ตอนที่ 99 ห้ามชอบแฟนเก่าของรูมเมตเด็ดขาด

ร้านที่พวกเขามาเป็นบุฟเฟต์ระดับหรู บนเคาน์เตอร์ละลานตาไปด้วยอาหารสารพัดชนิด ทั้งนึ่ง ย่าง ทอด ผัด

เมนูอาหารก็หลากหลาย มีทั้งซีฟู้ด สเต๊กเนื้อ สเต๊กแกะ เนื้อย่าง ขนมหวาน ผลไม้ เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ น้ำอัดลม ไอศกรีม และอื่น ๆ อีกเพียบ

แน่นอนว่าราคาก็ใช่ย่อย ตกหัวละตั้ง 198 หยวน

ดูเหมือนพวกผู้หญิงจะชอบกินบุฟเฟต์เป็นพิเศษ กลุ่มของอันซีเมิ่งก็เช่นกัน พอเดินเข้าร้านมา สี่สาวก็แทบอดใจไม่ไหว ปรี่ตรงไปที่สเตชันอาหารเพื่อเลือกของโปรดกันทันที

ทิ้งให้จ้าวฉู่หยุนนั่งเหงาเฝ้าโต๊ะอยู่คนเดียว คอยดูแลกระเป๋าให้พวกเธอ

อันที่จริงเขาก็ไม่จำเป็นต้องลุกไปตักเลย เพราะของที่สี่สาวหยิบมายังไงก็กินไม่หมดอยู่แล้ว

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด ไม่ทันไร หลิวซินก็ถือจานซี่โครงหมูทอดพูน ๆ เดินกลับมา "จ้าวฉู่หยุน ซี่โครงนี่เคลือบซอสข้างนอกด้วยนะ อร่อยมากเลย นายลองชิมดูสิ"

จ้าวฉู่หยุนนั่งแทะซี่โครงหมูอยู่ข้างโต๊ะอย่างว่าง่าย ส่วนหลิวซินก็เดินลั้ลลาไปตักของต่อ

สำหรับพวกผู้หญิงแล้ว ความสนุกของการกินบุฟเฟต์อยู่ที่ "การตัก" มากกว่า "การกิน" เสียอีก

อันซีเมิ่งถือจานแตงโมข้างหนึ่ง จานมะเขือเทศราชินีอีกข้าง แล้วค่อย ๆ เดินกลับมา ดูท่าทางเธอคงมีชั้นเชิงในการกินบุฟเฟต์พอสมควร

เธอเอ่ยเตือนเสียงเบา "จ้าวฉู่หยุน นายอย่าเพิ่งกินของคาวสิ ต้องกินผลไม้ก่อน แล้วค่อยกินของว่าง ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวก็ตัดกำลัง อิ่มเร็วกันพอดี"

"ค่าหัวแพงขนาดนี้ ถ้าไม่กินเยอะ ๆ ก็ขาดทุนแย่สิ"

พูดพลางหยิบมะเขือเทศราชินีลูกหนึ่งยื่นมาจ่อปากจ้าวฉู่หยุน เขาก็หัวเราะร่าพลางอ้าปากรับ คนที่มากินบุฟเฟต์ส่วนใหญ่ก็คงคิดแบบนี้กันทั้งนั้น

นั่นคือต้องกินให้คุ้มทุน เพียงแต่ "คนซื้อจะฉลาดกว่าคนขายได้ยังไงกัน?"

พอป้อนถึงลูกที่สอง อันซีเมิ่งถึงเพิ่งได้สติ รีบชักมือกลับทันควัน "ฉัน... ฉันไปตักเพิ่มอีกหน่อยดีกว่า"

"ไปเถอะ รีบไปรีบมานะ"

จ้าวฉู่หยุนยิ้มพลางโบกมือให้

อันซีเมิ่ง "เผ่นหนีอย่างไม่เป็นท่า" จนกระทั่งเลี้ยวพ้นมุมถึงค่อยสงบใจลงได้ เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้เผลอทำเรื่องสนิทสนมขนาดนั้นออกไปแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว

ไม่นานนัก อาหารบนโต๊ะก็เริ่มแน่นขนัดขึ้นเรื่อย ๆ สี่สาวเดินวนตักอยู่ตั้งหลายรอบกว่าจะยอมนั่งลงกินเสียที แถมยังทำท่าเหมือนยังไม่อยากจะหยุดแค่นี้ด้วยซ้ำ

อันซีเมิ่งยังแชร์เคล็ดลับการกินบุฟเฟต์ให้รูมเมตทั้งสามคนฟัง ซึ่งสาว ๆ ก็พยักหน้าเห็นพ้องตามไปด้วยอย่างจริงจัง

ในปี 2003 บุฟเฟต์หัวละ 198 หยวนถือว่าแพงเอาเรื่องจริง ๆ แต่สี่สาวกลับไม่มีความคิดเรื่องจะแชร์เงินกันเลยแม้แต่น้อย พวกเธอต่างตั้งใจไว้ว่า ไว้คราวหน้าถ้าเป็นฝ่ายเลี้ยง จะต้องชดเชยคืนให้มากกว่านี้หน่อย

ฉินหลินหรงกับอันซีเมิ่งอาจจะคิดอะไรลึกซึ้งกว่านั้น ส่วนหลี่ฮุ่ยกับหลิวซินยังคงเข้าใจไปเองว่าฐานะทางบ้านของจ้าวฉู่หยุนคงจะดีมากจริง ๆ

"มีของอร่อยตั้งเยอะแยะ อยากจะกินให้เกลี้ยงจริง ๆ เลย ทาร์ตไข่ของฉันยังไม่ได้แตะเลยเนี่ย"

อันซีเมิ่งในตอนนี้ไม่มีเค้าของดาวมหาวิทยาลัยผู้อ่อนหวานไร้เดียงสาหลงเหลืออยู่เลย กลายเป็นยัยตัวกินจุไปแล้วอย่างสิ้นเชิง สองแก้มป่องจนกลมดิก คงเพราะอิ่มจัดจนยัดทาร์ตไข่ไม่ไหวแล้วจริง ๆ เธอถึงได้รู้สึกเสียดายขนาดนั้น

"ถ้าเธอชอบกิน คราวหน้าค่อยพามาใหม่ก็ได้นี่"

จ้าวฉู่หยุนยื่นทิชชูให้สองแผ่น พยักพเยิดให้เธอเช็ดปาก

อันซีเมิ่งรับมาอย่างคุ้นชิน พลางเช็ดปากเบา ๆ "ไม่เอาหรอก ที่นี่แพงเกินไป"

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจ้าวฉู่หยุนไปเอาเงินตั้งมากมายมาจากไหน ห้าคนก็ตั้งหนึ่งพันหยวนเชียวนะ จึงพูดสำทับอีกประโยค "กินทีไรก็รู้สึกเหมือนขาดทุนทุกที"

สามสาวต่างรู้สึกแบบนั้น หลิวซินเองก็กินต่อไม่ไหวแล้ว แต่ยังอยากกินให้คุ้มทุน "จ้าวฉู่หยุน ฉันไปเอาสเต๊กเนื้อมาให้นายอีกชิ้นดีกว่านะ"

จ้าวฉู่หยุนลูบท้องตัวเองบอกเป็นนัยว่าอิ่มแล้วเหมือนกัน แต่ก็ยังพูดขึ้น "เอาพวกกุ้งกับหอยนางรมมาหน่อยแล้วกัน"

หลี่ฮุ่ยขันอาสาทันควัน "ฉันไปต่อแถวตักหอยนางรมเอง"

ฉินหลินหรงจำได้ว่าเมื่อก่อนจ้าวฉู่หยุนเคยบอกไว้ ต่อให้กับข้าวจะเยอะแค่ไหน แต่ถ้าไม่ได้กินข้าวสักคำก็เหมือนยังไม่อิ่ม เธอจึงลุกขึ้นยืนบ้าง "ฉู่หยุน เดี๋ยวฉันไปหยิบซูชิมาให้นะ"

อันซีเมิ่งไม่สนใจใครทั้งนั้น ใช้ช้อนคันเล็กตักไอศกรีมกินทีละคำ พอเปื้อนมุมปากนิดหน่อยก็แลบลิ้นเลียออก

จู่ ๆ รู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองอยู่ เธอจึงหันขวับไปค้อนใส่ทันที

ผู้หญิงสวย มองมุมไหนก็น่ารักไปหมด

จ้าวฉู่หยุนยิ้มให้อย่างเอ็นดู พลางเอื้อมมือไปช่วยเช็ดมุมปากให้ ที่จริงนี่เป็นเพียงความเคยชินที่เขาเผลอทำไปตามสัญชาตญาณเท่านั้น

ส่วนอันซีเมิ่งยืนอึ้งไปทั้งตัว จ้าวฉู่หยุนเองก็เพิ่งรู้สึกตัว แต่หมอนี่กลับทำท่าจะเอานิ้วโป้งเข้าปากตัวเองเสียนี่

"นายจะทำอะไรน่ะ!?"

อันซีเมิ่งได้สติก็ตวาดลั่น นี่มันจูบทางอ้อมชัดๆ แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

"ฮะๆ"

จ้าวฉู่หยุนถึงยอมหยิบทิชชู่มาเช็ดนิ้วโป้ง แล้วพูดกวนประสาทว่า "ฉันก็แค่กลัวเปลืองน่ะ"

"นาย..."

อันซีเมิ่งโมโหจนอกกระเพื่อม เสื้อเชิ้ตตัวเล็กตึงเปรี๊ยะขึ้นมาทันตา แต่เธอก็รู้ดีว่าทำอะไรผู้ชายตรงหน้าไม่ได้เลยสักนิด กลายเป็นว่าโดนเอาเปรียบฟรีๆ ซะงั้น

"นายทำแบบนี้ไม่ได้นะ"

อันซีเมิ่งเหลือบมองรอบข้างตามสัญชาตญาณพลางเอ่ยเสียงเบา

จ้าวฉู่หยุนมองเธอด้วยสายตาเอ็นดูพลางพยักหน้ารับ

อันซีเมิ่งแอบถอนหายใจ จ้าวฉู่หยุนดูไม่จริงจังเอาเสียเลย แต่ที่แปลกคือเธอเองกลับไม่รู้สึกรังเกียจเลยสักนิด

ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่น เธอคงโกรธจนสะบัดหน้าหนีไปนานแล้ว และไม่มีทางยอมคุยด้วยอีกเด็ดขาด

อันซีเมิ่งสะดุ้งตกใจกับความคิดตัวเอง เธอรีบมองซ้ายมองขวา จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังแอบลักลอบคบชู้ โชคดีที่ฉินหลินหรงไม่ได้สังเกตเห็น

ความจริงเธอก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน ทั้งที่ผู้ชายคนนี้เอาทั้งผลไม้ทั้งขนมมาให้ แต่ท่าทีกลับไม่เหมือนพวกผู้ชายคนอื่นที่ตามจีบเธอเลยสักนิด

มักจะให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ใกล้แต่ก็ห่างไกล ทั้งยังคล้ายกับมีความคุ้นเคยเหมือนเคยพบเจอกันมาก่อนอย่างไรอย่างนั้น

"ชอบไม่ได้นะ ห้ามชอบเด็ดขาด หมอนี่มันแค่คนกะล่อนไร้ยางอาย"

อันซีเมิ่งคอยเตือนสติตัวเองในใจไม่หยุด "เขาเป็นแฟนเก่าของรูมเมต ตัวเองจะไปชอบแฟนเก่าของรูมเมตไม่ได้เด็ดขาด"

บุฟเฟต์มื้อนี้กินกันไปชั่วโมงครึ่ง สำหรับเด็กมหาวิทยาลัยแล้ว ถือว่าเป็นมื้อใหญ่สุดหรูหราเลยทีเดียว

ทั้งห้าคนกินกันจนพุงกางถ้วนหน้า จ้าวฉู่หยุนโดนต้อนจนหมดปัญญา ส่วนสี่สาวก็ไม่ได้ห่วงรักษาภาพลักษณ์อะไรกันแล้ว แทบจะแข่งกันด้วยซ้ำว่าใครกินได้เยอะกว่ากัน

พอกลับถึงมหาวิทยาลัยก็เป็นเวลาสองทุ่มแล้ว ดวงดาวบนฟ้าค่อนข้างบางตา พระจันทร์หลบอยู่หลังม่านเมฆ ตึกสูงตระหง่านบดบังแสงไฟนีออนที่ส่องประกายอยู่ไกลลิบ

สี่สาวบอกลาก่อนจะเดินกลับเข้าหอพัก จ้าวฉู่หยุนเอนกายอยู่ในรถตามลำพัง เขาจุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง มองออกไปในราตรีมืดมิดพลางจมดิ่งสู่ห้วงความคิด

ตอนนั้นเอง วิทยุก็กำลังเปิดเพลง "ติงเซียงฮวา" ขึ้นมาอีกครั้ง ยิ่งขับเน้นให้ห้วงความคิดเจือไปด้วยความโศกเศร้าและความคะนึงหา

เหมือนมีอะไรดลใจ จ้าวฉู่หยุนสตาร์ตรถแล้วขับไปยังชุนเหอหยวน เขาเคยไปที่นั่นมาหลายครั้ง ทว่าทุกครั้งกลับมืดสนิทไร้แสงไฟ พี่ซียวี่ราวกับหายสาบสูญไปจากโลกนี้จริงๆ

ครั้งนี้เขาจอดรถริมถนนตามปกติ จุดบุหรี่ขึ้นสูบพลางเหม่อมองไปยังห้องพักของหลินซียวี่

เขานับในใจจากบนลงล่าง "33, 32, 31, 30, 29, 28, 28..."

"28!"

จ้าวฉู่หยุนผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันที เขานับทวนอีกรอบจนแน่ใจว่าไฟที่ชั้น 28 เปิดสว่างอยู่จริงๆ

เขารีบก้าวลงจากรถแล้วพุ่งตรงเข้าหมู่บ้านไปด้วยความเร็วราวกับสปรินต์ร้อยเมตร รปภ. จำได้ว่าเขาคือชายหนุ่มที่มักจะแวะเวียนมาซื้อกับข้าว จึงไม่ได้ขัดขวางแต่อย่างใด

"กูจะคอยดูว่าคราวนี้เธอจะหนีไปไหนพ้น!"

มือของจ้าวฉู่หยุนสั่นระริกยามกดปุ่มลิฟต์ เขารู้สึกตื่นเต้นจนแทบระงับไม่อยู่

หลินซียวี่เปรียบเสมือนดาวตกเจิดจรัสที่พาดผ่านชีวิตของจ้าวฉู่หยุนแล้วเลือนหายไปในชั่วพริบตา เธอทำเหมือนมองความรักครั้งนี้เป็นเพียงเกมที่มีกำหนดเวลาแค่สองเดือนจริงๆ แต่เขากลับปรารถนาจะให้มันเป็นเกมที่เล่นด้วยกันไปตลอดชีวิต

ภายในห้องรับแขกมีคนอยู่สองคน คนหนึ่งคือหลินซียวี่ซึ่งกำลังตั้งครรภ์ได้สองเดือนกว่า บนใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ

อีกคนเป็นชายรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ดูอายุราวสามสิบห้าสามสิบหกปี ตัดผมทรงสกินเฮด ใบหน้าเหลี่ยม มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นทหาร

เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของหลินซียวี่ มีชื่อว่าหลินจวินเฉียง การมาจวิ้นซาครั้งนี้เขามีจุดประสงค์อยู่สามอย่าง อย่างแรกคือมาเยี่ยมครอบครัวของอา

อย่างที่สองคือมาเยี่ยมน้องสาวที่กำลังตั้งท้อง ซึ่งเรื่องนี้เขาก็ยินดีกับเธอมากเช่นกัน

ส่วนอย่างที่สามคืออยากเห็นหน้าจ้าวฉู่หยุนดูสักครั้ง เพื่อดูว่าเด็กหนุ่มแบบไหนกันแน่ ถึงทำให้น้องสาวผู้มีสายตาสูงเสียดฟ้าของเขายอมทุ่มเทคิดเผื่อให้ได้ถึงขนาดนี้

"เธอไม่คิดจะบอกเขาจริงๆ เหรอ"

ถึงหลินซียวี่จะอธิบายไปหลายรอบ แต่หลินจวินเฉียงก็ยังอดเคืองไม่ได้ "เธอไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น มีพี่อยู่ทั้งคน ถ้าวันข้างหน้ามันกล้าไปเจ้าชู้เรี่ยราดที่ไหนอีกล่ะก็ พี่จะสั่งสอนให้มันเข็ดเอง"