ตอนที่ 58 ตกลงว่าเจ้าอ้วนตายหรือยังไม่ตาย

หัวของเจ้าอ้วนผลุบเข้าไปก่อน ตามด้วยหัวไหล่ จากนั้นก็เป็นไหล่ขวาที่ถูกแทงทะลุกับสีข้างซ้ายที่โดนเสียบ

ร่างของเขาถูกยัดเข้าไปในช่องท้องมืดมิดทีละนิด ผนังเนื้อด้านในห่อหุ้มรัดเข้ามาจากทุกทิศทางทันที!

ผ่านชั้นเยื่อเนื้อสีดำกึ่งโปร่งแสงยังมองเห็นได้ว่าเขากำลังดิ้นรน!

เค้าโครงร่างบิดกระตุก หมัดทุบรัว สองเท้าถีบดิ้น ทว่าผนังเนื้อกลับยิ่งรัดแน่นเข้าทุกที!

จากนั้นช่องท้องก็เริ่มสมานตัว

เลือดเนื้อประกบปิดจากขอบเข้าสู่กึ่งกลาง สมานปากแผลอย่างรวดเร็วราวกับตกสะเก็ด ขังร่างเจ้าอ้วนทั้งตัวไว้ข้างใน!

ก่อนที่รอยแยกสุดท้ายตรงรอยประกบจะปิดสนิท เสียงคำรามทึบอู้อี้อย่างยิ่งราวกับถูกผ้าห่มนวมหนาสิบกว่าชั้นอุดปากดังเล็ดลอดออกมา จากนั้นรอยแยกก็ปิดสนิทลงโดยสมบูรณ์!

หลินหยางไม่หันกลับไปมอง

จะทิ้งโอกาสหนีรอดที่เจ้าอ้วนแลกมาด้วยชีวิตไม่ได้เด็ดขาด!

เขาฉุดหลิวซูถงกับพวกพ้องวิ่งไปไกลแค่ไหนไม่อาจรู้! จนกระทั่งความเคลื่อนไหวข้างหลังเงียบหายไปจนหมดสิ้น

พอวิ่งมาถึงตรงหัวมุมเลี้ยวถึงได้ปล่อยมือ!

หลิวซูถงทรุดฮวบลงกับพื้น หอบหายใจคำโต เหงื่อและน้ำตาบนใบหน้าปนเปกันไปหมด

"พระเจ้าช่วย...ตายแล้ว...เจ้าอ้วนตายแล้ว..."

เสิ่นเยวี่ยกับเจียงอวี่อันพิงผนัง แม้จะหวาดกลัว แต่สภาพจิตใจยังนับว่าปกติ

อาจเป็นเพราะเธอเคยเห็นเรื่องประหลาดพรรค์นี้เกิดขึ้นมาหลายต่อหลายครั้ง

หลิวเฉียววางเสี่ยวอวี้ลงกับพื้น

ขาของเสี่ยวอวี้อ่อนปวกเปียกไปหมดแล้ว นั่งกองอยู่กับพื้น สองมือจิกขนพรมสีเบจ เล็บแทบจะจิกฝังลงไปในเส้นใยพรม ริมฝีปากสั่นระริกอย่างรุนแรง

"ไอ้...ไอ้สิ่งนั้นมันคือตัวอะไรกันแน่!!"

ไม่มีใครตอบเธอได้

หลินหยางมองไปยังทิศทางที่ทุกคนเพิ่งหนีมา รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

"เจ้าอ้วนถึงกับ...ใจเด็ดเสียสละขนาดนี้เชียว?"

ได้ยินเช่นนั้นเสี่ยวอวี้ก็ชะงักไป ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน "ไอ้เจ้าลามกนั่น...กลับ...กลับช่วยฉันไว้เนี่ยนะ!"

ก่อนหน้านี้ทั้งสองเคยมีเรื่องระหองระแหงกันไม่น้อย เจ้าอ้วนคอยแต่จะหาเศษหาเลย เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าอ้วนหยาบคายที่พ่นคำหยาบเต็มปากคนนั้น จะมาบังหน้าสัตว์ประหลาดให้เธอ!

เจียงอวี่อันพิงผนัง หอบหายใจเฮือกใหญ่

มือของเธอก็เป็นแผลจากการหกล้มระหว่างทาง เธอเงยหน้าขึ้นมองหลินหยาง สายตาครุ่นคิด

"นั่นมันตัวอะไรกันแน่ ศพคนปลอมทุกศพที่ฉันเคยชันสูตร พอตายสนิทแล้วก็ไม่ขยับอีก ฉันเคยผ่าศพหลี่เหว่ยที่โรงเรียนคนปลอม

เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อของมันต่างจากมนุษย์โดยสิ้นเชิง แต่พอตายก็หยุดกิจกรรมทางชีวภาพทั้งหมดไปอย่างสิ้นเชิง ส่วนตัวนี้ ตัวนี้ตายแล้วยังกลายเป็นแบบนี้ได้ ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย!"

หลินหยางส่ายหน้า เขาเองก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมคนปลอมถึงกลายสภาพเป็นสัตว์ประหลาดแบบนั้นได้

ในโรงเรียนคนปลอม คนปลอมแต่ละตัวล้วนเป็นเอกเทศ ตายแล้วก็คือตาย พอเลือดดำไหลหมดก็ไม่กระดุกกระดิกอีก

บางที กฎของคนปลอมอาจกำลังเปลี่ยนไป หรือไม่ก็ ไอ้ตัวนั้นอาจเป็นคนปลอมที่แข็งแกร่งกว่าเดิม!

และคำตอบนี้ จะเปิดเผยได้ก็ต่อเมื่อพ้นเที่ยงคืนไปแล้วเท่านั้น

"พักจัดแถวตรงนี้ก่อน" หลินหยางถอนหายใจ "พักฟื้นตัวให้ดีแล้วค่อยออกเดินทางต่อ"

ทุกคนเริ่มพักฟื้นตัวอยู่กับที่

หลิวเฉียวเปิดเป้สะพายหลังของเจ้าอ้วน ข้างในยังมีอาหารที่หยิบมาจากตู้ขายสินค้าอัตโนมัติ ยังดีที่เมื่อครู่หลิวเฉียวเป็นคนสะพายเป้ใบนี้

มีบิสกิตอัดแท่งสองสามซอง น้ำแร่สองสามขวด ล่าเถียวรสเนื้อเจสองสามห่อ แล้วก็น้ำอัลมอนด์สี่ขวดที่ห่อไว้ด้วยเสื้อคลุมอย่างดี

เขาแจกจ่ายอาหารออกไป ทุกคนได้บิสกิตชิ้นเล็กคนละชิ้น น้ำดื่มคนละไม่กี่อึก

ทุกคนกินกันอย่างเงียบงัน ไม่เหมือนกำลังกินอาหาร แต่เหมือนกำลังทำภารกิจเติมพลังงานให้เสร็จไปที

หลินหยางพิงผนัง จ้องมองเข็มวินาทีที่เดินกระดิกบนนาฬิกาข้อมือ นับเวลาไปทีละนาทีทีละวินาที

ในที่สุด เข็มบนหน้าปัดนาฬิกาก็เดินครบรอบสุดท้ายของรอบนี้ เที่ยงคืนผ่านพ้นไปแล้ว

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว

เขาเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา ฟังก์ชันการตรวจสอบรีเฟรชแล้ว เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย เลือกเป้าหมายการตรวจสอบทันที

เป้าหมายคือสัตว์ประหลาดที่ลุกขึ้นมาจากศพของเฉินอวี่หลังจากการหลอมรวมเลือดเนื้อ!

[การตรวจสอบสำเร็จ]

[คนปลอมหมายเลขศูนย์: หลังความตายมีความสามารถในการฟื้นคืนชีพหนึ่งครั้ง สูญเสียความสามารถในการซ่อนตัวตนของคนปลอมไปแล้ว หากเปิดโปงตัวตนของมัน มันจะโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างยิ่ง ไม่ว่าใครก็ตกเป็นเป้าหมายการโจมตีของมันได้ทั้งสิ้น! น้ำอัลมอนด์สามารถทำให้มันสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวชั่วคราว]

หลินหยางจ้องมองตัวอักษรแถวนี้อยู่นาน

คนปลอมหมายเลขศูนย์งั้นเหรอ?

สิ่งนี้ไม่ใช่คนปลอมธรรมดา แต่เป็นตัวตนพิเศษในร่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า ซึ่งลอกคราบเปลี่ยนแปลงมาจากคนปลอม!

ข่าวดีก็คือ มันสูญเสียความสามารถในการปลอมตัวไปแล้ว

ข่าวร้ายก็คือ แต่มันกลับมีความก้าวร้าวดุร้ายในการโจมตีรุนแรงยิ่งขึ้น

ไม่ว่าใครก็ตกเป็นเป้าหมายการโจมตีได้ทั้งนั้น

แน่นอนว่า ข้อมูลนี้ก็มอบต้นทุนในการต่อกรให้แก่เขาเช่นกัน

สายตาของเขาเลื่อนไปมองจุดอ่อน

น้ำอัลมอนด์ทำให้มันสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวได้งั้นเหรอ?

สายตาของเขาเลื่อนลงไปที่ก้นเป้สะพายหลัง น้ำอัลมอนด์สี่ขวด ของเหลวกึ่งโปร่งแสงนอนนิ่งอยู่อย่างเงียบเชียบใต้ฝาอะลูมิเนียม

เรื่องนี้ทำให้เขาถอนหายใจโล่งอก นั่นหมายความว่า เขายังพอมีพลังที่จะรับมือได้อยู่

เสียงวิพากษ์วิจารณ์จอแจดังมาจากด้านข้าง บรรยากาศแฝงความสิ้นหวังอยู่บ้าง

"ต่อไปจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย!"

"ไอ้ตัวนั้นน่ากลัวเกินไปแล้ว! น่ากลัวยิ่งกว่าวิญญาณไร้หน้าเสียอีก!" เสียงของชายสวมแว่นดังมาจากด้านข้าง สองมือเอาแต่ถูกับขากางเกงไม่หยุด

"พวกเราจะไปสู้กับไอ้ตัวพรรค์นั้นได้ยังไงกัน?"

"ของแบบนี้ยังมีอยู่อีกสามตัวเลยเหรอ?"

"เจ้าอ้วนตายไปแล้ว ตอนนี้ก็เสียผู้ชายไปอีกคน คนที่พอจะสู้ได้ฝั่งเรายิ่งน้อยลงไปเรื่อย ๆ"

"ถ้าประเดี๋ยวเกิดมันพุ่งเข้ามาฆ่าพวกเราหมดจะทำยังไง?"

"......"

ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศอันสิ้นหวังนี้

จู่ ๆ เจียงอวี่อันก็คล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ เอ่ยปากขึ้นว่า "ไม่ถูก เจ้าอ้วนก็ยังไม่ตาย!"

ทุกคนชะงักไป พากันหันไปมองเธอ

หลินหยางก็คล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้เช่นกัน รูม่านตาหดเกร็งแล้วพยักหน้า

"จริงด้วย! เจ้าอ้วนยังไม่ตายจริง ๆ!"