ตอนที่ 52 ความคิดถึงยามดึก กับการรอคอยที่ไร้เสียงตอบรับอันลึกซึ้ง

เกม Happy Farm ของบริษัทเฮยไป๋หูอวี๋ใกล้จะเปิดทดสอบช่วงเบต้าเต็มที และหลังจากนั้นก็จะเป็นการเปิดตัวสู่ตลาดอย่างเป็นทางการ

พอกลับมาถึงบริษัท จ้าวฉู่หยุนก็เรียกจูเหม่ยถิง โจวปิน หวางไข่เฟิง และซุนย่าเฟยมาล้อมวงประชุมกันทันที

เพราะถึงอย่างไร หลายหัวก็ย่อมดีกว่าหัวเดียว

จ้าวฉู่หยุนรู้ดีว่าชาติก่อนตนเป็นแค่นักสร้างธุรกิจระดับล่างที่ล้มเหลว ต่อให้ได้เกิดใหม่ ความสามารถดั้งเดิมมีแค่ไหนก็ยังมีอยู่แค่นั้น

เพียงแต่เขารู้ล่วงหน้ามากกว่าคนอื่น และมองออกว่าทิศทางกระแสหลักจะพัฒนาไปทางไหน

ส่วนงานในรายละเอียดที่เหลือยังต้องค่อยๆ ลุยไปทีละก้าว ตอนนี้ทั้งสี่คนกำลังปรึกษากันในห้องทำงานว่าจะดันแผนโปรโมตเกมให้ออกมาเป็นรูปธรรมอย่างไร

โจวปินได้ติดต่อพวกเว็บมาสเตอร์ของเว็บขนาดกลาง ขนาดเล็ก และเว็บส่วนตัวไว้หลายแห่งแล้ว ส่วนเว็บบอร์ดที่มีทราฟฟิกสูงกับพวกกองทัพหน้าม้า เขาก็ประสานงานไว้เรียบร้อยแล้วเช่นกัน

ปัญหาในตอนนี้ก็คือ จะคิดราคาคลิกละเท่าไหร่ และกระทู้ปักหมุดในเว็บบอร์ดจะตกวันละกี่หยวน

"พวกนายลองเสนอมาสิว่าควรให้ราคาคลิกละเท่าไหร่ แล้ววันหนึ่งน่าจะมีคนกดเข้ามาดูหน้าเว็บเกมของเราสักกี่คน?"

ในใจของจ้าวฉู่หยุนเองก็ตุ้มๆ ต่อมๆ อยู่เหมือนกัน ถ้าให้ราคาสูงไปก็เข้าเนื้อ แถมเงินทุนคงเผาผลาญไปได้ไม่นาน

แต่ถ้ากดราคาต่ำไป คนพวกนั้นก็คงไม่มีกะจิตกะใจจะช่วยดัน ผลตอบรับก็จะไม่ดี จึงต้องหาราคากลางๆ ที่ทั้งสองฝ่ายพอรับไหว

หวางไข่เฟิงในฐานะผู้ถือหุ้นเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน "คลิกละ 2 เฟิน ยอดคลิก 1 ล้านครั้งก็ตก 2 หมื่นหยวน"

ในเวลานี้ยังไม่มีใครรู้เลยว่าเว็บไซต์พวกนั้นจะมีทราฟฟิกวันละเท่าไหร่ และจะมีคนกดเข้ามาที่ Happy Farm สักกี่คน

ซุนย่าเฟยส่ายหน้า "ราคานี้ออกจะต่ำไปหน่อยนะครับ"

หวางไข่เฟิงแย้งขึ้นมา "ไม่ต่ำหรอก ตอนนี้เว็บพวกนั้นนอกจากโฆษณาประปรายไม่กี่ตัว ก็แทบไม่มีรายได้ทางอื่นเลย"

"ปกติพวกนั้นคิดเงินเหมาตามระยะเวลา ถ้าลองคำนวณดูแล้ว ข้อเสนอของเราให้เงินเยอะกว่าด้วยซ้ำ"

"แถมขอแค่คลิกเข้ามาก็ได้เงินทันที ไม่ต้องสมัครสมาชิกหรือลองเล่นเกมด้วย ที่สำคัญคือคนเดิมกดสิบครั้งก็นับเป็นสิบครั้ง ได้เงินไปสิบเท่าเลยนะ"

อันที่จริงหวางไข่เฟิงเองก็ห่วงว่าเงินทุนของจ้าวฉู่หยุนจะไม่พอ เพราะการโปรโมตเกมคือส่วนที่ผลาญเงินมากที่สุด

ตอนนี้พวกเขายังแก้ระบบคัดกรองไอพีแอดเดรสไม่เสร็จ แต่เกมก็ต้องรีบปล่อยออกสู่ตลาด ถ้ามีใครจงใจคลิกรัวๆ เพื่อปั๊มยอด เฮยไป๋หูอวี๋ก็ยังไม่มีวิธีรับมือ

"ถ้าใครจะว่างจัดขนาดนั้นก็ปล่อยให้เขากดไปเถอะ ตอนนี้เวลาสำคัญที่สุด"

จ้าวฉู่หยุนรู้ดีว่าเจ้าของเว็บที่จ้องจะ 'ปั๊มเงินฟรี' แบบนี้น่ะมีแน่ แต่การจะคลิกเข้ามาแล้วรอโหลดหน้าเว็บใหม่ ด้วยความเร็วเน็ตที่เต่าคลานแบบนี้ วันๆ หนึ่งคงปั๊มไปได้ไม่กี่หยวนหรอก

เว้นแต่จะใช้โปรแกรมประเภท 'ออโต้คลิก' แต่ยุคนี้แม้แต่ไป่ตู้ยังไม่เปิดระบบประมูลคีย์เวิร์ดเลยด้วยซ้ำ โปรแกรมแบบนั้นจึงแทบไม่มีทางมีอยู่

แต่ถ้าเป็นยุคหลังแล้วมีบริษัทไหนกล้าใช้วิธีนี้ล่ะก็ คงโดนบรรดาเว็บมาสเตอร์รุมถอนขนหน้าแข้งจนล้มละลายไปแล้ว

จ้าวฉู่หยุนยังคงคุยปรึกษากับหวางไข่เฟิงและซุนย่าเฟยต่อไป ส่วนโจวปินกับจูเหม่ยถิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้แต่นั่งเงียบกริบ ไม่กล้าเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว

เดิมทีโจวปินเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาด แม้จะเป็นแม่ทัพไร้พล แต่ก็มีตำแหน่งเป็นผู้จัดการ ย่อมมีสิทธิ์ออกความเห็น เพียงแต่ฝีมือยังไม่ถึงขั้น

ส่วนจูเหม่ยถิงทำงานธุรการ ไม่ประสีประสาเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว จึงต้องระมัดระวังคำพูดเป็นพิเศษ

แต่ทั้งสองคนต่างก็หวังให้ "Happy Farm" โด่งดังเปรี้ยงปร้าง จูเหม่ยถิงคิดในใจว่าตัวเองอุตส่าห์หางานได้ยากเย็น รายได้ก็ดีแถมงานยังสบาย

ที่สำคัญคือในบริษัทไม่มีการแก่งแย่งชิงดี เจ้านายก็ยังหนุ่มแน่น หน้าตาดี แถมยังสุภาพกับเธอมาก

หากก้าวแรกของบริษัทไปได้ไม่สวย ไม่แน่ว่าเธออาจจะต้องระเห็จไปหางานใหม่อีกรอบ

หลังปรึกษาหารือกันอยู่นาน จ้าวฉู่หยุนก็เคาะราคาไว้ที่คลิกละ 5 เฟิน หรือคิดเป็น 50,000 หยวนต่อหนึ่งล้านคลิก

เพียงแต่เขาสั่งให้โจวปินเซ็นสัญญารอบละสามวันเท่านั้น เพื่อจะได้ปรับเปลี่ยนราคาได้ตลอดเวลา

พอกำหนดเรื่องราคาเรียบร้อย จ้าวฉู่หยุนก็สั่งให้หวางไข่เฟิงเริ่มพัฒนาเว็บไซต์ "ห่าวโหยวซี่" ขึ้นมาทันที นี่คือการวางหมากเชิงยุทธศาสตร์เพื่อเอาไว้แข่งขันกับแพลตฟอร์มเผยแพร่เกมอย่าง 17173

ในอนาคตเฮยไป๋หูอวี๋จะมีเกมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ การมีแพลตฟอร์มเผยแพร่เกมเป็นของตัวเอง นอกจากจะช่วยประหยัดงบประชาสัมพันธ์และโปรโมตแล้ว ยังมีประโยชน์ด้านอื่นๆ อีกมหาศาล

"Happy Farm เป็นแค่เกมเล็กๆ เกมหนึ่งของเฮยไป๋หูอวี๋ บริษัทของเราเพิ่งเริ่มต้นออกเดินทาง เรือยังกางใบไม่สุดด้วยซ้ำ พวกนายไม่ต้องเครียดกันเกินไป ค่อยๆ ทำงานในมือตัวเองไปตามขั้นตอนก็พอ"

เมื่อเห็นทุกคนดูกดดันกันขนาดนั้น จ้าวฉู่หยุนจึงยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "Happy Farm ก็แค่หมากตัวแรกที่วางลงบนกระดานโกะ กระดานนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น แม้แต่เฮยไป๋หูอวี๋เองก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งเหมือนกัน"

พวกหวางไข่เฟิงชะงักไป ที่บอกว่า Happy Farm เป็นหมากตัวแรกพวกเขายังพอเข้าใจได้ แต่เฮยไป๋หูอวี๋ก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งเนี่ยนะ หรือว่าบริษัทคิดจะขยายไปทำธุรกิจอื่นด้วยงั้นเหรอ

ที่จริงจ้าวฉู่หยุนก็รู้สึกประหม่าอยู่บ้าง เพียงแต่ในฐานะผู้นำ เขาจำเป็นต้องสร้างความมั่นใจให้ลูกน้องในเวลาแบบนี้ อีกทั้งสิ่งที่พูดไปก็เป็นความจริง อุตส่าห์ได้เกิดใหม่ทั้งที จะให้ทำแค่เกมอย่างเดียวได้ยังไง

แต่ตอนนี้พวกหวางไข่เฟิงไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้น ไม่สำคัญหรอกว่าประธานจ้าวจะวางแผนไว้จริงหรือแค่โม้ สิ่งที่พวกเขาสนใจมีเพียงแค่ Happy Farm จะรุ่งหรือร่วงเท่านั้น

หาก Happy Farm พังขึ้นมา บริษัทอาจถึงขั้นต้องปิดตัวลง พ่ายแพ้ยับเยินหมดทั้งกระดาน ถึงตอนนั้นใครจะไปสนว่าแกเป็นหมากตัวที่เท่าไหร่

หลังวุ่นวายมาทั้งวัน จ้าวฉู่หยุนตั้งใจว่าคืนนี้จะไป "ก่อกวน" หลินซียวี่อีกสักหน่อย แต่พอถึงเวลาเลิกงาน พี่ซียวี่กลับส่งข้อความมารายงานก่อน "คืนนี้ฉันจะกลับไปนอนบ้านพ่อแม่นะคะ"

ต่างคนต่างใจตรงกัน เมื่อหลินซียวี่เป็นฝ่ายบอกตารางชีวิตของตัวเองให้รู้ก่อน จ้าวฉู่หยุนก็ยิ้มแล้วพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

คนบ้า : ฝากสวัสดีคุณลุงคุณป้าด้วยนะ

หลินซียวี่เห็นข้อความแล้วก็ยิ้มพลางยู่ปาก ก่อนจะขับรถบีเอ็มดับเบิลยู X5 เลี้ยวเข้าสู่หมู่บ้านจัดสรรที่มีระบบรักษาความปลอดภัยเข้มงวดแห่งหนึ่ง

บนโต๊ะอาหาร หญิงวัยห้าสิบกว่าปีคีบเนื้อเปื่อยชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของหลินซียวี่ "ลูก กินเยอะๆ หน่อยนะ รู้ว่าวันนี้ลูกจะกลับมา แม่เลยให้อาไช่ตุ๋นไว้ให้เป็นพิเศษเลย"

ผู้หญิงคนนี้คือไช่โส่วซิ่ว แม่ของหลินซียวี่ คิ้วและดวงตาถอดแบบมาจากลูกสาวไม่มีผิดเพี้ยน ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายผู้ดีมีชาติตระกูลออกมาจางๆ

ป้าไช่กับไช่โส่วซิ่วเป็นคนบ้านเดียวกัน เธอทำงานเป็นแม่บ้านให้ครอบครัวนี้มานานหลายปี เรียกว่าเห็นหลินซียวี่เติบโตมาตั้งแต่เด็ก จะบอกว่าเป็นคนในครอบครัวคนหนึ่งก็ไม่ผิด

"ขอบคุณค่ะแม่ ขอบคุณค่ะป้าไช่"

หลินซียวี่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาอย่างดีตั้งแต่เด็ก เธอชิมไปคำหนึ่งแล้วจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น "ป้าไช่คะ ป้าช่วยสอนหนูทำเมนูนี้หน่อยสิคะ"

"หืม"

ทั้งสามคนบนโต๊ะอาหารเงยหน้าขึ้นมองหลินซียวี่พร้อมกัน หนึ่งในนั้นคือชายหน้าเหลี่ยมชื่อหลินจ้าวเฟิง ขนาดแต่งงานแล้วหลินซียวี่ยังไม่เคยคิดจะเข้าครัวเลย ทุกคนจึงอดแปลกใจไม่ได้

"หนูอยากลองทำกินเองที่บ้านตอนเลิกงานน่ะค่ะ"

หลินซียวี่พยายามกลบเกลื่อนความลนลานในใจ แถแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ

ป้าไช่ผู้รู้ใจรีบช่วยรับมุกทันที "ได้สิ ถ้าคุณหนูอยากเรียน ป้าจะสอนให้เอง"

ผู้เป็นแม่ถือชามพลางกวาดสายตามองลูกสาวอย่างละเอียด หลินซียวี่มีสีหน้าเปล่งปลั่ง ดูมีน้ำมีนวลขึ้นมาก รอยยิ้มก็ดูจริงใจเป็นธรรมชาติ ไม่ได้ฝืนยิ้มเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว

ในฐานะคนที่ผ่านโลกมาก่อน แม่ของหลินซียวี่เริ่มเอะใจ แต่กลัวว่าจะคิดไปเอง จึงแอบใช้เท้าสะกิดสามีใต้โต๊ะอาหาร แล้วก็พบว่าเขากำลังลอบสังเกตลูกสาวอยู่เหมือนกัน

คนเป็นแม่ส่งสายตาให้ แต่หลินจ้าวเฟิงส่ายหน้าเบาๆ ส่งสัญญาณบอกให้ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งกระโตกกระตาก

หลังจากหลินซียวี่หย่า พวกเขาก็เคยแนะนำ "คนหนุ่มอนาคตไกล" ให้ตั้งหลายคน แต่เธอกลับไม่มีกะจิตกะใจแม้แต่จะไปเจอหน้า เอาแต่ไปไหนมาไหนคนเดียวจนคนเป็นพ่อแม่ปวดหัวไปหมด

"ลูก ช่วงนี้มีเรื่องอะไรน่ายินดีหรือเปล่าจ๊ะ"

แม่ของหลินซียวี่อดใจไม่ไหวจนต้องเอ่ยถามเลียบๆ เคียงๆ

หลินซียวี่รู้ตัวว่าท่าทางผิดปกติของตนทำให้พ่อแม่เริ่มสงสัย เธอจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เปล่าค่ะ แค่ช่วงนี้ไปปีนเขาทุกวัน ตกเย็นมาก็เลยอยากกินเนื้อเปื่อยฝีมือป้าไช่ขึ้นมาเฉยๆ"

คนเป็นแม่กำลังจะพูดต่อ แต่หลินจ้าวเฟิงรีบเอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน "ปีนเขาก็ดีแล้ว ออกกำลังกายบ่อยๆ จะได้เจริญอาหาร ดูสิ ตัวผอมแห้งไปหมดแล้ว"

ตกดึก แม่ของหลินซียวี่นอนคิดไม่ตกอยู่บนเตียง เธอสะกิดสามีข้างกาย "คุณว่าลูกเรากำลังมีความรักหรือเปล่า"

หลินจ้าวเฟิงสวมแว่นตาเอนหลังพิงหัวเตียง ในมือถือหนังสืออ่านอยู่ใต้แสงโคมไฟ ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา

"ต้องใช่แน่ๆ แถมความสัมพันธ์ยังไปถึงขั้นนั้นแล้วด้วย"

คนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนอย่างเธอมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง จึงถามต่ออีก "คุณว่าเขาจะเป็นผู้ชายแบบไหนกันนะ"

หลินจ้าวเฟิงยังคงนิ่งเงียบไม่สนใจ ปกติเวลาอยู่ด้วยกันพวกเขาก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว

คงเพราะเป็นคู่สามีภรรยาที่แก่เฒ่าและอยู่กินกันมานาน ความสัมพันธ์ก็เลยเป็นแบบนี้กันทั้งนั้น

"ฉันถามคุณอยู่นะเนี่ย"

ทว่าครั้งนี้แม่ของหลินซียวี่เริ่มมีน้ำโหขึ้นมาแล้ว เธอออกแรงผลักสามีไปทีหนึ่ง "คุณใส่ใจลูกสาวให้มากกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง ตำแหน่งใหญ่โตไปมันมีประโยชน์อะไร ในเมื่อเรามีลูกสาวแค่คนเดียว"

"ผมไม่ใส่ใจตรงไหนกัน"

หลินจ้าวเฟิงจึงยอมปิดหนังสือ ถอดแว่นตาออก แล้วตอบกลับอย่างจริงจัง "เรื่องนี้คุณอย่าเพิ่งเข้าไปก้าวก่ายสุ่มสี่สุ่มห้าเลย ลูกสาวเริ่มมีความรักได้ก็เป็นเรื่องดี แสดงว่าเธอปล่อยวางปมในใจลงได้แล้ว"

ปมในใจของหลินซียวี่ก็หนีไม่พ้นเรื่องที่มีลูกไม่ได้ ซึ่งที่จริงแล้วนี่ก็เป็นแผลในใจของพวกเขาสองคนเช่นกัน

หลินจ้าวเฟิงเป็นข้าราชการระดับสูง ยิ่งอยู่ในแวดวงนี้ก็ยิ่งไม่อาจล้ำเส้นนโยบายวางแผนครอบครัวโดยเด็ดขาด

นโยบายวางแผนครอบครัวในยุคนี้เน้น "แต่งงานช้ามีลูกช้า มีลูกน้อยแต่มีคุณภาพ"

ครอบครัวส่วนใหญ่ต่างมีลูกคนเดียว และพออายุถึงจุดหนึ่ง มีหรือที่ใครจะไม่อยากอุ้มหลาน

"ฉันก้าวก่ายงั้นเหรอ คราวที่แล้วเธอก็คบหาดูใจกันเอง แล้วผลลัพธ์เป็นยังไงล่ะ"

แม่ของหลินซียวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "ไม่ได้หรอก ฉันต้องช่วยสแกนดูหน่อย ดูว่าผู้ชายคนนั้นเป็นคนยังไง ฉันไม่อยากให้ลูกสาวต้องช้ำใจซ้ำสองอีก"

"คุณนี่ก็นะ ลูกตัวเองเป็นคนยังไงไม่รู้หรือไง คิดว่าใครเธอก็จะชายตามองหมดหรือไง"

หลินจ้าวเฟิงพูดไปก็ถอนหายใจออกมา "คราวที่แล้วมันเป็นเพราะปัญหาสุขภาพ... ช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว"

ทั้งสองคนตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกครั้งที่วกเข้าเรื่องนี้ก็มักจะจบลงแบบนี้เสมอ

แม่ของหลินซียวี่คิดไปคิดมาแล้วก็พูดขึ้น "ฉันไม่สนหรอก ฉันมีลูกสาวแค่คนเดียว ไม่ได้ต้องการอะไรอีกแล้ว ถ้าใครหน้าไหนกล้ามาหลอกลวงทำร้ายจิตใจเธออีกล่ะก็ ฉัน... ฉันจะเอาชีวิตแก่ๆ นี่ไปแลกเลย!"

"คุณไม่ต้องมาห้ามฉันเลย คราวก่อนที่ครอบครัวนั้นทำเรื่องพรรค์นั้น พวกคุณก็เอาแต่บอกให้ฉันอดทน ฉันเป็นคนมีเหตุผล มีการศึกษารู้จักวางตัวมาตลอดทั้งชีวิตแล้วนะ..."

พูดไปพูดมา น้ำเสียงของแม่หลินซียวี่ก็เริ่มสั่นเครือปนสะอื้น เห็นได้ชัดว่าทั้งโกรธทั้งคับแค้นใจ และยังไม่อาจปล่อยวางเรื่องที่หลินซียวี่หย่าร้างได้ลง

หลินจ้าวเฟิงรีบปลอบภรรยาพลางยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง "เดี๋ยวผมให้คนไปสืบดูเงียบๆ แล้วกัน คุณใจเย็นๆ ก่อนเถอะ"

อันที่จริงเหล่าหลินเองก็นึกสงสัย เพียงแต่คนที่ไต่เต้าจนมีตำแหน่งหน้าที่การงานระดับสูงได้ ย่อมควบคุมความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองได้ดีเสมอ

เขากังวลมากกว่าว่าผู้ชายคนนั้นจะเข้าหาหลินซียวี่เพราะมีเจตนาแอบแฝง ท้ายที่สุดแล้วเมื่ออยู่ในตำแหน่งระดับนี้ ก็มักมีคนพยายามหาช่องทางเข้าหาอยู่ตลอดเวลา

ส่วนจ้าวฉู่หยุนกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเตียง ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์ส่งข้อความหาลูกสาวของพวกเขา ถ้าจะบอกว่าเขาหวังอะไรจากหลินซียวี่จริงๆ ก็คงเป็นเรือนร่างของเธอมากกว่า

"พี่ซียวี่ ฝากทักทายคุณลุงคุณป้าให้ผมหรือยังครับ"

"ผมคิดถึงพี่แล้วนะ พี่คิดถึงผมบ้างหรือเปล่า"

ข้อความสองฉบับส่งไปแล้วเงียบกริบเหมือนก้อนหินจมดิ่งลงสู่ก้นทะเล จ้าวฉู่หยุนคิดในใจว่าผู้หญิงคนนี้คงไม่ได้แอบไปมีชู้ลับหลังกูหรอกนะ เขาจึงส่งข้อความไปหาหลินซียวี่อีกฉบับ

"ความคิดถึงในคืนอันดึกดื่น ไม่อาจรอคอยการตอบรับอันลึกซึ้ง แววตาอันลึกซึ้ง ไม่อาจมองทะลุความในใจอันลึกล้ำ และความรู้สึกลึกล้ำ ก็ไม่อาจมอบความซาบซึ้งตราตรึงให้แก่เธอ"

เสียง "ติ๊ง" ดังเตือนขึ้น

พี่ซียวี่: ไร้สาระ ไปนอนได้แล้ว

"เฮ้อ"

จ้าวฉู่หยุนถอนหายใจพลางเบะปาก คิดในใจว่าคุยกับผู้หญิงวัยนี้ช่างไม่โรแมนติกเอาเสียเลย

แต่ในความเป็นจริง หลินซียวี่กำลังยกยิ้มมุมปาก เธอกุมโทรศัพท์ไว้พลางจ้องมองอยู่นานสองนาน สุดท้ายก็นอนกอดโทรศัพท์หลับไปพร้อมรอยยิ้ม

ผู้หญิงวัยสามสิบกว่าผ่านพ้นช่วงวัยที่จะมีความสุขเพียงเพราะได้แชร์หม่าล่าทั่งชามเดียวกันมาแล้ว พวกเธอมีความสุขุมไม่ตื่นตูม และมีวุฒิภาวะที่นิ่งสงบมั่นคง

พ้นวัยที่จะเอะอะโวยวายเอาแต่ใจเหมือนเด็ก และคงไม่มานั่งกอดโทรศัพท์พิมพ์ข้อความหวานเลี่ยนจีบกับผู้ชายเหมือนสาวแรกรุ่น

พวกเธอมองโลกตามความเป็นจริง และให้ความสำคัญกับการกระทำมากกว่าคำพูด

แต่การชอบฟังคำหวานก็เป็นธรรมชาติของผู้หญิง ผู้ชายจึงไม่ใช่แค่ต้องลงมือทำให้เห็น แต่ยังต้องรู้จักพูดจาเอาใจให้เป็นด้วย

ในห้องพัก 305 หลิวไข่กับเหอเลี่ยงเองก็กำลังก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์ส่งข้อความ ต่างคนต่างนอนคุยสัพเพเหระไปเรื่อย นี่เป็นนิสัยเสียของเด็กมหา'ลัยยุคนี้ หากยังไม่เลยเที่ยงคืนแล้วต้องข่มตานอน ก็จะรู้สึกเหมือนตัวเองขาดทุนอย่างไรอย่างนั้น