ตอนที่ 60 ทำไมตีกันเองล่ะ

สายตาของหลินหยางกวาดผ่านไอ้ผมทอง ประกายเย็นเยียบวาบขึ้นในใจ

เขาใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้เอะอะอะไร แล้วเดินหน้าต่อ

เดินไปได้ครึ่งทาง ไอ้ผมทองก็เบียดเข้ามาส่งยิ้มประจบประแจง "พี่ครับ! คือว่า ผมขอไปด้วยคนได้ไหม? พี่ดูสิผมสภาพนี้แล้ว! ผมไม่ก่อเรื่องแน่นอน! ผมสาบานเลย!"

มันชูสี่นิ้วขึ้น สาบานต่อฟ้า

เสี่ยวยวี่กลอกตามองบนใส่มัน "แกเลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว พี่หลินหยางไม่มีทางชายตามองอันธพาลอย่างแกหรอก"

ทว่าหลินหยางกลับพูดขึ้น "ไม่ล่ะ เข้ากลุ่มมาเถอะ ตามหลังไว้ อย่าเพ่นพ่าน"

คำพูดนี้ทำเอาไอ้ผมทองดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้น แต่ไปสะเทือนแผลเข้าเลยต้องซี้ดปากอีกรอบ ก่อนจะหัวเราะแหะๆ ประจบ

"ขอบคุณครับ! ขอบคุณครับพี่!"

เจียงอวี่อันมองหลินหยางอย่างแปลกใจ "นายไม่กลัวเขาก่อเรื่องเหรอ?"

"ช่วยชีวิตคนหนึ่งคน ได้บุญมากกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น" หลินหยางพูดปัดๆ

ทุกคนแทบไม่อยากเชื่อว่าคำพูดแบบนี้จะหลุดออกมาจากปากเขาได้

นอกจากผู้เล่นใหม่สองคนนั้นแล้ว พวกผู้หญิงอีกสองสามคนก็พลอยเอ่ยปาก "พี่หลินหยางช่างมีเมตตาไร้ขอบเขตจริงๆ!"

"นี่เขาเรียกว่ากลับใจได้ก็ยังไม่สาย คนพาลกลับใจมีค่ายิ่งกว่าทอง! พี่หลินหยางไม่ถือสาหาความเรื่องเก่า ถึงจะเป็นคนดีตัวจริง"

"..."

ไม่มีใครคัดค้าน จึงปล่อยให้ไอ้ผมทองเดินตามหลังมา

กลุ่มคนเดินมาถึงจุดที่ห่างจากสมรภูมิตรงหัวมุมเมื่อกี้ไม่ถึงสามสิบเมตร หลินหยางย่อตัวลง แนบลำตัวชิดกำแพง แล้วชะโงกหน้าออกไปครึ่งหนึ่งจากมุมตึก

สิ่งนั้นยังคงอยู่ที่นั่น!

คนปลอมหมายเลขศูนย์ยืนตระหง่านอยู่กลางทางเดิน มันสูงขึ้นกว่าเมื่อกี้ น่าจะยืดตัวพรวดขึ้นมาอีกทอดหนึ่ง

หลังจากกลืนเจ้าอ้วนเข้าไป ขนาดตัวของมันก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด บริเวณช่องท้องปูดโปนออกมาเป็นก้อนนูนไร้รูปทรง

ใต้แผ่นพังผืดเนื้อสีดำกึ่งโปร่งใสนั้น มองเห็นเค้าโครงรางๆ กำลังดิ้นไปมา มีหมัดทุบ มีเท้าถีบ จังหวะช้าลงกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย แต่ก็ยังขยับอยู่

การขัดขืนของเจ้าอ้วนกำลังสร้างแรงกดดันจากภายในให้แก่มัน มันจึงกระตุกอยู่กับที่ ไม่ได้เคลื่อนไหวลื่นไหลรวดเร็วเหมือนก่อนหน้านี้

ทุกคนเกาะอยู่ข้างหลังหลินหยาง เตรียมพร้อมรับมือขั้นสูงสุด

"พี่หลิน ขอแค่พี่สั่งคำเดียว พวกเราจะพุ่งเข้าไปเลย!"

หลิวเฉียวเปลี่ยนแผ่นบัวเชิงผนังมาถือด้วยมือซ้ายข้างที่ถนัดกว่า ชายผมเกรียนวางเป้ลงบนพื้นเพื่อไม่ให้เกะกะการเคลื่อนไหว

แม้ขาของเสี่ยวยวี่จะยังสั่นอยู่ แต่เธอก็หยิบท่อนเหล็กที่ตกอยู่ตรงซอกกำแพงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ขึ้นมาถือไว้แน่น

"ใช่! เจ้าอ้วนช่วยฉันไว้... ฉัน... ฉันจะยืนดูดายไม่ได้..."

หลินหยางหันขวับ สายตากวาดมองไปที่ไอ้ผมทอง

ไอ้ผมทองกำลังหดตัวอยู่ท้ายแถวสุด แผ่นหลังแนบกำแพง มือข้างหนึ่งกุมแผลที่ยังมีเลือดซึม สีหน้าเต็มไปด้วยสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดที่ฟ้องหราว่า 'ฉันกลัวมากเพราะงั้นพวกแกไปก่อนเลย'

มันเห็นหลินหยางมองมา ก็รีบปั้นยิ้มประจบ เป็นรอยยิ้มที่แข็งทื่อสุดขีด

"พี่หลิน มีอะไรเหรอครับ?"

ทันใดนั้นเขาก็ก้าวเข้าไป คว้าคอเสื้อไอ้ผมทองหมับ แล้วกระชากร่างมันออกมาจากมุมกำแพงทั้งตัว

ไอ้ผมทองอ้าปากค้างคิดจะแหกปากร้อง แต่เสียงยังไม่ทันรอดพ้นลำคอ หลินหยางก็ออกแรงผลักมันออกไปเต็มแรง!

ร่างของไอ้ผมทองซวนเซถลาเข้าไปยังลานโล่งกลางทางเดิน!

คนปลอมหมายเลขศูนย์จับเป้าหมายได้แล้ว! หัวอันบิดเบี้ยวหันขวับ เล็งตรงมาที่ไอ้ผมทอง

จากนั้นก็พุ่งตรงเข้ามาหามันอย่างรวดเร็ว ปากส่งเสียงหวึ่งๆ ดุร้ายน่าสะพรึงกลัว!

ไอ้ผมทองยังคิดจะวิ่งหนี!

หลินหยางสปรินต์พุ่งเข้าใส่มันอย่างรวดเร็ว! แล้วกระโดดถีบขาคู่กลางอากาศเข้าเต็มอก ส่งร่างมันลอยละลิ่วไปไกลสี่ห้าเมตร!

ไปตกอยู่ตรงหน้าคนปลอมหมายเลขศูนย์พอดีเป๊ะ!

รูม่านตาของไอ้ผมทองหดลีบ มองสัตว์ประหลาดเลือดเนื้อที่อยู่ตรงหน้าแค่เอื้อม

"ไม่!"

มันคิดจะหลบ!

ทว่าแขนอันบิดเบี้ยวหลายข้างของคนปลอมหมายเลขศูนย์กลับแทงดิ่งลงมาหามันอย่างรวดเร็ว กลางทางเดินพลันเกิดเสียงแหวกอากาศบาดแก้วหู!

เหมือนกับด้ามไม้ม็อบเปียกชื้นหลายอันถูกกระชากขึ้นมาจากโคลนพร้อมกัน สลัดของเหลวเหนียวข้นฟาดไปในทิศทางเดียวกัน!

คมดาบกระดูกสามเล่มแทงทะลุหน้าอกของไอ้ผมทองพร้อมกัน!

เสียบเฉียงเข้าไปจากอกซ้าย ชายโครงขวา และเหนือช่องท้อง ตรึงร่างมันไว้กับพรมสีเบจทั้งตัว!

ไอ้ผมทองกรีดร้องโหยหวน ยังคิดจะขอความช่วยเหลือ ทว่าไม่มีใครสนใจมันสักคน!

สัตว์ประหลาดเลือดเนื้ออ้าปากกว้างราวกับเหวตรงหน้าท้องอีกครั้ง เผยให้เห็นเจ้าอ้วนที่อยู่ข้างในซึ่งยังไม่ถูกย่อย มันยกตัวไอ้ผมทองขึ้น เตรียมจะยัดเข้าไปอีกคน!

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ไอ้ผมทองก็ไม่กรีดร้องอีก เสียงมันเปลี่ยนโทนไปแล้ว!

นั่นคือเสียงคำรามเกรี้ยวกราดถึงขีดสุด เป็นเสียงขู่ฟ่อที่เค้นออกมาจากก้นบึ้งของทรวงอก!

มันเริ่มดิ้นรนขัดขืน!

มุมปากเริ่มฉีกขาดลามไปถึงกกหู เผยให้เห็นเหงือกสีดำคล้ำและแนวกรามที่มีฟันเรียงระเกะระกะอยู่ข้างใต้!

แขนขาเริ่มยืดยาว ข้อต่อนิ้วมือลั่นกร๊อบแกรบ เล็บเปลี่ยนเป็นสีดำหนาขึ้นตั้งแต่โคน ผิวหนังหดรัดแนบติดกระดูกเหมือนขาดน้ำ! ทำให้กระดูกนิ้วโปนชัดขึ้นมาอย่างน่าขนลุก ดูคล้ายกับตั๊กแตนกิ่งไม้

ร่างกายบิดเกร็งอย่างรุนแรงบนพรม กระดูกสันหลังใต้ผิวหนังโก่งโค้งในองศาที่ผิดมนุษย์!

กระดูกสะบักแบะออกด้านนอก แขนทั้งสองข้างถูกยืดออกไปอีกท่อนอย่างดื้อ ๆ จากความยาวไม่ถึงหนึ่งเมตรยืดพรวดจนเกินเมตรครึ่ง! บิดอ้อมไปด้านหลังหมายเลขศูนย์! กรงเล็บข่วนเข้าที่แผ่นหลังของมัน!

"แฮ่ก!! อึ่ก...ก...! อือ..."

ตรงหัวมุมทางเดินห่างออกไปหลายสิบเมตร ทุกคนมองดูภาพนี้ผ่านรอยแยกริมผนัง มองดูร่างบิดเบี้ยวของไอ้ผมทอง

สีหน้าเปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม!

หลิวซูถงกำแขนเสื้อของเสิ่นเยวี่ยแน่น นิ้วมือสั่นระริก เสียงแตกพร่า

"เขา! ไอ้ผมทองเป็นอะไรไปน่ะ ทำไมร่างกายถึงยืดยาวขนาดนั้น?! แขนเขา! แขนเขายาวกว่าคนปกติสองเท่าแล้ว... นั่นมันแขนคนแน่เหรอ?!"

"มันคือคนปลอม!" เสิ่นเยวี่ยยกมือปิดปาก เพิ่งได้สติกลับมา

"มันเหมือนกับเฉินอวี่ มันก็เป็นคนปลอมเหมือนกัน!"

หลิวเฉียวกลืนน้ำลายลงคอ ได้ยินเสียงจากฝั่งนั้นด้วยความสั่นสะท้าน

เสียงของไอ้ผมทองไม่ใช่เสียงมนุษย์อีกต่อไปแล้ว มีหลายหลอดเสียงเปล่งออกมาพร้อมกัน เสียงสูงต่ำซ้อนทับกันระงม!

"คุณพระช่วย! ไอ้ผมทองนั่นก็เป็นคนปลอมด้วยเรอะ!"

"พวกมันตีกันเองแล้ว!"

พริบตานั้นเอง!

รอยแยกตรงช่องท้องของคนปลอมหมายเลขศูนย์อ้าหุบสลับกัน พยายามจะกลืนกินคนปลอมผมทองเข้าไปทั้งตัว

ทว่าแขนขาของคนปลอมผมทองยาวเกินไป ทุกครั้งที่คนปลอมหมายเลขศูนย์พยายามยัดมันเข้าไปในช่องท้อง ก็ยัดไม่ลง มันติดแหง็ก

จากนั้น ไอ้ผมทองก็ใช้นิ้วมือสีดำแข็งโป๊กไม่กี่นิ้วนั้น แทงสวนกลับเข้าไปที่แผ่นหลังของคนปลอมหมายเลขศูนย์!

ฉึก!

ปลายกระดูกนิ้วแทงทะลุจากหลังทะลุออกหน้าอก เจาะรูกลวงสามรูทะลุผ่านก้อนเลือดเนื้อสีดำแดงของคนปลอมหมายเลขศูนย์

เมือกสีดำพุ่งทะลักออกมาจากรู กระเด็นเปรอะลงบนพรมสีเบจส่งเสียงซู่ซ่าจากการกัดกร่อน!

คนปลอมหมายเลขศูนย์แผดเสียงคำรามลั่นจนแก้วหูแทบแตก! หลอดไฟไส้บนเพดานกระพริบถี่รัว ก่อนจะดับลงไปอีกดวง!

มันสะบัดไอ้ผมทองทิ้งอย่างแรง แขนหลายข้างหันกลับมาพร้อมกัน แล้วทุบลงไปที่หัวของคนปลอมผมทอง!

คนปลอมผมทองยกแขนเรียวยาวขึ้นมาขวางไว้ข้างหน้า ปัดป้องสองแขนแรกสุดไว้ได้!

แต่แขนข้างที่สามกวาดฟาดมาจากด้านข้าง อัดเข้าใส่ซี่โครงของมันอย่างจัง เสียงกระดูกแตกดังกร๊อบสะท้อนไปมาในทางเดิน!

ไอ้ผมทองแผดร้องโหยหวน! ยื่นแขนยาวกวัดแกว่งตะกุยไปทั่ว! ข่วนจนสัตว์ประหลาดเลือดเนื้อตัวนั้นเนื้อหลุดกระจุยกระจาย!

ภาพตรงหน้าทำให้ค่าสติลดฮวบจนแทบคลั่ง!

สัตว์ประหลาดสองตัวตะลุมบอนกันนัวเนีย

ไม่ใช่การต่อสู้ระหว่างมนุษย์กับมนุษย์ และไม่ใช่การต่อสู้ระหว่างมนุษย์กับสัตว์ป่าด้วยซ้ำ แต่มันคือสิ่งมีชีวิตผิดปกติสองร่างที่มีรูปร่างต่างกัน กำลังฉีกทึ้งกันและกันด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่สุด!

เสี่ยวอวี้ทรุดนั่งแปะอยู่ท้ายสุด มองดูสัตว์ประหลาดที่กำลังฉีกทึ้งกันตรงกลางทางเดิน มองดูมือประหลาดนับไม่ถ้วนที่ฟาดฟันอย่างบ้าคลั่ง เศษเนื้อและลิ่มเลือดสาดกระจายไปทั่วทุกหนแห่ง!

เธอเอ่ยออกมาด้วยความสั่นสะท้าน "แต่ว่า... พวกมันก็เป็นสัตว์ประหลาดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงตีกันเองล่ะ?"