ตอนที่ 56 การชำระเงินออนไลน์ในยุคนี้

"ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ"

จูเหม่ยถิงใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ผลงานเห็นชัดว่าดีขนาดนี้ ทุกคนก็ตื่นเต้นดีใจกันหมด หรือว่าเจ้านายจะตั้งความหวังไว้สูงเกินไป

"เฮ้อ~"

จ้าวฉู่หยุนถอนหายใจยาว เท้าแขนกับเก้าอี้พยุงตัวลุกขึ้น ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานแล้วปรบมือเรียกความสนใจ

ทุกคนเงียบเสียงลงแล้วหันไปมองเจ้านายหนุ่มที่อายุน้อยจนน่าทึ่ง ต่างคนต่างคิดว่าหลังจากนี้เขาคงจะพูดถึงทิศทางการพัฒนาและอนาคตของบริษัท

หรือไม่ก็คงพูดปลุกขวัญกำลังใจทำนองนั้น

นึกไม่ถึงว่าจ้าวฉู่หยุนจะพูดขึ้นมาโต้ง ๆ ว่า "ยอดเปิดตัวของเกมใช้ได้เลย พี่เหม่ยถิง พี่ลงไปสั่งอาหารชุดใหญ่มาสักสามโต๊ะนะ ทุกคนคงหิวกันแย่แล้ว"

ตอนนี้เกือบจะบ่ายสองแล้ว ทุกคนมัวแต่ใจจดใจจ่ออยู่กับตัวเกมจนลืมหิวไปเสียสนิท

บางคนอาจจะหิวมาตั้งนานแล้ว แต่ไม่กล้ากินอยู่คนเดียว พอได้ยินแบบนี้ถึงค่อยโล่งอกกันเป็นแถว

ข้อดีของบริษัทสตาร์ตอัปก็เป็นแบบนี้ ช่วงเริ่มต้นทุกคนต่างร่วมแรงร่วมใจ ทุ่มเทกันสุดตัว ไว้รอให้บริษัทเติบโตใหญ่โตขึ้นเมื่อไหร่ นั่นแหละสารพัดเรื่องหยุมหยิมถึงจะตามมา

โจวปินทอดร่างหมดแรงอยู่บนเก้าอี้ไปแล้ว เขาแบกรับความกดดันเอาไว้มากเหลือเกิน

เพราะเขาเป็นคนรับผิดชอบงานโปรโมตและประชาสัมพันธ์ตัวเกม หากผลงานออกมาไม่ดี เขานี่แหละคือคนแรกที่ต้องรับผิดชอบ

โดยเฉพาะนี่คืองานแรกในชีวิตด้วยแล้ว ไม่เกี่ยวเลยสักนิดว่าบริษัทนี้จะเป็นของเพื่อนสนิทในวัยเด็กหรือเปล่า

ที่จริงจ้าวฉู่หยุนเองก็ไม่รู้ว่า ยอดผู้เล่นลงทะเบียนหนึ่งหมื่นคนภายในสามชั่วโมงจัดว่าดีหรือแย่

แต่เกม Happy Farm นี้มีความเป็นโซเชียลในตัว ถ้าอยากขโมยผัก ผู้เล่นก็ต้องชวนเพื่อนมาเล่นด้วยอยู่แล้ว มันน่าจะจุดกระแสให้ลามทุ่งได้ไม่ยาก

ภายในหอพักหญิงแห่งหนึ่ง

"Happy Farm นี่มันเกมอะไรเนี่ย ปลูกหญ้าเหรอ"

นักศึกษาสาวคลิกดูแก้เบื่อ "เอ๊ะ มีหัวไชเท้า ผักกาดขาว ข้าวเจ้า ข้าวสาลี ข้าวโพดด้วย..."

"ขโมยผักได้ด้วย เมื่อกี้ฉันเพิ่งไปขโมยหัวไชเท้าจากแปลงคนอื่นมาตั้งสองหัวแน่ะ"

นักศึกษาสาวอีกคนลองเล่นดูแป๊บหนึ่งก็พูดขึ้นอย่างตื่นเต้น "พวกเรามาแอดเพื่อนกันเถอะ เธอรีบปลูกเร็วเข้า ฉันจะได้ไปขโมยมาขาย พอได้เงินแล้วจะได้อัปเลเวลเปิดแปลงเพิ่ม"

สองสาวเลยลากรูมเมตคนอื่นมาร่วมวงด้วย ทั้งห้องจึงพากันเล่น Happy Farm เพียงเพื่อจะได้มีผักให้ขโมยเพิ่มขึ้นอีกนิด

ภายในหอพักชายแห่งหนึ่ง

"เชี่ยเอ๊ย เปิดเว็บทีไรมีโฆษณาเกมนี้เด้งขึ้นมาตลอดเลยวะ น่ารำคาญฉิบหาย เกมขยะแบบนี้ยังมีคนเล่นอีกเหรอ"

นักศึกษาชายด่าไปพลางกดสมัครไอดีไปพลาง หว่านเมล็ดหญ้าเลี้ยงสัตว์ทิ้งไว้หนึ่งต้น แล้วก็ปิดหน้าต่างเกมไป

ภายในร้านอินเทอร์เน็ตแห่งหนึ่ง

"Happy Farm เหรอ"

ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังคุย QQ กับแฟนสาวที่อยู่ไกลกัน ปลายสายคอยบอกขั้นตอนให้เขาสมัครบัญชีทีละสเต็ป

แถมยังเอาแต่ใจตั้งเงื่อนไขอีกว่า "รีบๆ ปลูกอะไรให้ฉันขโมยเร็วเข้าสิ แล้วเธอต้องแอดเพื่อนแค่ฉันคนเดียว ให้ฉันขโมยคนเดียวด้วยนะ อ้อ แล้วเธอก็ห้ามมาขโมยของฉันเด็ดขาดด้วยล่ะ"

ชายหนุ่มจนปัญญา จำใจต้องปลูกหญ้าเลี้ยงสัตว์ไว้หนึ่งต้น เพื่อเอาใจแฟนสาว เขายังต้องคอยคำนวณเวลาเก็บเกี่ยวและปลูกผักในแต่ละวันอีกต่างหาก

และด้วยเหตุนี้เอง เขาถึงค่อยๆ ติดเกมนี้งอมแงมไปด้วย ซึ่งแน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องหลังจากนั้น

ภายในห้องทำงานแห่งหนึ่ง

"หึ เกมนี้น่าสนใจดีแฮะ มีที่ดินเป็นของตัวเอง อยากจะปลูกอะไรก็ปลูก ถือว่าช่วยผ่อนคลายจิตใจได้ดีทีเดียว"

ชายวัยกลางคนคลิกเข้าไปในเกมโดยบังเอิญ และนับแต่นั้นมา เขาก็ได้ก้าวเข้าสู่วิถีการปลูกผักและขโมยผักอย่างเต็มตัว

สาวๆ ชาวออฟฟิศไม่ชอบเกมแนวยิงกัน Happy Farm จึงตอบโจทย์พวกเธอได้อย่างพอดิบพอดี ยิ่งปกติต้องนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ทั้งวันอยู่แล้ว เกมนี้เล่นง่าย แถมไม่กระทบต่องานอีกด้วย

เพื่อให้มีเรื่องคุยกับเพื่อนร่วมงานสาวๆ บรรดาหนุ่มๆ จึงเริ่มเล่นตามกันบ้าง แต่พอยิ่งมีเพื่อนเยอะขึ้น การขโมยผักก็ยิ่งดุเดือดขึ้นตามไปด้วย ทุกคนต่างคอยเหลือบมองเจ้านายไปพลาง แอบขโมยผักไปพลาง

"ประธานจ้าว ผู้เล่นลงทะเบียนทะลุหกหมื่นคนแล้วครับ"

หวางไข่เฟิงตกอยู่ในอารมณ์ทั้งตื่นเต้นทั้งลุ้นระทึกมาตลอดทั้งวัน เขานึกไม่ถึงเลยว่าเกมขโมยผักง่ายๆ แบบนี้จะได้รับผลตอบรับล้นหลามขนาดนี้

พนักงานทุกคนของเฮยไป๋หูอวี๋ถึงเวลาเลิกงานแล้วก็ยังไม่มีใครยอมกลับบ้าน ต่างคนต่างเฝ้ามองดูตัวเลขข้อมูล ราวกับกำลังเฝ้าดูลูกของตัวเองค่อยๆ เติบโตขึ้นในแต่ละวัน

จ้าวฉู่หยุนเองก็แทบไม่ได้ผ่อนคลายเลยตลอดทั้งวัน เขาเหลือบมองเวลาเห็นว่าสี่ทุ่มแล้ว จึงเอ่ยขึ้นว่า "วันนี้ประเมินดูแล้วคงได้ราวๆ เจ็ดหมื่นคน นอกจากคนที่ต้องอยู่เวร คนอื่นก็กลับไปพักผ่อนเถอะครับ"

"ประธานจ้าว คุณกลับไปก่อนเถอะครับ ผมจะรอจนถึงเที่ยงคืน"

หวางไข่เฟิงปฏิเสธ เขาอยากเป็นคนแรกที่ได้รู้ผลงานวันแรกของเกม

แม้แต่โจวปินกับจูเหม่ยถิงก็ไม่ยอมกลับ ทั้งคู่ต่างบอกว่าจะรอจนถึงเที่ยงคืน จ้าวฉู่หยุนคิดดูแล้วจึงนั่งอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาในออฟฟิศ

และก็เป็นไปตามคาด เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืน ยอดผู้เล่นลงทะเบียนของ Happy Farm ก็พุ่งทะลุเจ็ดหมื่นคน

ฤดูหนาวของจวิ้นซาเป็นแบบหนาวชื้นจนบาดลึกเข้ากระดูก พอก้าวพ้นออฟฟิศ โจวปินก็พ่นลมหายใจเป็นไอขาวแล้วถามขึ้น "ฉู่หยุน ไปนอนห้องกูไหม"

เนื่องจากวิทยาลัยภาษาต่างประเทศอยู่ค่อนข้างไกลจากจัตุรัสอู่ยี ไปกลับทำงานทุกวันไม่สะดวก โจวปินจึงเช่าห้องเดี่ยวอยู่แถวถนนคนเดิน โดยมีจ้าวฉู่หยุนเป็นคนออกค่าเช่าให้

จ้าวฉู่หยุนไม่มีทางนอนเตียงเดียวกับผู้ชายเด็ดขาด เขาย่ำเท้าพลางตัวสั่นงันงก "ไสหัวไปเลย กูหาที่นอนเองได้"

โจวปินเบะปากแล้ววิ่งเหยาะๆ กลับห้อง ส่วนจ้าวฉู่หยุนคาบบุหรี่พลางโบกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังคอนโดของหลินซียวี่

เนื่องจากไม่ได้บอกไว้ล่วงหน้า แถมยังดึกดื่นเลยเที่ยงคืนไปแล้ว เขาจึงต้องกดกริ่งอยู่หลายครั้ง

เสียงระแวงจากในห้องจึงดังลอดออกมา "ใครคะ"

"มาจับแมลงสาบในครัวครับ!"

พอได้ยิน "รหัสลับ" ของทั้งสองคน หลินซียวี่ก็เปิดประตูออกมาด้วยความสงสัย ครั้นเห็นจ้าวฉู่หยุนยืนหนาวจนตัวสั่นงันงก เธอก็ไม่ซักไซ้อะไรทั้งสิ้น รีบเร่งเขาทันที "รีบไปอาบน้ำอุ่นเร็วเข้า"

จ้าวฉู่หยุนดึงเธอเข้ามากอดแน่น พลางพูดเสียงอู้อี้ "พี่ซียวี่ ผมคิดถึงพี่ครับ"

คืนนี้เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขารู้สึกว่าตัวเองได้กลับบ้านจริง ๆ

หลินซียวี่คล้ายจะรับรู้ความรู้สึกนั้น เธอไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ลูบหลังเขาเบา ๆ

ครู่ใหญ่กว่าทั้งสองจะผละออกจากกัน จ้าวฉู่หยุนยิ้มบาง ๆ หลินซียวี่ประคองใบหน้าเขาไว้แล้วพิจารณาดูอย่างละเอียด กลัวว่าเขาจะไปเจอเรื่องไม่ดีอะไรมา

จากนั้นเธอก็ลูบแก้มอันเย็นเฉียบของเขา พลางเอ่ยปลอบเหมือนเด็ก "เด็กดี ไปอาบน้ำก่อนนะ"

คืนนั้น จ้าวฉู่หยุนอยู่ในห้องน้ำนานมาก หลินซียวี่เอนหลังพิงหัวเตียง เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

กระทั่งเสียงน้ำในห้องน้ำเงียบลง เธอถึงรีบมุดตัวเข้าไปในผ้าห่ม

เช้าวันรุ่งขึ้น จ้าวฉู่หยุนเพิ่งมาถึงบริษัท ก้นยังไม่ทันแตะเก้าอี้ หวางไข่เฟิงก็ผลักประตูพรวดพราดเข้ามา "ประธานจ้าว ผู้เล่นลงทะเบียนแปดหมื่นคนแล้วครับ"

ปกติแล้วหวางไข่เฟิงจะต้องเคาะประตูก่อนเสมอ เห็นได้ชัดว่าคราวนี้เขาตื่นเต้นมากจริง ๆ

จ้าวฉู่หยุนยิ้มพลางถาม "พี่หวาง คุณคิดว่าวันนี้ตัวเลขจะไปถึงเท่าไรครับ"

"หนึ่งแสนแปดหมื่นครับ"

นี่คือตัวเลขที่หวางไข่เฟิงกับแผนกเทคนิคประเมินไว้

จ้าวฉู่หยุนพยักหน้ารับโดยไม่ออกความเห็น จากนั้นก็เรียกทุกคนมาประชุมพร้อมกัน

บรรยากาศในห้องประชุมวันนี้ไร้ซึ่งความตึงเครียด มีแต่ความยินดีและตื่นเต้น ทุกคนต่างมีรอยยิ้มเปื้อนหน้าและพอใจกับผลงานนี้มาก

จ้าวฉู่หยุนเริ่มแบ่งงานขั้นต่อไป เขายกนิ้วชี้ขึ้นหนึ่งนิ้ว "ข้อแรก เพิ่มระบบชวนเพื่อน ชวนเพื่อนมาลงทะเบียนได้หนึ่งคน แจกปุ๋ยเคมีธรรมดาสิบถุง..."

ลูกเล่นพวกนี้เป็นมุกเบสิกของเกมในยุคหลัง หวางไข่เฟิงตาเป็นประกายทันที "ไม่มีปัญหาครับ แผนกเทคนิคของพวกเราจะรีบจัดการให้เร็วที่สุด"

"ข้อสอง รับคนเพิ่ม พี่เหม่ยถิงช่วยหาลูกน้องให้ผู้จัดการโจวของเราสักสิบคนนะ"

คนในห้องประชุมพากันหัวเราะครืน โจวปินหน้าแดงพลางหัวเราะแหะๆ แก้เก้อ เพราะในฐานะผู้จัดการแผนกการตลาด เขาเป็นแม่ทัพไร้พลมาโดยตลอด

ความจริงงานหลักของแผนกการตลาดตอนนี้คือการเป็นหน้าม้าในเกม ขนาดพี่หม่ายุคโน้นยังเคยแกล้งปลอมเป็นสาวสวยไปคุยกับคนอื่นใน QQ เพื่อดึงคนเล่นเลย

จ้าวฉู่หยุนเตรียมจะให้พวกเขาใช้รูปโปรไฟล์สาวสวยไปไล่แอดเพื่อนในเกมเหมือนกัน แถมยังจะเอาป้ายดาวโรงเรียนไปแปะไว้บนหน้าอินเทอร์เฟซของเกมอีก ในโลกอินเทอร์เน็ตไม่เคยขาดพวกบ้ากามอยู่แล้ว

"ข้อสาม เรื่องทำเงินจากเกม ถึงตอนนี้จะยังไม่ถึงเวลา แต่พวกเราต้องเตรียมตัวล่วงหน้าไว้ก่อน"

เมื่อได้ยินคำถามนี้ สีหน้าของทุกคนพลันจริงจังขึ้นมาทันที เพราะนี่คือหัวใจสำคัญ หากเปลี่ยนเป็นเงินไม่ได้ ทุกอย่างก็สูญเปล่า

เรื่องพรรค์นี้ย่อมไม่คณามือจ้าวฉู่หยุนอยู่แล้ว

เขายกเอาระบบของ QQ Farm มาอธิบายละเอียดยิบ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องปุ๋ยเคมี สุนัขเฝ้าสวน หรือภาพพื้นหลัง

จากนั้นเขาก็เสนอไอเดียใหม่ออกมาอีก "เพิ่มตารางจัดอันดับเข้าไปอีกสามตาราง อันดับเลเวล อันดับความนิยม (ดาวโรงเรียน) แล้วก็อันดับมหาเศรษฐี"

มนุษย์ทุกคนต่างมีนิสัยชอบเอาชนะและอยากอวดรวย โดยเฉพาะอันดับมหาเศรษฐีนี่แหละคือไพ่เด็ดในการกระตุ้นให้คนยอมจ่าย ยิ่งมีอันดับความนิยมเพิ่มเข้ามา พวกสาว ๆ ก็คงจับจ้องตาเป็นมัน

อันที่จริงอีกไม่เกินสองปี เกมส่วนใหญ่ก็จะมีตารางอันดับแบบนี้ผุดขึ้นมาเต็มไปหมด ต่างกันแค่รายละเอียดปลีกย่อยเท่านั้น

หวางไข่เฟิงถามขึ้นอย่างอึ้ง ๆ "ประธานจ้าวครับ หนึ่งตารางอันดับจะให้แสดงกี่ไอดีเหรอครับ"

"หนึ่งร้อยอันดับ"

จ้าวฉู่หยุนคิดแล้วเสริมว่า "สิบอันดับแรกให้ตัวอักษรใหญ่หน่อย ใช้สีสันฉูดฉาดสะดุดตา แบบนี้ถึงจะแสดงให้เห็นถึงความพิเศษเหนือคนอื่นของพวกเขา"

ถึงตรงนี้ ซุนย่าเฟยจึงพูดขึ้นบ้าง "ด้านเทคนิคไม่มีปัญหาครับ แค่ต้องใช้เวลาสักหน่อย"

"พวกนายเร่งมือให้เร็วที่สุด แล้วก็ต้องทำระบบส่งของขวัญเพิ่มเข้าไปด้วย"

จ้าวฉู่หยุนไม่เข้าใจเรื่องเทคนิค เขามีหน้าที่แค่สั่งความต้องการลงไป "นอกจากของที่ระบบแจกฟรีแล้ว อะไรก็ตามที่ใช้เงินซื้อจะต้องส่งต่อให้คนอื่นได้ ไม่อย่างนั้นพวกคนรวยจะยอมควักกระเป๋าจ่ายได้ยังไง"

หวางไข่เฟิงได้แต่ตอบรับไป เดิมทีเขานึกว่าเกมพัฒนาจนใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว ไม่คิดเลยว่าที่จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น แต่นี่ก็เป็นข้อตกลงในการแบ่งงานของพวกเขาสองคนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

คนอื่น ๆ ในห้องประชุมต่างพากันมองจ้าวฉู่หยุนตาค้าง ระบบชวนเพื่อนอาจพูดได้แค่ว่าแปลกใหม่ แต่ตารางจัดอันดับทั้งสามตารางนี้นับว่าล้ำยุคเกินไปจริง ๆ

"ทั้งหมดนี้เขาคิดขึ้นมาคนเดียวเลยเหรอเนี่ย"

สมัยทำงานที่บริษัทเก่า เรื่องแบบนี้ต้องช่วยกันระดมสมองเพื่อหาทางออกที่ดีที่สุด แต่พอมาอยู่ที่เฮยไป๋หูอวี๋ พวกเขากลับรู้สึกว่าแค่ทำตามคำสั่งให้เป๊ะก็พอแล้ว

"จุดที่สำคัญที่สุดก็คือ ผู้เล่นจะเติมเงินยังไง"

นี่ต่างหากคือปัญหาที่ชวนปวดหัวที่สุดของจ้าวฉู่หยุน ระบบชำระเงินออนไลน์ในยุคนี้ไม่ได้สะดวกสบายเหมือนในอนาคต

ตอนนี้ยังไม่มีทั้งวีแชตและอาลีเพย์ แม้แต่คนที่เปิดใช้บริการธนาคารออนไลน์ก็ยังมีอยู่น้อยนิด

ยิ่งถ้าย้อนกลับไปตอนปี 2000 สภาพยิ่งน่าเวทนากว่านี้ จะเติมเหรียญคิวบีแค่สิบหยวนยังต้องถ่อไปโอนเงินที่ที่ทำการไปรษณีย์ ตอนนั้น QQ มีผู้ใช้งานตั้งหลายสิบล้านคน ฝั่งผู้บริหารแทบจะร้อนใจจนหัวหมุน

ใครจะยอมลำบากวิ่งไปไปรษณีย์เพื่อโอนเงินเติมเกมแค่สิบหยวนกันล่ะ

ยังดีที่มีบริษัทเกมชื่อ "จิ่วเฉิง" คิดค้นระบบ "แต้มจิ่วเฉิง" หรือเงินเสมือนจริงที่เรียกว่า "เหรียญเกมจิ่วเฉิง" ขึ้นมา วงการอินเทอร์เน็ตถึงเริ่มฟื้นตัวกลับมาได้ จนในปี 2001 รายได้ต่อเดือนของจิ่วเฉิงก็พุ่งแตะหลักสามล้านหยวน

ซุนย่าเฟยจึงเสนอขึ้นมาว่า "ตอนนี้มีร้านเน็ตหลายแห่งรับเป็นตัวแทนจำหน่าย เราลองทำบัตรเติมเงินดีไหมครับ"

นี่เป็นวิธีทำเงินของเกม "เลเจนด์" ซึ่งเป็นเกมที่ฮิตที่สุดในตลาดเวลานี้ แต่จ้าวฉู่หยุนส่ายหน้า "ไม่ทันแล้วล่ะ แถมยังยุ่งยากเกินไปด้วย"

"เรากำหนดหน่วยเงินเป็นแฮปปี้คอยน์ไปก่อน เติมหนึ่งหยวนได้สิบแฮปปี้คอยน์ ทางแผนกเทคนิคของพวกนายไปพัฒนาช่องทางเติมเงินผ่านธนาคารออนไลน์มาก่อน ส่วนพี่เหม่ยถิง พี่ไปติดต่อบริษัทโทรคมนาคมเพื่อเปิดระบบเติมเงินผ่านข้อความสั้นทางมือถือนะ"

นี่คือช่องทางการเติมเงินที่แพร่หลายที่สุดในตลาดเวลานี้ เพียงแต่ผลตอบรับไม่ได้หวือหวานัก

จ้าวฉู่หยุนคิดแล้วพูดต่อ "เอาแบบนี้แล้วกัน เราแปะเบอร์ QQ ไว้หน้าเว็บเกมสักสองสามเบอร์เพื่อรับสมัครตัวแทน รับเฉพาะยอดสั่งซื้อตั้งแต่หนึ่งพันหยวนขึ้นไป"

"กลุ่มลูกค้าหลักของเราก็คือพวกเถ้าแก่ร้านเน็ต เท่ากับว่าเราเป็นตัวแทนรายใหญ่ ขายออกไปในอัตราหนึ่งต่อสิบสาม"

หวางไข่เฟิงกับซุนย่าเฟยมองหน้ากัน ทั้งสองคนต่างรู้สึกว่าวิธีนี้เข้าท่ากว่าการทำบัตรเติมเงินมาก แถมในทางเทคนิคก็ไม่ได้ซับซ้อนเลยสักนิด

ถึงตอนนี้ ทุกคนจึงเริ่มยอมรับและเลื่อมใสในตัวจ้าวฉู่หยุนจากใจจริง ทั้งยังเชื่อมั่นว่าเขาน่าจะพาบริษัทแห่งนี้ไปได้สวย