ตอนที่ 61 คืนวันคริสต์มาสอีฟ

ถนนเสื่อมทรามคลาคล่ำไปด้วยผู้คนตั้งแต่หัวค่ำ มีทั้งคู่รักเดินเคียงกัน กลุ่มเพื่อนสามสี่คนที่นัดกันมาเที่ยว และแก๊งคนโสดที่ยกโขยงกันมาทั้งหอพัก ต่างพากันออกมาร่วมเกาะกระแสความคึกคักของเทศกาลฝรั่ง

บรรดาพ่อค้าแม่ค้าคือกลุ่มที่หัวไวที่สุด ป้ายผ้าโปรโมชันลดราคาถูกแขวนขึ้นตั้งแต่เนิ่น ๆ ซ้ำเจ้าของร้านยังออกมายืนตะโกนเรียกลูกค้าอยู่หน้าร้านอย่างคึกคัก

หลินซียวี่ติดอยู่บนสะพานตามคาด อันที่จริงเธอเลิกงานก่อนเวลาเล็กน้อยแล้ว แต่ถนนกลับติดหนึบตลอดทาง ซ้ำยังประจวบเหมาะกับช่วงเวลาเร่งด่วนหลังเลิกงานพอดี

ในปี 2002 เมืองจวิ้นซายังไม่มีทั้งอุโมงค์ลอดใต้แม่น้ำและรถไฟใต้ดิน

การเดินทางข้ามไปมาระหว่างฝั่งตะวันออกกับฝั่งตะวันตกของแม่น้ำต้องพึ่งพาแค่สะพานเท่านั้น ยิ่งถนนคนเดินจัตุรัสอู่ยีมีผู้คนสัญจรผ่านมหาศาล ที่นี่จึงกลายเป็นจุดที่การจราจรติดขัดสาหัสที่สุดไปโดยปริยาย

ยิ่งถ้าวันไหนมีการจุดพลุที่เกาะจวี๋จื่อโจวโถวด้วยแล้ว อย่าคิดขับรถเลยจะดีกว่า การเดินเท้าคือวิธีกลับบ้านที่ดีที่สุดแล้ว

จ้าวฉู่หยุนคาบบุหรี่นั่งยอง ๆ ริมถนนอย่างเบื่อหน่าย พลางคิดในใจว่าเขาย้อนเวลากลับมาได้เกือบครึ่งปีแล้ว Happy Farm ก็เริ่มทำเงินได้ คงถึงเวลาที่ควรซื้อรถให้ตัวเองสักคันเสียที

เรื่องซื้อบ้านนั้นไม่เคยอยู่ในหัวเขาเลยสักนิด เพราะคำว่าบ้านมีความหมายเท่ากับครอบครัว

ในหัวเขาไม่เคยมีภาพของคำว่าครอบครัว แค่ได้อยู่กับพี่ซียวี่แบบนี้ เขาก็รู้สึกว่าดีมากแล้ว

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ดึงความคิดที่ล่องลอยไปไกลของจ้าวฉู่หยุนให้กลับมา เขาล้วงหยิบมือถือออกมาดู ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับสาย

"พี่ ฉันเองนะ พี่อยู่ไหนเนี่ย"

เสียงใสแจ๋วของหวงเยว่ซูดังมาจากปลายสาย ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าโทรมาชวนพี่ชายไปเที่ยวเล่น ยัยตัวเล็กนี่ไม่มีเรื่องอื่นให้โทรหาหรอก

"อยู่ดาวอังคาร" จ้าวฉู่หยุนสวนกลับทันควัน

ยัยตัวเล็กไม่สนใจคำปฏิเสธของพี่ชายเลยสักนิด ปากเล็ก ๆ ยังคงพูดเจื้อยแจ้วรัวเร็ว "คืนนี้วันคริสต์มาสอีฟนะ ฉันจะไปหาพี่ พี่พาฉันไปเที่ยวหน่อยสิ"

"ฝันไปเถอะ"

จ้าวฉู่หยุนพูดจบก็กดตัดสายทันที เขาไม่ติดขัดอะไรที่จะแนะนำหลินซียวี่ให้เพื่อนร่วมห้องรู้จัก แต่ไม่อยากให้หลิวชุ่ยซีรู้เรื่องนี้

เพราะอย่างไรเสียหลิวชุ่ยซีกับหลินซียวี่ก็อายุห่างกันแค่เจ็ดปี คนเราใช้ชีวิตอยู่ในสังคม ยังไงก็ต้องแคร์สายตาคนรอบข้างอยู่บ้าง

ยิ่งไปกว่านั้น จู่ ๆ เขายังนึกถึงหวงลั่วจิ้งขึ้นมาเสียอย่างนั้น ถ้าหลิวชุ่ยซีรู้เรื่อง ยัยนั่นก็ต้องรู้ด้วยแน่นอน

"พับผ่าสิ ทำไมจู่ ๆ กูถึงไปนึกถึงผู้หญิงอย่างหวงลั่วจิ้งได้วะเนี่ย"

จ้าวฉู่หยุนบ่นพึมพำกับตัวเอง

"คุยโทรศัพท์กับใครอยู่เหรอคะ"

เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง ชวนให้รู้สึกหนาวเหน็บไม่ต่างจากสภาพอากาศของเมืองจวิ้นซาในยามนี้

จ้าวฉู่หยุนรีบดีดก้นบุหรี่ในมือทิ้งทันที แล้วหันขวับไปมองหญิงสาวสวยสง่าผู้แสนเย็นชา ที่ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไร

วันนี้หลินซียวี่สวมเสื้อขนเป็ด กางเกงยีนส์ และรองเท้าผ้าใบ จากที่เคยมุ่นผมดังโงะก็เปลี่ยนมามัดหางม้าสูง สวมหมวกแก๊ปทับ แต่งตัวราวกับนักศึกษาสาวจนดูเด็กลงไปหลายปีในพริบตา

เธอยืนสงบนิ่งอย่างสง่างาม ใบหน้าแต้มรอยยิ้มบาง ๆ นัยน์ตากลมโตเป็นประกาย ริมฝีปากแดงระเรื่อตัดกับฟันขาวสะอาด คิ้วเรียวสวยดั่งคันศร กิริยาท่าทางดูอ่อนหวานนุ่มนวลชวนมอง

พอมองหญิงสาวตรงหน้า จ้าวฉู่หยุนก็พลันรู้สึกว่า ชาตินี้ขอแค่มีเธออยู่เคียงข้างก็เพียงพอแล้ว ถึงแม้ว่าเธอจะมี "ข้อบกพร่องเล็ก ๆ น้อย ๆ" อยู่บ้างก็ตาม

"พี่ซียวี่"

จ้าวฉู่หยุนสูดหายใจเข้าลึก ก้าวเข้าไปสวมกอดหลินซียวี่แล้วหอมแก้มไปสองฟอด "วันนี้พี่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย กลายเป็นรุ่นน้องของผมไปแล้วเนี่ย"

"รอนานแล้วใช่ไหมคะ"

หลินซียวี่ยกแขนขึ้นโอบรอบเอวจ้าวฉู่หยุนไว้เช่นกัน ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "คุยโทรศัพท์กับใครอยู่เหรอคะ ดุเชียว"

"น้องสาวครับ แม่เดียวกัน"

จ้าวฉู่หยุนตอบไปตามจริง นึกว่าหลินซียวี่จะซักไซ้ต่อเสียอีก

เรื่องครอบครัวของแฟน คนเป็นแฟนก็น่าจะอยากรู้อยากเห็นเป็นธรรมดาไม่ใช่หรือ

ผิดคาดที่หลินซียวี่ลังเลอยู่เพียงครู่เดียวแล้วเอ่ยขึ้นว่า "ไปกันเถอะ พาฉันไปเดินเล่นในถิ่นของเธอหน่อยสิ"

"ครับ"

จ้าวฉู่หยุนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคว้ามืออันเนียนนุ่มของหลินซียวี่แล้วพาเดินตรงไปยังถนนเสื่อมทราม

หลินซียวี่พยายามดึงมือกลับเบา ๆ แต่เขากลับยิ่งกุมไว้แน่น ตอนนี้ต่อให้หลิวชุ่ยซีมายืนอยู่ตรงหน้า จ้าวฉู่หยุนก็ไม่มีทางยอมปล่อยมืออย่างแน่นอน

หลินซียวี่ลังเลอยู่ชั่วครู่ เธอเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของจ้าวฉู่หยุน มุมปากยกยิ้มขึ้นบาง ๆ ไม่ได้ดึงมือหนีอีก ได้แต่ก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วปล่อยให้เขาจูงเดินไปแต่โดยดี

ถนนเสื่อมทรามแน่นขนัดไปด้วยผู้คน ยิ่งตรงจุดที่ทางเดินแคบ ทุกคนแทบจะต้องเอียงตัวค่อย ๆ เบียดเสียดกันเดินผ่านไป

จ้าวฉู่หยุนดึงหลินซียวี่เข้ามากระชับไว้ในอ้อมอก เพราะกลัวว่าผู้หญิงของตัวเองจะโดนเบียด หรือถูกใครแอบแต๊ะอั๋งเข้า เขาก็เป็นคนใจแคบแถมยังขี้หวงแบบนี้แหละ

หลินซียวี่เงยหน้าอันงดงามขึ้น มองรุ่นน้องหนุ่มด้วยสายตาเปี่ยมรอยยิ้ม พลางปล่อยให้เขาจูงเดินไป ทั้งคู่ดูไม่ต่างจากคู่รักหนุ่มสาวที่กำลังหวานชื่นกันอยู่เลยแม้แต่น้อย

"พี่ซียวี่ ถังโหยวปาปาร้านนี้อร่อยมากเลยนะ"

จ้าวฉู่หยุนถือถ้วยถังโหยวปาปา ใช้ไม้ไผ่จิ้มขึ้นมาลูกหนึ่งแล้วเป่าเบา ๆ สองสามที ก่อนจะยื่นไปจ่อชิดริมฝีปากของหลินซียวี่อย่างระมัดระวัง พลางส่งเสียงหลอกล่อ "อ้าม..."

"ฉันไม่ใช่เด็กสักหน่อย"

หลินซียวี่ค้อนขวับพลางดุเบา ๆ แต่ก็ยอมอ้าปากกัดไปหนึ่งคำ รสหวานของถังโหยวปาปากระจายอบอวล ซึมลึกไปจนถึงขั้วหัวใจ

จ้าวฉู่หยุนคอยดูแลเอาอกเอาใจอยู่ข้าง ๆ ราวกับข้ารับใช้ผู้ภักดี ส่วนหลินซียวี่ก็ดูราวกับเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ แต่หากเป็นเวลาปกติ เธอคงดูเหมือนราชินีเสียมากกว่า

ยามมองดูจ้าวฉู่หยุนที่กำลังยืนต่อแถวซื้อเต้าหู้เหม็น หลินซียวี่ก็เม้มริมฝีปากแน่น ขอบตาร้อนผ่าวจนหยาดน้ำตาเอ่อคลอ เธอรีบเบือนหน้าไปอีกทางแล้วแอบปาดมันทิ้งเงียบ ๆ

เธอกับอดีตสามีก็เคยเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน ตอนนั้นทั้งคู่ก็เคยหวานชื่นกันขนาดนี้ แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องเมื่อหลายปีก่อนแล้ว

ตอนเดินผ่านร้าน "ไทเปอี้จ้าน" จ้าวฉู่หยุนสังเกตเห็นหวังซวี่ตงกำลังช่วยงานอยู่ในร้าน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจูงมือหลินซียวี่เดินตรงเข้าไป

"พี่ตง ยุ่งอยู่เหรอ"

จ้าวฉู่หยุนเอ่ยทักทายอย่างเปิดเผยเป็นกันเอง

พอได้สติ หลินซียวี่ก็คิดจะถอยห่างออกมาตามสัญชาตญาณ แต่ลึก ๆ ในใจกลับอยากรู้ว่าจ้าวฉู่หยุนจะแนะนำเธอว่าอย่างไร

ผู้หญิงมักจะมีความย้อนแย้งในตัวเองแบบนี้เสมอ

ในร้านกำลังวุ่น หวังซวี่ตงเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าเป็นจ้าวฉู่หยุน จึงทักตอบตามความเคยชิน "พี่ฉู่หยุน มาเดินเล่นเหรอ"

พลันนั้นเขาก็เอะใจ หันไปมองหลินซียวี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แม้เธอจะสวมหมวกแก๊ปอยู่ แต่รูปร่างและออร่าแบบนี้ ดูยังไงก็เป็นสาวสวยแน่นอน

"พี่ฉู่หยุน แฟนเหรอเนี่ย"

หวังซวี่ตงลองถามหยั่งเชิงดู

ที่จริงเขาก็รู้สึกว่าตัวเองถามอะไรไร้สาระ จูงมือกันมาเดินเล่นในคืนวันคริสต์มาสอีฟขนาดนี้แล้ว จะเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไร

เขาโน้มตัวก้มมองช้อนเข้าไปใต้หมวกของหลินซียวี่ตามสัญชาตญาณ ทว่าพอมองเห็นหน้าชัด ๆ เท่านั้นแหละ หวังซวี่ตงก็ยืนอึ้งค้างไปด้วยสีหน้าตกตะลึงสุดขีด

"ไอ้หมอนี่ไปคว้าแฟนสวยขนาดนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย แถมยังเป็นรุ่นพี่อีก มิน่าล่ะถึงไม่ยอมชายตามองดาวห้องอย่างจางอิ่งเลยสักนิด"

ปฏิกิริยาของหวังซวี่ตงตกอยู่ในสายตาของจ้าวฉู่หยุนทั้งหมด เขาเอื้อมมือไปโอบเอวหลินซียวี่ไว้ พลางพูดเสียงดังฟังชัด "ใช่ รีบเรียกพี่สะใภ้สิ"

ถึงแม้ทั้งคู่จะยังจับมือกันอยู่ แต่เมื่อครู่หลินซียวี่ก็เผลอขยับเว้นระยะห่างตามสัญชาตญาณไปแล้ว ทว่าพอได้ยินเขากล้ายอมรับความสัมพันธ์ต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นอย่างเปิดเผยแบบนี้

หลินซียวี่จึงแอบเอาเล็บจิกลงบนฝ่ามือของจ้าวฉู่หยุนเบา ๆ เพื่อบอกเป็นนัยว่าเธอกำลังเคืองอยู่นะ

จ้าวฉู่หยุนหัวเราะ "หึ ๆ" พลางคิดในใจว่า ขืนฉันบอกว่าเธอเป็นพี่สาวจริง ๆ เข้าล่ะก็ ปากเธออาจจะไม่พูดอะไร แต่ในใจคงคิดเตลิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

หลินซียวี่คิดในใจว่า ขนาดเขายังกล้ายอมรับอย่างเปิดเผย แล้วทำไมตัวเองจะต้องมามัวหลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่ด้วยล่ะ เธอจึงเงยหน้าขึ้นมาอย่างผ่าเผย

พอเห็นหน้าของหลินซียวี่ชัด ๆ หวังซวี่ตงก็อึ้งไปอีกรอบ "สะ...สวัสดีครับพี่สะใภ้"

"สวัสดีจ้ะ"

หลินซียวี่ยิ้มรับคำทักทาย ในใจคิดว่าแบบนี้สิถึงจะสมกับเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ขี้อายน่ารักดี ส่วนไอ้คนที่อยู่ข้าง ๆ เธอนี่มันอันธพาลหน้าด้านชัด ๆ

หวังซวี่ตงรีบแนะนำเสี่ยวฟางให้จ้าวฉู่หยุนและเธอรู้จักอย่างกระตือรือร้น ส่วนจ้าวฉู่หยุนกับเสี่ยวฟางต่างแสร้งทำเป็นเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก ทั้งสองคนรู้ทางกันเป็นอย่างดี

ผู้หญิงสวยมักจะมีความคิดอยากประชันขันแข่งกันลึก ๆ อยู่เสมอ

เสี่ยวฟางกวาดตามองประเมินหลินซียวี่รอบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยชมอย่างยอมรับ "แฟนนายสวยมากเลยนะ"

"มันแน่อยู่แล้ว"

จ้าวฉู่หยุนกำลังจะเอ่ยปากแนะนำหลินซียวี่ แต่เธอกลับแอบหยิกมือเขาไว้เสียก่อน แล้วพูดอย่างสุภาพเป็นกันเอง "เธอก็สวยมากเหมือนกันจ้ะ"

พูดจบ เธอก็ช่วยจัดคอเสื้อให้จ้าวฉู่หยุน พลางส่งสายตาเว้าวอนมาให้

จ้าวฉู่หยุนจึงจำต้องยอมถอย แล้วหันไปตะโกนบอกหวังซวี่ตงแทน "พี่ตง ขอชานมสองแก้ว ลัดคิวให้ฉันหน่อยสิ"

ร้านชานมขายดีเป็นเทน้ำเทท่า หวังซวี่ตงจึงไม่มีเวลามาซักไซ้ไล่เลียงอะไรอีก พอจ้าวฉู่หยุนรับชานมมาสองแก้ว ก็วางเงินสิบหยวนทิ้งไว้แล้วโบกมือลา "พี่ตง พวกเราไปก่อนนะ"

"ฉู่หยุน นายทำแบบนี้หมายความว่าไง จะจ่ายเงินทำไมเนี่ย"

หวังซวี่ตงตะโกนไล่หลังมาเสียงดัง

เด็กมหา'ลัยนี่ช่างไร้เดียงสาจริง ๆ หวังซวี่ตงจนกรอบถึงขั้นต้องซื้อบุหรี่แบ่งมวนสูบประทังชีวิตไปวัน ๆ แท้ ๆ ยังอุตส่าห์คิดจะเลี้ยง ทั้งที่ร้านชานมนี้ไม่ใช่ของตัวเองด้วยซ้ำ

จ้าวฉู่หยุนโบกมือให้โดยไม่หันกลับไปมอง

หลินซียวี่ถือชานมดูดไปสองอึกพลางเดาะลิ้นรับรส "บอกเพื่อนร่วมชั้นของนายด้วย ชานมหวานเกินไปแล้ว ให้ใส่ขัณฑสกรน้อยลงหน่อย"

"ชานมมันก็ต้องหวานสิ อีกอย่างร้านนั้นก็ไม่ใช่ของเขาซะหน่อย"

จ้าวฉู่หยุนดูดไปสองอึกเหมือนกัน ปกติเขาแทบไม่แตะชานม ยิ่งไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้เลยสักนิด

หลินซียวี่ไม่ได้พูดอะไรต่อ หลังผ่านเรื่อง "หวังซวี่ตง" มา เธอก็ยิ่งถูกใจในตัวจ้าวฉู่หยุนมากขึ้น

ทั้งสองเดินทอดน่องไปข้างหน้า ตลอดทางหลินซียวี่ปล่อยให้จ้าวฉู่หยุนเป็นฝ่ายนำแต่โดยดี ยอมสวมบทเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ว่านอนสอนง่ายสักครั้ง

ถึงจ้าวฉู่หยุนจะแอบหยิกเธอทีหนึ่ง เธอก็แค่บิดตัวขวยเขินไปมา อย่างมากก็แค่ส่งค้อนขวับให้ ไม่ได้เอื้อมมือไปบิดเอวเขาเอาคืนอย่างดุเดือดเหมือนเคย

ตรงหน้าร้านแผงลอยขายข้าวโพดย่างมีคู่รักหลายคู่ยืนรุมล้อม ในคืนฤดูหนาวจัดแบบนี้ การได้ถือข้าวโพดย่างหอมกรุ่นไว้ในมือนอกจากจะอร่อยแล้วยังช่วยให้อุ่นมือได้ดีทีเดียว

จ้าวฉู่หยุนโอบไหล่หลินซียวี่เดินอาด ๆ เข้าไป "เถ้าแก่ เร่งไฟแรงหน่อยสิครับ ไม่เห็นเหรอว่ามีคนยืนรออยู่ตั้งเยอะ?"

"เร่งไฟแรงก็ไหม้หมดสิพ่อหนุ่ม"

ชายวัยกลางคนยิงฟันเหลืองอ๋อย สวนกลับมาเสียงห้วน "ถ้าไหม้ขึ้นมาแล้วขายให้นาย นายจะเอาไหมล่ะ?"

"ฮะ ๆ"

จ้าวฉู่หยุนโยนบุหรี่ให้เถ้าแก่หนึ่งมวน พลางชวนคุยเรื่อยเปื่อย "เห็นขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแบบนี้ พรุ่งนี้ผมมาตั้งแผงบ้างดีกว่า จะไปทนเรียนหนังสือให้เมื่อยตุ้มทำไม"

"เด็กมหา'ลัยอย่างพวกเธอจะทนลำบากไหวเรอะ? กล้าทิ้งหน้าตามาทำเหรอ?"

เถ้าแก่รับบุหรี่ไปพลางเหลือบมองแวบหนึ่ง รู้สึกว่าพ่อหนุ่มคนนี้ดูไม่เหมือนเด็กมหาวิทยาลัยทั่วไป จึงยอมคุยเล่นด้วยสองสามคำ "ก็มีแต่วันนี้นี่แหละที่ขายดีเป็นพิเศษ ถ้าเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ก็พอถูไถไปได้"

"วันธรรมดาไหนเลยจะขายดีแบบนี้ พวกเธอเป็นถึงอนาคตของชาติ ตั้งหน้าตั้งตาเรียนหนังสือไปน่ะดีที่สุดแล้ว"

"เสาหลงเสาหลักอะไรกันครับ"

จ้าวฉู่หยุนหัวเราะร่าพลางพูด "สุดท้ายก็ต้องทำงานหาเงินมาประทังชีวิตเหมือนกันทั้งนั้นแหละครับ ขอแค่หาเงินได้ก็พอ งานไม่มีสูงต่ำหรอก เงินที่เข้ากระเป๋าเรามา มันเคยแบ่งด้วยเหรอว่าใบไหนใช้ดีกว่ากัน?"