ตอนที่ 54 ในหมู่บ้านมีสาวน้อยชื่อเสี่ยวฟาง

หลินจ้าวเฟิงขยี้ดับบุหรี่พลางครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า "ที่บ้านเขาไม่มีใครรับราชการ แล้วก็ไม่มีใครทำธุรกิจ มั่นใจได้เลยว่าเขาไม่ได้เข้าหาเพราะหวังผลประโยชน์ คาดว่าลูกสาวเราก็คงไม่ได้เล่าเรื่องที่บ้านให้เขาฟังเหมือนกัน"

แม่ของหลินซียวี่โมโหขึ้นมาทันที "คุณก็มัวแต่กังวลเรื่องพวกนี้ ฉันน่ะเป็นห่วงลูกสาวต่างหาก"

"แล้วเธอจะให้ทำยังไงล่ะ"

หลินจ้าวเฟิงยังคงมีเหตุผลอยู่มาก "คราวก่อนตอนลูกกลับบ้านเธอก็เห็นแล้วนี่ ถ้าไปจับพวกเขาแยกกัน แล้วลูกกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน เธอจะทำใจดูได้เหรอ"

"อีกอย่าง คิดว่าบอกให้เลิกแล้วจะยอมเลิกกันง่ายๆ หรือไง นิสัยใจคอลูกสาวตัวเองเธอยังไม่รู้อีกเหรอ"

"ฉัน..."

แม่ของหลินซียวี่สะอึกไปครู่หนึ่ง "ก็ฉันกลัวลูกจะเจ็บซ้ำสองนี่นา เขายังเด็กขนาดนั้น ทั้งคู่จะไปลงเอยกันได้ยังไง"

"เธอนี่ก็คิดไปไกลเกิน ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือซียวี่ก้าวผ่านเรื่องนั้นออกมาได้ บางทีพวกเขาอาจจะคบกันได้ไม่นานก็เลิก ถึงตอนนั้นเราค่อยแนะนำคนที่ไว้ใจได้ให้ลูกก็ยังไม่สาย"

หลินจ้าวเฟิงเอ่ยปลอบใจภรรยา แต่ความจริงในใจเขาก็ไม่ได้มั่นใจนัก เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่มีทางออกที่ดีกว่านี้

แม่ของหลินซียวี่คิดจนปวดหัว จู่ๆ ก็ถามขึ้นมาว่า "คุณว่าเขาแอบหวังเงินของซียวี่หรือเปล่า ลูกเราทั้งสวยขนาดนั้นด้วย"

เรื่องนี้ ถ้าเป็นจ้าวฉู่หยุนที่กำลังทำงานตัวเป็นเกลียวคงยอมรับ แต่ก็คงยอมรับแค่ประโยคหลังเท่านั้นแหละ

พี่ซียวี่สวยจริงๆ ความโลภกับความหื่นมันก็สันดานผู้ชายอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่หน้าด้านไปเกาะเงินผู้หญิงหรอก หาเงินเองได้

"ลูกสาวเราไม่ได้โง่สักหน่อย"

หลินจ้าวเฟิงเห็นภรรยายิ่งพูดยิ่งเลอะเทอะจึงตอบกลับไปด้วยความหงุดหงิด

"หมายความว่าจะปล่อยให้ทำตามใจงั้นเหรอ"

แม่ของหลินซียวี่มาจากตระกูลผู้ดี แต่ด้วยความรักและเป็นห่วงลูกสาวจับใจจึงเผยท่าทีเกรี้ยวกราดออกมา "หลินจ้าวเฟิง ฉันบอกคุณไว้เลยนะ ถ้าลูกสาวฉันต้องเสียใจหรือโดนหลอกอีก ฉันไม่เอาคุณไว้แน่ ใครหน้าไหนมาห้ามก็ไม่ฟังทั้งนั้น"

หลินจ้าวเฟิงเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม "เอาเถอะน่า นั่นก็ลูกสาวผมเหมือนกัน ผมก็อยากให้ลูกมีความสุขเหมือนคุณนั่นแหละ"

"แล้วสองคนนั้นรู้จักกันได้ยังไง"

"ไม่รู้สิ ก็ไม่ได้จับมาสอบปากคำนี่ เอาเถอะ ไม่ต้องกังวลแล้ว ลูกโตป่านนี้แล้ว รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ นอนเถอะ"

แม่ของหลินซียวี่นอนพลิกไปพลิกมาอย่างไรก็ไม่หลับ จึงหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดูพลางคิดในใจว่า ถ้าเด็กหนุ่มคนนี้โตกว่านี้สักสิบปีก็คงดี หรือแค่สักหกเจ็ดปีก็ยังดี เรื่องฐานะทางบ้านพวกนั้นเธอจะไม่ถือสาเลยสักนิด

วันรุ่งขึ้น จ้าวฉู่หยุนแวะเข้าไปดูที่บริษัทรอบหนึ่ง อยู่จนถึงเที่ยงจึงกลับมาที่มหาวิทยาลัย แล้วบังเอิญเจอหลิวไข่กับแฟนสาวกำลังเดินเล่นริมถนนอยู่พอดี

"พี่ไข่ พาแฟนมาเดตเหรอครับ" จ้าวฉู่หยุนเอ่ยทักทาย

"ไปๆๆ ไปซื้อชานมที่ถนนเสื่อมทรามกัน"

หลิวไข่ลากจ้าวฉู่หยุนไปด้วยความกระตือรือร้น ซึ่งจ้าวฉู่หยุนเองก็กะจะไปอยู่แล้ว เพราะคิดไว้ตั้งแต่เมื่อวาน

แต่แฟนสาวของหลิวไข่กลับเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท "พี่ฉู่หยุน"

แฟนของหลิวไข่ชื่ออู่หย่าชิง เป็นนักศึกษาปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยหูต้าเหมือนกัน เธอสูงราว 165 เซนติเมตร หน้าตาดูเรียบร้อยอ่อนหวาน ผิวขาวเนียน ดวงตากลมโต

เธอวางตัวมีมารยาทกับทุกคนเสมอ เวลาเจอเพื่อนร่วมห้องหรือเพื่อนฝูงของหลิวไข่ก็จะทักทายอย่างสุภาพทุกครั้ง

อันที่จริงจ้าวฉู่หยุนเคยเจออู่หย่าชิงอยู่สองสามหน ทั้งยังเคยกินข้าวด้วยกันมาแล้ว

เพียงแต่เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เพราะชาติก่อนไอ้หมาหลิวไข่มันเปลี่ยนแฟนบ่อยเหลือเกิน

แต่พอจ้าวฉู่หยุนคิดได้ว่าชาตินี้ตัวเองก็เปลี่ยนไปแล้ว อย่างน้อยก็ไม่เคยคิดจะเลิกกับหลินซียวี่เลย การจะเอาสายตาเดิมๆ ในอดีตมาตัดสิน 'คนใหม่' ก็คงไม่ถูกนัก

ไม่แน่ว่าไอ้ผู้ชายเฮงซวยอย่างหลิวไข่อาจจะกลับเนื้อกลับตัวเหมือนเขาแล้วก็ได้

จ้าวฉู่หยุนหยุดฝีเท้า ชายตามองอู่หย่าชิงแล้วยิ้มพลางเอ่ยแซว "น้องหย่าชิง ไม่เจอกันไม่กี่วัน สวยขึ้นอีกแล้วนะ"

ทั้งอู่หย่าชิงและหลิวไข่ต่างชะงักไปเล็กน้อย เมื่อก่อนเวลาเจอกัน จ้าวฉู่หยุนมักจะแค่ยิ้มหรือพยักหน้าให้ อย่างมากก็ทักทายแค่ "สวัสดี" แต่วันนี้กลับดูแปลกไปจากเดิม

"ขอบคุณค่ะ พี่ฉู่หยุน"

อู่หย่าชิงรู้สึกดีใจไม่น้อย การได้รับการยอมรับจากเพื่อนร่วมห้องของแฟนย่อมเป็นเรื่องที่น่ายินดี

ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังรู้อีกว่าหลิวไข่กับจ้าวฉู่หยุนสนิทกันมากที่สุด

จ้าวฉู่หยุนพยักหน้า ก่อนจะโยนบุหรี่ให้หลิวไข่มวนหนึ่ง

หลิวไข่รับมาจุดสูบ พ่นควันออกมาหนึ่งคำแล้วเอ่ยขึ้น "ฉู่หยุน ตอนนี้ฉันชักสงสัยแล้วว่าในห้องเรานอกจากนายแล้ว ทุกคนคือเด็กยากจนกันหมด นายสูบฝูหรงหวางทุกวัน เสื้อผ้าบนตัวนี่อีก ถึงฉันจะไม่รู้ยี่ห้อ แต่ดูปราดเดียวก็รู้ว่าโคตรแพง"

ชุดที่จ้าวฉู่หยุนสวมอยู่คือชุดที่หลินซียวี่ซื้อให้ เขายิ้มพลางพูดหยอก "ฉันโดนสาวใหญ่กระเป๋าหนักเลี้ยงไว้น่ะ หน้าตาหล่อเหลาอย่างพี่เนี่ยแกดูไม่ออกเหรอ ไม่เชื่อลองถามน้องสะใภ้ดูสิ"

อู่หย่าชิงเพียงแค่มองทั้งสองคนแล้วอมยิ้ม

หากจ้าวฉู่หยุนอึกอัก หลิวไข่กับพวกก็คงจะคิดไปทางนั้นจริงๆ แต่พอเขาเล่นมุกแซวตัวเองอย่างเปิดเผยเป็นธรรมชาติแบบนี้ อีกฝ่ายกลับไม่เชื่อเสียแล้ว

เพียงแต่การร้องเพลงมันทำเงินได้เยอะขนาดนั้นจริงหรือ

หลิวไข่สงสัยมาตลอด แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากถามตรงๆ

จ้าวฉู่หยุนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "พี่ไข่ นายอย่าดูถูกเพื่อนในห้องเชียวล่ะ หลายคนซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ ฐานะทางบ้านของหวังจื่อซานน่ะดีมาก แล้วก็ยังมีเพื่อนอีกตั้งหลายคน พวกเขาแค่ทำตัวติดดินกันเท่านั้นเอง"

หลิวไข่เป็นพวกชอบวางมาด จึงไม่ค่อยอยากจะเชื่อ "นายรู้ได้ยังไง"

"ช่างเถอะน่า ไปซื้อชานมกันดีกว่า ไปดูสิว่าแฟนของหวังซวี่ตงจะมีเสน่ห์ดึงดูดใจขนาดไหน"

จ้าวฉู่หยุนรู้ดีอยู่แล้ว ชาติก่อนตอนกลับมาถ่ายรูปจบการศึกษาตอนปีสี่ หวังจื่อซานขับเบนซ์คันละล้านกว่าหยวนกลับมามหาวิทยาลัย เพื่อนอีกตั้งหลายคนก็ขับบีเอ็ม ดับเบิลยู ไม่ก็ออดี้กันทั้งนั้น

ตอนนั้นพวกผู้ชายห้องบริหารอุตสาหกรรมหนึ่งต่างพากันเสียดายจนแทบกระอักเลือด หวังจื่อซานนี่แหละนิยามของสาวสวยรวยเสน่ห์ตัวจริง ไอ้หมาหลิวไข่นี่ถึงกับทุบอกกระทืบเท้า โอดครวญโวยวายอยู่ในหอพัก

แต่น่าเสียดายที่ทุกอย่างสายไปเสียแล้ว

ทั้งสามคนเดินมาถึงถนนเสื่อมทราม พออยู่ห่างจากร้าน "ไทเปอี้จ้าน" ไปราวสิบเมตร หลิวไข่ก็หยุดเดินแล้วชี้ไปทางหญิงสาวอกสะบึมคนหนึ่ง "ฉู่หยุน คนนั้นแหละ เป็นไง เอ็กซ์โดนใจไหมล่ะ"

จ้าวฉู่หยุนมองตามนิ้วของหลิวไข่ รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาชอบกล ก่อนที่ทั้งร่างจะพลันแข็งทื่อขึ้นมา... นี่กูต้องมาใช้ผู้หญิงคนเดียวกับไอ้โง่หวังซวี่ตงเรอะเนี่ย!

หญิงสาวคนนั้นชื่อเสี่ยวฟาง ผิวไม่ได้ขาวจัด ตัวไม่สูง หน้าตาก็ไม่ได้จัดว่าสวยหยาดเยิ้มอะไร

แต่หน้าอกหน้าใจของเธอกลับล้นหลาม ทรวดทรงองค์เอวเว้าโค้งสะบึมอารมณ์

ที่สำคัญที่สุดคือเธอมีเสน่ห์ยั่วยวนตามธรรมชาติ เป็นความเซ็กซี่ที่แผ่ออกมาจากกระดูกดำ ทุกอากัปกิริยาล้วนแฝงจริตจะก้านชวนมอง

สำหรับพวกผู้ชายแล้ว ผู้หญิงแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับยาปลุกกำหนัด เด็กหนุ่มในเมืองมหาวิทยาลัยที่ฮอร์โมนกำลังพลุ่งพล่านพวกนี้จะไปต้านทานไหวได้อย่างไร

โดยเฉพาะนักศึกษาหนุ่มใสซื่ออย่างหวังซวี่ตง

ชาติก่อนจ้าวฉู่หยุนเองก็เคยลุ่มหลงมัวเมากับเสี่ยวฟาง ช่วงเวลาสองเดือนกว่า ทั้งคู่พากันปลดล็อกสารพัดท่าจนครบหมดสิ้น

แน่นอนว่ากระเป๋าเงินของจ้าวฉู่หยุนก็แฟบลงฮวบฮาบด้วยเช่นกัน

เสี่ยวฟางไม่ใช่แม่หญิงรักนวลสงวนตัวอะไร เธอเป็นสายรักสนุก เลิกงานแล้วก็ไปกินข้าว ช็อปปิ้งซื้อเสื้อผ้า ดูหนัง ตบท้ายด้วยการเปิดห้องพัก

ลูปครบสูตรแบบนี้เที่ยวหนึ่งอย่างต่ำก็หลายร้อยหยวน จึงไม่แปลกใจเลยสักนิดที่หวังซวี่ตงจะต้องไปบากหน้าขอยืมเงินคนอื่นแบบนั้น

แต่ผู้หญิงอย่างเสี่ยวฟางก็มีข้อดีอยู่บ้าง ผู้ชายไม่ต้องเสียเวลาหรือทุ่มเทอะไรให้มากนัก และยิ่งไม่มีคำว่าบอกเลิกให้วุ่นวายใจ

ถ้านายไม่ไปหา เธอก็ไม่มาตามตื๊อ

และแน่นอนว่านายต้องไม่เก็บเรื่อง "สวมเขา" พรรค์นี้มาใส่ใจด้วย

สรุปคือคบกับผู้หญิงแบบนี้ต้องวางใจให้ถูกที่ อย่าได้คิดจริงจังเด็ดขาด

พอเห็นจ้าวฉู่หยุนยืนเหม่อ หลิวไข่ก็เอาไหล่กระทุ้งเบาๆ พลางยักคิ้วหลิ่วตา "เป็นไง เด็ดพอไหม"

จ้าวฉู่หยุนได้สติพลางพยักหน้า "น้องสะใภ้ยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน แกเก็บอาการหน่อย"

"ซี๊ด...เธอเบามือหน่อยสิ"

ที่แท้ตรงเอวของหลิวไข่ก็มีมือเล็กๆ ยื่นมาบิดเข้าให้ ดูท่าอู่หย่าชิงเองก็ไม่ได้มีแค่มุมเรียบร้อยอย่างเดียว แต่ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อสีหน้าท่าทางของหลิวไข่มันออกนอกหน้านอกตาเกินไป

จ้าวฉู่หยุนยิ้มขำ "ไป ไปซื้อชานมกัน"

ความจริงเขาไม่ได้ชอบดื่มพวกชานมหรือเฉาก๊วยอะไรทำนองนี้ แต่ได้แวะไปทักทาย "กิ๊กเก่า" เสียหน่อยก็ไม่เลวเหมือนกัน

อย่าลืมว่าในเมืองมหาวิทยาลัยมีนักศึกษาตั้งเป็นแสนคน ต่อให้เคยคบคนมามากแค่ไหน ถ้าไม่จงใจตามหาก็ยากที่จะบังเอิญเจอกันได้

หลิวไข่จูงมืออู่หย่าชิงสาวเท้ายาวๆ ไปที่เคาน์เตอร์ร้านชานม แล้วตะโกนสั่งเสี่ยวฟาง "คนสวย ชานมสามแก้วครับ!"

แม้จะเคยเห็นเรือนร่างของเสี่ยวฟางมาหมดทุกซอกทุกมุมนับครั้งไม่ถ้วน แต่พอเวลาผ่านไปหลายปีแล้วได้กลับมายืนมองอีกครั้ง จ้าวฉู่หยุนก็ยังรู้สึกว่าได้รสชาติไปอีกแบบ

เขารับแก้วชานมมาพลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม "คนสวย วันๆ หนึ่งมีคนทักว่าเธอสวยจังตั้งกี่คนเนี่ย"

เสี่ยวฟางชะงักไปนิด ก่อนจะหัวเราะอย่างมีจริตจะก้านแล้วตอบกลับมา "หนุ่มหล่อ ฉันไม่ได้สวยสักหน่อย จะมีใครมาทักฉันว่า..."

"เธอสวยจัง"

เสี่ยวฟางยังพูดไม่ทันจบ จ้าวฉู่หยุนก็ชิงตัดบทขึ้นมาก่อน แถมยังสำทับด้วยสีหน้าจริงใจอย่างยิ่ง "จริงๆ นะครับ"

"มามุกนี้อีกคนละ"

เสี่ยวฟางแอบบ่นในใจ

แต่เธอกลับรู้สึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้ดูน่าสนใจกว่าผู้ชายพวกนั้นอยู่บ้าง จึงส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้ "ขอบคุณนะ ไว้คราวหน้ามาฉันจะเลี้ยงชานมนายเอง"

"โอเคจัดไป"

จ้าวฉู่หยุนทำมือทำไม้เป็นสัญลักษณ์โอเค รับแก้วชานมมา แล้วเดินฮัมทำนองเพลง "มีสาวงามในหมู่บ้านชื่อเสี่ยวฟาง" จากไป

ถ้าไม่ใช่เพราะหวังซวี่ตง แถมยังมีหลินซียวี่อยู่อีกคน เขาก็ไม่รังเกียจที่จะสานสัมพันธ์ต่อกับเสี่ยวฟางหรอก คงได้รสชาติไปอีกแบบแน่ๆ

การหยอกเอินส่งสายตาหวานเชื่อมของทั้งคู่ หลิวไข่กับอู่หย่าชิงมองเห็นเต็มสองตา ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวพวกเขาก็คือ จ้าวฉู่หยุนนี่มันจะแพรวพราวเกินไปแล้ว!

ระหว่างทางเดินกลับ หลิวไข่ถามขึ้นมาอย่างไม่ค่อยแน่ใจ "ฉู่หยุน นายคงไม่ได้คิดอะไรกับแฟนหวังซวี่ตงหรอกนะ?"

จ้าวฉู่หยุนเหลือบมองเขา พลางนึกในใจว่าหวังซวี่ตงยังต่อคิวอยู่ข้างหลังกูตั้งไม่รู้กี่แถว

พอเห็นจ้าวฉู่หยุนไม่ตอบ หลิวไข่ก็นึกว่าตัวเองเดาถูก จึงเอ่ยเตือนด้วยสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที "ฉู่หยุน เมียเพื่อนห้ามแตะต้องนะเว้ย"

"พี่ไข่ ถึงเราจะสนิทกัน แต่นายจะมาปรักปรำผมแบบนี้ไม่ได้นะ"

จ้าวฉู่หยุนว่าไปตามเนื้อผ้า "คนอย่างกูกำลังหวานชื่นอยู่กับดาวมหาวิทยาลัย แม้แต่ดาวห้องอย่างจางอิ่งกูยังไม่ชายตามอง แล้วกูจะไปแลแฟนหวังซวี่ตงทำไม?"

หลิวไข่ตัดประโยคครึ่งแรกทิ้งไปโดยอัตโนมัติ เรื่องที่จ้าวฉู่หยุนไม่สนใจจางอิ่งนั้นเป็นเรื่องจริง และถ้าให้เลือกระหว่างเสี่ยวฟางกับจางอิ่ง คนปกติจะเอามาเป็นแฟนก็ต้องเลือกจางอิ่งอยู่แล้ว

แต่หลิวไข่กลับรู้สึกแปลกๆ ชอบกล เมื่อกี้ตอนที่เสี่ยวฟางบิดสะโพกส่งยิ้มยั่วยวนให้ ขนาดตัวเขาเองยังอดวูบวาบไม่ได้เลย

มีแฟนตัวจริงเป็นจางอิ่งก็จริงอยู่ แต่แอบแวะชิม "ของสดใหม่" ข้างนอกบ้างมันก็ไม่เลวนี่หว่า

พอคิดมาถึงตรงนี้ หลิวไข่ก็เหลือบมองจ้าวฉู่หยุน เห็นอีกฝ่ายยังมีสีหน้าเรียบเฉยเป็นปกติ ในใจพลันคิดขึ้นมาว่า...หรือจะมีแต่กูคนเดียววะที่ความคิดบัดสีขนาดนี้?