ตอนที่ 60 วันแรกของการเก็บเงิน

กับคำถามหยั่งเชิงแบบนี้ จ้าวฉู่หยุนไม่เสียเวลาลังเลแม้แต่วินาทีเดียว "ก็บอกว่าเป็นแฟนผมไงครับ"

นี่เป็นครั้งแรกที่จ้าวฉู่หยุนนิยามความสัมพันธ์ของทั้งสองคนอย่างชัดเจน ไม่ใช่คู่นอน ไม่ใช่ชู้รัก แต่เป็นแฟนกันอย่างจริงจังและถูกต้อง

คำตอบและปฏิกิริยาแบบนี้ทำให้หลินซียวี่พอใจมาก

แต่เธอกลับซบหน้าลงกับอกของจ้าวฉู่หยุนแล้วเอ่ยเสียงเบา "เธอบอกว่าเป็นพี่สาวดีกว่าค่ะ"

จ้าวฉู่หยุนยิ้มทะเล้น "พี่ก็เป็นพี่ซียวี่ของผมอยู่แล้วนี่ แต่ก็เป็นแฟนผมด้วยเหมือนกัน"

"สัญญากับฉันสิคะ!"

หลินซียวี่ยันตัวขึ้นมาทันที จ้องมองจ้าวฉู่หยุนด้วยสีหน้าจริงจัง "เธอพูดแบบนั้นฉันก็ดีใจมากแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันไม่ไปจริง ๆ นะ"

"พี่ซียวี่"

"สัญญากับฉันนะคะ"

หลินซียวี่ยืนกรานหนักแน่น

"พี่ซียวี่..."

จ้าวฉู่หยุนมองสีหน้าจริงจังเด็ดเดี่ยวของหลินซียวี่แล้วได้แต่อ้าปากค้าง สุดท้ายก็ต้องยอมจำนนแต่โดยดี

· · · · · · ·

วันที่ 24 ธันวาคม Happy Farm เปิดตัวไอเทมอย่างปุ๋ยเคมีระดับกลางและปุ๋ยเคมีระดับสูงอย่างเป็นทางการ ในช่วงไม่กี่วันนี้จำนวนผู้ลงทะเบียนเล่นเกมพุ่งพรวดแตะสองล้านสามแสนคนเข้าไปแล้ว

ทุกคนต่างเตรียมใจรอนับเงินเข้ากระเป๋า จ้าวฉู่หยุนเรียนเสร็จหนึ่งคาบแบบเอ้อระเหยถึงค่อยมาบริษัท ก้นยังไม่ทันแตะเก้าอี้ หวางไข่เฟิงก็ผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ประธานจ้าวครับ ยอดเติมเงินดูท่าจะไม่ค่อยดีเลย ยังไม่ถึงพันหยวนด้วยซ้ำ ส่วนใหญ่เป็นยอดเติมผ่าน SMS ทางโทรศัพท์ครับ"

คิดดูว่าตั้งแต่เที่ยงคืนจนถึงเก้าโมงกว่าตอนเช้า ผ่านไปตั้งเก้าชั่วโมงเต็ม ยอดเติมเงินกลับยังไม่ถึงหนึ่งพัน ผลงานระดับนี้ย่ำแย่เกินไปจริง ๆ

จ้าวฉู่หยุนเองก็แปลกใจอยู่บ้าง เรื่องเติมเงินผ่าน SMS ทางโทรศัพท์นั้นพอเข้าใจได้ ดึกดื่นค่ำคืนอาจมีคนอยากนอนแต่รอไม่ไหว เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเติมเงินซื้อปุ๋ยสักหน่อย

แต่มีผู้เล่นลงทะเบียนตั้งสองล้านสามแสนคน ยอดเติมเงินกลับไม่ถึงพันหยวน นี่มันผิดปกติเกินไปแล้ว

จังหวะนั้นเอง โจวปินก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าอมทุกข์ "ทางฝั่งฉันมีคนทักมาถามเยอะมากเลยนะ แต่ไม่มีใครซื้อสักคนเดียว"

เดิมทีผู้จัดการโจวตั้งใจจะลุยงานใหญ่เต็มที่ แถมตอนนี้ยังมีลูกน้องในสังกัดแล้วด้วย

ผลปรากฏว่าเปิดโปรแกรม QQ ทิ้งไว้ถึงห้าบัญชี มีคนทักเข้ามาถามไม่ขาดสายก็จริง แต่พอถามเสร็จก็เงียบหายไปเฉย ๆ

นั่นยังถือว่าดี บางคนถึงขั้นด่ากราด บ้างก็จะขอเหรียญแฮปปี้ก่อนค่อยโอนเงิน ตื๊อคุยไม่ยอมเลิกรา

กลายเป็นว่าคนของแผนกการตลาดนั่งเคาะคีย์บอร์ดกันมือเป็นระวิง แต่รายได้กลับเป็นศูนย์

"พวกนายจะรีบร้อนอะไรกัน เพิ่งจะเก้าโมงกว่าเอง ไม่เห็นเหรอว่าฉันก็เพิ่งมาถึงบริษัทเหมือนกัน คนอื่นเขาขโมยผักกันดึกดื่น ป่านนี้ยังไม่ตื่นกันหรอก"

จ้าวฉู่หยุนเอ่ยปลอบทั้งคู่ พลางหยอดมุกตลกเบา ๆ

จะบอกว่าในใจไม่ผิดหวังเลยก็คงโกหก แต่ในฐานะเจ้านาย เขาจะมานั่งถอนหายใจไปพร้อมกับลูกน้องได้ยังไง

โจวปินกับหวางไข่เฟิงหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่ฝืนเสียยิ่งกว่าร้องไห้

"ใจเย็น ๆ นมวัวเดี๋ยวก็มี ขนมปังเดี๋ยวก็มา ผู้เล่นตั้งสองล้านกว่าคนอยู่ตรงนั้น นี่ก็เริ่มมีรายได้เข้ามาแล้วไม่ใช่เหรอ เงินพันหยวนก็ถือเป็นเงินนะ"

จ้าวฉู่หยุนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "พี่หวาง คืนนี้เป็นวันคริสต์มาสอีฟไม่ใช่เหรอ พี่ช่วยทำไอเทมแอปเปิลขึ้นมาหน่อยสิ ขายลูกละหกเหรียญแฮปปี้ ให้พวกผู้ชายซื้อส่งให้ผู้หญิงพอดี"

หวางไข่เฟิงรู้สึกว่าความคิดนี้เข้าท่าไม่เบา ถึงขาแมลงวันจะเล็กแค่ไหนก็ยังมีเนื้อ แอปเปิลลูกละหกเหมา ถ้ามีคนส่งให้กันเยอะ ๆ ก็ไม่ใช่เงินน้อย ๆ เลย เขาจึงหมุนตัวเดินไปลุยงานทันที

"แกยังยืนบื้ออยู่ตรงนี้ทำไมอีก"

จ้าวฉู่หยุนพูดกับโจวปินอย่างไม่เกรงใจนัก "มีคนสอบถามก็แปลว่าอยากซื้อ ไสหัวไปทำงานได้แล้ว"

จังหวะนั้นเอง จูเหม่ยถิงก็ยกถ้วยชามาวางบนโต๊ะทำงานอย่างระมัดระวัง เธอยังเหมาทำหน้าที่เลขาฯ ไปด้วย แถมยังทำได้คล่องแคล่วจนชวนให้เห็นใจ

จ้าวฉู่หยุนจิบชาไปหนึ่งอึก "พี่เหม่ยถิง ไม่ต้องกังวลหรอกครับ เริ่มต้นได้ขนาดนี้ก็ถือว่าดีมากแล้วจริง ๆ"

จูเหม่ยถิงฝืนยิ้มแบบมืออาชีพออกมา

ตามหลักแล้วควรเป็นเธอที่คอยปลอบประธานจ้าว แต่นี่กลับสลับข้างกันเสียได้

จ้าวฉู่หยุนมองหญิงวัยสี่สิบที่ทรวดทรงยังคงอวบอัดเย้ายวนผู้นี้ ตอนนี้เธอดูมีมาดคนทำงานขึ้นมาบ้างแล้ว ต่างจากตอนแรกที่ถือใบสมัครงานสะเปะสะปะหลงเข้ามาในบริษัท ตอนนั้นมองอย่างไรก็เป็นแค่แม่บ้านธรรมดาคนหนึ่ง

"พี่เหม่ยถิง ทางบ้านพี่ตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับ"

จ้าวฉู่หยุนว่างจนไม่มีอะไรทำ จึงชวนคุยเรื่องสัพเพเหระ

"เหมือนเดิมค่ะ เขาพักฟื้นอยู่ที่บ้าน พอจะช่วยดูแลลูกกับทำกับข้าวได้บ้าง"

แม้จูเหม่ยถิงจะพูดพลางยิ้มแย้ม แต่ความเศร้าหมองในแววตากลับซ่อนเอาไว้ไม่มิด

"เรื่องเงินมีปัญหาอะไรไหมครับ"

จ้าวฉู่หยุนเองก็ไม่รู้จะปลอบอย่างไร แต่ละบ้านต่างก็มีความยากลำบากที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกด้วยกันทั้งนั้น

"ไม่มีค่ะ ขอบคุณนะคะเถ้าแก่"

จูเหม่ยถิงโบกมือปฏิเสธด้วยความเกรงใจ เธอรู้สึกซาบซึ้งในตัวจ้าวฉู่หยุนจริง ๆ

ตอนนั้นจูเหม่ยถิงถือเรซูเม่ตระเวนหางานตั้งหลายบริษัท ขอเงินเดือนแค่สองพันหยวนยังไม่มีที่ไหนรับเข้าทำงาน แต่จ้าวฉู่หยุนกลับเสนอให้ถึงสองพันห้าร้อยหยวน

แถมเขายังสุภาพกับเธอมาก เรียก "พี่เหม่ยถิง" ทุกคำ จูเหม่ยถิงจึงหวังจากใจจริงว่าบริษัทจะเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้นไป

จ้าวฉู่หยุนพยักหน้ารับ พลางคิดในใจว่าไม่มีก็ดีแล้ว ถ้าเธอเอ่ยปากขอยืมเงินสักหลายหมื่นหยวนขึ้นมาจริง ๆ เขาคงลำบากใจแย่

ทันใดนั้น เสียงตะโกนลั่นก็ดังมาจากห้องทำงานด้านนอก "มีคนโอนเงินเข้ามาแล้ว!"

"ปัง!"

โจวปินผลักประตูพรวดเข้ามาอย่างแรง สีหน้าตื่นเต้นสุดขีด "พี่จู ไปเช็กบัญชีหน่อย พันหยวน เพิ่งโอนเข้ามาเมื่อกี้นี้เอง!"

"ได้ค่ะ"

จูเหม่ยถิงรีบปรับอารมณ์แล้วก้าวออกไปอย่างตื่นเต้นเช่นกัน เงินแค่หนึ่งพันหยวนกลับทำให้คนทั้งบริษัทดีใจกันได้ถึงขนาดนี้

อันที่จริงบัญชีธนาคารเปิดบริการแจ้งเตือนผ่าน SMS ไว้แล้ว เพียงแต่ข้อความมักจะดีเลย์ พวกเขาจึงทนรอไม่ไหว

แต่ช่วงเริ่มต้นทำธุรกิจก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น เงินก้อนแรกที่หามาได้ ไม่ว่าจะมากหรือน้อยก็ล้วนชวนให้ตื่นเต้นดีใจเสมอ

แม้แต่ตอนที่หม่าแห่งหางเฉิงก่อตั้งเถาเป่า พอมีรายการซื้อขายแรกเกิดขึ้น เขาก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน

หลังจากนั้นด้านนอกก็มีเสียงเฮดังขึ้นเป็นระลอก จูเหม่ยถิงสวมรองเท้าส้นสูงเดินเสียงดังกึก ๆ พอมีเงินโอนเข้ามาหนึ่งยอด ก็วิ่งมารายงานในห้องทำงานทีหนึ่ง

เงินพวกนี้เข้าบัญชีบริษัทโดยตรงทั้งหมด ต่างจากบริการเติมเงินผ่านโทรศัพท์และ SMS ที่ต้องแบ่งเปอร์เซ็นต์ แถมเงินยังไม่ได้ทันทีอีกด้วย

แต่พอมีรายการโอนเข้ามาถี่ขึ้น อารมณ์ของทุกคนก็ค่อย ๆ สงบลงตามลำดับ

จูเหม่ยถิงคงเหนื่อยจากการวิ่งบนรองเท้าส้นสูง ออฟฟิศถึงได้ค่อย ๆ เงียบลง จังหวะนั้นจ้าวฉู่หยุนก็ได้รับสายจากโจวเซี่ยอวี้พอดี

"ฮัลโหล ทำอะไรอยู่เนี่ย"

เสียงห้วน ๆ อย่างไม่เกรงใจของโจวเซี่ยอวี้ดังมาจากปลายสาย

"แกจะมายุ่งอะไรด้วย"

ทั้งคู่โตมาในลานบ้านเดียวกันตั้งแต่เด็ก จ้าวฉู่หยุนจึงไม่คิดจะพูดจาเกรงใจอยู่แล้ว "ไม่ไปอยู่กับแฟนแกหรือไง"

"พี่กลัวว่าคืนคริสต์มาสอีฟแกจะไม่มีใครอยู่ด้วย ก็เลยโทรมาถามไถ่ดูไง"

เทอมนี้โจวเซี่ยอวี้แวะมาแถวเมืองมหาวิทยาลัยอยู่สองสามครั้ง ทั้งสองคนเลยได้ไปกินข้าวด้วยกันสองสามมื้อ

นอกจากนี้เธอยังคบหากับนักศึกษาชายรุ่นเดียวกันในมหาวิทยาลัย แต่จ้าวฉู่หยุนไม่เคยไปหาโจวเซี่ยอวี้ จึงยังไม่เคยเจอหน้าแฟนของเธอสักที

จ้าวฉู่หยุนเอนหลังพิงเก้าอี้ผู้บริหาร ยกเท้าพาดโต๊ะทำงาน "เหอะ ตอนนี้พี่ใช้ชีวิตสบายจะตายชัก"

"แกไม่ได้ไปตามตื๊อฉินหลินหรงอีกแล้วใช่ไหม"

โจวเซี่ยอวี้ลองถามหยั่งเชิงดู

"แกบ้าปะเนี่ย เมืองมหาวิทยาลัยมีสาวสวยตั้งเยอะแยะ ยังจะถามคำถามแบบนี้ออกมาได้อีก"

จ้าวฉู่หยุนไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ากำลังด่าตัวเองอยู่ โจวเซี่ยอวี้ยังคงพูดต่อตามสาย "ไม่มีก็ดีแล้ว ยัยนั่นไม่คู่ควรกับแกหรอก"

คำพูดนี้โจวเซี่ยอวี้ไม่รู้ว่าพูดมากี่รอบแล้ว จ้าวฉู่หยุนจึงสวนกลับอย่างหงุดหงิด "คนนั้นก็ไม่คู่ควร แกสิคู่ควร งั้นแกทิ้งแฟนแล้วเราสองคนมาคบกันดูไหมล่ะ"

"คิก ๆๆ..."

โจวเซี่ยอวี้หัวเราะคิกคักตามสายอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตอบกลับมา "เราสองคนสนิทกันเกินไป สปาร์กไม่ติดหรอก แค่จับมือยังรู้สึกเหมือนมือซ้ายจับมือขวาตัวเองเลย"

"แล้วถ้าจูบล่ะ" จ้าวฉู่หยุนถามแหย่ไปอย่างกวนประสาท

"แกแม่งเคยจูบไปแล้วไม่ใช่เหรอวะ ตอนเด็ก ๆ ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวด้วยซ้ำ ไหนบอกมาซิว่ารู้สึกยังไง"

โจวเซี่ยอวี้สวนกลับมาอย่างเผ็ดร้อน

จ้าวฉู่หยุนจำได้แค่ว่าเคยจูบปากกันครั้งหนึ่งตอนประถม แต่ถ้าหอมแก้มน่ะตั้งหลายครั้ง พลางคิดแล้วก็ถามต่อ "แล้วแกกับแฟนเป็นยังไงบ้าง เมื่อไหร่จะพามาให้เจอหน่อย"

"อย่าพูดถึงหมอนั่นเลย ปากหนักยังกับอะไรดี ตีให้ตายก็ไม่ผายลมสักแอะ ตอนนั้นฉันไปตกลงเป็นแฟนกับเขาได้ยังไงกันนะ"

โจวเซี่ยอวี้ก็เป็นคนนิสัยแบบนี้ จ้าวฉู่หยุนจึงซักไซ้ต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น "พวกแกพัฒนากันไปถึงขั้นไหนแล้วล่ะ"

"ขั้นไหนอะไรกันเล่า"

โจวเซี่ยอวี้เริ่มมีน้ำโห "แค่จะจับมือฉันเขายังต้องรวบรวมความกล้าตั้งนาน สุดท้ายฉันต้องเป็นฝ่ายคว้ามือเขามาจับเอง แกคิดว่าจะไปถึงขั้นไหนได้ล่ะ"

จ้าวฉู่หยุนที่พาดขาไว้บนโต๊ะทำงานแทบจะขำจนสำลัก "แกจะหิวโซขนาดนั้นเลยเหรอวะ"

"ไสหัวไปเลย"

โจวเซี่ยอวี้เปลี่ยนน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาทันที "เออนี่ แกกับน้าเข้ากันได้ดีไหม"

"น้าอะไร" จ้าวฉู่หยุนตามความคิดเธอไม่ทันไปชั่วขณะ

"ก็แกกับแม่แกไง เป็นยังไงบ้างล่ะ"

"ก็เจอหน้ากันแค่ตอนเปิดเทอม จะเป็นยังไงได้อีกล่ะ"

"ฉันว่าน้าเขาทำกับแก "

"พอเหอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว"

จ้าวฉู่หยุนเอ่ยตัดบทโจวเซี่ยอวี้ ทั้งสองคุยสัพเพเหระกันต่ออีกพักหนึ่งถึงวางสาย เขารู้อยู่แก่ใจว่าโจวเซี่ยอวี้ไม่มีทางยอมมาทำงานที่บริษัทแน่ จึงไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้เลยแม้แต่คำเดียว

ก่อนถึงเวลาเลิกงาน จูเหม่ยถิงถือสมุดเล่มหนึ่งเดินเข้ามารายงาน "เถ้าแก่คะ สรุปยอดจนถึงห้าโมงเย็น มีกระแสเงินสดเข้ามาแปดหมื่นหยวนแล้วค่ะ ฝั่งแผนกการตลาดทำยอดไปหกหมื่น"

"ยอดเติมเงินสูงสุดอยู่ที่ห้าพันหยวน เป็นเจ้าของร้านเน็ตคนหนึ่งเติมเข้ามาค่ะ"

ที่จริงวันนี้เธอเหนื่อยล้าเต็มที การนั่งตรวจบัญชีหน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งวันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ท่าทางของเธอกลับยังดูกระตือรือร้นและตื่นเต้นสุดขีด

จ้าวฉู่หยุนพยักหน้ารับ

ที่จริงเงินแปดหมื่นหยวนไม่ได้เยอะอะไรนักหนา ขนาดดาบฆ่ามังกรในเกมเลเจนด์ยังเคยขายได้ราคาเท่ารถโฟล์กสวาเกนหนึ่งคัน แสดงให้เห็นว่าคนยุคนี้เริ่มยอมรับการเติมเงินเล่นเกมกันได้แล้ว

ไม่ต้องพูดถึงเกมอย่าง "มิวออนไลน์" หรือ "แปดเทพอสูรมังกรฟ้า" ที่จะตามมาในอีกปีสองปีข้างหน้า ในเกมพวกนั้นมีเสี่ยกระเป๋าหนักยอมทุ่มเงินเปิดหีบสมบัติคืนละหลายแสนหยวนให้เห็นเกลื่อนกลาด

ติดอยู่แค่วิธีเติมเงินในตอนนี้ยังไม่สะดวกเอาเสียเลย ทำให้รายได้ของ Happy Farm พลอยได้รับผลกระทบไปด้วยอย่างมหาศาล

จ้าวฉู่หยุนคิดในใจว่าพอจะมีทางยื่นขอเปิดระบบชำระเงินออนไลน์ได้บ้างไหม ขนาดม้าแห่งหางเฉิงกว่าจะขอระบบอาลีเพย์สำเร็จก็ปาเข้าไปเดือนตุลาคมปี 2003 แล้ว ตอนนี้ตัวเขาเองก็ไม่มีเส้นสายลู่ทางด้านนี้เลยจริง ๆ

ครู่หนึ่ง หวางไข่เฟิงกับโจวปินก็เดินเข้ามาในห้องทำงานเพื่อร่วมยินดี ทุกคนต่างพอใจกับผลงานวันแรกเป็นอย่างยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น ช่วงที่คนเล่นเยอะที่สุดในตอนค่ำยังรออยู่อีก

โดยเฉพาะโจวปิน เงินแปดหมื่นหยวนถือเป็น "เงินก้อนโต" สำหรับเขา แถมยังเป็นยอดที่ตัวเองค่อย ๆ ปล่อยขายไปทีละรายการ วันนี้ทั้งวันเขาเลยตื่นเต้นจนแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้

"พี่หวาง คืนนี้นายต้องอยู่โยงเฝ้าบริษัทแล้วล่ะ อดฉลองวันคริสต์มาสอีฟเลย"

คืนนี้ Happy Farm มีกิจกรรมพิเศษ จ้าวฉู่หยุนจึงยังวางใจไม่ลงร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เขานัดกับหลินซียวี่ไว้แล้ว ยังไงก็ผิดนัดไม่ได้เด็ดขาด

หวางไข่เฟิงโบกไม้โบกมือ "ผมตัวคนเดียวจะไปฉลองวันคริสต์มาสอีฟกับใคร เทศกาลฝรั่งพวกนั้นผมไม่คิดจะฉลองอยู่แล้ว"

จ้าวฉู่หยุนหันไปจ้องโจวปินต่อ อีกฝ่ายจึงอึกอักพูดเสียงอ้อมแอ้ม "ฉันเลิกงานช้าหน่อยก็ได้ เดี๋ยวเธอจะมาเดินเล่นที่ถนนคนเดิน พอเธอมาถึงแล้วฉันค่อยไป"

"บริษัทกำลังทำเงินทำทอง แกจะแวบไปออกเดตเนี่ยนะ"

จ้าวฉู่หยุนแกล้งแซวขึ้นมา ก่อนจะถามต่อว่า "แล้ววันคริสต์มาสพรุ่งนี้ล่ะ แกคงไม่ได้กะจะลางานอีกหรอกนะ"

"ไม่ลาหรอก"

โจวปินตอบอย่างหนักแน่น ก่อนจะเสริมขึ้นอีกประโยค "พรุ่งนี้ฉันจะมาทำโอที"

เขาลืมไปสนิทเลยว่านี่มันถึงเวลาเลิกงานแล้ว เลิกงานแล้วได้พักผ่อนมันไม่ใช่เรื่องปกติที่สมควรทำหรอกหรือ

จ้าวฉู่หยุนไม่สนใจโจวปินอีก เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "พี่หวาง เดี๋ยวช่วยสั่งข้าวกล่องมาให้เพื่อนร่วมงานที่อยู่ทำโอทีด้วยนะ ถึงวันนี้บริษัทจะมีรายได้เข้ามาเป็นวันแรก แต่เรื่องเลี้ยงฉลองทั้งบริษัทคงต้องยกยอดไปก่อน ขืนจัดตอนนี้มีหวังโดนพวกนั้นแอบด่าว่าบริษัทไม่ดูกาลเทศะ ไปขัดจังหวะเวลาออกเดตของพวกเขาหมด"

พูดจบ เขาก็เก็บข้าวของเตรียมตัวชิ่งทันที เขารู้ดีว่าช่วงเทศกาลแบบนี้สะพานหนึ่งเซียงเจียงรถต้องติดวินาศสันตะโรแน่ จะปล่อยให้ไปสายตั้งแต่นัดแรกกับหลินซียวี่ไม่ได้เด็ดขาด

โจวปินเพิ่งจะนึกเอะใจขึ้นมาได้ เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กคนนี้ต้องมีลับลมคมในอะไรแน่ ๆ ไอ้เวรนี่สั่งให้กูอยู่ทำโอที แต่ตัวเองกลับชิ่งเลิกงานก่อนเฉยเลย