมาแล้ว เขาถึงถูกคนปลอมสลับตัวไปก็ได้ คนปลอมตัวจริง ยังไงก็ต้องมีช่องโหว่อยู่ดี"

คำพูดนี้ช่วยปลอบขวัญทุกคนให้สงบลงได้บ้าง

คิดดูก็จริง เจ้าอ้วนเอ่ยขึ้น

"ตอนอยู่ที่โรงเรียนคนปลอม เขาไม่ได้เป็นคนปลอม มีความเป็นไปได้สูงว่าเพิ่งถูกสลับตัวตอนมาถึงทางเดินสีเหลืองนี่"

ในตอนนั้นเอง

เสียงสงสัยของหลิวเฉียวก็ดังขึ้นจากด้านข้าง "แต่ว่า... แล้วนายจับพิรุธของเฉินอวี่ได้ยังไงกัน?"

เสียงของหลิวซูถงดังมาจากด้านหลังเสิ่นเยวี่ย ทั้งแผ่วเบาและระแวดระวัง

"พี่หลิน! หรือว่า... หรือว่าพี่ถึงจะเป็นผู้ทำนาย?"