ตอนที่ 62 ทะลุแปดล้าน

เถ้าแก่คาบบุหรี่หัวเราะเบา ๆ นึกชมในใจว่าพ่อหนุ่มนี่เข้าท่า มองอะไรได้ทะลุปรุโปร่งจริง ๆ

แต่คู่รักนักศึกษาข้าง ๆ สองสามคู่กลับรู้สึกตะขิดตะขวงใจ แม้เงินจะไม่ได้แบ่งแยกว่าใบไหนสูงส่งหรือต่ำต้อย และในตำราก็สอนจริง ๆ ว่าทุกอาชีพล้วนมีเกียรติเท่าเทียมกัน

แต่มันเท่าเทียมกันจริงหรือ

คนขายข้าวโพดย่างจะเอาไปเทียบกับข้าราชการ บริษัทยักษ์ใหญ่ระดับท็อป 500 ของโลก หรือพวกบริษัทต่างชาติได้ยังไงกัน

ที่จริงความคิดของพวกเขาก็ไม่ได้ผิดอะไร

นักศึกษาสมัยนี้ยัง "มีราคา" อยู่ โดยเฉพาะพวกหัวกะทิปริญญาตรีจากโครงการ 985 หรือ 211

หลังเรียนจบ ตัวเลือกของพวกเขามักเป็นข้าราชการ รัฐวิสาหกิจ บริษัทต่างชาติ หรือไม่ก็บริษัทยักษ์ใหญ่ระดับท็อป 500 ของโลก พูดง่าย ๆ ก็คือต้องเป็นที่ทำงานที่บอกใครแล้วดูดีมีหน้ามีตา

ต่อให้ต้องเข้าไปรินน้ำชงชาทำงานสัพเพเหระ พวกเขาก็ยังยอมทนเพื่อสะสม "อายุงาน" ส่วนบริษัทเล็ก ๆ ที่เพิ่งเปิดใหม่อย่างเฮยไป๋หูอวี๋ แทบไม่มีทางอยู่ในสายตาพวกเขาแต่แรก

ยิ่งถ้าจะให้มาขายข้าวโพดย่าง เรื่องทนลำบากได้ไหมยังไม่ต้องพูดถึง แต่ที่แน่ ๆ คือทน "เสียหน้า" ขนาดนั้นไม่ไหว

คู่รักนักศึกษาพวกนั้นมองจ้าวฉู่หยุนที มองหลินซียวี่ที แล้วก็พากันขยับถอยห่างออกมานิดหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

หลินซียวี่แย้มยิ้ม คว้าแขนของจ้าวฉู่หยุนมากอดไว้ ซบหน้าลงกับไหล่เขาแล้วเอ่ยหยอก "ฉันไม่รังเกียจนายหรอก"

จ้าวฉู่หยุนยื่นมือไปบีบแก้มเธอแล้วแกล้งขู่ "ลองรังเกียจดูสิ!"

ท่าทีหยอกล้อสนิทสนมของทั้งคู่ตกอยู่ในสายตาของฉินหลินหรงกับหลี่เจ๋อโย่ว พวกเขายืนอยู่หน้าสุด ตรงจุดที่ไออุ่นจากเตาไฟแผ่มาถึงพอดี

ฉินหลินหรงไม่ได้เจอจ้าวฉู่หยุนมานานมาก นึกไม่ถึงเลยว่าพอได้เจอกันอีกครั้ง ผู้ชายที่เคยตามชอบเธอมานานถึงสามปีจะมีแฟนแล้ว แถมแฟนคนนั้นยังสวยมากอีกต่างหาก

ติดอยู่แค่อีกฝ่ายดูมีอายุพอสมควร น่าจะราว ๆ ยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปีได้แล้ว ทำไมเขาถึงไปคบกับสาววัยทำงานล่ะ

"จ้าวฉู่หยุน"

ฉินหลินหรงเอ่ยทักด้วยความรู้สึกสับสนปนเป

พอได้ยินเสียงคุ้นหู จ้าวฉู่หยุนก็ชะงักไปเล็กน้อยเช่นกัน

ฉินหลินหรงจ้องหน้าจ้าวฉู่หยุนเขม็ง คล้ายรอให้เขาเป็นฝ่ายแนะนำแฟนสาวข้างกาย

แต่จ้าวฉู่หยุนกลับทำเพียงยิ้มพลางพยักหน้าให้ฉินหลินหรง ก่อนจะยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูหลินซียวี่ว่า "หล่อนคนนั้น กับหมอนั่นน่ะ"

ความจริงหลินซียวี่เดาออกตั้งแต่แรกแล้ว เธอปรายตามองฉินหลินหรงด้วยสีหน้าราบเรียบ พลางนึกในใจว่าเด็กสาวคนนี้หน้าตาก็ไม่เลว ส่วนแฟนหนุ่มก็ดูสะอาดสะอ้านดี

ทั้งสองคนดูเหมาะสมกันดีทีเดียว มิน่าล่ะถึงแย่งคนไปจากมือเจ้าอันธพาลคนนี้ได้ แต่ต่อไปเด็กสาวคนนี้คงต้องเสียใจภายหลังแน่

เมื่อเห็นว่าจ้าวฉู่หยุนไม่มีทีท่าจะแนะนำ ฉินหลินหรงจึงลอบพินิจหลินซียวี่อย่างละเอียด ผู้หญิงคนนี้สวยจริง ๆ โดยเฉพาะบุคลิกและราศีที่เปล่งประกายออกมา

เพียงแค่หลินซียวี่ยืนอยู่ตรงนั้นเฉย ๆ ฉินหลินหรงก็รู้สึกว่าตัวเองเทียบไม่ติด เกิดความรู้สึกต่ำต้อยน้อยหน้าขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

หลี่เจ๋อโย่วเหลือบมองหลินซียวี่ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองซ้ำอีกรอบ ในใจรู้สึกหงุดหงิดขัดตานัก เจ้าอันธพาลนี่ไปเล่นเล่ห์กลอะไรถึงหลอกผู้หญิงสวยระดับนี้มาได้

สายตาทั้งสี่คู่ประสานกัน ชั่วขณะนั้นไม่มีใครเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว

ผ่านไปครู่ใหญ่จ้าวฉู่หยุนจึงโอบหลินซียวี่ขยับเลี่ยงไปด้านข้างสองก้าว หลินซียวี่ถึงได้พยักหน้าให้ฉินหลินหรงเบา ๆ เป็นการทักทาย

ฉินหลินหรงก็พยักหน้ารับอย่างมีมารยาทเช่นกัน

ท่าทีของทั้งสองฝ่ายดูราวกับกำลังทำ "พิธีส่งมอบ" โดยมีตัวจ้าวฉู่หยุนเป็นสิ่งของที่ถูกส่งต่อ

ฉินหลินหรงรู้สึกเหมือนหัวใจถูกอะไรบางอย่างทิ่มแทงจนเจ็บแปลบ ยามเห็นหลินซียวี่อิงแอบแนบชิดในอ้อมแขนของจ้าวฉู่หยุนราวกับลูกนกตัวน้อย

จ้าวฉู่หยุนกระซิบกระซาบข้างหูเธอ หลินซียวี่หัวเราะคิกคักพลางทุบเขาเบา ๆ ไปสองที ดูมีความสุขจนล้นปรี่

แน่นอนว่าอาจมีส่วนที่แกล้งแสดงละครตบตาอยู่บ้าง แต่ก็คงไม่มากเท่าไรนัก

ฉินหลินหรงมองภาพนั้นแล้วยิ่งรู้สึกเจ็บแปลบในอก หลี่เจ๋อโย่วยื่นมือจะเข้าไปกอดเธอไว้บ้าง แต่เธอกลับเบี่ยงตัวหลบ ตอนนี้แม้แต่ข้าวโพดย่างเธอก็ไม่อยากกินแล้ว เพียงแต่ไม่อยากยอมเป็นฝ่าย "ล่าถอย" ไปก่อนเท่านั้น

"ตราบใดที่เราไม่เก้อเขิน คนที่เก้อเขินก็คือคนอื่น"

จ้าวฉู่หยุนยิ่งไม่คิดจะเดินหนี ส่วนหลินซียวี่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เธอไม่คิดจะไป "วัดอารมณ์" แข่งกับเด็กสาวรุ่นน้องอย่างฉินหลินหรงอยู่แล้ว

"เถ้าแก่ เร่งมือหน่อยครับ แฟนผมหิวจนไส้จะกิ่วแล้วเนี่ย ขืนเธอหิวจนเป็นอะไรขึ้นมา เถ้าแก่ชดใช้ไม่ไหวหรอกนะ"

จ้าวฉู่หยุนแกล้งทำเสียงดุเอ่ยแซวเถ้าแก่

เถ้าแก่เองก็หัวเราะร่าตอบกลับ "ใกล้เสร็จแล้วครับ ถ้าขืนกินดิบจนท้องเสียขึ้นมา ผมยิ่งชดใช้ไม่ไหวเข้าไปใหญ่"

บทสนทนาของทั้งคู่ทำเอาคู่รักแถวนั้นพากันหัวเราะ ผู้ชายบางคนถึงกับส่งเสียงเออออตามไปด้วย

มีเพียงฉินหลินหรงกับหลี่เจ๋อโย่วที่ขำไม่ออก หลี่เจ๋อโย่วยังแอบคิดในใจว่าไอ้อันธพาลนี่คงฟันเธอไปแล้วแน่ ๆ ทั้งสองคนถึงได้สนิทสนมกันขนาดนั้น

"ผู้หญิงสวยขนาดนี้เชียว..."

ในใจของหลี่เจ๋อโย่วเปรี้ยวปร่าไปด้วยความริษยา เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองแฟนสาวของตัวเอง ฉินหลินหรงยืนกอดอกจ้องเปลวไฟในเตาย่างด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หลังจากนั้นจ้าวฉู่หยุนก็พาหลินซียวี่เดินเล่นรอบมหาวิทยาลัยหนึ่งรอบ ทั้งจัตุรัสตงฟางหง ตึกแดง และอาคารฝูลินเซ่อ ต่างก็มีรอยเท้าของทั้งสองคนประทับผ่าน

เช้าวันต่อมา จ้าวฉู่หยุนเพิ่งมาถึงบริษัท หวางไข่เฟิงก็ผลักประตูพรวดเข้ามา "ประธานจ้าวครับ วันแรกกวาดไปได้สองแสนสองหมื่นหยวน เมื่อคืนคนแห่เติมเงินกันเพียบเลยครับ"

"ต้องยกความดีความชอบให้การนำทัพของประธานจ้าวเลยครับ กิจกรรมแอปเปิลจัดได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ"

หวางไข่เฟิงประจบประแจงออกมาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ดูออกชัดเจนว่ากำลังอารมณ์ดีมากจริง ๆ

แต่จ้าวฉู่หยุนกลับสนใจอีกประเด็นมากกว่า "เมื่อคืนผู้เล่นที่ลงทะเบียนใหม่เยอะไหม"

"สามล้านคนแล้วครับ" หวางไข่เฟิงตอบ

"อืม"

จ้าวฉู่หยุนพยักหน้า "พวกคุณฝ่ายเทคนิคไปเปิดเว็บบอร์ดขึ้นมาสักอัน ให้ทุกคนเข้ามาพูดคุยแลกเปลี่ยน แอดเพื่อน แล้วก็อัปโหลดรูปภาพได้ด้วย..."

หวางไข่เฟิงฟังพลางพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนหน้านี้ด้วยเรื่องของวัย เขาจึงยังไม่ค่อยเชื่อมั่นในตัวจ้าวฉู่หยุนเท่าไร แต่ตอนนี้กลับยอมทำตามคำสั่งแต่โดยดีทุกอย่าง

จำนวนผู้ลงทะเบียนเล่น Happy Farm เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนตัวเกมฮิตติดลมบน จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะดึงดูดความสนใจจากคนในวงการเกม ทุกคนต่างอยากรู้ว่ามัน "ดังระเบิด" ขึ้นมาได้ยังไงกันแน่

ประธานจางแห่งบริษัทเกมแห่งหนึ่งก็เป็นหนึ่งในนั้น

ทีแรกเขาแทบไม่ชายตามองเกมแฟลชภาพการ์ตูนแบบนี้เลยสักนิด แต่พอได้ลองเล่นดูครู่หนึ่ง ถึงได้ค้นพบเสน่ห์ที่ซ่อนอยู่ในเกมนี้

ช่วงแรกของ Happy Farm เลเวลจะขึ้นเร็วมาก แค่ปลูกพืชไม่กี่แปลงไปสักรอบ พอเก็บเกี่ยวเสร็จก็อัปเป็นเลเวลสองได้แล้ว

จากนั้นก็ใช้เหรียญทองปลดล็อกที่ดินเพิ่มได้อีกแปลง ได้พืชผลชนิดใหม่ ๆ ปลดล็อกตามมา แถมยังมีไอเทมแจกฟรีให้อีกเล็กน้อย

เลเวลที่พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้ผู้เล่นมองเห็นความเปลี่ยนแปลงและความสนุกของการเลื่อนขั้น จนติดหนึบและเฝ้ารอที่จะได้อัปเลเวลเพื่อปลูกพืชชนิดใหม่อยู่ตลอดเวลา

หลักการพวกนี้ที่จริงก็คล้ายกับเกมในปัจจุบัน เพียงแต่เกมนี้ทุกครั้งที่เลเวลอัป ก็จะมีพืชผลชนิดใหม่ปลดล็อกตามมาด้วยเสมอ

ยิ่งไปกว่านั้น ทุก ๆ สามเลเวลยังเพิ่มแปลงที่ดินให้อีกหนึ่งแปลง สิ่งแปลกใหม่ที่ทยอยมีให้เห็นเรื่อย ๆ จึงยิ่งดึงดูดให้ผู้เล่นมุ่งมั่นอัปเลเวลไม่หยุดหย่อน

เดิมทีประธานจางตั้งใจแค่จะลองเล่นเพื่อศึกษาดูเท่านั้น แต่ไม่ทันรู้ตัว เขาก็เริ่มจะติดงอมแงมเข้าให้แล้ว

พอเห็นผักตัวเองโดนขโมย เขาก็หัวเสียจนสบถลั่น แต่พอไปขโมยผักบ้านอื่นช้าไปก้าวเดียว ก็พาลหงุดหงิดตัวเองที่เมื่อกี้มัวแต่ติดธุระจนเสียเรื่อง

เมื่อคืนเขาถึงขั้นยอมควักเนื้อร้อยหยวนเติมเหรียญแฮปปี้ เพื่อคำนวณเวลาพืชผลสุกงอมให้เป๊ะ แล้วแอบเร่งปุ๋ยเคมีเก็บเกี่ยวคนเดียวเรียบวุธ ไม่เหลือให้ใครมาฉกไปได้แม้แต่ต้นเดียว

"ต้นทุนต่ำแต่กำไรมหาศาลจริง ๆ"

ประธานจางโยนเมาส์ทิ้ง พลางถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ "ไอ้บริษัทเฮยไป๋หูอวี๋นี่มันโผล่มาจากซอกหลืบไหนวะ โคตรดวงดีเลย"

ในยุคที่เกมพีซีครองเมือง เว็บเกมธรรมดา ๆ เกมหนึ่งกลับทำเงินถล่มทลายขนาดนี้ เห็นแล้วน่าอิจฉาตาร้อนเป็นบ้า

วันถัดมาซึ่งตรงกับวันคริสต์มาส ยอดเงินสะพัดเริ่มทรงตัวอยู่ที่ราวสองแสนหยวน คนเติมเงินลดลงไปมาก โดยกลุ่มลูกค้าหลักยังคงเป็นพวกเถ้าแก่ร้านเน็ต

ลูกค้าที่มาใช้บริการร้านเน็ตต่างก็นั่งดูหนังไป แชตคิวคิวไป พลางง่วนอยู่กับการขโมยผัก รู้สึกว่าต้องทำแบบนี้ถึงจะคุ้มค่าชั่วโมง

พ้นวันคริสต์มาสเข้าสู่ช่วงปีใหม่ Happy Farm ก็ต้อนรับกระแสนิยมระลอกใหม่อีกครั้ง ยอดผู้เล่นลงทะเบียนพุ่งทะยานอย่างก้าวกระโดด

ตัวเกมมีความเป็นโซเชียลในตัวเองอยู่แล้ว จึงดึงดูดผู้เล่นแบบปากต่อปาก ทั้งยังเข้าใจง่าย เล่นไม่ยาก เหมาะกับคนทุกเพศทุกวัย

บนโลกอินเทอร์เน็ตยังเต็มไปด้วยบทความแอบแฝงโฆษณาของ Happy Farm ผุดขึ้นมาเพียบ เช่น "สามีลืมตื่นมาเก็บผักกลางดึก ภรรยาโมโหถึงขั้นขอหย่า"

บทความแนวนี้พอผ่านมือนักปั่นกระแสช่วยกันโหมแชร์ ก็ได้รับการปักหมุดแนะนำตามเว็บบอร์ด กระทั่งได้ขึ้นหน้าแรกของเว็บพอร์ทัลชื่อดัง

ถึงขั้นมีสื่อสิ่งพิมพ์ซุบซิบนอกกระแสบางหัวเอาไปตีพิมพ์ลงหน้ากระดาษด้วยซ้ำ

พอกระแสนี้ถูกจุดติดขึ้นมา เพียงแค่สัปดาห์เดียว จำนวนผู้เล่นลงทะเบียนของ Happy Farm ก็พุ่งทะลุ 8 ล้านคนไปแล้ว

ทั่วทั้งเฮยไป๋หูอวี๋อบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความยินดีปรีดา ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนเลยว่า Happy Farm จะ "ดังเป็นพลุแตก" ได้ขนาดนี้ และที่สำคัญคือดังขึ้นมาอย่างกะทันหันจนแทบไม่ทันตั้งตัว

จ้าวฉู่หยุนเองก็ค่อนข้างประหลาดใจ แต่พอตั้งสติใจเย็นลง เขากลับมองว่า Happy Farm มีผู้เล่นลงทะเบียนได้สัก 20 ล้านคนก็น่าจะชนเพดานแล้ว

ยังไงเสียฐานผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในยุคนี้ก็มีอยู่แค่นั้น จะเอาไปเทียบกับ 80 ล้านคนในปี 2009 ย่อมไม่ได้

แม้จำนวนผู้เล่นจะเพิ่มขึ้นมาเกือบสี่เท่า แต่รายได้ต่อวันของ Happy Farm กลับอยู่ที่ราวสามแสนหยวนเท่านั้น เฉลี่ยแล้วผู้เล่นหนึ่งคนยอมจ่ายเงินแค่สี่เหมา

จ้าวฉู่หยุนคิดในใจว่า ดูท่าพวกสายฟรีจะยังเยอะอยู่ แถมพวกเสี่ยกระเป๋าหนักก็ยังขาดเวทีให้อวดเบ่ง อยากจะโชว์เหนือก็ไม่มีที่ให้โชว์

"พี่หวาง จะปี 2003 แล้วนะ ปีใหม่บรรยากาศใหม่ ปล่อยตารางจัดอันดับทั้งสามอันออกมาได้เลย"

จ้าวฉู่หยุนตัดสินใจว่ายังไงก็ต้องกอบโกยเงินก่อน เขาคิดดูอีกนิดแล้วจึงพูดต่อ "ปีใหม่ทั้งทีก็แจกสวัสดิการให้ผู้เล่นหน่อยแล้วกัน แจกเหรียญแฮปปี้ให้ผู้เล่นทุกคน คนละ 66 เหรียญ ให้ระบบล็อกไว้ ห้ามโอนให้คนอื่น"

คราวนี้โจวปินเริ่มร้อนใจขึ้นมา "ฉู่... ประธานจ้าว แจกเหรียญแฮปปี้แบบนี้จะไม่กระทบรายได้ของบริษัทเหรอครับ อีกอย่าง..."

"นี่เรียกว่าการบ่มเพาะนิสัยการใช้เงินของพวกเขา ต่อไปพอถึงช่วงเทศกาลปีใหม่หรือวันหยุดก็ค่อยแจก หาข้ออ้างได้เมื่อไหร่ก็แจกไปสักหน่อย"

จ้าวฉู่หยุนเข้าใจจิตวิทยาของ "สายฟรีเหนียวแน่น" เป็นอย่างดี

แค่ได้ลองใช้เหรียญแฮปปี้ดูสักครั้ง ก็จะรู้เลยว่ามัน "ฟินสุดๆ" และพอตบะแตกไปทีหนึ่งแล้ว ครั้งต่อไปก็ยากจะอดใจไหวจนต้องยอมควักเงินเติมเข้าไปอีก

แน่นอนว่าเมื่อ Happy Farm ประสบความสำเร็จและกวาดรายได้เข้ามาขนาดนี้ จ้าวฉู่หยุนก็ไม่คิดจะตระหนี่ เขาควักเงินก้อนหนึ่งออกมาแจกเป็นโบนัสให้ทุกคนทันที

ปัจจุบันเฮยไป๋หูอวี๋มีพนักงานกว่า 60 คนแล้ว เงินโบนัสก้อนนี้จึงเน้นปันให้พนักงานรุ่นแรกที่ร่วมบุกเบิกมาด้วยกันเป็นหลัก

แต่ถึงอย่างนั้นทุกคนก็ได้ส่วนแบ่งกันถ้วนหน้า น้อยหน่อยก็ได้สักร้อยสองร้อยหยวน ส่วนคนที่ได้มากก็พุ่งไปถึงหลักหลายพัน

เรื่องรายละเอียดว่าใครจะได้เท่าไหร่ หวางไข่เฟิงกับจูเหม่ยถิงเป็นคนเคาะตัวเลขทั้งหมด มีเพียงสามคนที่พวกเขาตัดสินใจเองไม่ได้ นั่นคือตัวพวกเขาทั้งสองคน และโจวปิน