ตอนที่ 97 ทำทุกอย่างเพื่อความสบายใจ

พอออกจากห้องการเงิน จ้าวฉู่หยุนก็เตรียมจะขับรถออกไป หน้าทางเข้าโชว์รูมยังมีพวกผู้หญิงอีกสองสามคนยืนอยู่ ทั้งสองจึงไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากนัก

กระทั่งสตาร์ตเครื่อง เมิ่งเซิ่งหนานก็รู้สึกว่าควรจะพูดอะไรสักหน่อย จึงเอ่ยเสียงเบา "ขอบคุณนะคะ ขับรถช้าๆ หน่อยน้า เดินทางปลอดภัยค่ะ"

"โอเคครับ"

จ้าวฉู่หยุนทำมือโอเคแล้วขับรถออกไป พวกผู้หญิงกลุ่มนั้นถึงได้กรูกันเข้ามา วันนี้พวกเธอได้เห็นฉาก "ซื้อรถเหมือนซื้อผัก" กับตาตัวเองเข้าแล้วจริงๆ

"หนานหนาน เธอโชคดีจัง เจอเถ้าแก่ใจถึงขนาดนี้"

"เถ้าแก่อะไรกัน หนุ่มหล่อชัดๆ"

"หนานหนาน เธอมีเบอร์มือถือเขาไม่ใช่เหรอ ตามจีบน้องชายคนนี้ให้ติดนะ แล้วเธอจะสบายไปทั้งชาติ"

"หนานหนาน เธอมีหวังจริงๆ นะ เมื่อวานเขาจ้องเธอจนตาค้าง วันนี้ก็ยังเจาะจงมาหาเธอเพื่อซื้อรถอีก มีใจให้เธอแน่นอน"

· · · · · · · ·

"พวกเธอพูดอะไรกันเนี่ย"

เมิ่งเซิ่งหนานพูดจบก็หมุนตัวเดินกลับเข้าโชว์รูม ในใจคิดว่าเมื่อคืนตัวเองยอมให้ทุกอย่างเท่าที่จะให้ได้ไปหมดแล้ว คราวนี้ก็ต้องดูว่าเขาจะถูกใจหรือเปล่า

พอหลิวซินวางสายก็เริ่มปรึกษากับหลี่ฮุ่ย จ้าวฉู่หยุนบอกว่า "ห้ามขาดแม้แต่คนเดียว" แต่ในห้องพักตอนนี้เหลือแค่พวกเธอสองคน

ฉินหลินหรงไปเดตกับแฟน ส่วนอันซีเมิ่งก็กลับบ้าน แถมปกติแล้วต้องกินข้าวเย็นให้เรียบร้อยก่อนถึงจะยอมกลับมามหาวิทยาลัย

"คนที่จ้าวฉู่หยุนอยากชวนจริงๆ คงเป็นซีเมิ่งกับหลินหรงมากกว่ามั้ง พวกเราสองคนก็แค่ของแถม"

หลี่ฮุ่ยบ่นอุบอย่างนึกน้อยใจ

"ช่างเถอะน่า อย่างน้อยเขาก็โทรหาฉันนี่"

หลิวซินไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด "เธอไม่คิดเหรอว่าจ้าวฉู่หยุนน่ะฮาดี อยู่กับเขาทีไรมีเรื่องสนุกๆ ให้ดูตลอด"

"สนุกบ้าอะไรกันยะ"

หลี่ฮุ่ยกลอกตาใส่ "ถ้าไม่กำลังมีเรื่องชกต่อย ก็กำลังเดินทางไปมีเรื่อง ฉันชักจะกลัวๆ แล้วเนี่ย"

"ฮ่าๆ คราวนี้ไม่เหมือนกันน่า คราวนี้ไปกินมื้อใหญ่"

หลิวซินยังช่วยแก้ต่างให้จ้าวฉู่หยุน ก่อนจะเอ่ยอย่างสงสัย "เขายังบอกว่าจะขับรถมารับพวกเราด้วยนะ ไปเอารถมาจากไหนกันเนี่ย"

หลี่ฮุ่ยก็แปลกใจเหมือนกัน แต่ยังเร่งเร้า "จะไปสนทำไมล่ะ เธอรีบโทรหาพวกนั้นเร็วเข้าเถอะ ถ้ามีใครไปไม่ได้ ก็บอกจ้าวฉู่หยุนให้ยกเลิกนัดมื้อเย็นไปเลย"

"พวกนั้นไม่กล้าเบี้ยวหรอก!"

หลิวซินว่าอย่างจริงจังพลางเลื่อนหาเบอร์ในโทรศัพท์ "ใครไม่ไป ฉันตัดเพื่อนแน่ ชาตินี้ไม่ต้องมาเผาผีกันอีกเลย"

ฉินหลินหรงกับหลี่เจ๋อโย่วถือชานมคนละแก้ว เดินทอดน่องไปตามถนนเสื่อมทราม นี่เป็นกิจวัตรธรรมดาๆ ในการออกเดตของเหล่านักศึกษา

"หลินหรง คืนนี้ไปดูหนังด้วยกันไหม"

หลี่เจ๋อโย่วถามด้วยสายตาคาดหวัง พักนี้ทุกครั้งที่ออกมาเดต เขามักจะหาทางขยับความสัมพันธ์ให้คืบหน้าขึ้นไปอีกขั้นเสมอ

นัยแฝงของคำว่า "คืนนี้ไปดูหนังด้วยกัน" มีหรือที่ฉินหลินหรงจะไม่รู้ เธอปฏิเสธทันควัน "พรุ่งนี้มีเรียนค่ะ ตอนเย็นฉันอยากรีบกลับไปพักผ่อนมากกว่า"

ฉินหลินหรงหาข้ออ้างบ่ายเบี่ยงได้ทุกครั้ง ทั้งไม่สบาย ทั้งอารมณ์ไม่ดี หลี่เจ๋อโย่วเริ่มหงุดหงิดขึ้นมา "หลินหรง เราสองคนคบกันมานานขนาดนี้แล้วนะ อีกอย่างพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายก็รู้จักกัน..."

คำพูดเหล่านั้นล้วนมีเหตุผลจนฉินหลินหรงเถียงไม่ออก ได้แต่ก้มหน้าเดินต่อไปเงียบๆ ตอนนี้เธอนึกเสียใจจริงๆ ที่ตกลงคบกับเขา เพราะหลี่เจ๋อโย่วสร้างความกดดันให้เธอมากเหลือเกิน

ทุกครั้งที่วกเข้าเรื่องนี้ก็มักจะจบลงด้วยความอึดอัด ไม่หลงเหลือความสุขของการมีความรักอยู่เลยสักนิด

จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ฉินหลินหรงแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะรีบกดรับสายแทบไม่ทัน

หลี่เจ๋อโย่วขยับเข้ามาใกล้ พอได้ยินว่าเป็นเสียงของหลิวซิน ถึงยอมถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว

กิริยาเล็กๆ น้อยๆ นั้นอยู่ในสายตาของฉินหลินหรงทั้งหมด แต่เธอก็ตอบตกลงหลิวซินไปโดยไม่ลังเล

ตอนนี้เธอยอมไปกินข้าวกับพวกจ้าวฉู่หยุน เสียยังดีกว่าต้องมาทนอยู่กับแฟน มันน่าอึดอัดเกินไปแล้ว พอความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว ฉินหลินหรงเองก็ยังตกใจ

"ตอนเย็นฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอไม่ได้แล้วนะ ฉันต้องไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมห้อง หลิวซินเพิ่งโทรมาเมื่อกี้นี้เอง"

ฉินหลินหรงแกว่งโทรศัพท์มือถือไปมา ในที่สุดเธอก็หาข้ออ้างปฏิเสธที่ฟังดูเข้าท่าได้เสียที

"ฉันไปด้วยสิ เดี๋ยวฉันเลี้ยงพวกเธอเอง"

หลี่เจ๋อโย่วเอ่ยอย่างใจป้ำ

นักศึกษาชายเลี้ยงข้าวเพื่อนร่วมห้องของแฟนเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก โดยเฉพาะช่วงที่กำลังตามจีบ แต่ครั้งนี้จ้าวฉู่หยุนเป็นเจ้ามือ ฉินหลินหรงจะยอมให้หลี่เจ๋อโย่วตามไปด้วยได้อย่างไร

"พวกเราสาวๆ ในห้องสี่คนจะไปกินข้าวกัน เธอจะไปทำไม อีกอย่างคนอื่นเขาก็ยังไม่มีแฟนกันทั้งนั้น"

ฉินหลินหรงรู้สึกร้อนตัวขึ้นมา จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนอกใจ จึงรีบเอ่ยสำทับไปอีกประโยค "เอาไว้คราวหน้าเธอค่อยเลี้ยงแล้วกันนะ"

"เฮ้อ~"

หลี่เจ๋อโย่วมองฉินหลินหรงพลางถอนหายใจ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างช่วยไม่ได้

เพราะเพิ่งโกหกแฟน แถมยังกำลังจะไปกินข้าวกับ "แฟนเก่า" ฉินหลินหรงจึงรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย เธอจึงเป็นฝ่ายเข้าไปควงแขนหลี่เจ๋อโย่ว "ไปส่งฉันที่หอพักเถอะ"

ผู้หญิงอย่างฉินหลินหรง ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องขอให้ตัวเอง "สบายใจ" ไว้ก่อน หากไม่ทำเช่นนี้ เธอคงรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่ "ผู้หญิงที่ดี"

ตอนที่อันซีเมิ่งรับสายจากหลิวซิน เธอกำลังใส่ชุดนอนนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟา มือหยิบองุ่นกินไปพลางดูรายการวาไรตี้ไปพลาง พลอยหัวเราะคิกคักไม่หยุด

ข้างโซฟามีถุงขนมขบเคี้ยวใบโตวางอยู่ เป็นของที่พ่อซื้อไว้ให้เธอหอบกลับไปกินที่มหาวิทยาลัยเหมือนเช่นทุกวันหยุดสุดสัปดาห์

อันฉงหมิงรู้ว่าลูกสาวชอบกินขนม จึงมักตั้งใจแวะซื้อจากร้านนำเข้า หรือไม่ก็ฝากเพื่อนร่วมงานหิ้วของฝากขึ้นชื่อจากที่ต่างๆ ติดไม้ติดมือกลับมาให้เสมอ

"พ่อคะ แม่คะ หนูต้องกลับมหา'ลัยแล้วนะ ที่มหา'ลัยมีธุระค่ะ"

อันซีเมิ่งวางสายแล้วตะโกนบอก พลางเดินเข้าห้องนอนไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

อันฉงหมิงที่ยังสวมผ้ากันเปื้อนรีบวิ่งพรวดออกมาจากครัว "กินข้าวก่อนสิลูก เดี๋ยวพ่อขับรถไปส่ง เย็นนี้พ่อจะทำกุ้งอบน้ำมันให้กินนะ"

"ไม่ทันแล้วค่ะพ่อ ที่มหา'ลัยมีธุระจริงๆ"

เสียงใสแจ๋วของอันซีเมิ่งดังแว่วมาจากในห้อง แต่อันฉงหมิงยังไม่ยอมแพ้ "ที่มหา'ลัยจะมีเรื่องสำคัญอะไรนักหนา กินมื้อเย็นให้เร็วหน่อยก็แล้วกันนะ"

ครู่ต่อมา อันซีเมิ่งก็ปล่อยผมสลวยเดินออกมาจากห้อง "พ่อคะ รูมเมตเพิ่งโทรมาตาม เอาเป็นว่าพ่อเลี้ยงกุ้งไว้ก่อนนะ สัปดาห์หน้าหนูกลับมากินแน่ๆ"

ตอนนั้นเอง หญิงวัยสี่สิบกว่าปีก็เดินออกมาจากครัว เธอเช็ดมือที่เปียกน้ำ พลางช่วยถักเปียให้อันซีเมิ่งแล้วเอ่ยขึ้น "งั้นก็นั่งแท็กซี่ไปนะลูก ถึงมหา'ลัยแล้วโทรบอกแม่ด้วยล่ะ"

"รู้แล้วค่ะแม่ หนูไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ"

อันซีเมิ่งพูดไปก็ยังไม่ลืมที่จะแอบหยิบองุ่นเข้าปากอีกหนึ่งลูก หลี่ตันผิงกลอกตา ปัดปอยผมข้างมุมปากของลูกสาวออก คิดในใจว่าเสียทีที่มีตำแหน่งดาวมหาวิทยาลัยผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง ที่แท้ก็เป็นแค่ยัยเด็กตะกละคนหนึ่งชัดๆ

"เรียบร้อย"

หลิวซินคิดว่าคงต้องเปลืองน้ำลายอีกพักใหญ่ ไม่นึกเลยว่าทั้งสองคนจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้

"ฉินหลินหรงไปเดตอยู่ไม่ใช่เหรอ แล้วเธอก็ตอบตกลงทันทีเลยเนี่ยนะ"

หลี่ฮุ่ยรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง หลิวซินโทรไปแค่สองสาย ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ

"อื้อ พอฉันชวน เธอก็ตอบตกลงทันทีเลย"

หลิวซินเองก็เพิ่งเอะใจขึ้นมา "หลี่ฮุ่ย เธอว่าหลินหรงจะนึกเสียดายทีหลังหรือเปล่า"

"ไม่รู้สิ"

หลี่ฮุ่ยเป็นคนเก็บปากเก็บคำ ไม่อยากซุบซิบนินทาเรื่องพวกนี้กับคนปากสว่างอย่างหลิวซิน เผลอ ๆ อาจจะโดนหลิวซินเอาไปขายต่อก็ได้

"ฮึ"

หลิวซินปรายตามองหลี่ฮุ่ย "ตอนเจอจ้าวฉู่หยุนครั้งแรก ฉันก็รู้สึกว่าเขาน่าสนใจกว่าหลี่เจ๋อโย่วตั้งเยอะ ดูสิ พอรับสายพวกเธอก็ตอบตกลงกันหมดเลย"

"หลี่เจ๋อโย่วก็ไม่ได้ทำอะไรให้เธอนี่"

หลี่ฮุ่ยลุกไปปิดประตูแล้วเตือนสติ "เธออย่าพูดจาเพ้อเจ้อน่า หลินหรงมาได้ยินเข้าจะไม่ดี"

ความจริงเธอก็ชอบไปเที่ยวเล่นกับจ้าวฉู่หยุนมากกว่า ทุกครั้งที่หลี่เจ๋อโย่วเลี้ยงข้าวพวกเธอ เขาจะกระตือรือร้นและดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี ทั้งยังสุภาพเรียบร้อย ไม่เคยหลุดคำหยาบเลยสักคำ

แต่หลี่ฮุ่ยกลับรู้สึกว่ามันน่าเบื่อมาก บางครั้งผู้หญิงสี่คนนั่งกินข้าวกับผู้ชายคนเดียว เธอยังรู้สึกอึดอัดอยู่บ้างเลย

แล้วอย่างจ้าวฉู่หยุนล่ะ

เขาไม่เพียงมี "คำติดปาก" สารพัด แต่ยังชอบพูดจาหยอกเย้าเอาเปรียบเล็กๆ น้อยๆ อีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น เวลาอยู่กับเขา ดูเหมือนจะมีเรื่องราวไม่คาดคิดเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา

ความจริงแล้วเด็กสาวส่วนใหญ่มักเติบโตมาใต้การอบรมสั่งสอนที่เข้มงวด จึงมักเป็นเด็กดีเรียบร้อย ยิ่งต้องผ่านศึกการสอบเกาเข่า เช้าหกโมงเย็นสี่ทุ่ม วงจรชีวิตมีแต่ระเบียบแบบแผนเป๊ะๆ

แต่ลึกๆ แล้วพวกเธอก็มีความคิดอยากขบถอยู่เหมือนกัน จึงชอบความรู้สึกที่ไม่อาจควบคุมคนอย่างเขาได้แบบนั้น

พอมันควบคุมไม่ได้ การกระทำของเขาจึงมักนำพาความแปลกใหม่และน่าตื่นเต้นเร้าใจมาให้พวกเธออยู่เสมอ

ความรู้สึกแบบนี้มีเสน่ห์ดึงดูดผู้หญิงกลุ่มนี้เป็นพิเศษ มันมอบรสชาติของการผจญภัยให้แก่พวกเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่ขาดหายไปตลอดชีวิตที่ผ่านมา