ตอนที่ 100 สู้ไม่ไหว

หากมองในบางมุม ตระกูลหลินก็ยอมรับตัวตนของจ้าวฉู่หยุนไปโดยปริยายแล้ว เพราะอย่างไรเสียกว่าหลินซียวี่จะตั้งท้องได้ก็ยากเย็นแสนเข็ญ แถมเด็กคนนี้ยังใช้นามสกุลหลินอีกด้วย

แต่ด้วยสถานะทางสังคมของตระกูลหลิน การที่หลินจวินเฉียงจะไม่ยอมรับก็เป็นเรื่องธรรมดา เขามีทั้งสิทธิ์และบารมีมากพอที่จะพูดแบบนั้นออกมา

ต่อให้หลินซียวี่จะอายุมากขึ้น หรือคนรุ่นพ่อจะแก่ชราลงไป รากฐานของตระกูลหลินก็ยังคงหยั่งรากลึก ไม่กลัวว่าจ้าวฉู่หยุนจะสร้างคลื่นลมอะไรได้ อย่างไรเสียพ่อค้าก็เป็นได้แค่พ่อค้าอยู่วันยังค่ำ

ในสายตาคนนอก ต่อให้จ้าวฉู่หยุนต้องแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิง ก็ยังถือว่าเขาได้เปรียบมหาศาลอยู่ดี

แน่นอนว่าตระกูลหลินเองก็ไม่อยากให้มีเสียงครหานินทา เพราะอายุของทั้งคู่ห่างกันมากจริง ๆ เพียงแต่คนหนุ่มสาวคงไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้นัก

สังคมก็เป็นแบบนี้ ถ้าผู้ชายแก่กว่าผู้หญิงสักสิบกว่าปียังพอทำเนา แต่หากผู้หญิงแก่กว่าผู้ชายสิบกว่าปีเมื่อไร คำนินทากระแนะกระแหนก็แทบจะทนฟังไม่ได้เลยทีเดียว

หลินซียวี่ลูบท้องพลางเดินวนรอบห้องนอน ห้องครัว และห้องน้ำ ทุกซอกทุกมุมของที่นี่ล้วนมีเงาร่างของพ่อหนุ่มน้อยคนนั้นอบอวลไปหมด

สุดท้ายสายตาของเธอก็หยุดลงที่โซฟา ครั้งแรกของเขากับเธอก็เกิดขึ้นบนโซฟาตัวนี้นี่เอง

ได้ยินคำพูดของพี่ชาย เธอจึงยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "พี่มีวันหยุดแค่วันสองวันแท้ ๆ ยังไม่ยอมไปอยู่กับพี่สะใภ้อีก พี่สะใภ้ไม่โกรธแย่เหรอคะ"

"เรื่องใหญ่ขนาดเธอท้องทั้งคน พี่ก็ต้องมาดูสิ เธอไม่รู้หรอกว่าคุณปู่ดีใจขนาดไหน พี่สะใภ้เธอก็ดีใจมากด้วย จะมาโกรธเรื่องอะไรกัน"

ยิ่งหลินซียวี่เป็นแบบนี้ หลินจวินเฉียงก็ยิ่งอยากไปเจอหน้าจ้าวฉู่หยุนมากขึ้นไปอีก เขาตั้งใจว่าจะแวะไปลองหยั่งเชิงดูที่โรงเรียนสักรอบ

"แล้วสุขภาพของคุณปู่เป็นยังไงบ้างคะ"

หลินซียวี่ค่อย ๆ ย่อตัวลงข้างกระถางดอกทิวลิปอย่างระมัดระวัง แล้วโน้มตัวเข้าไปสูดดมกลิ่นหอมอย่างทุลักทุเล

เธอตั้งใจจะพากระถางทิวลิปนี้กลับไปด้วย เพราะอีกเดี๋ยวก็จะต้องลางานแบบไม่รับเงินเดือนแล้ว ทิวลิปกระถางนี้เป็นของขวัญเพียงชิ้นเดียวที่จ้าวฉู่หยุนเคยให้เธอ

"ปัง! ปัง! ปัง!"

ทันใดนั้น เสียงทุบประตูดังลั่นก็แว่วเข้ามา ตามด้วยเสียงผู้ชายตวาดกร้าวอย่างเกรี้ยวกราด "หลินซียวี่ เปิดประตูเดี๋ยวนี้! กูรู้ว่ามึงอยู่ข้างใน!"

หลินซียวี่สะดุ้งสุดตัว ปกติบ้านหลังนี้ไม่มีใครมานอกจากเธอ พอได้ยินเสียงจ้าวฉู่หยุนก็เริ่มลนลานขึ้นมาอีกครั้ง แต่พอก้มมองหน้าท้องของตัวเอง จิตใจก็พลันสงบลง

"เกือบสองเดือนแล้วนะ"

หลินซียวี่นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ มุมปากจึงยกยิ้มขึ้นบาง ๆ สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ

"รีบเปิดประตูซะ! นอกจากมึงจะโดดหน้าต่างหนีไป ไม่อย่างนั้นก็อย่าหวังว่าจะรอด!"

จ้าวฉู่หยุนยังคงกระหน่ำทุบประตูอยู่ด้านนอกไม่หยุด หลินจวินเฉียงถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ไอ้เวรที่พ่นคำหยาบคายออกมาไม่หยุดคนนี้ ก็คือไอ้หนุ่มของน้องสาวเขานี่เอง

ทั้งสองสบตากัน หลินซียวี่ยิ้มพลางพยักหน้า "พี่คะ พี่ไปเปิดประตูเถอะ อย่าเพิ่งบอกเขานะว่าฉันท้อง"

"ได้"

หลินจวินเฉียงถูฝ่ามือพลางเอียงคอไปมา มีพี่ชายคนไหนบ้างไม่รักน้องสาว ยิ่งได้ยินจ้าวฉู่หยุนปากเสียแบบนี้ ตอนนี้เขาจึงทั้งอยากเห็นหน้าและอยากจะซัดมันสักหมัดเพื่อระบายอารมณ์

หลินจวินเฉียงถูมือพลางบิดคอ มีพี่ชายคนไหนบ้างไม่หวงน้องสาว ยิ่งไอ้หมอนี่ปากเสียแบบนี้ด้วย ตอนนี้เขาเลยทั้งอยากรู้อยากเห็น ทั้งอยากซ้อมจ้าวฉู่หยุนสักยกเพื่อระบายอารมณ์

บานประตูเปิดออก ชายหนุ่มสองคนสบตากันเข้าอย่างจัง

จ้าวฉู่หยุนยืนอึ้งไปชั่วขณะ ความคิดแรกที่แล่นเข้ามาในหัวคือ เขาโดนพี่ซียวี่สวมเขาเข้าให้แล้ว!

"มึงเป็นใครวะ!?"

จ้าวฉู่หยุนโมโหจนควันแทบออกหู จ้องเขม็งไปยังหลินจวินเฉียงอย่างเอาเรื่อง ที่จริงคำถามนี้แทบไม่ต้องถามด้วยซ้ำ

ดึกดื่นค่ำมืด ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองในห้อง คงไม่ได้กำลังนั่งเล่นหมากฮอสกันหรอกมั้ง!

แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ หลินจวินเฉียงหันไปมองหลินซียวี่ เธอกำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่จ้าวฉู่หยุนกลับชี้หน้าหลินจวินเฉียงแล้วตวาดใส่เธอด้วยความเดือดดาล "มึงทิ้งกูไปก็เพราะมันใช่ไหม!?"

หลินจวินเฉียงเอียงคอเล็กน้อย ที่ผ่านมาแทบไม่มีใครกล้าชี้นิ้วใส่หน้าเขาแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หลินซียวี่ จ้าวฉู่หยุนคงลงไปนอนกองกับพื้นแล้ว แต่เขาก็เข้าใจอารมณ์ของอีกฝ่ายในตอนนี้ดี

ดึกดื่นป่านนี้ ได้เห็นผู้หญิงของตัวเองอยู่ร่วมห้องกับชายอื่น ผู้ชายคนไหนจะยังใจเย็นอยู่ได้ล่ะ

ไม่พุ่งเข้าไปหยิบมีดทำครัวมาฟัน ก็ถือว่าข่มอารมณ์ได้ดีมากแล้ว!

"จ้าวฉู่หยุน นายเข้ามาข้างในก่อนเถอะ อย่าให้ข้างห้องเขาต้องมาหัวเราะเยาะเลย"

หลินซียวี่รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอไม่ได้แคร์สายตาเพื่อนบ้านขนาดนั้น เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรดีมากกว่า

ถ้าบอกความจริงไป ความเข้าใจผิดก็คงคลี่คลาย แต่จ้าวฉู่หยุนต้องซักไซ้ไล่เลียงไม่ยอมหยุดแน่ แล้วเรื่องที่เธอท้องก็จะปิดเอาไว้ไม่อยู่

"หัวเราะเยาะเหรอ"

จ้าวฉู่หยุนพูดพลางถีบเปรี้ยงเข้าใส่ "กล่องดวงใจ" ของหลินจวินเฉียง "กูแม่งเป็นตัวตลกชัดๆ!"

หลินจวินเฉียงไหวตัวทัน แต่สะโพกก็ยังโดนเข้าจังๆ หนึ่งทีจนเซถลา ก่อนจะรีบตั้งหลักทรงตัว

ถ้าเป็นคนอื่นโดนลูกถีบนี้เข้าไป คงได้กลายเป็นขันทีไปแล้ว

"ไอ้เวรนี่ลงมือโหดชะมัด!"

หลินจวินเฉียงจำต้องดึงสมาธิกลับมา เพราะจ้าวฉู่หยุนเตะซ้ำตามมาติดๆ คราวนี้เขาเตรียมพร้อมอยู่แล้ว จึงยกขาเตะสวนเข้าปะทะทันที

จ้าวฉู่หยุนเซถอยหลังไปหลายก้าว ขณะที่หลินจวินเฉียงถอยไปเพียงครึ่งก้าวเท่านั้น

หลินซียวี่ไม่ได้เอ่ยปากห้าม เธอยืนดูอยู่ห่างๆ เพียงลำพังด้วยสีหน้าเรียบเฉย พลางระวังสุดชีวิตไม่ให้ลูกหลงโดนท้องตัวเอง

"สู้ไม่ได้"

แค่ปะทะกันแข้งเดียว จ้าวฉู่หยุนก็รู้ซึ้งทันที ไอ้เวรนี่ต้องกรำศึกในค่ายทหารมาหลายปีแน่ๆ แถมไม่ใช่แค่ทหารราบธรรมดาเสียด้วย

แต่ท่าทีของหลินซียวี่กลับยิ่งจุดไฟโทสะของจ้าวฉู่หยุน เป็นลูกผู้ชายจะแพ้ก็ได้ แต่จะปอดแหกไม่ได้!

ยิ่งเจอเรื่องน่าอัปยศอดสูขนาดนี้ด้วยแล้ว!

เขาพุ่งเข้าไปชกเสยคางหลินจวินเฉียง หลินจวินเฉียงผงะหลบไปด้านหลัง แต่ก็ยังโดนเฉียดเข้าจนได้

หมัดนี้หนักเอาเรื่อง หลินจวินเฉียงลูบคางพลางคิดจะสั่งสอนจ้าวฉู่หยุนให้รู้สำนึก เดิมทีเขาก็ข่มอารมณ์ไว้อยู่แล้ว จึงเหวี่ยงหมัดสวนใส่จ้าวฉู่หยุนทันที

จ้าวฉู่หยุนไม่คิดจะหลบ เขาปล่อยหมัดตรงเข้าใส่หน้าหลินจวินเฉียงทันควัน รู้ดีว่าถ้าสู้กันตามเชิง ตนไม่มีทางเอาชนะได้แน่

มีแต่ต้องยอมเจ็บพันเพื่อแลกให้ศัตรูเจ็บแปดร้อย อาศัยหมัดแลกหมัดบวกกับลูกไม้สกปรก ดูซิว่าจะโค่นอีกฝ่ายลงได้หรือไม่

สองหนุ่มตะลุมบอนแลกหมัดแลกแข้งกัน จ้าวฉู่หยุนโหมบุกบ้าคลั่งด้วยความแค้นและอัปยศสุดขีด ส่วนหลินจวินเฉียงกลับอึดอัดแทบบ้าเพราะต้องคอยยั้งมือไว้

แต่ลูกเล่นของจ้าวฉู่หยุนกลับสกปรกสิ้นดี ถ้าไม่จิ้มตาก็คอยแต่จะเล่นงานตรง "กล่องดวงใจ"

ที่สำคัญคือเหลี่ยมจัด แถมแรงก็ไม่ใช่เล่นๆ

หลินจวินเฉียงจำต้องระวังตัวเต็มที่ ไม่อย่างนั้นถ้าไม่กลายเป็นขันทีก็คงได้ตาบอดแน่

พอเห็นท่าทางเอาเป็นเอาตายของจ้าวฉู่หยุน หัวใจของหลินซียวี่ก็พลันหวานล้ำ เธอรู้ว่าหลินจวินเฉียงไม่ยอมลงมือหนักแน่ และเห็นได้ชัดว่าจ้าวฉู่หยุนกำลังตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

ผ่านไปพักใหญ่ จ้าวฉู่หยุนก็ถูกหลินจวินเฉียงถีบกระเด็นไปกองข้างโซฟา ในใจเขาอัดอั้นคับแค้นถึงขีดสุด ผู้หญิงของตัวเองแท้ๆ กลับโดนผู้ชายตรงหน้านอนด้วย ซ้ำร้ายยังสู้มันไม่ได้อีก

ความรู้สึกนี้ไม่ต่างอะไรกับผัวที่จับชู้ของเมียได้ พุ่งเข้าไปเอาเรื่องแท้ๆ แต่กลับโดนชู้ซ้อมจนน่วมกลับมา

ซ้ำร้ายภรรยากลับเอาแต่ยืนมองดูอย่างเย็นชาอยู่ข้าง ๆ

แต่พอได้ระบายออกมาบ้าง จ้าวฉู่หยุนก็เริ่มใจเย็นลง เขาหันไปมองพี่ซียวี่ที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ มาตลอด

เพิ่งผ่านมาไม่นานแท้ ๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนกลายเป็นคนแปลกหน้าไปเสียแล้ว

หลินซียวี่กลับมาทำท่าทางเย็นชาเหมือนแต่ก่อน ราวกับไม่เคยรู้จักจ้าวฉู่หยุนมาก่อนอย่างไรอย่างนั้น

แท้จริงแล้วในใจเธอกระวนกระวายเหลือเกิน กลัวว่าจ้าวฉู่หยุนจะจับสังเกตอะไรได้ หรือว่าต้องให้ผู้เฒ่าที่ปักกิ่งบีบให้เขาแต่งเข้าบ้านจริง ๆ?

หรือจะใช้ลูก "ผูกมัด" เขาไว้?

เขาคงไม่ยินยอม และคงใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุขแน่ ๆ!

ทั้งสองสบตากันอยู่อย่างนั้น ใบหน้าของจ้าวฉู่หยุนบวมปูด แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งโกรธแค้น เสียดาย เจ็บปวด และจนปัญญา

ผิดหวังระคนเคว้งคว้าง สงสัยปนเปไม่อยากจะเชื่อ

"ทำไม"

ผ่านไปเนิ่นนาน จ้าวฉู่หยุนถึงเค้นคำถามลอดไรฟันออกมา เขาต้องการเพียงคำตอบเดียวเท่านั้น

สีหน้าของหลินซียวี่ดูเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด ปลายคางแหลมดูอิ่มเอิบขึ้น รูปร่างก็มีน้ำมีนวล แลดูมีเสน่ห์ของความเป็นผู้หญิงยิ่งกว่าแต่ก่อน

แต่เขาไม่มีกะจิตกะใจมาชื่นชม การเปลี่ยนแปลงพวกนี้กลับยิ่งกรีดแทงหัวใจเขาอย่างลึกซึ้ง มันเจ็บปวดเหลือเกิน เจ็บปวดมากจริง ๆ

มันเป็นหลักฐานชัดเจนว่าตอนนี้พี่ซียวี่อยู่ดีมีสุข และมีความสุขมากแค่ไหน

แพ้แล้ว

แพ้อย่างราบคาบ

ทว่าจ้าวฉู่หยุนทำใจยอมรับไม่ได้เลย เขาเทใจและทุ่มเทความรู้สึกทั้งหมดให้หลินซียวี่ ไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าเธอจะหักหลังเขาได้ลงคอ

"จ้าวฉู่หยุน ฉันพูดกับนายชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอคะ"

หลินซียวี่ตอบอย่างคลุมเครือ

จ้าวฉู่หยุนตวาดใส่เธอเสียงกร้าว "แล้วกูตกลงด้วยหรือยังวะ!?"

"จ้าวฉู่หยุน นายอย่าทำแบบนี้สิคะ ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับนาย ฉันมีความสุขมากจริง ๆ เพียงแต่ว่า..."

หลินซียวี่แสร้งเหลือบมองหลินจวินเฉียงแวบหนึ่งขณะพูด มุมปากของหลินจวินเฉียงกระตุก หน้าเขาเองก็โดนชกไปสองหมัด สภาพไม่ได้ดูดีไปกว่าจ้าวฉู่หยุนสักเท่าไร

แม้หลินซียวี่จะหายหน้าไปเกือบสองเดือน แต่จ้าวฉู่หยุนไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะมีผู้ชายคนใหม่เร็วขนาดนี้ มันทำให้เขารู้สึกเหมือนถูก "สวมเขา"

ความจริงแล้ว ตอนนี้จะมานั่งติดใจเรื่องพวกนี้ก็ไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไปแล้ว

ต่อให้ตอนนี้หลินซียวี่จะเปลี่ยนใจ มาร้องไห้ฟูมฟาย "ขอให้ยกโทษให้" จ้าวฉู่หยุนก็ไม่มีทางยอมรับเธอได้อีก ไม่ว่าเขาจะชอบผู้หญิงคนนี้มากแค่ไหนก็ตาม

นี่คือหลักการและเส้นตายของเขา