ตอนที่ 58 เธออยากหลอกก็หลอกไปเถอะ

หวังจื่อซานค่อนข้างประทับใจเพื่อนร่วมห้องชายที่ชอบโดดเรียนคนนี้อยู่พอสมควร แต่ก็จำกัดอยู่แค่วันฝึกทหารคืนนั้นเท่านั้น เธอชะงักไปนิด พลางนึกในใจว่ามีผู้ชายแบบนี้ด้วยเหรอ ปกติมันต้องเป็นฝ่ายชายชวนผู้หญิงกินข้าวไม่ใช่หรือไง

แต่พอคิดดูอีกที เขาน่าจะเป็นนักเรียนยากจน ถึงท่าทางจะไม่ค่อยเหมือนเลยก็เถอะ

คิดได้แบบนี้ หวังจื่อซานจึงยิ้มหวานตอบ "ได้สิ"

"ขอบคุณนะจื่อซาน ผมบอกแล้วไงว่าคนสวยใจดีทุกคน"

จ้าวฉู่หยุนเยินยออย่างเลี่ยน ๆ ซ้ำร้ายไอ้หมอนี่ยังเรียก "จื่อซาน" หน้าตาเฉย ทำเอาทั้งหวังจื่อซานและพวกหลิวไข่ขนลุกเกรียวไปทั้งตัว

"หน้าด้านเกินไปแล้ว!"

ตอนนี้พวกเหอเลี่ยงแทบอยากให้ตัวเองเป็นนักเรียนยากจนบ้าง จะได้ใช้เป็นข้ออ้าง "อย่างชอบธรรม" ให้เพื่อนหวังจื่อซานเลี้ยงข้าว

แต่หวังจื่อซานก็ใจกว้างมากจริง ๆ เธอยังเอ่ยปากชวนเพื่อนผู้ชายร่วมห้องอีกสองสามคนด้วย ทว่าพวกป๊อดหน้าบางเหล่านั้นต่างพากันปฏิเสธเป็นพัลวัน

มีแค่จ้าวฉู่หยุนคนเดียวที่จิ้มแต่กับข้าวราคาแพง แถมยังสั่งเครื่องดื่มมาอีกขวด ไม่มีความเกรงใจหวังจื่อซานเลยสักนิด

หวังจื่อซานกินข้าวได้สมเป็นกุลสตรีมาก เธอตักกินคำเล็ก ๆ เคี้ยวช้า ๆ แถมยังเลือกกินอยู่นิดหน่อย ขอแค่มีมันหมูติดมาแม้แต่นิดเดียว เธอก็จะเขี่ยไว้ข้างจานทันที

"เธอไม่กินเหรอ"

จ้าวฉู่หยุนใช้ตะเกียบชี้ไปยังหมูสามชั้นติดมันในถาดอาหารของเธอพลางเอ่ยถาม

"อื้อ"

หวังจื่อซานพยักหน้า ท่าทางดูเป็นเด็กสาวว่านอนสอนง่าย

"งั้นผมกินนะ"

จ้าวฉู่หยุนไม่รอให้หวังจื่อซานได้ตอบ คีบเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ ทันที "ผมชอบแบบติดมันนิดหน่อยนี่แหละ"

" "

หวังจื่อซานมองจ้าวฉู่หยุนตาค้าง อ้าปากหวอจนพูดไม่ออก

"ไอ้ชาติหมานี่ "

ตาของพวกเหอเลี่ยงแทบลุกเป็นไฟ นั่นมันไม่ติดน้ำลายของเพื่อนหวังจื่อซานไปแล้วเรอะ

รูมเมตของหวังจื่อซานที่นั่งเงียบอยู่นานเปิดประเด็นขึ้นมาว่า "จริงสิ พวกนายเล่น Happy Farm กันหรือเปล่า"

"หืม"

เรื่องนี้ดึงความสนใจของจ้าวฉู่หยุนได้ทันที ส่วนหลิวไข่ถามอย่างสงสัย "ฟาร์มอะไรนะ เล่นยังไงเหรอ"

เพื่อนร่วมห้องสาวจึงอธิบายเกี่ยวกับ Happy Farm ให้ฟังรอบหนึ่ง ก่อนจะชวนว่า "พวกนายก็มาเล่นด้วยกันสิ หวังจื่อซานก็เล่นนะ พอแอดเพื่อนกันแล้วจะได้ไปขโมยผักด้วยกัน"

"พวกผู้หญิงหอข้าง ๆ ก็เล่นกันหมดเลยนะ" เพื่อนสาวเสริมขึ้นมาอีกประโยค

จ้าวฉู่หยุนคิดในใจว่า Happy Farm กำลังจะดังเป็นพลุแตกจริง ๆ ขนาดเพื่อนผู้หญิงในห้องยังติดกันงอมแงม ถ้าพวกเธอรู้ว่าเกมที่กำลังเล่นอยู่พัฒนาขึ้นโดยเพื่อนร่วมห้องคนนี้ จะทำหน้ากันยังไงนะ

"ผมก็เล่นอยู่นะ ปลูกมันฝรั่งไปแล้วด้วย พวกเธอแอดผมมาสิ"

จ้าวฉู่หยุนสวมบทพนักงานโปรโมตเกมทันควัน

"จริงเหรอ"

"ทำไมนายเลเวลสูงจัง มันฝรั่งน่าจะขายได้เงินเยอะเลยใช่ไหม" หวังจื่อซานร่วมวงคุยด้วยอีกคน

"เกมเปิดปุ๊บผมก็เล่นเลย เลเวลก็ต้องสูงอยู่แล้วสิ ผมแอดเพื่อนไปตั้งเยอะเพื่อไปขโมยผัก พวกเธอก็แอดคนเยอะ ๆ สิ"

"หอเรามีคอมแค่สองเครื่องของฉันกับหวังจื่อซาน คนอื่นก็เลยมายืมเล่น พอเก็บผักไม่ทันทีไรก็โดนหออื่นขโมยเกลี้ยงทุกที"

· · · · · · · ·

พวกหลิวไข่ได้แต่งงเป็นไก่ตาแตก ปล่อยให้จ้าวฉู่หยุนกับพวกหวังจื่อซานคุยกันอย่างออกรส พวกเขาตัดสินใจแล้วว่าพอกลับถึงหอพักจะต้องสมัครเกมนี้ให้ได้ ไม่อย่างนั้นคงคุยกับสาว ๆ ไม่รู้เรื่องแน่

เข้าสู่วันที่สี่ ยอดผู้เล่นลงทะเบียนของ Happy Farm ก็พุ่งทะลุสี่แสนคน ประกายไฟเพียงนิดเริ่มลามทุ่ง เอกลักษณ์เฉพาะตัวของเกมนี้ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องดังเปรี้ยงปร้างอย่างแน่นอน

จ้าวฉู่หยุนโอบกอดหลินซียวี่ที่ร่างชุ่มเหงื่อ ทั้งสองเพิ่งผ่าน "ศึกดุเดือด" มาหยก ๆ เขาจึงตัดสินใจว่าจะบอกเรื่องบริษัทกับหญิงสาวในอ้อมแขนก่อนกำหนด

"พี่ซียวี่"

"อืม"

หลินซียวี่ขานรับอย่างอ่อนระโหยโรยแรง เวลานี้เธอแค่อยากกอดเจ้าหนุ่มน้อยคนนี้นอนหลับสักตื่นเท่านั้น

"พี่เคยเล่นเกม Happy Farm บ้างไหม"

หลินซียวี่ที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของจ้าวฉู่หยุนส่ายหน้า เธอไม่เคยเล่นเกมเลยสักนิด

"งั้นพี่เคยได้ยินชื่อบ้างไหม"

หลินซียวี่ก็ยังคงส่ายหน้า

"พี่ซียวี่ พี่ไม่ให้ความร่วมมือแบบนี้ ผมก็คุยต่อไม่ได้น่ะสิ"

จ้าวฉู่หยุนแกล้งทำเป็นโกรธแล้วบีบหลินซียวี่เบา ๆ พี่ซียวี่คงจะหมดแรงจริง ๆ เธอทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นมาค้อนขวับอย่างแง่งอนเพื่อประท้วงเท่านั้น

"พี่ซียวี่ เกมนี้เป็นของผมเองนะ ผมเปิดบริษัทขึ้นมา ใช้เวลาแค่สองเดือนกว่าก็ทำเสร็จแล้ว พี่รู้ไหมว่าตอนนี้มีคนเล่นเท่าไร"

"แค่สี่วันก็มีคนลงทะเบียนตั้งสี่แสนคนแล้ว พี่รู้ไหมว่าผลงานระดับนี้..."

จ้าวฉู่หยุนโอ้อวดจนจบด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ จากนั้นก็รอคอยให้หญิงสาวในอ้อมกอดเอ่ยปากชมและมองเขาด้วยความชื่นชมบูชา

"อ๋อ"

แต่หลินซียวี่กลับทำเพียงส่งเสียง "อ๋อ" เบา ๆ คำเดียว แล้วเงียบไปเสียเฉย ๆ

"พี่ซียวี่ ทำไมตอบสนองแบบนี้ล่ะครับเนี่ย"

คราวนี้จ้าวฉู่หยุนชักจะเคืองขึ้นมาจริง ๆ เขาพลิกตัวขึ้นคร่อมกดหลินซียวี่ไว้ใต้ร่างทันที "ผมนี่ ผู้ชายของพี่นะ! เกมของผู้ชายพี่ มีคนลงทะเบียนตั้งสี่แสนคนในสี่วันเชียวนะ!"

พูดจบ เขาก็เตรียมจะลง "บทลงโทษประจำตระกูล"

หลินซียวี่ดิ้นขัดขืนสุดชีวิต แววตาเริ่มฉายความเว้าวอน "จ้าวฉู่หยุน อย่าเลยนะ ฉันไม่ไหวแล้วจริง ๆ"

"งั้นพี่ก็มีปฏิกิริยาให้ชื่นใจหน่อยสิ ผมตื่นเต้นขนาดนี้ที่ได้มาเล่าให้ฟัง แถมพี่ยังเป็นคนแรกและคนเดียวด้วยนะ"

จ้าวฉู่หยุนก้มมองคนงามใต้ร่างแล้วขู่ด้วยน้ำเสียงดุดัน

หลินซียวี่ยกแขนขึ้นโอบรอบคอเขา ดึงร่างเขาลงมากอดไว้แน่นแล้วกระซิบข้างหู "ฉันเชื่อเธอนะ เธอจะต้องประสบความสำเร็จแน่นอน"

ท่าเดียวสยบอยู่หมัด

อารมณ์ฉุนเฉียวของจ้าวฉู่หยุนมลายหายไปในพริบตา เขาก้มลงจูบแก้มหลินซียวี่เบา ๆ "พี่ซียวี่ พี่ไม่อยากถามอะไรผมหน่อยเหรอ"

"อย่างเช่น ผมเปิดบริษัทตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วเอาเงินจากไหนมาเปิดบริษัท"

หลินซียวี่ส่ายหน้าพลางเอ่ยถาม "เงินทุนบริษัทเธอตึงมือไหม ฉันพอมีเงินติดตัวอยู่นิดหน่อยนะ"

จ้าวฉู่หยุนสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่แล่นผ่านหัวใจ มันทั้งอ่อนโยนและอบอุ่นลึกซึ้ง เขากระชับกอดหลินซียวี่แน่นขึ้น "พี่ไม่กลัวผมหลอกเอาเงินพี่เหรอ"

"ถ้าเธออยากหลอก ก็หลอกไปสิ"

หลินซียวี่ตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

จ้าวฉู่หยุนพลิกตัวลงมา โอบกอดเธอไว้ในอ้อมอกแนบแน่น

ทั้งสองไม่ได้พูดอะไร และไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก แต่หัวใจกลับยิ่งแนบชิดกันกว่าเดิม

วันรุ่งขึ้น ทันทีที่ไปถึงที่ทำงาน หลินซียวี่ก็สมัครเล่น Happy Farm เธอยังโทรศัพท์หาจ้าวฉู่หยุนเพื่อแอดเป็นเพื่อน แถมยังช่วยชวนเพื่อนร่วมงานในหน่วยงานมาเล่นด้วย

การกระทำที่ผิดปกตินี้ทำให้เพื่อนร่วมงานของเธอประหลาดใจมาก แต่ทุกคนต่างก็ไว้หน้าเธอ เพราะตัวหลินซียวี่เองก็เป็นหัวหน้าระดับย่อยของหน่วยงานอยู่แล้ว

ที่สำคัญคือยังมีแบ็กใหญ่คอยหนุนหลัง

แม้แต่เบอร์หนึ่งของสำนักงานศึกษาธิการมณฑลยังต้องเกรงใจ ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน คนในสำนักงานศึกษาธิการมณฑลจึงพากันสมัครเล่นเกม Happy Farm ของนักศึกษาปีหนึ่งแห่งหูต้ากันถ้วนหน้า

Happy Farm เปิดให้บริการถึงวันที่ห้า ยอดผู้เล่นก็พุ่งทะลุหกแสนคน และพอถึงวันที่แปดก็ทะลุด่านหนึ่งล้านคนได้สำเร็จ เสียงโห่ร้องยินดีดังสนั่นไปทั่วทั้งชั้นของเฮยไป๋หูอวี๋

จ้าวฉู่หยุนเรียกหวางไข่เฟิงและซุนย่าเฟยเข้ามาในห้องทำงาน ก่อนจะโยนเอกสารแผนงานเกมฉบับหนึ่งให้ "พี่ซุน เกมนี้พี่รับผิดชอบนะ"

"Plants vs. Zombies เหรอครับ"

ซุนย่าเฟยหยิบเอกสารแผนงานขึ้นมาเปิดดูคร่าว ๆ ด้วยความประหลาดใจ

หวางไข่เฟิงเป็นถึงหัวหน้าฝ่ายเทคนิค แถมยังเป็นผู้ถือหุ้นของบริษัท ตามหลักแล้วเกมใหม่ควรให้หวางไข่เฟิงเป็นหัวเรือใหญ่ถึงจะถูก

"แล้วประธานหวางล่ะครับ"

ซุนย่าเฟยเอ่ยถาม แม้ในใจจะอยากคุมโปรเจกต์เกมใหม่แค่ไหน แต่เขาก็ยังมีไหวพริบและรู้มารยาททางสังคมดี

แต่หวางไข่เฟิงกลับไม่ได้คิดมาก แผนงานเกม Plants vs. Zombies เล่มนี้เขาเคยเห็นแล้ว มันคือ "เหยื่อล่อ" ที่จ้าวฉู่หยุนแกล้งหยิบผิดออกมาตอนเจอกันครั้งแรกนั่นเอง

อีกอย่าง Happy Farm ก็ยังต้องปรับปรุงให้สมบูรณ์ งานที่ค้างอยู่ยังมีอีกเพียบ แถมเว็บไซต์ห่าวโหยวซี่ก็กำลังพัฒนา สรุปคือเขามีงานล้นมือจนทำแทบไม่ทันอยู่แล้ว

จังหวะที่หวางไข่เฟิงกำลังจะพูดตามมารยาทกับซุนย่าเฟยสักสองสามคำ จ้าวฉู่หยุนก็โยนเอกสารแผนงานเกมออกมาอีกเล่ม "นี่ของพี่หวาง"

"Happy Pasture เหรอ"

หวางไข่เฟิงรีบคว้าแผนงานมาเปิดดูสองสามหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้น "เกมภาคพี่น้องของ Happy Farm เหรอ"

"ใช่ครับ"

จ้าวฉู่หยุนพยักหน้า "Happy Pasture ก็แค่เปลี่ยนจากพืชผักใน Happy Farm มาเป็นสัตว์เลี้ยง พี่ใช้ทีมเดิมทำ ก็น่าจะเสร็จเร็วมาก ส่วนฝั่งพี่ซุนเดี๋ยวบริษัทจะรับคนเพิ่มให้"

ทั้งหวางไข่เฟิงและซุนย่าเฟยต่างยอมรับนับถืออย่างหมดใจ นี่มันการโคลนตัวเองชัด ๆ จากเกมเดียวกลายเป็นสองเกม ประหยัดทั้งเวลาและต้นทุนแรงงานไปได้มหาศาล

ยิ่งไปกว่านั้น Happy Farm ยังทำผลงานได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้ Happy Pasture ก็ไม่มีทางแย่อย่างแน่นอน

นี่เป็นการจัดสรรที่จ้าวฉู่หยุนตั้งใจไว้แต่แรก Happy Farm คือรากฐานของเฮยไป๋หูอวี๋ การยกให้หวางไข่เฟิงดูแลจึงเป็นเรื่องที่น่าเบาใจที่สุด

ส่วนซุนย่าเฟยชอบความท้าทาย การมานั่ง "ก๊อบปี้" เกมคงไม่ถูกจริตเขานัก

แต่แล้วทั้งสองกลับมาขัดแย้งกันในเรื่องจัดสรรคน ซุนย่าเฟยอยากดึงคนกลุ่มหนึ่งจากโปรเจกต์ Happy Farm ไปทำ Plants vs. Zombies เพราะอย่างไรเสียคนที่รู้ใจและคุ้นมือกันย่อมทำงานได้ราบรื่นกว่า

แน่นอนว่าหวางไข่เฟิงตัดใจปล่อยคนไปไม่ได้ เขามีเหตุผลอ้างอิงเป็นร้อยแปดพันเก้า

ทั้งสองคนถกเถียงกันในห้องทำงานอยู่นานสองนาน จ้าวฉู่หยุนได้แต่นั่งมองยิ้ม ๆ เขาไม่เข้าข้างใคร และไม่คิดจะเอ่ยปากไกล่เกลี่ยสักคำ

ภายในบริษัทจะปล่อยให้มี "การแก่งแย่งภายใน" มากเกินไปไม่ได้ แต่ก็ใช่ว่าจะต้อง "ปรองดองกลมเกลียว" กันไปเสียหมด

ในที่สุด หวางไข่เฟิงก็ยอมตัดใจให้ซุนย่าเฟยเลือกคนไปได้ห้าคน

เมื่อเห็นทั้งคู่ได้ข้อสรุปแล้ว จ้าวฉู่หยุนจึงเอ่ยแซวว่า "พี่ซุน ตอนสัมภาษณ์พี่ต้องคัดกรองเองนะ ถ้าเกิดเลือกคนที่ฝีมือไม่ถึงเข้าทีมแล้วมาถ่วงโปรเจกต์ทีหลัง จะโทษคนอื่นไม่ได้นะ"

"ประธานจ้าว เรื่องอื่นผมอาจไม่เอาไหน แต่เรื่องฝีมือทางเทคนิคนี่ผมมองขาด ใครมีฝีมือจริงหรือเก๊ ไม่มีทางรอดสายตาผมไปได้หรอก"

ซุนย่าเฟยตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย สายตายังคงจดจ้องอยู่กับเอกสารแผนงานของ Plants vs. Zombies

จ้าวฉู่หยุนพยักหน้าพลางคิดในใจว่า หมอนี่เหมาะกับสายงานเทคนิคจริง ๆ

หวางไข่เฟิงรู้นิสัยซุนย่าเฟยดี จึงเอ่ยเตือน "นายก็อย่าตั้งเกณฑ์สูงเกินไปนักล่ะ ไม่อย่างนั้นถึงเวลารับคนไม่ครบ จะทำงานต่อกันยังไง"

ซุนย่าเฟยพยักหน้ารับ

ทั้งสองคนไม่ได้สนใจซุนย่าเฟยอีก ปล่อยให้เขาถือเอกสารแผนงานอ่านอย่างจดจ่ออยู่คนเดียว

จากนั้นจ้าวฉู่หยุนก็บอกให้หวางไข่เฟิงจัดวางโครงสร้างแผนกวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยี แผนกโปรแกรมเมอร์ แผนกออกแบบ และแผนกวางแผนงานให้เรียบร้อย

เพราะถึงอย่างไรหลายแผนกก็ใช้ทรัพยากรร่วมกันได้ จะให้แยกใหม่ทั้งหมดทุกเกมในอนาคตคงเป็นไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นค่าใช้จ่ายจะสูงเกินไป ตอนนี้ประหยัดอะไรได้ก็ต้องประหยัดไว้ก่อน