ตอนที่ 56 เฉินอวี่กลายพันธุ์

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนสูดหายใจเข้าลึก หันขวับมามองเขาเป็นตาเดียว

หลินหยางกวาดสายตามองทุกคนพลางส่ายหน้า

น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท เหมือนกับตอนสั่งการให้ทุกคนผลัดกันเฝ้ายามเมื่อครู่ไม่มีผิด

"ก็แค่เฉินอวี่มีพิรุธเยอะเกินไป ตอนที่หลิวอวิ๋นเหว่ยตายคราวก่อน เขาหายตัวไปพอดี พอกลับมาที่มือก็มีเศษผงติดอยู่ บนพรมสีเบจจะมีเศษผงแบบนั้นได้ยังไง? ก็พูดได้แค่อย่างเดียว คือเขาเป็นคนไปฆ่าหลิวอวิ๋นเหว่ย!"

"แต่ว่า..." คนข้างๆ ยังอยากจะถามต่อ

เจียงอวี่อันก้าวออกมาตัดบท

"เรื่องนี้ฉันยืนยันได้ เขาอ้างว่าไปเข้าห้องน้ำ แต่เขาเคยพูดเองว่า คนปลอมฆ่าหลิวอวิ๋นเหว่ยแล้วหนีไปได้เงียบกริบ ไม่ทิ้งร่องรอยไว้สักนิด

ทำไมเขาถึงพูดแบบนั้น? เพราะตัวเขาเองนั่นแหละที่เป็นคน 'หนีไปเงียบกริบ' หลังฆ่าคนเสร็จ เขาแก้ต่างให้ตัวเอง! นี่แหละคือพิรุธของเขา!"

หลินหยางสบตากับเธอ ทั้งสองส่งสายตาที่เข้าใจกัน

เธอไม่ได้ถามว่าหลินหยางสังเกตเห็นรายละเอียดพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ส่วนมันจะเป็นความจริงทั้งหมดหรือไม่ เธอจะรอฟังตอนที่หลินหยางพร้อมจะเล่า

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!" เจ้าอ้วนกระแทกขาโต๊ะลงกับพื้น เสียงยังหอบเหนื่อยไม่หาย

"การช่างสังเกตของพี่หลินนี่ไร้เทียมทานจริงๆ"

แววตาของเด็กใหม่พวกนั้น นอกจากความหวาดผวาย้อนหลังแล้ว ยังเพิ่มความรู้สึกอีกอย่างเข้ามา นั่นคือความยำเกรงต่อคนที่สามารถชี้ตัวคนปลอมได้อย่างแม่นยำในสถานการณ์คับขัน!

"พี่หลินหยาง ผมยอมใจพี่เลย!" หลิวเฉียวพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง

หญิงสาวแต่งตัวประณีตที่สวมรองเท้าส้นสูงคนนั้นชื่อเสี่ยวอวี้ เธอเหลือบมองศพแวบหนึ่งแล้วรีบเบือนสายตาหนี หันมามองหลินหยางพลางเขยิบเข้าไปใกล้พร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อย

"พี่ใหญ่หลินหยาง! พี่เก่งที่สุดเลย! เก่งกว่าหลิวอวิ๋นเหว่ยที่เป็นผู้ทำนายคนนั้นตั้งเยอะ!"

"ตอนนี้คนปลอมเหลือแค่สามคนแล้ว! โอกาสรอดของพวกเราก็มีมากขึ้นแล้ว!"

ขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมฉลองที่ฆ่าคนปลอมได้ หลินหยางกลับสังเกตเห็นความผิดปกติ

เวลาผ่านไปตั้งนาน เสียงประกาศกลับยังไม่แจ้งเตือนเสียที!

เฉินอวี่ตายแล้ว ระบบควรต้องประกาศการเปลี่ยนแปลงของจำนวนผู้รอดชีวิตและคนปลอมทันที

ทุกครั้งที่มีคนตาย เสียงประกาศจะดังขึ้นตรงเวลาเสมอ แต่ตอนนี้กลับไม่มี ผ่านไปตั้งหลายนาทีแล้ว เสียงประกาศก็ยังคงเงียบกริบ!

ไม่ถูกต้อง!

สายตาของหลินหยางตกลงไปที่ศพของเฉินอวี่อีกครั้ง!

ทว่าภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือ

ก้อนเนื้อสีดำและเลือดสีดำที่ถูกทุบจนแหลกเหลวนั้น กำลังจับตัวเป็นสะเก็ดแข็งบนพรมแห้งกรัง

หลินหยางสังเกตเห็นรายละเอียดอย่างหนึ่ง เลือดดำนั่นกำลังขยับ!

ผิวหน้าของสะเก็ดเลือดนั้นกำลังขยับกระดุกกระดิกด้วยจังหวะที่เชื่องช้าอย่างยิ่ง ช้าจนตาเปล่าแทบแยกไม่ออก!

"ไอ้นั่นมันขยับได้!"

เสียงของเจ้าอ้วนระเบิดลั่นอยู่ข้างๆ

นิ้วของเขาชี้ไปยังกองเลือดเนื้อบนพื้น ปลายนิ้วสั่นระริกอย่างรุนแรง

"แม่งเอ๊ย ฉันเคยเห็นศพคนปลอมมาตั้งเยอะ! ไม่เคยมีศพไหนที่ตายสนิทแล้วยังขยับได้เลยสักตัวนะโว้ย!"

เลือดเนื้อของเฉินอวี่ดูเหมือนกำลังหลอมรวมเข้าด้วยกัน!

ความเร็วในการขยับของเลือดเนื้อพวกนั้นเร็วขึ้นแล้ว! เร็วขึ้นเรื่อยๆ!

เลือดดำ เศษกระดูก เศษเนื้อ และชิ้นกระดูกบนพื้น ราวกับถูกแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นบางอย่างชักนำ พากันไหลมารวมกันที่จุดศูนย์กลางเพียงจุดเดียว!

เมือกสีดำคืบคลานอย่างเชื่องช้าบนพรม ชิ้นกระดูกหมุนวนอยู่ข้างในเมือก เศษเนื้อกลิ้งเข้ามาตรงกลางทีละก้อน ความเร็วในการกลิ้งถี่ขึ้นเรื่อยๆ ส่งเสียงเหนอะหนะแฉะเปียกดังบุ๋งๆ กึกกัก!

ชิ้นส่วนทั้งหมดเริ่มทับซ้อนพอกพูนสูงขึ้น พอกตัวกลายเป็นสิ่งของที่มีขนาดใหญ่ขึ้นและบิดเบี้ยวไร้รูปทรงยิ่งกว่าเดิม!

สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาจากเลือดเนื้อคือโครงกระดูกสันหลัง มันยาวกว่ากระดูกสันหลังของคนปกติเกือบเท่าตัว!

จากนั้นก็เป็นกระดูกซี่โครงที่พลิกหงายออกด้านนอกอย่างถี่พรึ่บ ราวกับหนวดของสิ่งมีชีวิตใต้ทะเลลึกที่กำลังคลี่กาง!

หลินหยางรูม่านตาหดเกร็ง "เร็ว! หยุดมัน!"

เจ้าอ้วนฟาดท่อนไม้ใส่ร่างสิ่งนั้นเต็มแรง!

ชิ้นส่วนแหลกกระเด็น! ทว่าไม่นานก็กลับมารวมตัวกันใหม่อีกครั้ง!

หลินหยางรูม่านตาหดเล็กลง เริ่มพาทุกคนถอยร่นไปข้างหลัง!

ภาพที่เห็นคือ แขนสองข้างที่ประกอบขึ้นจากเลือดเนื้อและเครื่องใน...

ไม่ใช่แค่สองข้าง! เป็นสามข้าง! สี่ข้าง! ยื่นออกมาจากทั้งสองข้างลำตัวและแผ่นหลังพร้อมๆ กัน มากขึ้นเรื่อยๆ!

ราวกับหนวดรยางค์! สภาพของมันในตอนนี้ ยิ่งดูเหมือนตัวตะขาบบ้านที่ยืนสองขาเข้าไปทุกที!

บนสุดของหัวก้อนเนื้อบิดเบี้ยวมีปากอยู่หนึ่งช่อง ดูเหมือนรอยฉีกขาดที่ขอบกะรุ่งกะริ่งปลิ้นออกด้านนอก!

รอยฉีกอ้ากว้าง! เผยให้เห็นฟันบิดเบี้ยวเรียงซ้อนกันเป็นวงแน่นขนัด จากด้านนอกสู่ด้านในยิ่งเล็กลงและถี่ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเป็นสิ่งที่ฟันและกระดูกหลอมรวมเข้าด้วยกัน!

เมื่อมันยืนตรงขึ้นมาก็สูงราวสองเมตรกว่า สูงยิ่งกว่าวิญญาณไร้หน้าเสียอีก!

มันไม่มีเท้า ท่อนล่างเป็นก้อนเนื้อสีแดงคล้ำที่หยดย้อยลงมาไม่หยุด! ยามที่ลากตัวไปข้างหน้าบนพรมสีเบจพลันส่งเสียงเหนอะหนะแฉะชื้นอันคุ้นเคย!

หัวของมันหันไปมา คล้ายกำลังปรับโฟกัสให้ลูกตา! มันแผดเสียงคำรามชวนขนหัวลุกออกมา!

"ตาย... แฮ่ก——.... ทุกคน! ต้อง.... ฮือๆ ตาย!!"

นั่นไม่ใช่เสียงของคนปลอมตนใด ทว่าคล้ายเสียงของผู้คนนับไม่ถ้วนซ้อนทับกัน!

มันสะท้อนก้องไปมาในทางเดินสีเหลืองอันคับแคบ สั่นสะเทือนจนหลอดไส้เหนือหัวแกว่งไหว!

แสงไฟกะพริบสองครั้ง หลอดหนึ่งกะพริบแล้วดับวูบไปทันที ทางเดินมืดสลัวลงถนัดตา!