ตอนที่ 59 รู้จักปฏิเสธถึงจะใช้ชีวิตได้โดยไม่ต้องพะวักพะวง

แต่แล้วจ้าวฉู่หยุนก็เรียกจูเหม่ยถิงเข้ามาอีกคน บอกว่าบริษัทต้องการตั้งแผนกบริการลูกค้า

ตอนนี้เขาไม่มีคนให้ใช้แล้วจริงๆ จูเหม่ยถิงคนเดียวควบไปตั้งหลายตำแหน่ง และตอนนี้ก็มีตำแหน่งผู้จัดการแผนกบริการลูกค้าเพิ่มขึ้นมาอีกตำแหน่ง

แน่นอนว่าเป็นแค่รักษาการชั่วคราว เขาชินกับการเรียกใช้จูเหม่ยถิงไปเสียแล้ว

"พี่เหม่ยถิง เกณฑ์รับคนของแผนกบริการลูกค้าคือหน้าตาสวยเสียงหวานนะครับ"

ถึงตรงนี้ซุนย่าเฟยถึงยอมเงยหน้าขึ้นมา ทั้งสามคนหันขวับไปมองจ้าวฉู่หยุน เสียงหวานยังพอเข้าใจได้ แต่หน้าตาสวยนี่มันยังไงกันวะ?

"เถ้าแก่จะเล่นกฎลับเหรอครับ?"

จูเหม่ยถิงยิ้มพลางพยักหน้ารับ "ได้ค่ะ เถ้าแก่"

พอเห็นสีหน้าแปลกๆ ของทั้งสามคน จ้าวฉู่หยุนก็พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "มองผมทำไม ผมไม่ได้หาให้ตัวเองสักหน่อย เห็นคนโสดในบริษัทเยอะเกินไป เลยจัดเป็นสวัสดิการให้พวกนายต่างหาก"

แผนกเทคนิคของเฮยไป๋หูอวี๋มีแต่ก๊วนโอตาคุสายไอที หวางไข่เฟิงกับซุนย่าเฟยเองก็ยังโสด แถมทั้งคู่ยังเบะปากทำหน้าไม่แยแส ดูท่าการที่พวกนี้ขึ้นคานมันมีเหตุผลของมันจริงๆ

ยังคงเป็นจูเหม่ยถิงที่ยิ้มรับคำ "เข้าใจแล้วค่ะ เถ้าแก่"

จ้าวฉู่หยุนคิดในใจว่าผู้หญิงที่โตหน่อยนี่รู้ใจคนจริงๆ เลยแฮะ อย่างเช่นพี่เหม่ยถิง พี่ซียวี่ พี่ลั่วจิ้ง... ถุย หวงลั่วจิ้งไม่นับ

พอจัดการธุระเรียบร้อย ซุนย่าเฟยก็ยังคงเกาะติดไม่ยอมปล่อย

ทั้งสองคนขลุกอยู่แต่ในห้องทำงานเพื่อคุยเรื่อง Plants vs. Zombies ตลอดทั้งวัน ซุนย่าเฟยซักถามละเอียดยิบ ส่วนจ้าวฉู่หยุนก็อธิบายจนคอแห้งผาก

ปัญหาก็คือผมของซุนย่าเฟยมันเยิ้ม ดูท่าไม่ได้สระมาเป็นเดือน กลิ่นเลยแรงจัด จ้าวฉู่หยุนต้องทนนั่งประจันหน้ากับเขามาทั้งวันจนแทบจะขยバースข้าวเมื่อวานออกมา

พอส่งซุนย่าเฟยพ้นห้องทำงานไปได้ เขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ นึกในใจว่าการเป็นเถ้าแก่นี่เหนื่อยจริงๆ

ถ้าแค่คิดจะหาเงิน ไปเล่นหุ้น แทงบอล แล้วช้อนซื้อเหรียญดิจิทัลไว้สักหน่อย ตามด้วยกว้านซื้อตึกแถวทำเลดีๆ เก็บไว้สักสองสามหลัง มันไม่สบายกว่าเยอะเหรอ

ทำไมต้องมาทนเหนื่อยกายเหนื่อยใจขนาดนี้ด้วย?

วันนี้หลินซียวี่ไม่ได้ส่งข้อความหาจ้าวฉู่หยุนว่า "ในครัวมีแมลงสาบ" แต่ส่งมาบอกว่า "คืนนี้กลับบ้านพ่อแม่"

ช่วงนี้ทั้งสองคนอยู่ในระยะข้าวใหม่ปลามัน ต่อให้ไม่มีข้อความ "ในครัวมีแมลงสาบ" จ้าวฉู่หยุนก็คงแจ้นไปหาเธออยู่ดี

ดังนั้น ขอแค่หลินซียวี่จะกลับบ้านพ่อแม่ เธอก็จะส่งข้อความบอกเขาทุกครั้ง เพื่อจะได้ไม่ทำให้จ้าวฉู่หยุนไปเก้อ

จ้าวฉู่หยุนไม่เคยถามเรื่องงานของหลินซียวี่ ยิ่งเรื่องทางบ้านด้วยแล้ว เขายิ่งไม่เคยเอ่ยปากถามเลยสักนิด

แน่นอนว่าหลินซียวี่เองก็ไม่เคยถามจ้าวฉู่หยุนเช่นกัน เพียงแต่ข้อมูลของเขานั้น คนบ้านสกุลหลินทั้งสามคนเปิดอ่านกันจนปรุหมดแล้ว

พอกลับมาถึงหอพัก จ้าวฉู่หยุนก็ถูกหวังซวี่ตงโผเข้ากอดหมับ อีกฝ่ายทำราวกับเห็นผู้มาโปรด "พี่ฉู่หยุน ในที่สุดนายก็กลับมาแล้ว ฉันรอจนทรมานแทบแย่!"

"ปล่อยสิวะ กูชอบผู้หญิงเว้ย"

จ้าวฉู่หยุนสะดุ้งตกใจ นึกว่าหวังซวี่ตงจะมาขอยืมเงินเขาเสียอีก

นึกไม่ถึงว่าหวังซวี่ตงจะทำหน้าประจบประแจง ชูสองนิ้วขึ้นมา "รีบเอาบุหรี่มาให้มวนหนึ่งดิ กูจะลงแดงตายอยู่แล้ว"

"กูนึกว่ามึงลงแดงเพราะอยากยาซะอีก"

จ้าวฉู่หยุนควักหวงฝูออกมาโยนให้หวังซวี่ตงกับเหอเลี่ยงคนละมวน แล้วลองหยั่งเชิงถาม "แค่เรื่องนี้เนี่ยนะ?"

หวังซวี่ตงอัดควันเข้าปอดอย่างฟินสุดๆ แล้วพยักหน้า

"มึงแม่งบ้าหรือไงวะ ทำกูตกอกตกใจหมด"

จ้าวฉู่หยุนสบถพึมพำพลางจุดบุหรี่สูบมวนหนึ่ง จริงๆ เขาไม่ได้กลัวหวังซวี่ตงยืมเงินหรอก ยังไงก็แค่ไม่กี่ร้อยหยวนเท่านั้น

เหอเลี่ยงที่อยู่ข้างๆ ช่วยอธิบาย "บุหรี่ฉันหมดไปตั้งแต่สองชั่วโมงก่อนแล้ว ตอนนี้ไม่มีเงินซื้อบุหรี่เลย พี่ไข่ก็ไม่อยู่"

"เมื่อวานเงินหนึ่งหยวนสุดท้ายในตัวฉันเอาไปซื้อบุหรี่ไป๋ซามาได้สี่มวนที่ร้านขายของชำข้างหน้า ประทังมาได้วันหนึ่ง สูบจนแทบจะเกลี้ยงก้นกรอง โชคดีที่เมื่อคืนได้สองมวนสุดท้ายของพี่เลี่ยงช่วยต่อชีวิต ตอนนี้เสบียงกรังหมดเกลี้ยงจริงๆ แล้ว"

หวังซวี่ตงคร่ำครวญเรื่องความจนด้วยสีหน้าน่าเวทนา ท่าทางราวกับได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง

แถวมหาวิทยาลัยมีร้านขายของชำหลายร้านที่แบ่งขายบุหรี่เป็นมวน พอถึงสิ้นเดือนที่ไม่มีเงิน นักศึกษาก็จะมาซื้อแบบแบ่งขายกัน

พวกเถ้าแก่เองก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง ไป๋ซาซองอ่อนซองละ 4 หยวน พอเอามาแบ่งขายก็ขายได้ถึง 5 หยวน

จ้าวฉู่หยุนไม่ได้รู้สึกสงสารเขาสักนิด คิดจะจีบสาวอย่างเสี่ยวฟางก็ต้องเตรียมใจไว้แต่แรก ในเมื่อท่อนล่างสุขสำราญแล้ว ตัวเองก็ต้องยอมรัดเข็มขัดใช้ชีวิตไปตามระเบียบ

"พวกมึงไม่มีเหลือกันสักหยวนเลยเหรอ?"

จ้าวฉู่หยุนโยนหวงฝูที่เหลืออยู่หกเจ็ดมวนให้หวังซวี่ตง แล้วเหลือบมองเหอเลี่ยงตามสัญชาตญาณ

สายตาของเหอเลี่ยงหลุกหลิกเล็กน้อย "เงินติดตัวกูโดนมันขูดรีดไปเกลี้ยงแล้ว ต้องรอต้นเดือนที่บ้านโอนค่ากินอยู่มาโน่นแหละ"

"เหะๆ"

หวังซวี่ตงหัวเราะแห้งๆ สองที "พี่เลี่ยง ขอโทษทีนะ เดี๋ยวเดือนหน้าผมคืนให้พี่ก่อนส่วนหนึ่ง ที่เหลือพี่ยืดเวลาให้อีกนิดนะ"

จ้าวฉู่หยุนไม่ได้พูดอะไร หวังซวี่ตงมองหวงฝูในมือด้วยความรู้สึกหลากหลาย "พี่ฉู่หยุน ชีวิตพี่นี่มันน่าอิจฉาเกินไปแล้วนะ"

ตอนนี้พวกผู้ชายห้องบริหารอุตสาหกรรมหนึ่งไม่มีใครเชื่อแล้วว่าจ้าวฉู่หยุนเป็นเด็กยากจน ในทางกลับกัน พวกเขากลับรู้สึกเหมือนหลิวไข่ว่าตัวเองต่างหากที่เป็นเด็กยากจน

ตอนนั้นเอง กัวเจียเหว่ยก็กลับมาจากห้องสมุด พอหวังซวี่ตงเดินออกไป เหอเลี่ยงถึงได้อึกอักอธิบายขึ้นมา "ที่จริงในตัวกูยังเหลืออีกร้อยหนึ่ง แค่กูไม่อยากให้มันยืมเงินอีกแล้ว มันยืมคนอื่นไปทั่วเลย"

เด็กมหาวิทยาลัยยังหน้าบาง ไม่อยากให้เพื่อนร่วมห้องมองว่าตัวเองขี้เหนียวหรือไม่รักพวกพ้อง จ้าวฉู่หยุนคิดในใจว่าเด็กมหาวิทยาลัยนี่โคตรจะน่ารักเลย เรื่องพรรค์นี้จำเป็นต้องมาอธิบายกับกูด้วยเหรอ

"พี่เลี่ยง รู้จักปฏิเสธเสียบ้างจะได้ไม่ต้องมานั่งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก และนั่นก็เป็นการให้เกียรติที่ดีที่สุดแล้ว"

จ้าวฉู่หยุนพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นสาย หลิวชุ่ยซีเองก็ใช้ชีวิตแบบกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจนเกินไป คนที่คิดมากโลเลลังเลไม่เพียงทำให้ตัวเองลำบาก แต่ยังต้องใช้ชีวิตอย่างเหน็ดเหนื่อยใจอีกด้วย

วันต่อมา ในที่สุดจ้าวฉู่หยุนก็โผล่หน้ามาที่ห้องเรียนหลังจากหายตัวไปหลายวัน

ใครที่คอยสังเกตเขาก็คงรู้ว่าเขาหายหน้าไปทั้งสัปดาห์ เพื่อนร่วมชั้นหลายคนจึงอดไม่ได้ที่จะเหลียวมองเขาบ่อยเป็นพิเศษ

จางอิ่งก้าวขาเรียวยาวตรงมาที่โต๊ะแถวหลัง ท่าทางดูขัดใจอยู่ไม่น้อย "งานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่นายก็ไม่ไปดูเหรอ"

จ้าวฉู่หยุนมองซ้ายมองขวา ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่างานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่จัดจบไปแล้วนี่หว่า

จางอิ่งส่งสายตามีความหมายลึกซึ้งมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินกลับไปนั่งแถวหน้าโดยไม่พูดอะไรอีก เธอรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง และดูเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าจ้าวฉู่หยุนคิดอย่างไรกับตน

พวกหลิวไข่ต่างพากันมองจ้าวฉู่หยุนด้วยความเห็นใจ คิดในใจว่าขนาดดาวห้องยังไม่เอา แล้วมึงจะเอาใครอีกวะ ดาวมหา'ลัยมันจีบง่ายนักหรือไง

จ้าวฉู่หยุนเข้าใจความรู้สึกของจางอิ่งดี แต่ตอนนี้เขาไม่มีทั้งเวลาและอารมณ์จะมาเล่นเกมรักกุ๊กกิ๊กกับสาวน้อยวัยแรกแย้ม

ทว่าถ้าเป็นแบบ "จัดหนักจัดเต็ม" ให้มันจบ ๆ ไป เขาก็พอจะเจียดเวลามาให้ได้อยู่หรอก

พอหมดคาบแรก จ้าวฉู่หยุนก็นั่งแท็กซี่ตรงไปที่บริษัท เพราะใกล้ถึงวันคริสต์มาสแล้ว Happy Farm จึงต้องปล่อยกิจกรรมต้อนรับเทศกาลออกมา

แถมยังกะจะอาศัยจังหวะนี้เริ่มเปิดขายไอเทมมอลล์เสียด้วย

นั่นหมายความว่า Happy Farm กำลังจะเริ่มสูบเงินแล้ว แม้จะเป็นแค่การขายไอเทมเล็ก ๆ น้อย ๆ และกระดานจัดอันดับทั้งสามยังทำไม่เสร็จ แต่จ้าวฉู่หยุนก็ยังมั่นใจอยู่พอตัว

Happy Farm ในชาติก่อนถูกพัฒนาขึ้นโดยบริษัทที่ชื่อว่า "อู่เฟินจง" ซึ่งมีแค่เด็กจบใหม่ไม่กี่คน พอสร้างเกมเสร็จก็เอาไปเชื่อมต่อเข้ากับเว็บไคซินหว่าง

ใครจะคิดว่า Happy Farm จะโด่งดังเป็นพลุแตกไปทั่วโลกอินเทอร์เน็ตในพริบตา กลายเป็นเกมระดับปรากฏการณ์ที่มีผู้เล่นในฮ่องกง มาเก๊า และไต้หวันอย่างล้นหลาม

จากนั้นก็เชื่อมต่อเข้ากับเหรินเหรินหว่างและเทนเซ็นต์ ในปี 2009 ซึ่งเป็นช่วงพีกที่สุด มียอดผู้ลงทะเบียนพุ่งสูงถึง 70 ล้านคน และมีผู้เล่นออนไลน์พร้อมกันถึง 23 ล้านคน

เรียกว่าตั้งแต่คุณย่าวัยหกสิบไปจนถึงเด็กสิบขวบต่างก็พากัน "ขโมยผัก" นับเป็นยุคที่ผู้คนทุกเพศทุกวัยพร้อมใจกัน "ขโมยผัก" อย่างแท้จริง

บริษัท "อู่เฟินจง" จึงกอบโกยเงินทองเป็นกอบเป็นกำ ฟันกำไรจนกระเป๋าตุง

แต่หลังจากนั้นด้วยปัจจัยรอบด้าน สิทธิ์ในการควบคุมเกม Happy Farm จึงถูกเทนเซ็นต์กว้านซื้อขาดไปในราคาถูกแสนถูก ก่อนจะนำไปบริหารจัดการเองและเปลี่ยนชื่อเป็น QQ Farm

เทนเซ็นต์อาศัยความได้เปรียบจากฐานผู้ใช้ ผลักดันเกมบนเว็บเกมนี้เพียงเกมเดียวจนกวาดรายได้ต่อเดือนแตะ 50 ล้านหยวน

แน่นอนว่าตอนนี้เพิ่งปี 2002 สภาพแวดล้อมโดยรวมของอินเทอร์เน็ตยังเทียบกับปี 2009 ไม่ได้เลย คอมพิวเตอร์ยังไม่แพร่หลาย ฐานผู้ใช้งานยังห่างชั้นกันลิบลับ

ยอดผู้ลงทะเบียนของ Happy Farm เพิ่งจะแตะ 1.1 ล้านคน ไม่ถึงเศษเสี้ยวของ QQ Farm ด้วยซ้ำ

ทั้งเหรินเหรินหว่างและไคซินหว่างยังไม่ถือกำเนิดขึ้น เฮยไป๋หูอวี๋จึงทำได้เพียงลุยเดี่ยวตามลำพัง

หลังวุ่นวายมาทั้งวัน จ้าวฉู่หยุนลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับมาที่ชุนเหอหยวน หลินซียวี่รินน้ำอุ่นให้เขาแก้วหนึ่ง พลางเอ่ยถามเสียงนุ่ม "งานยุ่งมากเหรอคะ"

"ผู้หญิงคนนี้รู้จักเอาใจใส่คนเป็นแล้วสินะ"

จ้าวฉู่หยุนดึงหลินซียวี่เข้ามากอด ซุกหน้าลงตรงซอกคอเธอแล้วสูดดมสองฟอดฟอด "หอมจัง"

หลินซียวี่ลูบหลังเขาเบา ๆ ทั้งสองกอดก่ายแนบชิดกันอยู่บนโซฟา

บนโต๊ะน้ำชามีโน้ตบุ๊กวางอยู่เครื่องหนึ่ง หน้าจอยังเปิดเกม Happy Farm ค้างไว้ หลินซียวี่ปลูกถั่วลันเตาทิ้งไว้ ดูท่าใกล้จะได้เวลาเก็บเกี่ยวแล้ว

"เธอส่งปุ๋ยเคมีให้ฉันหน่อยสิ"

ผู้หญิงอย่างหลินซียวี่เวลาอ้อนขึ้นมา ช่างมีเสน่ห์เย้ายวนใจไปอีกแบบจริง ๆ

จ้าวฉู่หยุนประคองใบหน้าเล็กของเธอไว้ ก้มลงหอมแก้มดัง "ฟอด" ติดกันถึงหกเจ็ดที ก่อนจะหัวเราะแล้วเอ่ย "ที่ดินแปลงนี้ของพี่ยังต้องพึ่งปุ๋ยเคมีอีกเหรอ ผมยังไถพรวนไม่ดีพออีกหรือไง หรือจะให้ผมตอนนี้... ซี้ด เจ็บ พี่ซียวี่ ผมผิดไปแล้ว พี่ปล่อยมือก่อน"

"ฮึ"

หลินซียวี่ย่นจมูกโด่งรั้น ก่อนจะซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของจ้าวฉู่หยุนต่อ จ้าวฉู่หยุนเชยคางมนของเธอขึ้นเบา ๆ "พี่ซียวี่ คืนวันคริสต์มาสอีฟเราออกไปเดินเล่นด้วยกันไหมครับ"

ทั้งสองคนไม่เคยออกไปเดินเล่นข้างนอกด้วยกันเลยสักครั้ง แม้แต่สถานะความสัมพันธ์ก็ยังไม่เคยพูดให้ชัดเจน

ยิ่งเรื่องแนะนำให้อีกฝ่ายรู้จักกับเพื่อนฝูงยิ่งไม่ต้องพูดถึง ต่างคนต่างอยู่ด้วยกันไปแบบ "เบลอ ๆ งง ๆ" มาตลอด

หลินซียวี่ครุ่นคิดเล็กน้อย "ไปไหนคะ"

จ้าวฉู่หยุนมองหญิงสาวในอ้อมอก พลางคิดในใจว่าตอนนี้ตนไม่ได้มีสมรภูมิรถไฟชนกันที่ไหนเสียหน่อย กระทั่งคนคุยคลุมเครือก็ยังไม่มีสักคน นับว่าเป็นผู้ชายแสนดีที่รักเดียวใจเดียวแท้ ๆ

"ย่านมหาวิทยาลัยครับ แถวนั้นมีถนนเสื่อมทรามอยู่สายหนึ่ง ข้างในมีของกินเล่นสารพัดอย่าง คึกคักมากด้วย"

จ้าวฉู่หยุนพูดอย่างมั่นใจ อันที่จริงถนนเสื่อมทรามคนเยอะขนาดนั้น ใช่ว่าจะบังเอิญเจอคนรู้จักเสียหน่อย

หลินซียวี่เงยหน้าขึ้นมองจ้าวฉู่หยุนอย่างพินิจพิเคราะห์ ฝ่ายชายก็สบตากับเธออย่างเปิดเผย แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยนและทะนุถนอม

"ได้ค่ะ"

หลินซียวี่พยักหน้า

"พี่ซียวี่ พี่ไปได้นะ แต่ต้องใส่หมวกแก๊ปไปด้วยล่ะ"

"หมายความว่ายังไงคะ"

หลินซียวี่เงยหน้าขึ้นมาทันควัน ดูเหมือนจะเริ่มเคืองขึ้นมานิด ๆ

"พี่สวยขนาดไหน พี่ไม่รู้ตัวเลยเหรอครับ"

จ้าวฉู่หยุนยู่ปาก "ถนนตรงนั้นเดิมทีก็ไม่ได้กว้างอยู่แล้ว ถ้าพี่โผล่ไป คนอื่นเขาจะได้เดินกันไหมล่ะครับ"

คำพูดนี้อาจจะฟังดูเกินจริงไปบ้าง แต่รับรองว่าอัตราการเหลียวหลังมองพี่ซียวี่ต้องทะลุหนึ่งพันเปอร์เซ็นต์แน่นอน

"คิก"

หลินซียวี่หลุดขำออกมา ก่อนจะเชิดคางมนขึ้น "งั้นฉันต้องใส่แว่นกันแดดเพิ่มด้วยไหมคะ"

"กลางค่ำกลางคืนใส่แว่นกันแดด มันไม่เท่ากับตะโกนบอกให้ทุกคนหันมามองฉัน มาดูฉันกันหมดหรอกเหรอครับ พี่ซียวี่หลงตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ"

จ้าวฉู่หยุนเพิ่งพูดจบ มือเรียวเล็กก็เอื้อมมาบิดหมับเข้าที่เอวอีกรอบ ทำเอาเขาได้แต่ร้องขอชีวิต

ทั้งสองหยอกล้อกันบนโซฟาอยู่พักหนึ่ง หลินซียวี่ที่นอนทาบอยู่บนแผงอกของจ้าวฉู่หยุนก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง "เธอไม่กลัวเพื่อนร่วมชั้นเห็นเหรอคะ"

จ้าวฉู่หยุนเชยคางมนของเธอขึ้น พลางยิ้มตอบ "พี่สวยขนาดนี้ ทำไมผมต้องกลัวพวกเขาเห็นด้วยล่ะ"

ทั้งสองต่างไม่เอ่ยถึงเรื่องอายุเลยแม้แต่น้อย หลินซียวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "แล้วถ้าพวกเขาถามขึ้นมา เธอจะแนะนำฉันว่ายังไงคะ"