ตอนที่ 57 โพรงอันน่าสะพรึงกลัว!

จากนั้น สิ่งนั้นก็โถมเข้าใส่ทุกคน

หลินหยางตะโกนลั่น "วิ่ง!"

เสียงตะโกนของหลินหยางยังไม่ทันสิ้นสุด ทุกคนก็หันหลังแล้วใส่เกียร์หมาโกยแน่บเข้าไปในส่วนลึกของทางเดิน

พรมสีเบจใต้ฝ่าเท้าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดถี่รัว หลอดไฟกลมแสงขาวเหนือหัววูบผ่านไปด้านหลังทีละดวง

ไอ้หนุ่มเสื้อกล้ามกับไอ้ผมทองวิ่งเร็วที่สุด!

เดิมทีพวกมันก็อยู่รั้งท้ายขบวนอยู่แล้ว พอโดนหลินหยางปฏิเสธไม่ให้ร่วมกลุ่ม ก็ทิ้งระยะห่างตามหลังมาสิบกว่าเมตรตลอด จะเข้าใกล้ก็ไม่กล้า จะผละไปก็ไม่กล้า

ตอนนี้สัตว์ประหลาดก้อนเนื้อยืนขึ้นมาจากจุดที่พวกมันเคยอยู่ สองคนนั้นเหมือนโดนไฟช็อต หันหลังพุ่งพรวดออกไป พริบตาเดียวก็เลี้ยวพ้นหัวมุมทางเดินไปแล้ว!

"เชี่ยเอ๊ย! ดีนะพวกเราฉลาดมองการณ์ไกล! แอบอยู่ข้างหลังพวกมัน! ให้พวกมันเป็นเบี้ยกันชน!"

"เผ่นเร็ว ชิ่งแล้วเว้ย!"

"......"

คนของหลินหยางวิ่งตามหลังพวกมัน

ผู้ชายอยู่ตรงกลาง ผู้หญิงอยู่รั้งท้าย

เจียงอวี่อันกระชากข้อมือเสิ่นเยวี่ย ลมหายใจเริ่มติดขัด

เสิ่นเยวี่ยถูกเธอดึงให้วิ่งไปข้างหน้า มืออีกข้างยังคงกำแก้วเคลือบใบนั้นไว้ ขอบแก้วกระแทกเข้ากับวอลเปเปอร์ส่งเสียงดังเก๊งๆ คมชัด

หลิวซูถงวิ่งรั้งท้ายสุด

ชายกระโปรงสั้นของเธอถูกเศษวอลเปเปอร์ที่ลอกร่อนเกี่ยวเข้า ทำให้เซไปสองก้าว ส้นรองเท้าครูดไปบนพรมสีเบจเป็นทางยาว

เสี่ยวอวี้ตามอยู่ข้างๆ เธอ รองเท้าส้นสูงเตะกระเด็นหายไปนานแล้ว วิ่งเท้าเปล่าเหยียบลงบนพรม สะอื้นไห้ด้วยความตื่นตระหนกไปตลอดทาง!

"นะ...นั่นมันตัวอะไรกันแน่คะ?!"

"ไม่รู้! รีบวิ่งเถอะ!"

"แต่...ฉันไม่ไหวแล้ว! วิ่งไม่ไหวแล้วค่ะ..."

แรงของเธอน้อยกว่าหลิวซูถงเสียอีก วิ่งออกไปได้ไม่ถึงสองร้อยเมตร เสียงหายใจก็กลายเป็นเสียงหอบหวีดแหลม ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นพั่บๆ!

ความเร็วของพวกเธอสู้สัตว์ประหลาดไม่ได้เลย

สิ่งนั้นข้างหลังตามมาทันแล้ว!

มันเลื้อยมา!

ก้อนเนื้อสีแดงดำลากผ่านพรม เสียงซี่ๆ เปียกเหนียวดังขึ้นเรื่อยๆ!

"ตาย...ฮ่อก...ทุกคน...ต้อง...ตาย!..."

เสียงนั้นสะท้อนไปมาในทางเดิน เสียบแทงเข้าหูทุกคน! ราวกับบทสวดกระชากวิญญาณ!

หลิวซูถงทรุดฮวบลงกับพื้น เพียงแค่หันกลับไปมองแวบเดียว สิ่งนั้นก็หยุดอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว!

ปากรอยแยกนั่นกำลังหันมาหาเธอ ฟันบิดเบี้ยวแหลมคมข้างในเรียงซ้อนกันเป็นวงถี่ๆ หยดเลือดไหลย้อย! ราวกับพร้อมจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวทุกเมื่อ!

ขาเธออ่อนยวบในพริบตา ทั้งร่างล้มคะมำฟาดลงบนพรม หัวเข่ากระแทกพื้นดังตึ้บ!

เธอพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างบ้าคลั่ง แต่มือที่ยันลงบนพรมลื่นไถล ร่างทั้งร่างจึงทรุดฮวบลงไปอีก

เสี่ยวอวี้ยื่นมือไปกระชากเธอ แต่แรงของตัวเองก็มาถึงขีดจำกัดแล้วเช่นกัน ทั้งสองคนจึงล้มกลิ้งไปด้วยกัน

"ไม่นะ...จบสิ้นแล้ว! จะตายแล้ว! ช่วยด้วย!!"

หลินหยางหันขวับกลับมา

เมื่อเห็นภาพนี้ ก้อนเนื้อเละเทะนั่นก็อยู่ห่างจากพวกเธอไม่ถึงหนึ่งเมตรแล้ว

เขากัดฟันกรอด ชะงักไปเพียงวินาทีเดียว!

ก็ชูมีดปังตอขึ้น หันหลังพุ่งกลับไป ก้าวกระโดดทีละสองก้าว! เงื้อมีดฟันลงไปที่สิ่งนั้น!

ฉึก! มีดฟันเข้าเนื้อเน่า!

ทว่าตอนที่คมมีดเฉือนเข้าไปในก้อนเนื้อนั่น สัมผัสมันต่างจากการฟันเข้าคอเฉินอวี่ลิบลับ!

เหนียวหนืด!

เหมือนฟันมีดลงไปในก้อนเยลลี่ที่กำลังละลาย!

คมมีดจมลึกเข้าไปราวครึ่งนิ้ว จากนั้นก็ถูกบางอย่างรัดแน่น ของเหลวข้นสีดำทะลักออกมาจากผิวหนัง...สิ่งที่แทบไม่รู้แล้วว่าใช่ผิวหนังหรือไม่ มันไหลเลื้อยขึ้นมาตามตัวมีด พันรอบตัวมีดเอาไว้!

เขาออกแรงดึงกลับ ตัวมีดไม่กระดิกเลยสักนิด ตรงกันข้าม กลับถูกการหดเกร็งของกล้ามเนื้อสิ่งนั้นดูดกลืนเข้าไปอีกครึ่งนิ้ว!

เมือกเหนียวนั่นทำท่าจะเลื้อยตามมีดขึ้นมาเกาะตัวเขา!

หลินหยางรีบปล่อยมือจากด้ามมีดทันที

"ฉิบหายเอ๊ย!"

เขาหันไปมองสองสาวบนพื้น

หลิวซูถงเพิ่งตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาได้ หัวเข่าถลอกปอกเปิก ถุงน่องขาดเป็นรู ยังคงดิ้นรนพยายามจะหนี

ส่วนเสี่ยวอวี้ริมฝีปากซีดเผือด ฝ่าเท้าเปล่าเปลือยเต็มไปด้วยเศษผง ยืนสั่นเป็นเจ้าเข้าอยู่ตรงนั้น

เขาขบกรามแน่น คว้าแขนหลิวซูถงกระชากตัวเธอขึ้นมาจากพื้น สาวเท้าวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ทิ้งเสี่ยวอวี้ไว้ข้างหลัง

เขาตัดสินใจในชั่วพริบตา!

แนวป้องกันทางใจของเสี่ยวอวี้เปราะบางเกินไป พาเธอไปด้วยก็หนีไปได้ไม่ไกล

อีกทั้งสิ่งนั้นได้แทรกเข้ามาตรงกลางระหว่างสองคนแล้ว เขาช่วยได้แค่คนเดียว

"ถอย!!"

เขาฉุดหลิวซูถงวิ่งไปข้างหน้า เสี่ยวอวี้ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม อึ้งไปชั่วขณะ

ดวงตาของเธอเบิกกว้าง รูม่านตาในเบ้าตาหดเกร็งอย่างรุนแรง อ้าปากคิดจะร้องตะโกนอะไรบางอย่าง!

แต่เสียงยังไม่ทันหลุดออกจากปาก ก้อนเนื้อเลือดโชกนั่นก็หยุดลงตรงหน้าเธอแล้ว

ระยางค์หลายเส้นชูขึ้นพร้อมกันจากสองข้างลำตัวและด้านหลังของก้อนเลือดเนื้อ ปลายระยางค์ชี้ตรงมาที่ใบหน้าของเธอ!

กำลังจะฟาดลงมา!

ทว่าในเสี้ยววินาทีวิกฤต เงาร่างหนาบึกบึนสายหนึ่งก็พุ่งกระแทกเข้ามาจากด้านข้าง!

เจ้าอ้วนใช้ไหล่กระแทกเสี่ยวอวี้กระเด็นออกไป ตัวเขาสอดเข้ามาขวางระหว่างเธอกับสัตว์ประหลาดตัวนั้นเหมือนกำแพงเนื้อ!

เสี่ยวอวี้ถูกชนกระเด็นไปสองเมตร ล้มลงบนพื้นแล้วเงยหน้าขึ้น เห็นเจ้าอ้วนยืนต้านการโจมตีนั้นเอาไว้!

แขนของเจ้าอ้วนถูกกระดูกที่หักนั่นแทงทะลุ! เลือดหยดลงมา เหงื่อเย็นผุดท่วมตัว เขาแผดเสียงลั่น

"มัวยืนเหม่อหาพระแสงอะไร! หนี!! รีบหนีไป!!"

เสียงของเขาสั่นสะเทือนจนวอลเปเปอร์บนผนังทางเดินสั่นไหว!

เขาผลักมันออกไปเต็มแรง ยกขาโต๊ะในมือขึ้นขวางไว้ตรงหน้าอีกครั้ง จ้องสัตว์ประหลาดเลือดเนื้อตรงหน้าเขม็ง

อาศัยจังหวะนั้น หลิวเฉียวกับชายสวมแว่นก็พุ่งเข้าไปพร้อมกัน

หลิวเฉียวคว้าแขนเสี่ยวอวี้ ส่วนชายสวมแว่นช่วยพยุงไหล่อีกข้าง สองคนช่วยกันลากเธอขึ้นมาจากพื้น หันหลังวิ่งหนีเข้าไปในส่วนลึกของทางเดินทันที!

เสี่ยวอวี้ถูกลากให้วิ่งไปข้างหน้า สายตายังคงเหลียวกลับไปมองแผ่นหลังของเจ้าอ้วนตลอดเวลา

แขนหลายข้างของคนปลอมเลือดเนื้อฟาดลงใส่เจ้าอ้วนพร้อมกัน

เขาหวดขาโต๊ะสกัดแขนข้างหน้าสุดเอาไว้ กระดูกปะทะโลหะส่งเสียงทึบหนัก กระดูกกรีดครูดไปตามท่อเหล็กเกิดเสียงแหลมบาดหู!

เขาตวัดแขนฟาดใส่สีข้างของสัตว์ประหลาดอีกที ฟาดจนก้อนเลือดเนื้อนั่นหดตัวลงอย่างแรง ส่งเสียงคำรามแหบพร่าอู้อี้ออกมา!

เขาอาศัยจังหวะนั้นถอยหลังสองก้าว ทิ้งระยะห่างราวหนึ่งเมตร ตั้งท่าเตรียมหวดครั้งที่สอง!

ทว่าแขนอีกสามข้างกลับแทงเข้ามาพร้อมกันจากมุมที่เขามองไม่เห็น!

ฉึก!

คมกระดูกเล่มหนึ่งแทงทะลุไหล่ขวาของเขาจากด้านข้างในพริบตา ขาโต๊ะในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเคร้ง!

เล่มที่สองแทงเฉียงเข้าไปใต้ซี่โครงซ้าย ทำให้เขางอตัวฮวบลงทันที

เล่มที่สามพันรอบเอวของเขา!

คมกระดูกโค้งงอเป็นองศาที่ผิดธรรมชาติ มันเลื้อยพันรอบเอวเขาครึ่งรอบราวกับงู! จากนั้นก็รัดแน่น เขาถูกยกลอยขึ้นจนสองเท้าพ้นพื้น!

จากนั้น รูม่านตาของเจ้าอ้วนก็หดเกร็งอย่างรุนแรง! เรื่องที่ชวนให้ขนหัวลุกพลันบังเกิดขึ้น!

ช่องท้องของคนปลอมเลือดเนื้อนั่นเปิดอ้าออก!

เลือดเนื้อตรงหน้าท้องปริแยกเป็นแนวดิ่งจากตรงกลาง ขอบแผลขาดวิ่นปลิ้นออก เผยให้เห็นโพรงมืดมิดที่กำลังขยับยุกยิกอยู่ข้างใน!

ผนังเนื้อในโพรงนั้นบีบตัวหดเกร็ง ส่งเสียงดังคร่อกแคร่กเหมือนน้ำเดือด คล้ายกำลังย่อยอะไรบางอย่าง หรือเตรียมจะย่อย!

แขนหลายข้างยกเจ้าอ้วนขึ้นมา แล้วยัดใส่เข้าไปในรอยแยกนั้น!