ตอนที่ 53 ดอกทิวลิปสีม่วง

ระดับสมองอย่างจ้าวฉู่หยุนไม่มีทางแต่งข้อความแบบนั้นเองได้อยู่แล้ว เขาเปิดเจอในหนังสือของกัวเจียเหว่ยต่างหาก

เขารู้สึกว่าข้อความนี้มัน "โคตรคูล" ถ้าส่งให้หลินซียวี่แค่คนเดียวคงเสียดายแย่ ก็เลยกดส่งต่อให้สาว ๆ ในสมุดโทรศัพท์อีกตั้งหลายคน

"พี่เลี่ยง นายก็คบกับไป๋ซาไปเถอะน่า เธอจริงใจกับนายขนาดนั้น ตอนเช้ายังอุตส่าห์ซื้อข้าวเช้ามาให้อีก สิทธิพิเศษแบบนี้พวกฉันอิจฉาจะตายอยู่แล้ว"

หลิวไข่ส่งข้อความคุยกับสาวไปพลางหาเรื่องคุยไปพลาง "ฉู่หยุน มึงว่าจริงไหม?"

"พี่เลี่ยงเขาเป็นผู้ชายแสนดีที่ชีวิตนี้รักใครได้แค่คนเดียวเว้ย"

จ้าวฉู่หยุนแซวขึ้นมา เขาก็ทนดูไม่ได้เหมือนกันที่เหอเลี่ยงเลิกกับแฟนเก่าไปตั้งสามเดือนกว่าแล้ว แต่ยังทำท่าเหมือนจะขาดใจตายอยู่อีก

"พี่ฉู่หยุน แล้วทำไมพี่ไม่ยอมคบกับจางอิ่งล่ะ?"

เหอเลี่ยงสวนกลับทันควัน "พี่ยังตัดใจจากฉินหลินหรงไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ"

หลิวไข่ผสมโรงด้วยทันที "ฉู่หยุน มึงก็คบกับจางอิ่งไปเลยสิวะ แล้วพวกเราค่อยช่วยหาให้เจียเหว่ยอีกสักคน ห้อง 305 จะได้สละโสดกันยกห้องไปเลย"

กัวเจียเหว่ยรีบปฏิเสธ "ผมไม่เอาหรอก พวกนายหากันไปเถอะ"

ตอนนั้นเอง เสียง "ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง" ดังติดต่อกันหลายครั้ง หลิวไข่พลิกตัวพลางถาม "ฉู่หยุน มึงส่งข้อความคุยกับใครอยู่วะ?"

"ขนาดจางอิ่งกูยังไม่สน ก็ต้องเป็นระดับดาวมหาวิทยาลัยอย่างอันซีเมิ่งอยู่แล้วสิวะ"

จ้าวฉู่หยุนคุยโวไปเรื่อยพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วก็พบว่าเป็นข้อความจากจางอิ่ง

จางอิ่ง: ?

"เชี่ย กูส่งไปให้เธอได้ไงวะเนี่ย?"

จ้าวฉู่หยุนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพิมพ์ตอบไป "โทษทีนะ ส่งผิดไปหาทุกคนเลย ขอโทษที่รบกวนครับ"

ข้อความที่สองมาจากยัยจอมตะกละ สั้นๆ ได้ใจความแค่สามคำ "ประสาทกลับ"

จ้าวฉู่หยุน: พูดกับพี่ชายให้มันเพราะๆ หน่อย ไม่งั้นคราวหน้าไม่ซื้อผลไม้กับขนมให้กินแล้วนะ

ยัยจอมตะกละ: ไม่ซื้อก็ไม่ต้องซื้อ ย่ะ แล้วอีกอย่างฉันโตกว่านาย เป็นรุ่นพี่นายนะ นายต่างหากที่ต้องพูดจาให้เกียรติฉันหน่อย

จ้าวฉู่หยุน: รุ่นพี่ครับ ซื้อบุหรี่ให้รุ่นน้องสักสองซองหน่อยสิ จุ๊บๆ นะครับ

ยัยจอมตะกละ: ไม่ซื้อ แล้วก็ห้ามมาจุ๊บๆ ด้วย!

จ้าวฉู่หยุน: ยอมซื้อให้ เดี๋ยวไม่จุ๊บๆ ก็ได้

ยัยจอมตะกละ: นายประสาทกลับไปแล้วหรือไง

จ้าวฉู่หยุน: งั้นเดี๋ยวพี่ซื้อให้เธอเอง

ยัยจอมตะกละ:

หลิวไข่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง จ้องมองไปทางเตียงของจ้าวฉู่หยุนอยู่นาน ในหัววิเคราะห์ไปมาจนได้ข้อสรุป "ฉู่หยุน มึงไม่ได้คุยกับอันซีเมิ่งอยู่แน่ๆ น่าจะคุยหว่านทีละหลายคนมากกว่า"

"อันซีเมิ่งไม่มีทางส่งข้อความคุยกับมึงดึกขนาดนี้หรอก แถมยังตอบถี่ขนาดนั้นอีก"

"ในฐานะเพื่อนกูขอเตือนไว้อย่างนะ อันซีเมิ่งจีบยากเกินไป อย่าไปเสียเวลากับเธอเลยว่ะ"

"พี่ไข่ กูว่ามึงควรไปสอบเข้าโรงเรียนตำรวจจริง ๆ"

จ้าวฉู่หยุนเบะปาก ในใจคิดว่ามึงจะไปรู้อะไร มึงจีบอันซีเมิ่งไม่ติดไม่ได้แปลว่ากูจะจีบไม่ติดสักหน่อย อีกอย่างตอนนี้กูมีพี่ซียวี่แล้วเว้ย

แต่หลิวไข่กลับยิ่งได้ใจ "ฮิฮิ ไปเรียนโรงเรียนตำรวจมันเหนื่อยเกินไป กูไม่ได้โม้นะ แค่ตรรกะความคิดอย่างกูเนี่ย..."

จ้าวฉู่หยุนขี้เกียจสนใจไอ้ขี้โม้คนนี้ เขาถือโทรศัพท์พิมพ์แหย่อันซีเมิ่งต่อ น่าเสียดายที่อันซีเมิ่งไม่ตอบกลับมาอีกเลย

วันต่อมาหลังเลิกเรียน หลิวไข่ดึงตัวจ้าวฉู่หยุนไปด้านข้าง แล้วกระซิบกระซาบทำเป็นเรื่องลึกลับ "ก่อนหน้านี้หวังซวี่ตงยืมเงินกูไป 500 ตอนนี้ก็ไปขอยืมเงินเหอเลี่ยงอีกแล้ว"

จ้าวฉู่หยุนปรายตามองหวังซวี่ตงที่ทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ พลางแปลกใจเล็กน้อย "เขายืมเงินไปทำอะไรวะ?"

หลิวไข่ป้องปากกระซิบ "มีแฟนแล้ว ไม่ใช่นักศึกษาด้วยนะ ขายชานมไข่มุกอยู่ที่ถนนเสื่อมทราม"

จ้าวฉู่หยุนสงสัยนิดหน่อย "ชานมก็ไม่ได้แพงนี่หว่า แก้วละแค่สามถึงห้าหยวนเอง ต่อให้ซื้อวันละสามรอบก็ไม่น่าจะใช้เงินเยอะขนาดนั้นไหม?"

"ไม่รู้ว่ะ กูเคยแอบไปดูมาแล้ว ผู้หญิงคนนั้นมีเสน่ห์แบบผู้หญิงแท้ ๆ เลย ทั้งยั่วทั้งเย้ายวน ซี้ด~~"

พอเห็นสีหน้าหื่นกระหายของหลิวไข่ จ้าวฉู่หยุนก็ยิ่งนึกอยากรู้จนแทบจะปรี่ไปดูที่ถนนเสื่อมทรามตอนนี้เลยว่าผู้หญิงคนนั้นจะขี้อ่อยขนาดไหนกันเชียว

ถึงทำให้หวังซวี่ตงหลงจนหัวปักหัวปำ และทำให้หลิวไข่เอ่ย "ชื่นชม" ไม่ขาดปากได้ขนาดนี้

แต่ในตอนนั้นเอง จางอิ่งก็สาวเท้ายาว ๆ ตามมาทัน "จ้าวฉู่หยุน เมื่อคืนนายหมายความว่ายังไง?"

พอเห็นเพื่อนนักเรียนรอบข้างมองมาเหมือนตนเป็นคนใจดำ จ้าวฉู่หยุนก็รีบโพล่งเสียงดังขึ้นมาทันที "พี่สาว ผมแค่ส่งข้อความผิดไปข้อความเดียวเองนะ ตะโกนลั่นแบบนี้ถ้าคนอื่นเข้าใจผิดว่าเรามีอะไรกันขึ้นมา มันจะกระทบกับการหาแฟนของพี่ในอนาคตเอานะ"

"ฮึ"

จางอิ่งย่นจมูกใส่ "เที่ยงนี้เลี้ยงข้าวฉัน แล้วฉันจะยกโทษให้"

จ้าวฉู่หยุนเบะปาก "ฝันไปเถอะ ฉันเป็นนักเรียนยากจนนะ เธอยังกล้าอ้าปากขออีกเหรอ?"

จางอิ่งชะงักลังเลไปครู่หนึ่ง "งะ...งั้นฉันเลี้ยงนายเอง"

"แบบนั้นค่อยน่าคุยหน่อย ไปกันเถอะ"

แน่นอนว่าสุดท้ายจ้าวฉู่หยุนก็ยังคงแย่งจ่ายเงินให้จางอิ่งอยู่ดี เธอจึงไปซื้อเครื่องดื่มมาให้แทน พลางคิดในใจว่าจะหาโอกาสเลี้ยงคืนในครั้งหน้า

การมีสถานะเป็นนักเรียนยากจนก็มีข้อดีอยู่เหมือนกัน อย่างน้อยหวังซวี่ตงก็ไม่เคยมาขอยืมเงินจากจ้าวฉู่หยุนเลย

แผนไปถนนเสื่อมทรามมีอันต้องพับเก็บไป พอเดินพ้นห้องทำงานอาจารย์ จ้าวฉู่หยุนก็คิดขึ้นมาได้ว่า ขนาดหวังซวี่ตงมีแฟนยังต้องเปย์ แล้วตัวเขาควรจะซื้อของขวัญให้พี่ซียวี่บ้างไหม

อีกอย่าง เธอยังเคยซื้อเสื้อผ้าให้เขาด้วย

ติดตรงที่ของขวัญชิ้นนี้เลือกยากเหลือเกิน ในแง่วัตถุหลินซียวี่ไม่ได้ขาดแคลนอะไรเลย ส่วนของที่แพงเกินไปจ้าวฉู่หยุนก็ไม่มีปัญญาซื้อ ชั่งใจไปมา สุดท้ายเขาก็ตกลงใจว่าจะซื้อดอกไม้

แม้จะดูเชยไปสักหน่อย แต่ผู้หญิงคนไหนก็ชอบให้ผู้ชายมอบดอกไม้ให้ทั้งนั้น

อีกอย่าง ผู้หญิงทุกคนก็สมควรได้รับดอกไม้ ผู้ชายอย่าได้ไปคิดเล็กคิดน้อยเรื่องมีประโยชน์หรือไร้ประโยชน์กับพวกเธอเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคงได้ตายศพไม่สวยแน่

ภายในร้านดอกไม้ขนาดค่อนข้างใหญ่แห่งหนึ่ง เจ้าของร้านคอยแนะนำความหมายของดอกไม้แต่ละชนิดให้จ้าวฉู่หยุนฟังอย่างละเอียด ในที่สุดเขาก็เลือกทิวลิปสีม่วงมาหนึ่งกระถาง

ทิวลิปสีม่วงเป็นตัวแทนของความรักอันไม่มีวันสิ้นสุด และความรักอันเป็นที่สุด

แถมสีม่วงยังเป็นโทนสีเย็นจัด ความรักก็เช่นกัน มันให้ความรู้สึกถึงความลุ่มหลงจนยากจะถอนตัว

มือซ้ายของจ้าวฉู่หยุนอุ้มกระถางทิวลิป ส่วนมือขวาถือถุงกับข้าว พอกดกริ่งประตู หลินซียวี่ก็เปิดออกมาด้วยสีหน้าประหลาดใจระคนยินดี เธอรับดอกไม้จากมือจ้าวฉู่หยุนไปแล้วก็เดินเลี่ยงไปเฉยเลย

จ้าวฉู่หยุนคิดในใจว่า ดูท่าดอกไม้จะถูกใจผู้หญิงมากกว่ากับข้าวเสียอีก มิน่าเล่าผู้หญิงตั้งมากมายถึงไม่ยอมใช้ชีวิตสงบสุขเรียบง่าย แต่กลับไปวิ่งไล่ตามความโรแมนติกวูบวาบที่จับต้องไม่ได้พวกนั้น

"ดอกไม้นั่นเก็บได้ข้างทางน่ะ"

จ้าวฉู่หยุนเบะปาก ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วก็เดินเข้าครัวไปง่วนกับงานของตัวเอง

หลินซียวี่นั่งยอง ๆ จัดดอกทิวลิปอยู่หน้ากระจกบานใหญ่สูงจรดพื้น พอได้ยินคำพูดของจ้าวฉู่หยุน เธอก็ค้อนขวับเข้าให้อย่างแง่งอน แล้วฮัมเพลงทำนองสดใสไปพลางจัดดอกไม้ต่อ

ผ่านไปครู่ใหญ่ หลินซียวี่จึงค่อย ๆ เดินย่องเข้ามาในครัว จ้าวฉู่หยุนโน้มตัวลงไป "จุ๊บ" แก้มเธอเบา ๆ ทีหนึ่ง "ดอกไม้มันกินไม่อิ่มหรอกนะ ตรงนี้ควันน้ำมันเยอะ เธอรีบออกไปเถอะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว"

หลินซียวี่ยืนพิงกรอบประตู มองดูพ่อหนุ่มน้อยสวมผ้ากันเปื้อนที่กำลังง่วนอยู่ในครัวอย่างเหม่อลอย จู่ ๆ เธอก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของคำว่าบ้าน ในใจนึกอยากให้ช่วงเวลาแบบนี้ยาวนานขึ้นอีกสักนิด นานกว่านี้อีกหน่อย

เธอไม่เคยคิดฝันว่าจะได้อยู่เคียงคู่กับจ้าวฉู่หยุนไปจนชั่วฟ้าดินสลาย เพราะอย่างไรเสียช่องว่างระหว่างวัยของทั้งสองคนก็เห็นกันชัดเจนอยู่ตรงหน้า

กับข้าวสามอย่างในวันนี้เรียบง่ายจริง ๆ มีแค่กุ้งแชบ๊วยลวกเสิร์ฟพร้อมน้ำจิ้ม มะเขือยาวหนึ่งจาน และหมูสามชั้นผัดซอสกระเทียมอีกหนึ่งจาน

"เธอกินกุ้งเยอะ ๆ สิ"

จ้าวฉู่หยุนวางกุ้งที่แกะเปลือกแล้วลงในถ้วยน้ำจิ้มของเธอ เขาทำทุกอย่างออกมาจากใจจริงโดยไม่มีแผนการใด ๆ แอบแฝง

หลินซียวี่ก็ไม่ได้เกรงใจ ขอแค่มีคนแกะเปลือกให้ เธอก็กินจนหมดเกลี้ยง ทั้งยังเอ่ยปากชมว่า "มะเขือยาวอร่อยจัง"

"เธอผอมขนาดนี้ ต้องกินเนื้อสัตว์เยอะ ๆ"

จ้าวฉู่หยุนคีบหมูสามชั้นสองชิ้นวางลงในชามของหลินซียวี่ พลางมองเธอด้วยสายตาเอ็นดูอย่างเปี่ยมล้น

ปกติหลินซียวี่ไม่ชอบกินมันหมูชิ้นใหญ่ แต่คราวนี้เธอกลับกินเข้าไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ซ้ำยังรู้สึกว่ามันอร่อยกว่าที่เคยกินมาทั้งหมดเสียอีก

เวลาทานข้าวด้วยกันมักจะเป็นจ้าวฉู่หยุนที่อิ่มก่อนเสมอ แล้วเขาก็จะคอยนั่งมองหลินซียวี่กินต่อเงียบ ๆ

พอหลินซียวี่กินเสร็จ เขาก็จะเอาข้าวกับกับข้าวที่เหลือมาคลุกรวมกัน แล้วกวาดกินอย่างเอร็ดอร่อยจนเกลี้ยง จากนั้นจึงเก็บกวาดโต๊ะและล้างถ้วยชาม

หลินซียวี่ได้แต่มองดูอยู่ข้างๆ ไม่ได้ยื่นมือเข้าไปช่วย แม้แต่คำพูดเกรงใจตามมารยาทสักคำก็ไม่มี

คงต้องบอกว่าคนเราต่างก็มี "กรรมตามสนอง" กันทั้งนั้น เถาหลี่เคยมองตัวเองต่ำต้อยแค่ไหนเมื่ออยู่ต่อหน้าจ้าวฉู่หยุน จ้าวฉู่หยุนก็ยอมทำตัวต่ำต้อยขนาดนั้นเมื่ออยู่ต่อหน้าหลินซียวี่เช่นกัน

ที่สำคัญคือต่างฝ่ายต่างก็เต็มอกเต็มใจ

ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ เถาหลี่ไม่เคยได้แนบชิดลึกซึ้งกับจ้าวฉู่หยุน แต่จ้าวฉู่หยุนกลับสามารถปลดล็อกท่วงท่าได้ถึงแปดสิบเอ็ดกระบวนท่าร่วมกับหลินซียวี่

แต่ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำอยู่ในห้วงรัก หลินจ้าวเฟิงกับแม่ของหลินซียวี่กลับเริ่มนั่งไม่ติดด้วยความกังวล

ปกติหลินจ้าวเฟิงไม่ค่อยสูบบุหรี่ แต่นาทีนี้ในมือเขากลับคีบบุหรี่ไว้มวนหนึ่ง "สืบมาแน่ชัดแล้ว ฝ่ายชายชื่อจ้าวฉู่หยุน เป็นนักศึกษาปีหนึ่งของหูต้า อายุยังไม่ถึงยี่สิบปีด้วยซ้ำ"

"ซียวี่เด็กคนนี้นึกยังไงถึงไปคบกับเด็กหนุ่มแบบนั้นกันนะ"

แม่ของหลินซียวี่ในชุดนอนเดินกระวนกระวายไปมาอยู่ในห้องนอน "สองคนนั้นอายุห่างกันตั้งสิบสามปี ไม่ได้นะ ฉันต้องห้ามพวกเขา อีกฝ่ายยังอายุไม่ถึงเกณฑ์จดทะเบียนสมรสด้วยซ้ำ ยังขาดอีกตั้งสองปีกว่า"

"คุณก็พูดอะไรบ้างสิ"

แม่ของหลินซียวี่รู้ดีถึงนิสัยของลูกสาว หากคิดจะหักด้ามพร้าด้วยเข่าคงไม่ได้ผลแน่ จึงเริ่มตัดสินใจไม่ถูก

อันที่จริงตอนที่หลินจ้าวเฟิงได้เอกสารมาเขาก็มึนงงไปหมดเหมือนกัน คิ้วที่ขมวดมุ่นไม่คลายออกเลยสักนิด "ในกระเป๋าเอกสารมีประวัติกับรูปถ่ายของเขาอยู่"

"พ่อแม่หย่ากัน พ่อไปรับจ้างทำงานต่างถิ่น แม่แต่งงานใหม่เปิดซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆ อยู่ที่จวิ้นซา โตมากับปู่ตั้งแต่เด็ก ซิ่วมาหนึ่งปี เป็นนักศึกษาเรียนดีแต่ยากจน นี่มันอะไรกันเนี่ย!?"

มือที่ถือเอกสารของแม่หลินซียวี่สั่นระริก ภูมิหลังครอบครัวของจ้าวฉู่หยุนเรียกได้ว่าต่างชั้นกับตระกูลหลินราวฟ้ากับเหว

ทั้งสองคนราวกับอยู่กันคนละโลกโดยสิ้นเชิง

ความจริงแม่ของหลินซียวี่ไม่ได้หวังว่าการแต่งงานใหม่ของลูกสาวจะต้องได้คนที่บ้านรวยล้นฟ้าอะไร เพียงแต่ช่องว่างฐานะนี้มันห่างไกลกันเกินไปจริงๆ

และเรื่องสำคัญที่สุดก็คือ จ้าวฉู่หยุนเด็กเกินไป เขายังเป็นแค่เด็กหนุ่มที่อายุไม่ถึงยี่สิบปีด้วยซ้ำ!