ตอนที่ 57 หวังจื่อซาน

การประชุมกินเวลาไปตลอดทั้งช่วงเช้า จ้าวฉู่หยุนจึงเรียกจูเหม่ยถิง หวางไข่เฟิง และโจวปินเข้ามาในห้องทำงานเพื่อกำชับอีกรอบ "พี่หวาง คุณคุมระบบหลังบ้านให้ดี ช่างเทคนิคคนอื่นห้ามแตะต้องเหรียญแฮปปี้เด็ดขาด"

"โจวปิน มึงรับผิดชอบเรื่องขาย ต้องได้เงินมาก่อนเท่านั้น พี่เหม่ยถิงรับผิดชอบตรวจบัญชี ทุกยอดต้องตรงกันเป๊ะ"

ทั้งสามคนพยักหน้ารับ การแบ่งงานแบบนี้รัดกุมที่สุด เพราะขึ้นชื่อว่าคนย่อมมีความโลภ แยกกันคุมจะได้ไม่เกิดเรื่อง "ไม่ดี" ขึ้น

"ประธานจ้าวครับ แล้วเราจะเริ่มขายไอเทมเมื่อไหร่เหรอครับ" หวางไข่เฟิงถาม

"รอดูอัตราการเติบโตของผู้เล่นก่อน อาจจะหนึ่งล้าน หรืออาจจะสองล้าน แล้วแต่สถานการณ์"

จ้าวฉู่หยุนตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ ความจริงแล้วเขาต้องดูว่าเงินทุนของตัวเองจะประคองไปได้นานแค่ไหนต่างหาก

ในขณะที่จ้าวฉู่หยุนกำลังง่วนอยู่กับงาน อีกด้านหนึ่ง หลินซียวี่กับเฉินหงเฟินกำลังนั่งละเลียดสเต๊กจิบไวน์แดงอยู่ในร้านอาหารตะวันตก

ทั้งสองคนไม่ได้เจอกันพักใหญ่ เพราะทุกครั้งที่เฉินหงเฟินนัด หลินซียวี่ก็มักจะหาข้ออ้างบ่ายเบี่ยงตลอด

กลางวันเธอต้องทำงาน กลางคืนก็ต้องคอย "คลุกคลีตีโมง" กับจ้าวฉู่หยุน พอถึงวันหยุดไม่กี่วันก็แทบไม่อยากขยับตัวลุกไปไหน

เวลานี้หลินซียวี่ดูไม่ต่างจากภรรยาป้ายแดง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเปี่ยมสุขอยู่เป็นระยะ จนเฉินหงเฟินอดแปลกใจไม่ได้ "ซียวี่ เธอไปเจอเรื่องดีๆ อะไรมาหรือเปล่าเนี่ย"

หลินซียวี่ชะงักไปเล็กน้อย

พอเห็นใบหน้าเพื่อนสาวดูเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด เฉินหงเฟินก็ยิ่งมั่นใจในสิ่งที่คิด เธอรีบถามด้วยสีหน้าตื่นเต้นทันที "ใครกันน่ะ"

หลินซียวี่ยกแก้วไวน์แดงขึ้นจิบพลางคิดในใจว่า มันดูออกชัดขนาดนั้นเลยเหรอ

"ซียวี่ เราสองคนเป็นเพื่อนรักกันนะ ฉันไม่ใช่เพื่อนที่ดีที่สุดของเธอเหรอ"

เฉินหงเฟินกอดแขนหลินซียวี่พลางออดอ้อน เธออยากรู้อยากเห็นจนใจจะขาดว่าผู้ชายคนไหนกันแน่ที่สามารถ "สยบ" สาวงามดั่งภูเขาน้ำแข็งคนนี้ได้ในเวลาสั้นๆ แค่นี้

ทั้งคู่เป็นทั้งรูมเมตสมัยมหาวิทยาลัยและเพื่อนสนิทกัน หลินซียวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ "คนที่เธอรู้จักนั่นแหละ"

"คนที่ฉันรู้จักเหรอ"

เฉินหงเฟินครุ่นคิดจริงจัง พลางคอยสังเกตสีหน้าเพื่อนสนิท "คนที่พวกเราสองคนรู้จัก ก็น่าจะแต่งงานกันไปหมดแล้วนี่นา"

"มีอยู่สองคนที่ยังไม่แต่ง แต่เธอก็คงไม่แลหรอก ส่วนอีกสองสามคนที่หย่าแล้ว ก็มีคนหนึ่งที่เคยตามจีบเธอตอนมหาวิทยาลัย ปีที่แล้วยังยอมวิ่งโร่กลับจากต่างประเทศมาที่จวิ้นซาเพื่อเธอเลย..."

พอเห็นเพื่อนเริ่มออกทะเลไปไกล หลินซียวี่จึงเอ่ยขัดพร้อมบอกชื่อตรงๆ "จ้าวฉู่หยุน"

"หา"

เฉินหงเฟินอุทานลั่นด้วยความตกใจ จนลูกค้าในร้านต่างพากันหันขวับมามอง เธอส่งยิ้มขอโทษคนรอบข้าง แล้วรีบลดเสียงถามทันที "เป็นไอ้เด็กนั่นจริงๆ เหรอ"

"อื้อ"

หลินซียวี่ยิ้มแล้วพยักหน้ารับ

"พวกเธอ..."

พอเห็นสีหน้าเปี่ยมสุขของเพื่อนรัก เฉินหงเฟินก็ได้แต่อ้าปากค้าง จะเตือนก็ไม่กล้าเตือน คิดเสียว่าขอแค่เพื่อนมีความสุข เรื่องอื่นก็ช่างมันเถอะ

"หมอนั่นได้เปรียบไปเต็มๆ เลยนะเนี่ย!"

ในที่สุดเฉินหงเฟินก็เอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกเสียดายแทน หลินซียวี่ทั้งสวยสะพรั่ง ฐานะทางบ้านก็ดี ในสายตาเธอ เพื่อนสนิทคนนี้แทบจะเพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง

แต่หลินซียวี่กลับพยักหน้ารับอย่างภาคภูมิใจเสียนี่

ยังดีที่จ้าวฉู่หยุนไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่อย่างนั้นคงอดโพล่งออกมาไม่ได้แน่ว่า 'นอกจากหน้าตาสวยแล้ว มีตรงไหนดีบ้าง กูต้องซื้อกับข้าวทำอาหาร ล้างจานถูพื้น งานบ้านกวาดเรียบหมดแล้ว เหลือแค่ป้อนข้าวให้แค่นั้นแหละ'

"พวกเธอเริ่มกันตั้งแต่เมื่อไหร่" เฉินหงเฟินมีเรื่องสงสัยเต็มหัวไปหมด

"ก็คืนนั้นแหละ"

เฉินหงเฟินชะงักกึก "หมอนั่นอาศัยจังหวะตอนเธอเมาแล้ว..."

หลินซียวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ

"ไอ้สารเลวเอ๊ย!"

เฉินหงเฟินกัดฟันกรอด "มิน่าล่ะถึงไม่ยอมมาที่บาร์อีกเลย รับปากดิบดีว่าจะไปส่งเธอที่บ้านอย่างปลอดภัยแท้ๆ แต่ผลลัพธ์กลับเป็นแบบนี้ ไอ้สารเลวเอ๊ย"

"ช่างเถอะน่า เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญแล้ว ตอนนี้ฉันมีความสุขดีจริงๆ นะ"

พอเห็นท่าทางฟึดฟัดของเพื่อนสนิท หลินซียวี่ก็อดขำไม่ได้ เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นแม้แต่ตัวเธอเองยังคาดไม่ถึง แต่พอมองตอนนี้มันกลับกลายเป็นเรื่องดี อย่างน้อยช่วงเวลานี้เธอก็มีความสุขมาก

"คราวหน้าถ้าเจอตัวนะ ฉันจะซ้อมให้เละเลยคอยดู!"

เฉินหงเฟินยังคงรู้สึกไม่สบายใจ เพราะคิดว่าเรื่องในคืนนั้นตัวเองก็มีส่วนผิดอยู่ด้วย จึงเอ่ยถามต่อ "แล้วเขาดีกับเธอไหม"

"ดีมากจริงๆ"

หลินซียวี่ตอบออกมาจากใจจริง

เฉินหงเฟินถึงค่อยโล่งอกขึ้นมาบ้าง ไม่อย่างนั้นความผิดของเธอคงมหันต์แน่ เพราะอย่างไรเธอก็เคยคิดจะ "จับคู่" ให้ทั้งสองคนอยู่เหมือนกัน

พอถึงสองทุ่ม หวางไข่เฟิงก็ผลักประตูห้องทำงานเข้ามาแล้วรายงานว่า "ประธานจ้าว แตะหนึ่งแสนหกหมื่นแล้วครับ!"

ยังไม่ทันครบสองวันก็มียอดผู้เล่นลงทะเบียนถึงหนึ่งแสนหกหมื่นคน หวางไข่เฟิงพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก และกว่าจะถึงเที่ยงคืนก็ยังเหลือเวลาอีกตั้งสี่ชั่วโมง แถมช่วงค่ำยังเป็นเวลาที่มีคนเล่นเกมหนาแน่นที่สุด การจะเก็บยอดเพิ่มอีกสองหมื่นคนจึงไม่น่ามีปัญหา

"พี่หวาง คุณก็รีบกลับไปพักผ่อนเถอะครับ ฝืนต่อไปร่างกายจะไม่ไหวเอา นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเอง ยกโน้ตบุ๊กกลับไปดูที่บ้านก็เหมือนกันแหละครับ"

ดูทรงแล้วหวางไข่เฟิงคงกะจะอยู่เฝ้าจนถึงเที่ยงคืนอีกแน่ แต่จ้าวฉู่หยุนไม่คิดจะอยู่โยงเป็นเพื่อนด้วยแล้ว ตอนนี้จะร้อนใจไปก็ไร้ประโยชน์ ในเมื่อเขาไม่มีเงินเหลือพอจะเอาไปทุ่มโปรโมตช่องทางอื่นอีก

ต่อให้กระแสตอบรับของ Happy Farm ตอนนี้จะไม่ค่อยดี เขาก็ทำได้เพียงปล่อยให้เวลาค่อยๆ เพาะบ่มมันไปเท่านั้น

วันถัดมาระหว่างนั่งเรียน จ้าวฉู่หยุนก็ได้รับข้อความจากจูเหม่ยถิงอีก "เถ้าแก่ สองแสนแล้วค่ะ"

"ฉู่หยุน หลายวันมานี้นายไม่ยอมกลับหอเลย ตอนกลางคืนไปนอนที่ไหนมาวะ"

หลิวไข่รู้สึกมาตลอดว่าเพื่อนร่วมห้องคนนี้ชอบทำตัวลับๆ ล่อๆ

"ทีนายยังออกไปค้างข้างนอกได้เลย"

ขอแค่จ้าวฉู่หยุนนอนที่หอพัก เขาก็จะตื่นแต่เช้ามาโผล่หน้าในห้องเรียนเสมอ ข้อแรกก็เพื่อมาเช็กชื่อกับอาจารย์

ข้อสองคือเขาชอบบรรยากาศแบบนี้มาก การได้นั่งเรียนร่วมกับเพื่อนๆ ในห้องเรียนมหาวิทยาลัยที่ทั้งกว้างขวางและสว่างไสวมันให้ความรู้สึกที่ดีจริงๆ แม้ว่าเขาจะฟังอาจารย์สอนไม่รู้เรื่องเลยก็ตาม

"พี่ฉู่หยุน พี่มีแฟนแล้วเหรอ"

เหอเลี่ยงสนใจเรื่องนี้เป็นพิเศษ ในเมื่อต่างฝ่ายต่างก็โดนแฟนทิ้งตอนเปิดเทอมเหมือนกัน เขาจึงอยากรู้ใจจะขาดว่าจ้าวฉู่หยุนไปคว้าผู้หญิงแบบไหนมาเป็นแฟน "เมื่อไหร่จะพาพี่สะใภ้มาแนะนำให้พวกเรารู้จักบ้างล่ะ"

จ้าวฉู่หยุนปรายตามองเขา "พี่เลี่ยง ไม่กลับมานอนหอมันไม่ได้แปลว่าต้องไปหาแฟนเสมอไปหรอกนะ"

แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครเชื่อ หลิวไข่เบ้ปาก "นายมีแฟนแล้วชัวร์ ไม่งั้นไม่มีทางหายหัวติดกันหลายวันขนาดนี้หรอก"

จ้าวฉู่หยุนไม่ได้เถียงอะไร ถ้าพี่ซียวี่ยินยอม เขาก็ไม่ติดอยู่แล้วที่จะแนะนำหลินซียวี่ให้เพื่อนร่วมห้องรู้จัก อย่างแย่ที่สุดก็แค่โดนตราหน้าว่าเป็นพวกเกาะผู้หญิงกินเท่านั้นเอง

บนโพเดียมด้านหน้า อาจารย์กำลังกอดตำรา "สวดคาถา" ไปเรื่อยเปื่อย ส่วนพวกผู้ชายแถวหลังก็พากันซุบซิบนินทาเรื่องผู้หญิงในห้อง

มีทั้งเรื่องซุบซิบนินทาสารพัด ใครไปคบกับใคร หรือใครไปยืนดักรอจางอิ่งดาวประจำห้องที่หน้าตึกเรียน

นกบินเข้าฝูง คนประเภทเดียวกันย่อมดึงดูดกัน พวกผู้ชายที่ชอบนั่งแถวหลังมักเป็นพวกเรียนไม่เอาไหน วันๆ เลยวนเวียนอยู่แค่เรื่องผู้หญิงกับเกม

"ได้ยินว่างานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ จางอิ่งห้องเราได้รับเลือกให้ขึ้นไปเต้นกับพวกรุ่นพี่ปีสองด้วยนะ"

"ตอนพวกเธอซ้อม ฉันแอบย่องไปดูมาแล้วเว้ย ผู้หญิงห้าคนใส่กางเกงหนังขายาว โคตรแจ่มทุกคนเลยว่ะ"

"เชี่ย ทำไมมึงไม่เรียกกูไปด้วยวะ"

· · · · · · ·· ·

จ้าวฉู่หยุนฟังเรื่องซุบซิบพลางยิ้มขำ เขาเหลือบมองจางอิ่งที่นั่งอยู่แถวหน้า นึกในใจว่างวดนี้พองานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่จบลง คนตามจีบยัยนี่คงแห่กันมาตรึมแน่ๆ พวกผู้ชายอย่างหลี่เถี่ยคงหมดสิทธิ์ อย่าหวังว่าจะได้กินแม้แต่เศษซาก

หลังเลิกเรียน ระหว่างทางเดินไปโรงอาหาร จ้าวฉู่หยุนก็เอ่ยถามหวังซวี่ตง "พี่ตง น้องสาวร้านช

"เฮ้อ"

หวังซวี่ตงถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร

พอได้ยินเสียง "เฮ้อ" นี้ จ้าวฉู่หยุนก็รู้ทันทีว่าไอ้เวรนี่เงินหมดแล้ว ออกไปข้างนอกทีไรหมดหลายร้อยหยวนทุกครั้ง จะมีนักศึกษาสักกี่คนที่รับไหว

"เพลาๆ หน่อย"

จ้าวฉู่หยุนตบไหล่เตือนสติเขาไปทีหนึ่ง พลันเหลือบไปเห็นหวังจื่อซานกับรูมเมตเดินอยู่ข้างหน้าพอดี จึงรีบวิ่งตามไปทันที "หวังจื่อซาน กินข้าวด้วยกันไหม"

"ไอ้เวรนี่ มีจางอิ่งคนเดียวยังไม่พอ ยังจะไปเต๊าะหวังจื่อซานอีกนะ"

พวกหลิวไข่สบถด่า แต่บ่นก็ส่วนบ่น สุดท้ายพวกป๊อดก็ยังเดินตามไป หวังจะได้ร่วมมื้อเที่ยงกับดาวประจำห้องอยู่ดี

หวังจื่อซานหันกลับมาเห็นว่าเป็นกลุ่มเพื่อนผู้ชายในห้อง ก็ยิ้มหวานเอ่ยทัก "บังเอิญจังเลยนะคะ"

"ใช่ครับ ใช่ครับ"

พวกใจปลาซิวรีบพยักหน้ารับพลางยิ้มประจบ ปกติเวลาเจอผู้หญิงคนอื่นยังพอคุยจ้อโอ้อวดสารพัดได้ ทว่าพอเจอคนสวยทีไรกลับเกร็งจนทำตัวไม่ถูกทุกที

ยิ่งถ้าได้เจอ "นางในฝัน" เข้าจริง ๆ คงถึงขั้นพูดไม่ออกเลยทีเดียว

อีกอย่างหวังจื่อซานไม่เหมือนจางอิ่ง เธอไม่เคยเดินมาแถวหลังห้องเรียนเลย และแทบไม่คุยกับเพื่อนผู้ชายในห้อง ทุกคนจึงไม่ค่อยสนิทกับเธอนัก

เรื่องแบบนี้พบเห็นได้ทั่วไปในมหาวิทยาลัย ทุกคนมักจะเกาะกลุ่มกันตามห้องพักในหอ บางทีเรียนจนจบสี่ปี ก็ยังจำชื่อเพื่อนร่วมชั้นหลายคนไม่ได้ด้วยซ้ำ

"บังเอิญอะไรกันล่ะ ฉันตั้งใจเดินตามเธอมาตั้งแต่เลิกเรียนต่างหาก"

จ้าวฉู่หยุนไม่คิดจะทำตัวปอดแหกเหมือนพวกนั้น เขากล้าตีหน้ามึนพูดออกไปว่า "หวังจื่อซาน บัตรฉันเงินหมดเกลี้ยงแล้ว เธอเลี้ยงข้าวฉันหน่อยได้ไหม"