ตอนที่ 59 ผมทองกำลังโกหก!

"ยังไม่ตายเหรอ เป็นไปได้ยังไง เขาโดนไอ้ตัวนั้นกลืนเข้าไปแล้วนะ ตอนนี้คงโดนย่อยไปแล้วมั้ง" ทุกคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

หลินหยางส่ายหน้า

"เสียงประกาศยังไม่ดัง"

"ถ้าเจ้าอ้วนตาย เสียงประกาศต้องแจ้งการเปลี่ยนแปลงจำนวนผู้รอดชีวิตแน่นอน เฉินอวี่ยังไม่ตาย เสียงประกาศเลยไม่แจ้ง เจ้าอ้วนก็ยังไม่ตายเหมือนกัน!"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตาเป็นประกาย เริ่มมีกำลังใจขึ้นมา

"แปลกชะมัด เฉินอวี่โดนทุบเละขนาดนั้นยังไม่ตาย เจ้าอ้วนโดนกลืนไปยังไม่ตายอีก! พวกเขาเป็นตัวประหลาดอะไรกันแน่"

"เอาเป็นว่า ขอแค่เขายังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว!"

หลิวเฉียวลุกขึ้นจากพื้น มือข้างหนึ่งกำบัวเชิงผนังแน่น

"หรือพวกเราจะกลับไปช่วยเขาดี เขาเพิ่งช่วยพวกเราไว้เมื่อกี้ เราจะทิ้งเขาไว้ให้ไอ้ตัวนั้นแบบนี้ไม่ได้นะ"

ทว่าพอได้ยินแบบนั้น เสี่ยวอวี้กลับมีสีหน้าตื่นตระหนก ริมฝีปากยังคงซีดขาวไร้สีเลือด

"ช่วยเขาเหรอ แต่ว่า...จะเอาอะไรไปช่วยล่ะ ไอ้ตัวนั้นมีดยังฟันไม่เข้าเลย พวกเรากลับไปก็มีแต่ไปตายเปล่า!"

ชายสวมแว่นกับผู้หญิงอีกสองสามคนพยักหน้าตามโดยไม่รู้ตัว

พวกเขาไม่ได้ไม่อยากช่วยเจ้าอ้วน แต่พวกเขากลัว

เพิ่งหนีรอดจากไอ้ตัวนั้นมาได้ ขาก็ยังสั่นอยู่ บิสกิตในมือยังกินไม่หมดด้วยซ้ำ ก็จะต้องกลับไปรนหาที่ตายอีกแล้ว!

"จริงด้วย พวกเรากลับไปก็เท่ากับรนหาที่ตายชัดๆ"

"ค่อยๆ คิดหาแผนการไปทีละขั้นดีกว่าไหม" ชายคนหนึ่งพูดขึ้นข้างๆ

แต่หลิวเฉียวกลับพูดว่า "พวกเรามีคนเยอะช่วยกันได้ ตอนนี้ไม่ช่วยแล้วจะรอให้ถึงเมื่อไหร่"

"กลัวแต่ว่าจะยังไม่ทันได้ช่วยคน พวกเราก็ตายกันหมดก่อนน่ะสิ!"

"..."

ทว่าเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทำลายการโต้เถียง

"พวกเราจะไปช่วยเขา!" หลินหยางเอ่ยราวกับเป็นการบอกสิ่งที่ตัดสินใจไว้เรียบร้อยแล้ว

เสี่ยวอวี้เริ่มลนลาน คล้ายคิดว่าหลินหยางเป็นบ้าไปแล้ว ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง "จะช่วยยังไง..."

"มันมีจุดอ่อน"

ทุกคนหันไปมองเขา พลางถามอย่างสงสัย "จุดอ่อน? จุดอ่อนอะไร"

หลินหยางหยิบน้ำอัลมอนด์ขึ้นมาขวดหนึ่ง ชูขึ้นตรงหน้าทุกคน

ของเหลวใสกระฉอกไปมาในขวด สะท้อนแสงไฟสลัวๆ

"เมื่อกี้มือของเจ้าอ้วนเปื้อนไอ้นี่อยู่ ผมเห็นตอนที่ไอ้ตัวนั้นแตะโดนมือเขา มันชะงักหดตัวกลับไป จุดที่สัมผัสโดนก็หดตัวลง เพราะงั้น มันกลัวไอ้นี่!"

คำพูดนี้เอ่ยออกมาอย่างมั่นคง ถึงแม้จะเป็นเรื่องที่เขากุขึ้นมา แต่น้ำอัลมอนด์ช่วยได้จริงๆ นั้นเป็นเรื่องจริง

ทุกคำพูดถูกจัดเรียงไว้ในหัวล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว

"จริงเหรอ" ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา

ไม่มีใครสังเกตเห็นรายละเอียดนี้เลยสักนิด เมื่อครู่ทุกคนต่างเอาแต่หนีเอาชีวิตรอด ใครจะไปมองว่ามือของเจ้าอ้วนเปื้อนน้ำอัลมอนด์อยู่หรือเปล่า

แต่ตอนที่หลินหยางพูดประโยคนี้ออกมา ไม่มีใครรู้สึกว่าเขากำลังพูดไร้สาระ

เพราะมีบทเรียนจากเฉินอวี่มาก่อน เขาใช้แค่การทดสอบมัดตัวเพียงครั้งเดียว ก็กระชากหน้ากากคนปลอมที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มมาหลายวันออกมาได้

ทว่าเสี่ยวอวี้กับชายสวมแว่นคนนั้นยังคงกังวล

"แค่น้ำไม่กี่ขวด จะช่วยได้จริงๆ เหรอ ไอ้ตัวนั้นมัน...น่ากลัวมากเลยนะ..."

หลินหยางหมุนฝาอะลูมิเนียมของน้ำอัลมอนด์ให้แน่นอีกครั้ง แล้วใส่ลงในช่องกระเป๋าเป้ด้านนอกที่หยิบง่ายที่สุด

"ผมบอกว่าได้ก็คือได้ ออกเดินทาง"

ไม่มีใครคัดค้าน

กลุ่มคนเริ่มเดินย้อนกลับไป

พรมสีเบจใต้ฝ่าเท้าเริ่มกลับมาชื้นแฉะอีกครั้ง พวกเขากำลังเดินไปยังทิศทางที่เพิ่งวิ่งหนีออกมา กลิ่นอับชื้นในอากาศทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ทว่าเดินไปได้แค่ครึ่งทาง เสียงประกาศก็ดังขึ้น!

"ผู้รอดชีวิตปัจจุบัน: 15 คนปลอม: 4"

ทุกคนชะงักไป จากนั้นก็คล้ายนึกถึงเรื่องเลวร้ายบางอย่างขึ้นมาได้

"มีคนตายเหรอ?!"

เสี่ยวอวี้ชะงักฝีเท้ากะทันหัน สีหน้าซีดเผือดลงทันควัน

"ใช่เจ้าอ้วนหรือเปล่า เจ้าอ้วนเขา...?"

"ไม่แน่ว่าจะเป็นเจ้าอ้วนหรอกค่ะ" เจียงอวี่อันพูด "อาจเป็นคนอื่นก็ได้ เมื่อกี้คนที่วิ่งพลัดหลงไม่ได้มีแค่เจ้าอ้วนคนเดียว"

หลิวเฉียวกัดฟันแน่น มือที่จับบัวเชิงผนังกำแน่นยิ่งกว่าเดิม

"ต่อให้ตายก็ต้องเอาศพเขากลับมา เขาช่วยชีวิตเธอไว้นะ! ตอนนี้พวกเรามีวิธีรับมือแล้ว ยังจะกลัวอะไรอีก"

เขาจ้องมองความมืดสลัวเบื้องหน้าทางเดิน ราวกับกำลังพูดกับความว่างเปล่า

เสี่ยวอวี้ก้มหน้าลง เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง "งะ...งั้นก็ได้ค่ะ"

เดินหน้าต่อไป แสงไฟเลื่อนผ่านเหนือศีรษะของทุกคนไปทีละดวง

ทว่าเมื่อทางเดินเลี้ยวไปมุมหนึ่ง

ทุกคนมองเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่ง!

ท่ามกลางแสงสลัว ร่างคนร่างหนึ่งปรากฏขึ้น

ไอ้ผมทอง!

เขาวิ่งโซซัดโซเซมาจากอีกฟากของทางเดินเพียงลำพัง ผมสีทองแสบตานั่นเด่นชัดเป็นพิเศษใต้แสงไฟ!

บาดแผลจากมีดบนหลังของเขายังคงมีเลือดซึม แถบผ้าสีเทาชุ่มโชกจนกลายเป็นสีแดงคล้ำ ทั้งตัวหอบหายใจจนแทบไม่ทัน

วินาทีที่เห็นกลุ่มของหลินหยาง ความประหลาดใจแวบผ่านใบหน้าเขาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความโล่งใจที่รอดตายมาได้

เขาพุ่งมาตรงหน้าหลินหยาง โน้มตัวลงหอบหายใจยกใหญ่ นิ้วชี้ไปข้างหลัง เสียงแหบแห้งจนแตกพร่า

"ตายแล้ว! จางเทาตายแล้ว!"

จางเทาก็คือชายกล้ามโตที่สวมเสื้อกล้ามคนนั้น

ก่อนหน้านี้เขาคอยต่อต้านร่วมกับหลี่เซวียน พอหลี่เซวียนถูกฆ่าตาย เขากับไอ้ผมทองก็คอยตามอยู่ท้ายขบวนมาตลอด ตอนที่สัตว์ประหลาดก้อนเนื้อปรากฏตัวขึ้นเมื่อครู่ ทั้งสองคนวิ่งหนีเร็วกว่าใครเพื่อน

"ตายยังไง" หลินหยางขมวดคิ้ว

"เงาดำนั่น! ก็...ก็วิญญาณไร้หน้าที่นายพูดถึงไง! จางเทาวิ่งเร็วเกินไป ไม่ได้มองทาง พุ่งชนเข้าใส่อ้อมกอดของวิญญาณไร้หน้าตัวหนึ่งเต็มๆ! แล้วเงาดำนั่นก็จัดการตรงๆ เลย!"

ไอ้ผมทองเหมือนนึกถึงเรื่องสยองขวัญอะไรบางอย่างได้ เขาชี้นิ้วไปที่ท้องตัวเอง ฟันกระทบข้อนิ้วจนเกิดเสียงดังกร็อบ

"แบบนี้เลย หัวเขาโดนกัดจนแหลก แล้วก็โดนฟันขาดเป็นสองท่อน! เร็วเกินไป...ฉันช่วยดึงเขาไว้ไม่ทัน...ไม่สิ ฉันดึงแล้ว! ฉันพยายามดึงเขาแล้วจริงๆ! แต่มันเร็วเกินไป! ฉันรั้งไม่อยู่!"

เจียงอวี่อันถาม "ตายเมื่อไหร่"

"ก็เมื่อกี้นี้เอง!"

เสียงดีใจของหลิวซูถงดังขึ้นจากด้านข้าง

"คนที่ตายคือจางเทา งั้นก็หมายความว่า พี่อ้วนยังมีชีวิตอยู่สิคะ"

เปลือกตาของไอ้ผมทองกระตุก "จางเทาตายเธอดีใจงั้นเหรอ"

"ฉัน...ก็ยังดีกว่าพี่อ้วนตายนี่คะ"

ได้ยินแบบนั้น ไอ้ผมทองก็ชะงักไป เขามองไปรอบๆ ไม่เห็นเจ้าอ้วนจอมอวดดีนั่นจริงๆ ด้วย

"เจ้าอ้วน? เจ้าอ้วนเป็นอะไรไป"

ไม่มีใครสนใจเขา

ขบวนยังคงเดินหน้าต่อไป ไม่มีใครหยุดอธิบายให้ไอ้ผมทองฟังว่าเจ้าอ้วนโดนกลืนไปแล้ว และตอนนี้พวกเรากำลังจะกลับไปช่วยเขา

ไอ้ผมทองยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง มองคนพวกนี้เดินผ่านตัวเองไปทีละคน แววตื่นตระหนกแวบผ่านใบหน้า

จากนั้นเขาก็รีบตามมา แฝงตัวเข้าไปอยู่ท้ายสุดของขบวน พยายามทำตัวให้ดูเหมือนว่าแต่แรกก็อยู่ในขบวนนี้อยู่แล้ว

พอเดินมาถึงหัวมุมแห่งหนึ่ง หลินหยางก็มองเห็นศพของจางเทา!

ไม่สิ ไม่ใช่ศพที่สมบูรณ์

มีแค่ท่อนล่าง! ขาสองข้างที่สวมกางเกงวอร์มนอนแผ่อยู่บนพื้นในท่าทางผิดธรรมชาติ

ขากางเกงฉีกขาดเป็นรอยแผลขนาดใหญ่ เผยให้เห็นเนื้อหนังข้างในที่ถูกบางสิ่งเฉือนออกอย่างโหดเหี้ยม!

ท่อนบนหายไป ขอบแผลตรงรอยขาดไม่เรียบเสมอกันอย่างยิ่ง ราวกับถูกบางสิ่งฉีกกระชากจากข้างในออกมาข้างนอก เครื่องในส่วนหนึ่งร่วงหล่นอยู่บนพื้น!

ผู้หญิงหลายคนด้านหลังต่างยกมือปิดปากแทบจะอ้วกออกมา

หลินหยางเดินเข้าไป จ้องมองรอยขาดนั้นอยู่นานหลายวินาที

มีบางอย่างผิดปกติ!

ตรงนั้นไม่ได้โดนฟันขาด! แล้วก็ไม่ได้โดนกัดขาดด้วย...แต่มันโดนฉีกออก!

ฉีกจากข้างในออกมาข้างนอก!

ตอนอยู่ที่โรงเรียนคนปลอม หลิวจยาเลี่ยงเคยบอกเขาถึงความแตกต่างระหว่างแผลถูกกัด แผลถูกฟัน และแผลฉีกขาด

แผลฉีกขาดเกิดจากแรงภายนอกที่ดึงทึ้งจนเนื้อหนังฉีก มักเป็นรอยแผลฉีกขาดยาว แผลถูกกัดเกิดจากการสบของฟัน จะมีรอยฟันชัดเจน

แต่เมื่อกี้ไอ้ผมทองบอกว่า วิญญาณไร้หน้ากัดเขาก่อน แล้วค่อยใช้มีดฟันร่างเขาขาด!

ทว่าบนศพนี้ เขากลับไม่เห็นรอยมีดฟันหรือรอยเฉือนเลยแม้แต่น้อย! มีเพียงร่องรอยของการฉีกกระชาก!

นั่นหมายความว่า ไอ้ผมทองกำลังโกหก!

จางเทาไม่ได้ถูกวิญญาณไร้หน้าฆ่าเลยสักนิด!