ตอนที่ 63 โด่งดังไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ต

หลังเลิกประชุม จ้าวฉู่หยุนเรียกหวางไข่เฟิงเข้ามาในห้องทำงาน ก่อนจะหยิบเงินหนึ่งหมื่นหยวนโยนให้ "พี่หวาง เอาเงินหนึ่งหมื่นนี้ไปเป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัวก่อนนะ บริษัทเพิ่งเริ่มต้น คงยังแบ่งเงินกันหมดไม่ได้"

ด้วยความที่มีหุ้นส่วน หวางไข่เฟิงจึงไม่เคยรับเงินเดือนเลยสักครั้ง ครั้งนี้เขาเองก็ไม่คิดจะเกรงใจ "ได้ ฉันรับไว้"

"พี่หวาง เป้าหมายของบริษัทเราคือการเข้าตลาดหลักทรัพย์ ที่ผมเคยสัญญาว่าจะทำให้พี่เป็นเศรษฐีเงินสิบล้านร้อยล้าน เริ่มเห็นเค้าลางความหวังบ้างหรือยังล่ะครับ"

จ้าวฉู่หยุนแซวเล่น

ตอนเจอกันครั้งแรก จ้าวฉู่หยุนเคยวาดฝันสร้างวิมานไว้แบบนั้นจริง ๆ หวางไข่เฟิงได้แต่หัวเราะ ไม่รู้จะตอบอย่างไรจึงทำได้เพียงพยักหน้า

พอส่งหวางไข่เฟิงออกไป จ้าวฉู่หยุนก็เรียกจูเหม่ยถิงเข้ามา เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง บอกตัวเลขตรง ๆ ทันที "พี่เหม่ยถิง พี่เอาไป 5,000 นะครับ"

จูเหม่ยถิงนึกไม่ถึงว่าแค่ผ่านพ้นช่วงปีใหม่จะได้เงินเยอะขนาดนี้ เธอเพิ่งมาทำงานได้ไม่นาน จึงเอ่ยอย่างเกรงใจ "เจ้านายคะ มันเยอะเกินไปค่ะ"

"ให้ก็รับไว้เถอะครับ แล้วทางซุนย่าเฟย พวกพี่ก็บวกเพิ่มให้เขาอีก 2,000 ส่วนคนอื่น ๆ ก็เอาตามที่พวกพี่กำหนดไว้เลย"

จ้าวฉู่หยุนมองพนักงานคนแรกของบริษัทแล้วพูดต่อ "แล้วเงินเดือนพี่ก็ปรับขึ้นเป็น 3,500 ด้วยนะ"

"เจ้านายเอาแต่ใจขนาดนี้เลยเหรอคะ"

จูเหม่ยถิงตาโตด้วยความตกใจ ในใจคิดว่าฉันเพิ่งเข้าบริษัทมาได้ไม่กี่เดือนเองนะ โบนัสน่ะได้แค่ครั้งเดียว แต่เงินเดือนนี่ได้ทุกเดือน แถมปรับขึ้นรวดเดียวตั้งหนึ่งพันหยวน

คราวนี้เธอไม่เกรงใจอีกต่อไป ตอบรับอย่างตื่นเต้นดีใจ "ขอบคุณค่ะ ขอบคุณนะคะเจ้านาย"

จ้าวฉู่หยุนโบกมือให้เธอไปตามโจวปินเข้ามา โจวปินเกาะขอบประตูชะเง้อมองซ้ายมองขวาอย่างมีพิรุธ พอเห็นว่าไม่มีคนอื่นอยู่ถึงค่อยยอมก้าวเข้ามา

พอเข้ามาไอ้หมอนี่ก็หัวเราะแหะ ๆ แก้เก้อ สองมือไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแต่ยังแกล้งถาม "ฉู่หยุน มีเรื่องอะไรเหรอวะ"

ด้วยความที่สนิทกันเกินไป พอต้องมาคุยเรื่องเงินเป็นเรื่องเป็นราว โจวปินเลยรู้สึกเก้อเขินมาก ตอนแรกเขาถึงขั้นคิดว่าจะไม่เอาเงินเดือนด้วยซ้ำ

จ้าวฉู่หยุนเองก็หลุดขำ โยนบุหรี่ไปให้มวนหนึ่งแล้วด่าปนหัวเราะ "มึงจะหัวเราะหาพระแสงอะไรวะ!"

โจวปินรับบุหรี่มาแล้วทำหน้าประจบ "ฮ่า ๆ ก็เจ้านายกำลังจะแจกเงินไม่ใช่เหรอวะ"

"ห้าพัน เท่าระดับพี่เหม่ยถิง"

จ้าวฉู่หยุนไม่แกล้งเขาต่อ อันที่จริงโจวปินเพิ่งมาทำงานได้ไม่นาน หน้าที่ก็ไม่ได้ต้องใช้ทักษะอะไร แถมยังทำตามคำสั่งอย่างเดียว แต่ถึงยังไงก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ย่อมต้องดูแลเป็นพิเศษอยู่แล้ว

"ขอบคุณครับเจ้านาย เจ้านายโคตรเจ๋งเลยว่ะ"

โจวปินประจบอย่างกวนประสาท

"เอาไปใช้ในเรื่องที่ควรใช้ ไม่อย่างนั้นก็เก็บไว้ซะ"

จ้าวฉู่หยุนเตือนสติ เงินเดือนปี 2002 ทั่วไปอยู่ที่พันกว่าหยวน เงิน 5,000 ถือว่าไม่น้อยเลย

โจวปินใช้เสี่ยวหลิงทงอยู่ เขาวางแผนไว้นานแล้ว "กูกะว่าจะซื้อมือถือสักเครื่อง แล้วก็ซื้อเสื้อผ้าใหม่อีกหน่อย เสื้อผ้าพวกก่อนหน้านี้ใส่มาทำงานในออฟฟิศไม่ค่อยเหมาะจริง ๆ ว่ะ"

จ้าวฉู่หยุนเห็นอีกฝ่ายไม่พูดถึงแฟนสาวสักคำ จึงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "แล้วแฟนมึงล่ะ"

"เงินเดือนกูก็ไม่ได้น้อย เรื่องกินเรื่องอยู่ปกติกูไม่เคยให้เธอขาดอยู่แล้ว"

เงินเดือนของโจวปินคือสองพันห้า ซึ่งมากพอให้นักศึกษาสองคนใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย ปกติเขาก็ไม่ได้ตระหนี่กับแฟนอยู่แล้วจริง ๆ

"แล้วพ่อแม่มึงล่ะ"

จ้าวฉู่หยุนถามต่อด้วยความเคยชิน

"ก็มึงบอกให้กูเก็บเป็นความลับไม่ใช่เหรอวะ"

โจวปินตอบอย่างหงุดหงิดนิด ๆ ที่จริงตัวเขาเองก็ยังคิดไม่ออกเหมือนกันว่าจะบอกที่บ้านยังไง

ยังไงตอนนี้ก็ยังเรียนอยู่ ความคิดของคนรุ่นพ่อแม่บางทีก็คุยกันยาก ในสายตาพวกท่านการเรียนต้องมาก่อนเสมอ วัยนี้ก็ควรตั้งหน้าตั้งตาเรียนหนังสือไป

อย่าว่าแต่เดือนละสองพันห้าเลย ต่อให้ได้เดือนละห้าพัน พวกท่านก็คงบอกให้เขาตั้งใจเรียนไปก่อนอยู่ดี

"กูบอกให้มึงเก็บเป็นความลับ แล้วมึงไม่ได้บอกแฟนมึงหรือไง"

จ้าวฉู่หยุนเถียงข้าง ๆ คู ๆ อย่างเอาแต่ใจ นี่คือวิธีที่พวกเขาสองคนอยู่ร่วมกันมาตลอด ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมเสียเปรียบเรื่องฝีปาก

โจวปินนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้เหมือนกัน "คืนวันคริสต์มาสอีฟมึงไปเดตกับใครมาวะ"

"อย่าพูดถึงเลย โดนเบี้ยวว่ะ"

จ้าวฉู่หยุนไม่อยากฟังอีกฝ่ายพล่ามยาว ถ้าโจวปินรู้เรื่องขึ้นมา คงหวังดีช่วยเกลี้ยกล่อมยกใหญ่ ซึ่งก็คงหนีไม่พ้นสองประเด็นอย่างเรื่อง "หย่าร้าง กับเรื่องอายุ" แน่ ๆ

อีกอย่าง จ้าวฉู่หยุนก็ไม่อยากพูดจาทำนอง "แค่เล่น ๆ กับหลินซียวี่" ออกมา มันดูไม่ให้เกียรติคนอื่นเกินไป ต่อให้เป็นแค่การพูดลับหลังก็ไม่ควรทำ

ขืนกุเรื่องส่งเดชไป อีกฝ่ายก็ไม่มีทางเชื่ออยู่ดี ใครจะไปโง่ขนาดนั้น

แต่ถึงอย่างนั้น โจวปินก็ยังไม่คลายสงสัย "มึงไม่ได้นัดฉินหลินหรงไว้แน่นะ"

"เชี่ย มึงกับโจวเซี่ยอวี้เป็นบ้าอะไรกันวะ สาวสวยในเมืองมหาวิทยาลัยมีตั้งเยอะแยะ กูจะนัดได้แค่ฉินหลินหรงคนเดียวหรือไง"

โจวปินจ้องหน้าเพื่อนสนิทอย่างพินิจพิเคราะห์ ยังคงระแวงอยู่นิด ๆ "จริง ๆ ถ้ามึงบอกเรื่องบริษัทให้ฉินหลินหรงรู้ เธอต้องยอมตกลงแน่"

"ไสหัวไปเลยไป๊ ไปหาเงินให้กูโน่น"

จ้าวฉู่หยุนออกปากไล่ แต่พอโจวปินเดินไปถึงหน้าประตูกลับยังหันมาตื๊ออีก "กูพูดจริงนะเว้ย ถ้ามึงยังลืมเธอไม่ได้ก็เปิดอกคุยกับเธอตรง ๆ ไปเลย ตอนนี้นายไปได้สวยขนาดนี้แล้ว..."

พอเห็นเพื่อนสนิทเริ่มกวาดตามองหาของเหมาะมือจะปาใส่ โจวปินถึงได้เปิดประตูเผ่นแน่บออกไป ในใจยังไม่ค่อยยอมรับ รู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองพูดออกจะสมเหตุสมผลแท้ ๆ

ก็แน่ละสิ ตอนนี้เพื่อนเขาหาเงินได้ตั้งเยอะขนาดนี้ อย่าว่าแต่ฉินหลินหรงเลย ผู้หญิงแบบไหนบ้างที่จะจีบไม่ติด

· · · · · · ·

วันแรกของปี 2003 Happy Farm ได้ทำการอัปเดตครั้งใหญ่

การเปิดตัวสามอันดับยอดนิยมควบคู่ไปกับกระดานข้อความได้จุดกระแสความคลั่งไคล้ของผู้เล่นให้ลุกฮือขึ้นมาทันที ตอนนี้ทุกคนสามารถแอดคนแปลกหน้าเป็นเพื่อนผ่านกระดานข้อความได้สะดวกยิ่งขึ้น

มิหนำซ้ำกระดานข้อความยังอัปโหลดรูปสวย ๆ ได้ด้วย เพียงพริบตาเดียวรูปสาวงามสารพัดแบบก็หลั่งไหลเข้ามาเต็มกระดาน ทั้งโพสต์หาเพื่อน อ้อนให้เสี่ยเปย์เหรียญแฮปปี้ หรือกระทั่งทิ้งเบอร์คิวคิวไว้ก็มี

นี่มันเตรียมปูทางให้เกิด "เรื่องราว" ขึ้นมาชัด ๆ

แน่นอนว่าบรรดาสาวสวยเหล่านั้นจะเป็นตัวจริงหรือตัวปลอมก็ไม่มีใครรู้ ดีไม่ดีอาจเป็นคุณลุงนั่งเกาขาก็ได้

ทางเฮยไป๋หูอวี๋จัดเตรียมหน้าม้าไว้เพียบ พวกผู้ชายจากแผนกการตลาดและแผนกบริการลูกค้าต่างพากันสวมรอยเป็นสาวสวย คอยโพสต์รูปลงกระดานข้อความและคุยโต้ตอบกับผู้เล่น มุกหยอดจีบสาวนี่ลื่นไหลจนแทบจะบินได้

ยิ่งผนวกเข้ากับ "สามอันดับยอดนิยม" อันดับเสี่ยสายเปย์กับอันดับความนิยมจึงกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน ในที่สุดพวกป๋าเงินหนาก็มีทั้งเวทีและแรงขับดันให้อวดรวยกันอย่างเต็มที่

Happy Farm ยังเพิ่มแถบแบนเนอร์ขึ้นบนหน้าเว็บ เพียงแค่มีคนส่งเหรียญแฮปปี้ "XXXX" บนแบนเนอร์ก็จะขึ้นตัววิ่งประกาศว่า "XXX ได้ส่งมอบเหรียญแฮปปี้จำนวน XXX ให้แก่ XXX"

โดยสามารถส่งได้สูงสุดชุดละ 9,999 เหรียญแฮปปี้ คิดเป็นเงินจริงก็ 999 หยวน

ลูกเล่นแปลกใหม่นี้ยิ่งกระตุ้นต่อมอวดรวยของพวกเสี่ยเข้าไปใหญ่ แต่ละคนต่างกระหน่ำส่งเหรียญแฮปปี้ให้สาวสวยบนอันดับความนิยมกันอย่างบ้าคลั่ง ได้โชว์ความมั่งคั่งของตัวเองอย่างหนำใจ

ผู้ครองอันดับหนึ่งในตารางเสี่ยสายเปย์มียอดใช้จ่ายทะลุ 2.5 แสนหยวน แค่คนเดียวก็เปย์เท่ากับรายได้ทั้งวันตามปกติของ Happy Farm เข้าไปแล้ว

ผู้เล่นของ Happy Farm ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง ปกติแทบไม่ได้เล่นเกมอยู่แล้ว ยิ่งไม่มีค่านิยมเรื่องการควักกระเป๋าเติมเกมเลยแม้แต่น้อย

พอเห็นคนเล่นเกมแค่วันเดียวแต่เปย์หนักถึง 2.5 แสนหยวน พวกเธอจึงทั้งอึ้งทั้งไม่เข้าใจ แต่ลึก ๆ ก็อดอิจฉาไม่ได้ ยิ่งทำให้มีคนแคปรูปฟาร์มสวย ๆ มาอวดกันยกใหญ่

ในที่สุด Happy Farm ก็ "ดังระเบิด" จนข้ามสายไปสู่วงกว้าง ไม่ใช่แค่กลุ่มนักศึกษาที่พูดถึง แม้แต่วัยทำงานก็ถกเถียงกันดุเดือดยิ่งกว่า

ตัวเองก้มหน้าก้มตาทำงานสายตัวแทบขาดได้เงินเดือนแค่พันสองพัน แต่อีกคนกลับเล่นเกมชิล ๆ วันเดียวผลาญไป 2.5 แสน

นอกจากเว็บไซต์ใหญ่ ๆ สื่อสิ่งพิมพ์ก็พากันประโคมข่าวนี้ พาดหัวข่าวมีให้เห็นสารพัดจนลายตา

"กระแส 'ฟาร์ม' ฟีเวอร์! 'วันนี้คุณขโมยผักหรือยัง' กลายเป็นวลียอดฮิตติดปาก"

"คนทั้งประเทศแห่ 'ขโมยผัก' คืนนี้คุณตั้งนาฬิกาปลุกแล้วหรือยัง?"

"เมื่อ 'การขโมยผัก' กลายเป็นหนึ่งใน 'อาชีพ' สุดโปรดของคนทั้งประเทศ ณ เวลานี้"

· · · · · · · ·

บนเว็บบอร์ดของ Happy Farm ยังมีมุกตลกผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน ชาวเน็ตนี่แหละคือกลุ่มคนที่มีพรสวรรค์เหลือล้นอย่างแท้จริง

"คนไม่ขโมยผักข้า ข้าไม่ขโมยผักใคร หากใครมาขโมยผักข้า ข้าจะตามไปขโมยคืนให้เกลี้ยง!"

"แม้ขอบฟ้ามีมิตรแท้ ขโมยผักแน่เหมือนอยู่บ้านใกล้เรือนเคียง"

"มีผักพันลี้ยังพานพบ ไร้ผักอยู่ตรงหน้าก็ไม่มอง"

"ขโมยผักกับแอบเล่นชู้ ถึงจะเป็นงานที่ต้องใช้ทักษะเหมือนกัน แต่เงื่อนไขต่างกัน ขโมยผักเน้นความพร้อมของคน แอบเล่นชู้เน้นทำเลชัยภูมิ"

· · · · · · ·

ด้วยแรงหนุนรอบด้านจากภายนอก ยอดผู้เล่นลงทะเบียนของ Happy Farm ในช่วงหยุดยาวปีใหม่สามวันจึงพุ่งทะลุ 12 ล้านคน

ด้านรายได้ยิ่งถล่มทลาย วันแรกกวาดไป 3.22 ล้านหยวน วันที่สอง 2.88 ล้านหยวน และวันที่สาม 1.55 ล้านหยวน

พนักงานบริษัทเฮยไป๋หูอวี๋ทุกคนต่างต้องอยู่ทำโอที แผนกการตลาดยุ่งจนหัวหมุน เพราะมีคนเติมเงินครั้งละพันหยวนขึ้นไปมากเกินไป จูเหม่ยถิงจึงต้องมานั่งตรวจยอดบัญชีกับพวกเขาที่แผนกการตลาดด้วยตัวเอง

เพื่อป้องกันความผิดพลาด แผนกการตลาดยังกำหนดให้คนที่โอนเงินเข้ามาต้องใส่เศษสตางค์ลงท้ายไปด้วย

คนในวงการเกมต่างพากันศึกษาความแยบยลของ "สามกระดานจัดอันดับ" ใน Happy Farm คนทำเกมนับเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาไปครึ่งตัวอยู่แล้ว หากต้องการชักจูงให้ผู้เล่นยอมควักกระเป๋าจ่ายเงิน ก็ต้องอ่านใจผู้เล่นให้ขาด

"นี่มันไอเดียระดับอัจฉริยะชัด ๆ"

คนในวงการนับไม่ถ้วนต่างแอบทอดถอนใจด้วยความทึ่ง บริษัทเฮยไป๋หูอวี๋ฟันกำไรไปมหาศาล และแน่นอนว่าชื่อของประธานจ้าวแห่งเฮยไป๋หูอวี๋ก็ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาสู่สายตาของผู้คน

แต่จ้าวฉู่หยุนกลับยังไม่ค่อยพอใจกับรายได้ระดับนี้นัก ในยุคไลฟ์สดคลิปสั้นของชาติก่อน สตรีมเมอร์สองคนดวลพีเคกันแค่รอบเดียวยังโกยเงินได้หลักแสน หรือกระทั่งหลักล้านด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าในจำนวนนั้นจะมีตัวเลขปลอมปนอยู่เท่าไรก็สุดรู้

วันที่ Happy Farm ทำเงินได้สูงสุดยังแตะแค่ 3.22 ล้านหยวน ซึ่งเป็นยอดใช้จ่ายรวมจากผู้เล่นตั้ง 12 ล้านคน แต่ถึงอย่างนั้นก็ถือว่ากอบโกยเงินก้อนแรกมาได้สำเร็จแล้ว

จ้าวฉู่หยุนคลิกเปิดรายชื่อเพื่อนใน Happy Farm แล้วทยอยกดส่งเหรียญแฮปปี้ให้เพื่อนทีละคน

คนแรกคือหลินซียวี่ ได้ไป 9,999 เหรียญ พอเลื่อนเมาส์ไปโดนชื่ออันซีเมิ่ง เขาก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่งไปให้ 999 เหรียญ ส่วนคนอื่น ๆ ที่เหลือก็กดส่งให้คนละ 999 เหรียญทั้งหมด

"แจกเงินแบบไม่ต้องควักกระเป๋าตัวเองนี่มันสะใจจริง ๆ"

พอแจกเหรียญแฮปปี้ไปรอบหนึ่ง จ้าวฉู่หยุนก็พบว่าตัวเองไต่อันดับขึ้นไปอยู่ที่ 68 บนกระดานเศรษฐีกระเป๋าหนักเข้าให้แล้ว

ผ่านไปไม่นาน มือถือของเขาก็ดัง "ติ๊ง ติ๊ง" ติดต่อกันสองสามครั้ง เป็นข้อความที่สาว ๆ หลายคนส่งเข้ามา

ฉินหลินหรง: อย่าใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายนะ!

หลิวซิน: ขอบคุณนะคะท่านเศรษฐี ป๋ามาก สุดยอดไปเลยค่ะ

ยัยคนนี้เรียนรู้ไวชะมัด บนกระดานข้อความของ Happy Farm ก็มีแต่ประโยค "ขอบคุณ" แบบนี้เต็มไปหมด

หวังจื่อซาน: ขอบคุณนะ แต่คราวหลังไม่ต้องส่งมาแล้วล่ะ เปลืองเงินเปล่า ๆ

อันซีเมิ่ง: ห้ามส่งมาอีกนะ ถ้าส่งมาอีกฉันจะส่งคืนให้นายแน่

· · · · · · ·

ขณะที่จ้าวฉู่หยุนกำลังเปิดอ่านข้อความ จู่ ๆ ก็มีเบอร์แปลกโทรเข้ามา เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะกดรับสาย "ฮัลโหลครับ"

อีกฝ่ายแนะนำตัวอย่างรวบรัด "ผมมาจากเหลียนจ้ง แซ่เปาครับ"

เวลานี้เหลียนจ้งคือเจ้าแห่งเกมกระดานและไพ่ ผู้ก่อตั้งคือเปาเยวี่ยเฉียว เขามีบารมีพอจะวางท่าแบบนี้ได้จริง ๆ

"เกมแนวหมากรุกกับไพ่มันไม่เกี่ยวอะไรกับ Happy Farm สักนิด โทรมาทำไมกันล่ะเนี่ย"

จ้าวฉู่หยุนเริ่มเดาทางได้บ้าง เพียงแต่นึกสงสัยอยู่ในใจ

ทั้งสองฝ่ายต่างทักทายปราศรัยและเอ่ยปากเยินยอกันอยู่สองสามประโยค ทางนั้นชมว่าเขาเป็นคนหนุ่มที่เปี่ยมด้วยความสามารถ ส่วนเขาก็บอกว่าอีกฝ่ายเป็นรุ่นพี่ ตนยังต้องเรียนรู้อีกมาก สรุปแล้วล้วนเป็นคำพูดไร้สาระที่ไม่มีเนื้อหาอะไรเลย

ในเมื่อจ้าวฉู่หยุนไม่ยอมเป็นฝ่ายเปิดประเด็น ประธานเปาจึงหัวเราะร่วน "ฮ่า ๆ" อยู่สองสามทีก่อนจะยอมเผยจุดประสงค์ออกมาในที่สุด "ประธานจ้าว พวกเราต่างก็ทำเกมแนวผ่อนคลายและบันเทิงเหมือนกัน เราสามารถเชื่อมโยงฐานข้อมูลร่วมกันได้ หรือกระทั่งแลกเปลี่ยนหุ้น หรือให้ผมเข้าไปร่วมถือหุ้น..."

"ไอ้จิ้งจอกเฒ่าเอ๊ย ฉันมีผู้ใช้ลงทะเบียนตั้ง 12 ล้านคน จะไปเชื่อมโยงกับแกหาพระแสงอะไรวะ แลกเปลี่ยนหุ้นยิ่งไร้สาระเข้าไปใหญ่ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่แกจะได้เปรียบขนาดไหนเลย แค่เทนเซ็นต์เปิดตัวล็อบบี้รวมเกมออกมา บริษัทแกก็เตรียมเจ๊งได้แล้ว การจะมาร่วมถือหุ้นนี่มันจ้องมาชุบมือเปิบชัด ๆ"

จ้าวฉู่หยุนไม่รอให้ประธานเปาพูดจบก็เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกลั้วยิ้มทันที "ประธานเปาครับ ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ บริษัทเราเพิ่งเริ่มต้น ยังไม่ได้คิดเรื่องความร่วมมือพวกนี้เลย ยิ่งเรื่องการระดมทุนก็ยิ่งไม่ได้คิดไว้เลยครับ"

เปาเยวี่ยเฉียวเองก็แค่โทรมาหยั่งเชิงดูเท่านั้น ฐานผู้ใช้ 12 ล้านคนของ Happy Farm มันชวนให้น้ำลายสอเกินไป เรื่องทำเงินถือเป็นเรื่องรอง และดีลแบบนี้ก็ไม่มีทางคุยจบได้ในรอบเดียวอยู่แล้ว

พอได้ยินคำปฏิเสธของจ้าวฉู่หยุน เขาก็หัวเราะอย่างเปิดเผย "ได้สิ คุณลองเก็บไปคิดดูให้ดีก่อน ไว้มีโอกาสค่อยมาร่วมมือกันใหม่นะ"

พอวางสาย จ้าวฉู่หยุนก็คิดในใจว่าในวงการนี้ไม่มีความลับจริง ๆ แต่ทำไมเทนเซ็นต์ถึงยังไม่ยอมโทรหาเขาสักที

"หรือว่า..."

ความคิดหนึ่งพลันแล่นเข้ามาในหัว จ้าวฉู่หยุนเลื่อนเมาส์ไปคลิกเปิดคิวคิวขึ้นมาดู แล้วก็เป็นไปตามคาด ตอนนี้คิวคิวยังไม่มีแม้แต่คิวคิวสเปซหรือคิวคิวโชว์ด้วยซ้ำ

เทนเซ็นต์ยังคลำหาลู่ทางทำเงินดี ๆ ไม่เจอเลยด้วยซ้ำ มีผู้ใช้ลงทะเบียนอยู่ในมือตั้งร้อยล้านคนแท้ ๆ แต่กลับไม่ต่างอะไรกับการถือชามทองคำไปเที่ยวเดินขอทาน