ตอนที่ 98 ขับรถทำไมต้องใส่แว่นกันแดด

นี่แหละคือเหตุผลว่าทำไมตามท้องถนนถึงมักจะเห็นภาพเด็กหนุ่มที่ค้นทั้งตัวมีเงินไม่ถึงยี่สิบหยวน แต่กลับมีสาว ๆ ยอมเดินตามต้อย ๆ

รวมถึงพวกนักเลงบางคนที่ไม่เคยขาดแฟนสาว แถมยังเปลี่ยนแฟนใหม่เป็นว่าเล่น

แน่นอนว่าตอนนี้จ้าวฉู่หยุนไม่ใช่นักเลงแล้ว ถึงจะเป็น ก็เป็นนักเลงระดับโคตรรวย

เขายังขับรถแวะไปผิงเหอถังเพื่อซื้อนาฬิกาโอเมก้าราคาหลายหมื่นหยวนมาเรือนหนึ่ง จากนั้นถึงค่อยมุ่งหน้าไปยังเมืองมหาวิทยาลัย

ระหว่างทางยังโดนหลิวซินโทรจิกยิก ๆ จ้าวฉู่หยุนจึงหักพวงมาลัยตรงดิ่งไปยังถนนเซียวเซียงทันที

ถนนเซียวเซียงทอดขนานไปกับแม่น้ำเซียงเจียง ในเดือนมีนาคมที่ความอบอุ่นแห่งฤดูใบไม้ผลิหวนคืน ทางเดินเลียบแม่น้ำเซียงเจียงจึงเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

สี่สาวกำลังยืนหยอกล้อกันอยู่ริมถนน ทุกคนใส่กางเกงยีนส์เหมือนกัน โดยหลิวซินกับหลี่ฮุ่ยจับคู่กับเสื้อสเวตเตอร์มีฮู้ด

ฉินหลินหรงสวมเสื้อโค้ตยาวปานกลางสีแอปริคอต การแต่งตัวของนักศึกษายุคนี้ก็ประมาณนี้กันทั้งนั้น เพราะยังไม่มีระบบช็อปปิ้งออนไลน์ และยิ่งไม่มีคลิปสั้นคอยสอนวิธีมิกซ์แอนด์แมตช์เสื้อผ้า

แต่อันซีเมิ่งกลับใส่เสื้อเชิ้ตขาวทับด้วยเสื้อกั๊กคอวีตัวสั้น ด้านนอกสวมเสื้อคลุมสั้นสไตล์เกาหลี ทั้งยังสะพายเป้ใบเล็ก ผมเปียสองข้างแกว่งไกวไปมา ดูน่ารักบริสุทธิ์แฝงความขี้เล่น

การแต่งตัวสไตล์นี้ ต่อให้ผ่านไปอีกยี่สิบปีก็ไม่มีวันตกยุค

"นอกจากจะกินเก่งแล้ว ยังแต่งตัวเก่งอีกแฮะ"

จ้าวฉู่หยุนเหยียบคันเร่งพุ่งเข้าไปแล้วเหยียบเบรก จอดรถเทียบข้างสาว ๆ ทั้งสี่คนอย่างนุ่มนวล ก่อนจะชะโงกหน้าออกไปแซวด้วยท่าทีกะล่อน "คนสวยทั้งหลายจะไปไหนกันครับ เดี๋ยวพี่ชายไปส่ง"

สี่สาวสะดุ้งโหยง พากันถอยกรูดไปหลายก้าว พออ้าปากเตรียมจะด่าแล้วเห็นว่าเป็นไอ้ตัวแสบอย่างจ้าวฉู่หยุน ก็ยิ่งสาดคำด่ายับกว่าเดิม

"จ้าวฉู่หยุน นายอยากตายหรือไง!"

หลิวซินยกมือลูบอกปลอบขวัญตัวเองสองที จ้าวฉู่หยุนเบะปาก ราบเป็นหน้ากลองขนาดนั้นมีอะไรให้ต้องตบกัน

อันซีเมิ่งชูกำปั้นน้อย ๆ พลางย่นจมูกใส่ ทำท่าดุเหมือนเด็ก ๆ แต่แล้วก็สังเกตเห็นว่ารถคันนี้เหมือนจะเป็นเบนซ์ จึงเอ่ยถามขึ้นมา "จ้าวฉู่หยุน รถคันนี้ของนายเหรอ"

"เอ่อ "

จ้าวฉู่หยุนยังไม่ทันคิดคำตอบ สี่สาวก็พากันกวาดสายตาสำรวจ สีหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความแปลกใจและอยากรู้อยากเห็น อยู่นานทีเดียวกว่าจะหันกลับมามองจ้าวฉู่หยุน

"ของเพื่อนน่ะ รีบขึ้นรถเร็วเข้า"

จ้าวฉู่หยุนเร่ง

หลิวซินดึงประตูด้านหลังเปิดออกอย่างกระตือรือร้น น่าเสียดายที่ช่วงขาสั้นไปหน่อย ตอนปีนขึ้นรถเลยดูทุลักทุเลเอาเรื่อง

ไม่รู้ว่าเบนซ์ G500 นี่ออกแบบมายังไง ถึงมีที่จับแค่ตรงขอบประตูด้านบนจุดเดียว แถมตัวรถยังสูง การจะปีนขึ้นไปเลยไม่ค่อยสะดวกเอาเสียเลย

ฉินหลินหรงลังเลเล็กน้อย ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหลังเช่นกัน

ด้านหลังยังมีหลี่ฮุ่ยตามมาติด ๆ ส่วนอันซีเมิ่งก็ยืนต่อคิวอยู่ ดูท่าสาว ๆ ทั้งสี่คนคงคิดจะเบียดกันนั่งเบาะหลังทั้งหมดแน่ ๆ

"อะไรกันเนี่ย"

จ้าวฉู่หยุนชักสีหน้า "เบาะข้างคนขับมีหนามตำก้นหรือไง ถึงได้แย่งกันไปเบียดอยู่ข้างหลัง อันซีเมิ่ง เธอมานั่งข้างหน้านี่"

ดูเหมือนทุกคนจะมองว่าที่นั่งข้างคนขับเป็นสัญลักษณ์บอกสถานะบางอย่าง ไม่ว่าจะเป็นภรรยา แฟน หรือคนรัก

อันซีเมิ่งลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูขึ้นมานั่งข้างคนขับอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก พอคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จ เธอก็หันไปคุยกับเพื่อนร่วมห้องทันที

จ้าวฉู่หยุนเบะปาก แอบคิดในใจว่ายัยนี่ดันรู้จักคาดเข็มขัดนิรภัยซะได้ ถ้าสลับที่กันนะ ต่อให้ตายเขาก็ไม่มีทางยอมคาดหรอก

"นั่งกันดี ๆ ล่ะ พี่ชายจะพาไปกินลมชมวิว"

ถนนเซียวเซียงทอดยาวเลียบแม่น้ำ ถนนกว้างรถน้อย เหมาะกับการขับรถกินลมเป็นที่สุด จ้าวฉู่หยุนกำลังจะหมุนพวงมาลัย หลิวซินก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างตื่นเต้น "จ้าวฉู่หยุน รถคันนี้แพงมากเลยใช่ไหม"

"ก็ไม่ได้แพงเท่าไหร่หรอก ไม่ถึงสองล้าน"

นี่มันเก๊กอวดรวยชัด ๆ แต่หลิวซินกลับรับมุกได้เป็นอย่างดี เธอเบะปากใส่ "สองล้านยังบอกไม่แพงอีก ที่บ้านนายเปิดเหมืองทองหรือไง"

"ใช่แล้ว รุ่นพี่หลิวซินสนใจมาเป็นเมียน้อยผมไหมล่ะ"

จ้าวฉู่หยุนชอบหลิวซินตรงนี้จริง ๆ เธอคอยตอบสนองความอยากอวดรวยของเขาได้ทุกรูปแบบ

ตอนนั้นเอง ฉินหลินหรงก็ถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา "รถของเธอคนนั้นเหรอ"

"เธอคนนั้น" ที่ว่าย่อมหมายถึงหลินซียวี่ ในความคิดของฉินหลินหรง ผู้หญิงบุคลิกโดดเด่นสะดุดตาที่เจอในคืนคริสต์มาสอีฟคนนั้น น่าจะมีปัญญาซื้อรถแบบนี้ได้

บรรยากาศภายในรถพลันชะงักค้าง เงียบกริบลงถนัดตาจนน่าอึดอัด

สามสาวที่เหลือจับความผิดปกติในน้ำเสียงได้ ต่างพากันหุบปากฉับแล้วหันขวับไปมองจ้าวฉู่หยุนเป็นตาเดียว

พวกเธอยอมไปเบียดบนรถเมล์เสียยังดีกว่าต้องมานั่งรถของผู้หญิงคนอื่น แม้แต่หลิวซินก็ยังหยุดจ้อ

"เธอคนนั้นคือใคร"

อันซีเมิ่งเอี้ยวตัวไปมองจ้าวฉู่หยุน ในใจรู้สึกกร่อยลงไปดื้อๆ เจ้าอันธพาลนี่มีแฟนแล้วเหรอ แล้วเขาไปมีตั้งแต่เมื่อไหร่

"เอิ่ม..."

จ้าวฉู่หยุนพูดอย่างหงุดหงิด "ฉินหลินหรง ฉันว่าเธอนี่โคตรน่าเบื่อเลย ฉันซื้อเองไม่ได้หรือไง"

เห็นได้ชัดว่าทั้งสี่สาวไม่มีใครเชื่อสักคน ฉินหลินหรงกับอันซีเมิ่งที่รู้ฐานะทางบ้านของจ้าวฉู่หยุนดียังพอว่า แต่กระทั่งหลิวซินกับหลี่ฮุ่ยเองก็ยังไม่ปักใจเชื่อ

ที่บ้านต้องรวยเบอร์ไหนถึงจะซื้อรถหรูขนาดนี้ให้ลูกขับมาเรียนมหาวิทยาลัยได้ ทั้งสองคนจึงมองไปทางฉินหลินหรงโดยสัญชาตญาณ

พวกเธอไม่เชื่อหรอกว่าถ้าครอบครัวจ้าวฉู่หยุนมีฐานะขนาดนี้ ฉินหลินหรงจะยอมเลิกกับเขา

ฉินหลินหรงจ้องจ้าวฉู่หยุนเขม็งโดยไม่พูดอะไร เธอแค่อยากรู้คำตอบ และไม่ได้สนใจสายตาของคนรอบข้างเลยสักนิด

"เชี่ย กูพูดความจริงก็ไม่มีใครเชื่อสักคน รถคันนี้ไม่เกี่ยวกับผู้หญิงคนไหนทั้งนั้นแหละ ใครมันจะไม่มีเพื่อนรวยสักคนสองคนวะ"

จ้าวฉู่หยุนพูดพลางควักโทรศัพท์ออกมากดโทรหาหวางไข่เฟิง "พี่หวาง ตอนนี้บนรถผมมีคนปัญญาอ่อนสี่คนหาว่าผมขโมยรถมาว่ะ"

"ฮ่าๆ"

หวางไข่เฟิงเข้าใจเจตนาของประธานจ้าวดี จึงหัวเราะร่วนแล้วตอบกลับ "อีกไม่กี่วันฉันยังมีบีเอ็มดับเบิลยู X5 อีกคันรอนายมาขโมยอยู่นี่ กลัวแต่นายจะขับไม่ไหวเองมากกว่า"

"ไอ้เวรเอ๊ย"

พอได้ยินหวางไข่เฟิงเหน็บแนมเข้าให้ จ้าวฉู่หยุนก็กดตัดสายทิ้งทันที ก่อนจะหันมาแหวเสียงเข้ม "มองอะไรกัน กูหล่อขนาดนี้ จะสบถสักคำไม่ได้หรือไง"

"เฮ้ย~~ พวกเธอสองคนจะทำอะไรน่ะ"

"เชี่ย หัวผู้ชายห้ามตีเว้ย อันซีเมิ่ง ต้นขาฉันเขียวหมดแล้วเนี่ย!"

จ้าวฉู่หยุนกอดหัวหดตัวลีบชิดประตูรถ แต่อันซีเมิ่งยังไม่ยอมรามือ เอื้อมไปหยิกแขนเขาซ้ำ ปากก็โวยวาย "เมื่อกี้ใครปัญญาอ่อนยะ นายลองพูดใหม่อีกทีสิ!"

ยัยทึ่มหลิวซินก็เกาะพนักเบาะช่วยส่งเสียงหนุน "หลินหรง หลี่ฮุ่ย รีบมาช่วยกันเร็ว เมื่อกี้เขาด่าพวกเราด้วย"

"หลิวซิน เธอเป็นแค่อนุภรรยา คิดจะก่อกบฏเหรอ ระวังฉันจะหย่าทิ้งนะเว้ย"

จ้าวฉู่หยุนยังคงปากหมาไม่เลิก หลิวซินได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งระดมทุบหนักกว่าเดิม "ใครอนุยะ ใครอนุ อย่างฉันต้องฮองเฮาต่างหากย่ะ"

"ไอคิวอย่างเธอน่ะ เป็นฮองเฮาได้ไม่เกินสองตอนหรอก ช้าเร็วก็โดนส่งเข้าตำหนักเย็นอยู่ดี"

"โอ๊ย! แขนกูเขียวไปหมดแล้ว อันซีเมิ่ง เธอรีบถ่มน้ำลายมาทาแผลให้หน่อยสิ"

· · · · · · ·

พอเห็นสภาพจ้าวฉู่หยุนหดตัวอยู่ข้างประตู โดนสองสาว "รังแก" หลี่ฮุ่ยกับฉินหลินหรงก็หันมาสบตากัน ทั้งที่ปกติเวลาอยู่ต่อหน้าพวกผู้ชาย จ้าวฉู่หยุนออกจะวางก้ามแท้ๆ

นิสัยอย่างพวกเธอสองคนคงไม่ลงไม้ลงมืออยู่แล้ว แต่จ้าวฉู่หยุนก็ปากหมาจริงๆ นั่นแหละ น่าโดนตีนชะมัด!

ผ่านไปพักใหญ่ อันซีเมิ่งกับหลิวซินก็เหนื่อยจนเหงื่อซึม ทั้งสองคนหอบแฮ่ก แต่จ้าวฉู่หยุนกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขายืดตัวนั่งตรงแล้วหัวเราะ "เฮะๆ ตีจนเหนื่อยแล้วล่ะสิ ด้านหลังมีน้ำเปล่าอยู่นะ"

"นายระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ"

อันซีเมิ่งเงื้อกำปั้นน้อยๆ ขู่ไปทีหนึ่ง แล้วรับขวดน้ำที่หลี่ฮุ่ยส่งมาให้

เธอกำลังบิดฝาเตรียมจะดื่ม จ้าวฉู่หยุนก็เหยียบคันเร่งพรวดจนน้ำกระฉอกกระจาย แถมเขายังรีบห้ามอีก "อย่าเพิ่งลงมือนะเว้ย ฉันขับรถอยู่ คำนึงถึงความปลอดภัยด้วย!"

"นาย..."

อันซีเมิ่งโมโหจนชี้นิ้วใส่หน้าเขาอยู่นานสองนาน กว่าจะเค้นคำด่าออกมาได้ "ไอ้คนสารเลว!"

นี่คงเป็นคำด่าที่เจ็บที่สุดของเธอแล้ว จ้าวฉู่หยุนหลุดขำพรืด "ตกลงฉันเป็นอันธพาลหรือคนสารเลวกันแน่เนี่ย"

"เป็นทั้งสองอย่างนั่นแหละ!"

อันซีเมิ่งยังหน้าบึ้งไม่หาย จ้าวฉู่หยุนไม่ต่อปากต่อคำอีก เขาพยักพเยิดหน้าไปทางคอนโซลกลาง "รีบหยิบทิชชู่มาเช็ดเข้า เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก"

สองคนนี้ดูเหมือนกำลังหยอกเอินจีบกัน แต่ก็ไม่มีหลักฐานชัดเจน ฉินหลินหรงฟังแล้วรู้สึกอึดอัดขัดใจจนต้องหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง

บรรยากาศอบอุ่นจางๆ ในฤดูใบไม้ผลิ แดดทอรำไร หน้าต่างรถเปิดกว้าง สายลมเย็นพัดผ่านเข้ามาแผ่วเบา

เสียงเพลงเปิดคลอเบาๆ ภายในรถ ผสานกับเสียงหัวเราะสดใสของพวกผู้หญิง อันซีเมิ่งเกาะขอบหน้าต่าง ปอยผมสองสามเส้นปลิวสยายล้อสายลม พลิ้วไหวอย่างอิสระ ทุกสิ่งทุกอย่างช่างดูงดงามเหลือเกิน

จู่ๆ ทางคลื่นวิทยุ FM95.50 ก็มีคนขอเพลง "ติงเซียงฮวา"

เธอบอกว่าเธอรักดอกติงเซียงที่สุด

เพราะชื่อของเธอก็คือดอกไม้นี้

ดอกไม้ที่แสนเศร้าสร้อย

คนที่อ่อนไหวเจ้าอารมณ์

ยามเมื่อมวลดอกไม้ร่วงโรยเหี่ยวเฉา

ยามภาพความทรงจำหยุดนิ่งลง

ดอกไม้อันแสนบอบบาง

· · · · · · ·

เพลงนี้จ้าวฉู่หยุนชอบ หลินซียวี่ก็ชอบ แต่อันซีเมิ่งกลับไม่ชอบ

เธอหันมาบอกว่า "จ้าวฉู่หยุน เปลี่ยนคลื่นได้ไหมคะ ฉันไม่ชอบเพลงนี้เลย มันเศร้าเกินไป"

"อืม"

จ้าวฉู่หยุนเอื้อมมือไปหมุนเปลี่ยนคลื่น สภาพแวดล้อมที่เติบโตมาของแต่ละคนต่างกัน ประสบการณ์ชีวิตก็ย่อมไม่เหมือนกัน

อันซีเมิ่งบ้านรวย หน้าตาสะสวย แถมยังเรียนดี ตั้งแต่เด็กจนโตมีแต่ผู้ใหญ่ตามใจ ครูบาอาจารย์รักใคร่เอ็นดู จดหมายรักก็คงได้รับจนมือระวิง

เรียกได้ว่าเติบโตมาอย่างสุขสบายท่ามกลางความหวานชื่น การที่เธอจะไม่ชอบเพลง "ติงเซียงฮวา" จึงเป็นเรื่องธรรมดามาก

"จ้าวฉู่หยุน ทำไมคนที่ขับรถถึงชอบใส่แว่นกันแดดกันนักล่ะ?"

หลิวซินสงสัยจึงถามขึ้นมา

อันซีเมิ่งแย่งตอบ "ฉันรู้ กันแดดไงล่ะ เวลาพ่อฉันขับรถก็ชอบใส่แว่นกันแดดเหมือนกัน"

"แล้วทำไมวันที่ฟ้าครึ้มแดดร่มลมตก ถึงยังมีคนใส่อยู่อีกล่ะ?"

หลิวซินแย้งขึ้นมา

อันซีเมิ่งถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เธอพลันนึกขึ้นได้ว่าตอนฝนตกพ่อของเธอก็ยังใส่อยู่ หรือว่า...

"ขี้เก๊กไง!"

จ้าวฉู่หยุนเฉลยออกมาตรงๆ พอเห็นอันซีเมิ่งถลึงตาใส่ เขาก็รีบเสริมขึ้นว่า "อย่างน้อยที่ผมใส่แว่นกันแดด ก็เพราะอยากขี้เก๊กนี่แหละ"

"ก๊ากๆๆ..."

บรรดาสาวๆ พากันหัวเราะร่วนจนหลุดก๊ากออกมา แม้แต่ฉินหลินหรงก็ยังเก็บทรงไม่อยู่

อันซีเมิ่งทั้งขำทั้งโมโห เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมให้พ่อใส่แว่นกันแดดขับรถอีกเด็ดขาด

ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวลง จ้าวฉู่หยุนเลี้ยวรถขึ้นสะพานหนึ่งเซียงเจียง "กินลมชมวิวเสร็จแล้ว เดี๋ยวพี่ชายจะพาพวกเธอไปกินของอร่อยให้อิ่มหนำสำราญกัน"

อันซีเมิ่งสบโอกาส "เอาคืน" เสียที "พวกเราเป็นรุ่นพี่ นายเป็นรุ่นน้อง มาเรียกใครว่าพี่ชายไม่ทราบยะ?"

หลิวซินรีบผสมโรงทันที "ใช่แล้ว นายเป็นน้องชาย รีบเรียกพวกเราว่าพี่สาวเดี๋ยวนี้เลย"

"น้องชายอย่างโน้น น้องชายอย่างนี้ พอน้องชายโสดขึ้นมาล่ะไม่เห็นมีใครคิดจะดูแลสักคน"

จ้าวฉู่หยุนพ่นกลอนคล้องจองออกมาหน้าตาเฉย ฉินหลินหรงตวัดค้อนใส่เขาทีหนึ่ง ส่วนหลิวซินก็พูดโพล่งขึ้นมาว่า "ดูแลสิ ดูแลให้หมดเลย! ขอแค่น้องชายปากหวานกว่านี้หน่อย พี่สาวทั้งสี่คนจะช่วยดูแลนายเอง"

เรื่องฝีปากมีหรือที่จ้าวฉู่หยุนจะยอมแพ้ เขาร้องเรียกเรียงตัวทันที "เมียหลวง เมียรอง เมียสาม เมียเด็ก"

ไอ้หมอนี่ไม่เว้นแม้กระทั่งฉินหลินหรง ผลคือโดนสี่สาวรุมสวดชุดใหญ่จนแทบไม่มีที่ยืน

ถึงอย่างนั้นบรรยากาศในรถกลับคึกคักมีชีวิตชีวา ไม่มีใครถือสาหาความจริงจัง หลี่ฮุ่ยถึงเพิ่งเข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงชอบไปไหนมาไหนกับจ้าวฉู่หยุนนัก