ตอนที่ 55 พี่ซียวี่ ในครัวมีแมลงสาบ

หลิวไข่ไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไร เขารู้สึกว่าจ้าวฉู่หยุนก็ไม่ได้ดีไปกว่าตัวเองสักเท่าไหร่ จึงเอ่ยถามขึ้น "งั้นเมื่อกี้มึงจะไปพูดจากำกวมชวนคิดลึกกับเธอทำไมวะ"

"พี่ไข่ คิดว่าพี่ตงจะเอาสาวร้านชานมคนนั้นอยู่เหรอ"

พอพูดจบ จ้าวฉู่หยุนก็รู้สึกทะแม่งๆ ขึ้นมาทันที ชื่อนี้มันคุ้นหูชอบกล

อู่หย่าชิงคอยฟังทั้งสองคนคุยกันอยู่ตลอด หลิวไข่ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า "เอาไม่อยู่หรอก กูว่าผู้หญิงคนนั้นแค่อยากผลาญเงินหวังซวี่ตงมากกว่า"

"แล้วหวังซวี่ตงจะมีเงินสักกี่บาทกันเชียว"

จ้าวฉู่หยุนรู้สึกว่าเสี่ยวฟางยังไม่ถึงขั้นเป็น "นางเอกใสซื่อจอมเสแสร้ง" ด้วยซ้ำ เธอแค่รักสนุกและกล้าได้กล้าเสีย ไม่อย่างนั้นหวังซวี่ตงคงจีบไม่ติดหรอก

"แต่หวังซวี่ตงยืมเงินไปเยอะแล้วนะ คนในห้องพักก็โดนยืมจนครบทุกคนแล้วเนี่ย"

หลิวไข่เป็นคนมีน้ำใจและรักพวกพ้อง เขาคิดดูแล้วจึงถามขึ้น "พวกเราควรไปเตือนเขาสักหน่อยไหม"

"จะเตือนยังไงล่ะ"

จ้าวฉู่หยุนส่ายหน้า "พี่ไข่ อย่าไปเตือนเชียวนะ ขืนพี่ไปเตือน หวังซวี่ตงจะพาลคิดว่าพี่ไปทวงเงินเขาเปล่าๆ"

อู่หย่าชิงช่วยพูดเสริม "หลิวไข่ ฉันว่าพี่ฉู่หยุนพูดมีเหตุผลนะ เดี๋ยวจะพานเสียน้ำใจกันเปล่าๆ"

หลิวไข่เริ่มลังเล คนนิสัยแบบนี้นับว่าเหมาะแก่การคบเป็นเพื่อนเป็นพี่น้องจริงๆ

จ้าวฉู่หยุนตบไหล่เขาเบาๆ "มึงไม่ต้องไปคิดมากแทนเขาหรอก ตราบใดที่หวังซวี่ตงหาเงินมาเปย์ไม่ได้ เดี๋ยวสองคนนั้นก็เลิกกันไปเอง"

หลิวไข่ถึงยอมปล่อยวางเรื่องนี้ลงได้ แต่ก็ยังซักต่ออีกประโยค "มึงยังไม่ได้ตอบคำถามกูเลยนะ"

"พี่ไข่ ผมไม่ได้คิดอะไรจริงๆ สาบานได้เลย"

จ้าวฉู่หยุนพูดความจริง เพราะหลังจากนี้ไปอีกพักใหญ่ เขาคงยุ่งจนหัวหมุนแน่ๆ

Happy Farm ใกล้จะเปิดทดสอบระบบรอบปิดแล้ว แถมช่วงนี้เขากับหลินซียวี่ก็กำลังหวานชื่นกันสุดๆ เสี่ยวฟางเทียบกับหลินซียวี่ไม่ติดฝุ่นเลยสักนิด

แต่พี่ซียวี่เองก็ปากแข็งฟอร์มจัดเอาเรื่อง ข้อความที่เธอส่งมา "ตามตัว" จ้าวฉู่หยุน ครั้งแรกบอกว่า "ก๊อกน้ำที่บ้านรั่ว"

ครั้งที่สองบอกว่า "ส้วมตัน"

ครั้งที่สามบอกว่า "ในครัวมีแมลงสาบ"

ครั้งที่สี่ก็ยังคงเป็น "ในครัวมีแมลงสาบ"

· · · · · · ·

สงสัยคงหมดมุก หรือไม่ก็ขี้เกียจเค้นสมองคิดหาข้ออ้างใหม่ๆ แล้ว

เพราะข้ออ้างว่า "ในครัวมีแมลงสาบ" เนี่ย ตราบใดที่ยังจับตัวไม่ได้ ก็หยิบมาใช้ซ้ำได้เรื่อยๆ นั่นแหละ

ครั้งแรก จ้าวฉู่หยุนยังแกล้งทำเป็นวิ่งเข้าไปดูในครัวอยู่หรอก แต่พอมีครั้งที่สอง เขาก็ขี้เกียจแม้แต่จะลุกไปดูแล้ว

เรื่องพรรค์นี้ต่างฝ่ายต่างรู้แก่ใจดี แต่หลินซียวี่ก็ยังดึงดันจะดันหลังจ้าวฉู่หยุนเข้าไปในครัวให้ได้ เขาจนปัญญาจึงได้แต่ยอมเล่นตามน้ำไปเสียหน่อย

วันนี้ จ้าวฉู่หยุนได้รับข้อความว่า "ในครัวมีแมลงสาบ" อีกรอบ ทั้งสองคนกำลังนั่งดูโทรทัศน์ด้วยกันบนโซฟา บนจอกำลังฉายเรื่อง "เรื่องเล่าหน่วยสูทกรรม"

ซิตคอมชีวิตทหารอันแสนอบอุ่น บนโต๊ะกาแฟเต็มไปด้วยขนมขบเคี้ยวและผลไม้

ของพวกนี้จ้าวฉู่หยุนตั้งใจซื้อมาเอง จะให้กินข้าวเสร็จปุ๊บก็เปิด "ศึกรบ" ปั๊บทุกครั้งไปก็คงไม่ไหว

ทั้งสองนั่งกินขนมไปดูโทรทัศน์ไป จ้าวฉู่หยุนโอบหลินซียวี่ไว้ในอ้อมแขนพลางแกะส้มให้ เพียงแค่พี่ซียวี่อ้าปากนิดเดียว ส้มหวานฉ่ำก็ถูกป้อนเข้าปากทันที

จังหวะนั้นเอง จ้าวฉู่หยุนก็กระซิบอ้อนเบาๆ "พี่ซียวี่ คราวหน้าเปลี่ยนจาก 'ในครัวมีแมลงสาบ' เป็น 'อยากให้กอดจัง' ได้ไหมครับ"

หลินซียวี่หลุดขำพรืดแล้วส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

สิ่งที่ถูกป้อนเข้าปากรอบนี้เลยเปลี่ยนจากส้มเป็นมันฝรั่งทอดแทน

"กินมันฝรั่งทอดแล้วอ้วนนะ"

หลินซียวี่เม้มปากไม่ยอมกิน จ้าวฉู่หยุนจึงเหลือบมองหน้าอกหน้าใจของเธอแวบหนึ่ง "พี่ซียวี่ เนื้อหนังพี่มันไปโตในจุดที่ควรโตหมดแล้วนะ ถ้าใหญ่กว่านี้อีกหน่อยละก็..."

"ซี๊ด..."

จ้าวฉู่หยุนสูดปากด้วยความเจ็บ หลินซียวี่ส่งยิ้มหวานหยดย้อย แต่มือที่บิดเอวเขากลับไม่ปรานีเลยสักนิด

เขารู้สึกได้เลยว่าเอวตัวเองต้องเขียวช้ำเป็นปื้นแน่ๆ แต่จะปัดมือออกก็กลัวเธอเจ็บ จะต่อว่าก็ทำไม่ลง

"นี่กะจะฆ่าแกงสามีตัวเองเลยเหรอครับ"

จ้าวฉู่หยุนลูบเอวตัวเองพลางทำหน้าตาน่าสงสาร "พี่ซียวี่ แผ่นหลังผมไม่มีเนื้อดีๆ เหลือแล้วนะ ตรงเอวนี่เว้นไว้สักจุดเถอะครับ"

"ยังจะพูดจาเพ้อเจ้ออีก!"

ใบหน้าเนียนของหลินซียวี่แดงระเรื่อขึ้นมาทันที เธอเองก็รู้ตัวดีว่าพอถึงเวลานั้นทีไร เธอมักจะห้ามตัวเองไม่อยู่ตลอด

เช้าวันรุ่งขึ้น จ้าวฉู่หยุนเดินออกจากห้องพร้อมกับ "รอยแผล" ใหม่ เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่ล้วนเป็นของที่พี่ซียวี่ซื้อให้ทั้งตัว

แม้แต่กางเกงในกับถุงเท้าก็ยังใช่

นอกจากนี้ยังมีอีกเรื่องที่เขาสงสัย

นั่นก็คือจ้าวฉู่หยุนพบว่ามือถือของตัวเองไม่เคยเติมเงินเลยสักครั้ง ทว่ากลับไม่เคยถูกตัดสัญญาณ

พอลองโทรเช็กยอดที่ 1861 ถึงได้รู้ว่ายังมีค่าโทรเหลืออยู่อีกตั้งห้าร้อยกว่าหยวน

ทั้งหมดนี้เป็นหลินซียวี่ที่คอยเติมให้ตลอด และทุกครั้งที่จ้าวฉู่หยุนออกไปซื้อกับข้าวซื้อผลไม้ ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่เคยถามเลยว่าเขายังมีเงินติดตัวอยู่ไหม

แถมยังไม่เคยแอบยัดเงินสดให้ แต่เธอกลับคอยชดเชยและดูแลเอาใจใส่ในเรื่องอื่นให้เป็นเท่าตัวแทน

ภายในห้องประชุมของเฮยไป๋หูอวี๋มีคนนั่งอยู่เต็มห้องราวๆ ยี่สิบกว่าคน บรรยากาศค่อนข้างตึงเครียด แต่ก็แฝงไว้ด้วยความตื่นเต้นอยู่บ้าง

ทุกคนต่างมองไปยังจ้าวฉู่หยุนที่อายุน้อยที่สุดแต่กลับนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ คนยี่สิบกว่าคนตรงนี้ก็คือพนักงานทั้งหมดของเฮยไป๋หูอวี๋

เมื่อเห็นว่าสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ตนเอง จ้าวฉู่หยุนจึงเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง "ผู้จัดการโจว ทางนายพร้อมหรือยัง"

นี่เป็นครั้งแรกที่โจวปินถูกคนอื่นเรียกว่าผู้จัดการต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงดังฟังชัด "พร้อมหมดแล้วครับ"

การถามตอบอย่างจริงจังทำให้ทุกคนในห้องประชุมหัวเราะออกมา บรรยากาศผ่อนคลายลงในทันที

โจวปินพลอยหัวเราะแห้งๆ ตามไปด้วย จ้าวฉู่หยุนหันไปมองจูเหม่ยถิง

จูเหม่ยถิงยิ้มพลางพยักหน้า

"พี่หวาง"

จ้าวฉู่หยุนมองไปยังหวางไข่เฟิงต่อ หวางไข่เฟิงตอบกลับอย่างมั่นใจ "พวกเราทดสอบเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ ไม่มีปัญหาอะไรเลย"

ความจริงช่วงสองสามวันนี้จ้าวฉู่หยุนก็ร่วมทดสอบระบบภายในด้วยเหมือนกัน ตัวเกมเหมือนกับ Happy Farm ในชาติก่อนเป๊ะๆ เมื่อยืนยันรอบสุดท้ายเสร็จสิ้น เขาก็ลุกขึ้นยืน "วันนี้คือวันที่ 12 ธันวาคม ปี 2002 และเฮยไป๋หูอวี๋จะลั่นไกนัดแรกในวันนี้"

"ทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้คือผู้ร่วมบุกเบิกและเป็นผู้มีคุณูปการต่อบริษัท พวกเราจะเป็นสักขีพยานร่วมกันในการพาเฮยไป๋หูอวี๋จากจุดที่ไม่มีอะไรเลยไปสู่การมีทุกอย่าง จากเล็กไปสู่ใหญ่ จากใหญ่ไปสู่แข็งแกร่ง และร่วมเป็นสักขีพยานในปาฏิหาริย์ของเฮยไป๋หูอวี๋!"

คำพูดปลุกใจอันทรงพลังเรียกเสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้องประชุม

อย่างไรเสียเกมนี้ก็เกิดจากการที่พวกเขายอมอดหลับอดนอนทำงานล่วงเวลาเพื่อพัฒนามันขึ้นมา ไม่ว่าใครก็หวังให้มันประสบความสำเร็จกันทั้งนั้น

ที่จริงทั้งหวางไข่เฟิงและจูเหม่ยถิงต่างคิดว่า ตอนเปิดตัวเกมน่าจะหาคนมาดูฤกษ์ดูยามเอาไว้สักหน่อย และทางที่ดีควรเปิดให้บริการตอนเที่ยงคืนตรงเป๊ะ

แต่จ้าวฉู่หยุนไม่ได้บ้าพิธีการขนาดนั้น วันนี้เขาใส่เสื้อผ้าใหม่เอี่ยมตั้งแต่หัวจรดเท้า ทั้งข้างนอกข้างในหมดแล้ว เรื่องเกมจึงไม่จำเป็นต้องไปเคร่งครัดอะไรพวกนี้อีก

เขาถามหวางไข่เฟิงเรื่องเซิร์ฟเวอร์ต่อ ก่อนหน้านี้ทั้งสองคนเคยถกเถียงกันเรื่องนี้มาแล้ว

หวางไข่เฟิงมองว่าช่วงแรกขอแค่รองรับผู้เล่นพร้อมกันได้สักหนึ่งแสนคนก็พอ ในใจเขาคิดว่าเกมที่มีคนออนไลน์พร้อมกันหนึ่งแสนคนได้นี่ก็ถือว่าสุดยอดมากแล้ว

แต่จ้าวฉู่หยุนกลับเช่าเซิร์ฟเวอร์แยกทีเดียวถึงสี่เครื่อง เครื่องหนึ่งรองรับได้สองแสนไอพี ส่วนอีกสามเครื่องรองรับได้เครื่องละหนึ่งแสนไอพี

ความจริงแล้ว ประสบการณ์การเล่นที่ลื่นไหลไม่สะดุดก็นับเป็นการยกระดับคุณภาพของเกมด้วยเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น Happy Farm ยังเป็นเกมที่ผ่านบทพิสูจน์จากตลาดมาแล้ว และเป็นเกมระดับปรากฏการณ์ที่ฮิตถล่มทลาย

หลังเลิกประชุม เกมก็เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการทันทีโดยไม่ต้องรอฤกษ์ยามตรงเวลา

จ้าวฉู่หยุนนั่งนิ่งอยู่ในห้องทำงานตลอดเวลา เขาเปิดคอมพิวเตอร์เล่น Happy Farm ไปพลาง โดยที่บุหรี่ในมือแทบไม่เคยมอด

ควันบุหรี่อบอวลไปทั่วทั้งห้องทำงาน แท้จริงแล้วเขาก็ตื่นเต้นมากเหมือนกัน

ชาติก่อนเขาเคยเป็นพวก "ล้มเหลวไม่เป็นท่า" บนเส้นทางสตาร์ตอัป พอชาตินี้ได้โอกาสกลับมาสู้ใหม่ แม้จะได้เปรียบเรื่องการย้อนเวลา แต่เขาก็ไม่ได้มั่นใจเต็มร้อย

บัญชีทดสอบของเขาปลูกมันฝรั่งไปแล้ว ปลดล็อกแปลงผักได้สามแปลง ส่วนเพื่อนในฟาร์มก็มีแต่พวกพนักงานในบริษัท

เลเวลของแต่ละคนไม่เท่ากัน เพื่อใช้ในการทดสอบระบบ บางคนจึงปลูกพืชเลเวลแปดจนเปิดหน้าดินสีแดงได้แล้ว

นี่คือระดับสูงสุดของคนในบริษัทตอนนี้ ส่วนดินดำกับดินทองที่เหลือยังไม่ได้เปิดให้ใช้งาน

เวลาผ่านไปทีละนาที จ้าวฉู่หยุนไม่ยอมก้าวเท้าออกจากห้องทำงานเลยแม้แต่ก้าวเดียว เขาต้องทำให้พนักงานรู้สึกมั่นใจว่าเจ้านายคนนี้ยังคงนิ่งสงบดั่งขุนเขา

ขืนเขาเอาแต่เดินพล่านเข้าๆ ออกๆ คอยถามยอดตัวเลขอยู่ตลอดเวลา พนักงานคงมองว่าเขาพึ่งพาไม่ได้และคุมอารมณ์ไม่อยู่

ยิ่งอายุยังน้อยอยู่ด้วย ภาพลักษณ์ตรงนี้จึงยิ่งต้องรักษาไว้ให้มั่น

"นี่จะไม่มีใครเข้ามารายงานตัวเลขให้กูรู้หน่อยเลยหรือไงวะ"

จ้าวฉู่หยุนรู้สึกว่าพนักงานรุ่นนี้ช่างไม่รู้งานเอาเสียเลย ไอ้เวรโจวปินไม่ประสีประสาคนหนึ่งก็ช่างเถอะ แต่จูเหม่ยถิงอายุอานามป่านนี้แล้วก็ยังไม่รู้งานอีก

ยังดีที่หวางไข่เฟิงยังรู้ความ เขารีบผลักประตูห้องทำงานเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ "บอสครับ ยอดคนเข้าชมทะลุห้าหมื่นแล้ว ยอดผู้เล่นลงทะเบียนก็เกินหนึ่งหมื่นคนแล้วครับ!"

"อืม ไม่เลว อัตราการเปลี่ยนเป็นผู้เล่นอยู่ที่ห้าต่อหนึ่ง"

จ้าวฉู่หยุนลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ยังแสร้งทำเป็นสุขุมเยือกเย็นตอนตอบกลับไป

เมื่อเห็นประธานจ้าวยังดูนิ่งสงบได้ขนาดนั้น หวางไข่เฟิงก็ยิ่งนึกเลื่อมใสในใจ อายุแค่นี้แต่กลับสุขุมเยือกเย็น ช่างเกิดมาเพื่อทำงานใหญ่จริงๆ ผิดกับตัวเขาเองที่ตอนเฝ้ามองตัวเลขค่อยๆ ขยับขึ้นเรื่อยๆ หัวใจแทบจะกระดอนออกมานอกอก

"ทะลุหมื่นแล้ว!"

"ยอดผู้เล่นลงทะเบียนทะลุหมื่นแล้ว!"

"แค่สามชั่วโมงก็ทะลุหนึ่งหมื่นคนแล้ว!"

ทันใดนั้น เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องขึ้นในห้องทำงานด้านนอกราวกับฟ้าผ่า ตามด้วยเสียงทุบโต๊ะดังสนั่น บ่งบอกชัดเจนว่าทุกคนกำลังตื่นเต้นดีใจกันสุดขีด

ยอดผู้เล่นลงทะเบียนที่ทะลุหนึ่งหมื่นคนได้ภายในเวลาแค่สามชั่วโมงถือว่ายอดเยี่ยมมากจริงๆ เพราะด้วยงบประมาณที่จำกัด Happy Farm จึงไม่ได้โหมยิงโฆษณาโปรโมตล่วงหน้าไว้เลย

หวางไข่เฟิงหันกลับไปมองแวบหนึ่ง พลางคิดว่าคนข้างนอกก็คงตื่นเต้นไม่ต่างจากตัวเอง มีก็แต่เถ้าแก่นี่แหละที่ยังคงสุขุมนิ่งสงบอยู่ได้

จังหวะนั้นเอง จูเหม่ยถิงก็ผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น แล้วรายงานเสียงดังลั่น "เถ้าแก่คะ ยอดผู้เล่นลงทะเบียนทะลุหมื่นแล้วค่ะ!"

"ได้ยินแล้ว"

จ้าวฉู่หยุนกลอกตาใส่เธอไปทีหนึ่ง พลางสบถในใจว่ามึงไม่รีบมารายงานตั้งแต่แรก ปล่อยให้กูแอบกระวนกระวายใจอยู่ตั้งนานสองนาน นึกว่าตัวเลขมันแย่จนดูไม่ได้เสียอีก