ตอนที่ 64 หัวหน้ากลุ่มหลิน

ตลอดวันหยุดปีใหม่สามวัน แม้หลินซียวี่จะกลับไปอยู่บ้านพ่อแม่ แต่จ้าวฉู่หยุนก็ยังคอยรายงาน "ข่าวดี" ของ Happy Farm ให้เธอฟังทุกวัน

ทั้งยังเล่าให้ฟังจนหมดเปลือก ไม่คิดจะปิดบังเลยแม้แต่น้อย

เขาไม่ได้คิดจะโอ้อวด แต่เป็นการแบ่งปันความสุข

วันนี้ ในที่สุดจ้าวฉู่หยุนก็ได้รับข้อความ "ในครัวมีแมลงสาบ" เสียที เขาจึงรีบเก็บของแล้วเลิกงานก่อนเวลา ตั้งใจว่าจะชวนหลินซียวี่ออกไปฉลองข้างนอกด้วยกัน

แต่พอเปิดประตูห้องเข้ามา เขากลับเห็นพี่ซียวี่สวมผ้ากันเปื้อน ในมือถือตะหลิว ท่าทางเหมือนกำลังทำกับข้าวอยู่

จ้าวฉู่หยุนชะงักไปนิด ก่อนจะเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ "พี่กำลัง..."

"รอก่อนนะนาย เหลืออีกจานเดียว เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว"

หลินซียวี่ส่งยิ้มให้อย่างภูมิอกภูมิใจ ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าครัวไป

นี่คือวิธีฉลองที่เธอเตรียมไว้ให้จ้าวฉู่หยุน และยังเป็นครั้งแรกที่เธอลงมือเข้าครัวทำอาหารเองอีกด้วย

พอเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ จ้าวฉู่หยุนก็เดินตามเข้าไปในครัว บนเตามีเนื้อส่วนท้องวัวตุ๋นมันฝรั่งส่งกลิ่นหอมกรุ่น เขาจึงเดินเข้าไปสวมกอดหลินซียวี่จากด้านหลัง "ผมหิวแล้ว"

"ใกล้เสร็จแล้วน่า"

หลินซียวี่กำลังง่วนกับการผัดผัก มือไม้พันกันพัลวันขณะควานหาเครื่องปรุง เห็นได้ชัดว่ายังไม่คุ้นเคยกับครัวของตัวเองเอาเสียเลย

จ้าวฉู่หยุนไม่คิดจะช่วย ซ้ำยังยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ "ข้างบนข้างล่างผมหิวไปหมดแล้วนะ"

"รีบออกไปเลย อย่ามาเกะกะ"

หลินซียวี่ขืนตัวหลุด แล้วผลักพ่อหนุ่มหน้าหนาคนนี้ออกไปจากครัว พร้อมส่งสายตาปรามว่าห้ามเข้ามาอีก

ผ่านไปพักใหญ่ทีเดียว กว่าหลินซียวี่จะยกกับข้าวทั้งสามอย่างมาวางบนโต๊ะ มีเนื้อท้องวัวตุ๋นมันฝรั่ง ผัดผัก แล้วก็ไข่ผัดมะเขือเทศ

หน้าตาดูดีไม่เลว รสชาติน่าจะใช้ได้

จ้าวฉู่หยุนถูไม้ถูมือ ทำท่าเหมือนทนรอไม่ไหว ชิงลงมือกินก่อน

พอลองตักข้าวสวยเข้าปาก แข็งเป็นไตไปนิด

คีบเนื้อวัวมาชิ้นหนึ่ง รสชาติดีจริงแฮะ

คีบไข่ผัดมะเขือเทศตาม ออกจะเค็มไปหน่อย

ส่วนผัดผักก็ผัดจนสลดและเหนียวไปนิด

"อืม อร่อยมาก!"

จ้าวฉู่หยุนเอ่ยชมไปคำหนึ่ง จากนั้นก็ตักน้ำแกงเนื้อวัวราดข้าวไปสองช้อน คลุกเคล้าสองสามทีแล้วลองชิมดู ก็ไม่รู้สึกว่าข้าวแข็งเป็นไตแล้วจริงๆ

แน่นอนว่าเขาก็ไม่เว้นมะเขือเทศกับผัก กินไปพลางก็พยักหน้าหงึกหงักไปพลาง

หลินซียวี่เริ่มสงสัย เธอจึงหยิบตะเกียบขึ้นมาชิมบ้าง ก่อนจะเบะปาก "ไม่ต้องมาแกล้งชมเลย เค็มขนาดนี้ไม่กลัวไตวายหรือไง"

"กับข้าวที่พี่ซียวี่ทำอร่อยที่สุดอยู่แล้วครับ"

จ้าวฉู่หยุนเงยหน้าขึ้นมาหัวเราะร่า

"นายกินเนื้อวัวเยอะๆ เถอะ"

หลินซียวี่คีบเนื้อวัวให้เขาอีกสองชิ้น จากนั้นก็มองกับข้าวอีกสองจานบนโต๊ะ "สองจานนี้ไม่ต้องกินแล้วนะ"

"ได้ยังไงกันครับ"

นึกไม่ถึงว่าจ้าวฉู่หยุนจะขัดขึ้นมาเบาๆ เขาลงมือคีบอย่างรวดเร็ว กัดฟันยัดกับข้าวทั้งสองจานจนเกลี้ยง

หลินซียวี่มองดูอยู่ตลอดโดยไม่ได้ห้าม จนกระทั่งจ้าวฉู่หยุนวางตะเกียบ เธอจึงรินน้ำส่งให้แก้วหนึ่งแล้วถามขึ้น "เรื่อง Happy Farm ทางมหาวิทยาลัยของนายรู้เรื่องหรือยัง"

"ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ"

จ้าวฉู่หยุนส่ายหน้า "แต่ผมเคยยื่นแผนโครงการสตาร์ตอัปไปแล้วนะ"

หลินซียวี่พยักหน้ารับ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

วันรุ่งขึ้น พอหลินซียวี่มาถึงที่ทำงานก็เปิดดูรายชื่อโครงการสตาร์ตอัปที่ทางหูต้ายื่นขึ้นมา พบว่าไม่มีโครงการของพ่อหนุ่มของเธอจริงๆ

เธอวางเอกสารไว้ข้างตัว แล้วก้มหน้าทำงานอื่นต่อ

ผ่านไปไม่นาน หญิงสาววัยยี่สิบเศษคนหนึ่งก็เปิดประตูเข้ามา ถามด้วยรอยยิ้ม "พี่ซียวี่คะ เอกสารเซ็นเสร็จหรือยังคะ เดี๋ยวฉันต้องเอาขึ้นไปส่งที่ชั้นบนน่ะค่ะ"

'ชั้นบน' ที่ว่านี้หมายถึงผู้บริหารระดับหนึ่งและสองของสำนักงานศึกษาธิการมณฑล

หลินซียวี่ตอบเรียบๆ "ฉันเซ็นให้ไม่ได้หรอก"

"เอ๊ะ"

หญิงสาวชะงักไป แม้หัวหน้ากลุ่มหลินจะมีเส้นสายใหญ่โต แต่ก็ไม่เคยก้าวก่ายชี้นิ้วสั่งงานใคร ปกติเอกสารที่ผ่านมือเธอจึงตรวจผ่านง่ายที่สุด

ขอแค่ในแง่หลักการไม่มี "ปัญหาใหญ่" หัวหน้ากลุ่มหลินก็มักจะเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ให้เสมอ ทุกคนต่างชินกันหมดแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เอกสารฉบับนี้เป็นเพียงรายชื่อโครงการขอทุนสตาร์ตอัปของหูต้า จะไปมีปัญหาอะไรได้ ถึงจะมีปัญหาก็เป็นเรื่องของทางหูต้าเอง

พูดให้ถูกก็คือแค่เซ็นผ่านไปตามระเบียบเท่านั้น

แม้หูต้าจะอยู่ใต้การกำกับดูแลของสำนักงานศึกษาธิการมณฑล แต่ตำแหน่งทางราชการของเบอร์หนึ่งทั้งสองฝั่งอยู่ในระดับเท่ากัน ไม่ได้ขึ้นตรงต่อกันอย่างแท้จริง และยิ่งไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบผู้บังคับบัญชากับผู้ใต้บังคับบัญชา

หญิงสาวประหลาดใจอย่างยิ่ง จึงเอ่ยหยั่งเชิง "พี่ซียวี่คะ"

เธอหวังให้หัวหน้ากลุ่มหลินช่วยชี้ทางสว่าง คนตัวเล็กตัวน้อยที่ติดอยู่ตรงกลางระหว่างเบื้องบนสองฝ่ายทำงานลำบากเสมอ ยิ่งหน่วยงานใหญ่ ความสัมพันธ์ภายในก็ยิ่งซับซ้อน

"เธอลองไปถามศูนย์สตาร์ตอัปของหูต้าดูสิ ว่าตกหล่นโครงการดีๆ อะไรไปหรือเปล่าถึงไม่ได้ส่งขึ้นมา"

หลินซียวี่ช่วยสะกิดบอกใบ้ให้ประโยคหนึ่ง

เจ้านายเอ่ยปากคำเดียว คนข้างล่างก็วิ่งกันขาแทบขวิด

เมื่อจับต้นสายปลายเหตุได้ หญิงสาวก็ต่อสายตรงถึงศูนย์สตาร์ตอัปของหูต้าทันที อย่างไรเสียก็ไม่ใช่ความผิดของเธออยู่แล้ว

เรื่องนี้ทำเอารองผู้อำนวยการเก๋อหัวหมุน เธอรีบไปหาผู้อำนวยการหยาง ทั้งสองช่วยกันรื้อค้นทั่วห้องทำงานอยู่นานสองนาน แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

ทั้งคู่เค้นสมองแทบแตกก็คิดไม่ออกว่ามหาวิทยาลัยมีโครงการสตาร์ตอัปเด่นๆ อะไรที่ตกหล่นไม่ได้ส่งขึ้นไป ทุกโครงการล้วนผ่านมือพวกเขาก่อนเสนอให้ทางมหาวิทยาลัย จากนั้นจึงค่อยส่งต่อไปยังสำนักงานศึกษาธิการมณฑล

ทั้งสองกอดกองใบสมัครปึกหนาเตอะพลิกหาอยู่ในห้องทำงานตั้งนาน ทั้งที่เป็นฤดูหนาวแท้ๆ แต่กลับเหงื่อท่วมตัว กระนั้นก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกอยู่ดี

ใบสมัครของ Happy Farm นั้นไม่รู้ว่าถูกรองผู้อำนวยการเก๋อโยนทิ้งไปไว้ซอกหลืบไหนตั้งนานแล้ว

รองผู้อำนวยการเก๋อยืดตัวขึ้นพลางทุบเอว "ผู้อำนวยการหยาง คุณโทรไปถามหน่อยเถอะค่ะ ขืนงมเข็มในมหาสมุทรแบบนี้ หาถึงพรุ่งนี้ก็ไม่เจอหรอกค่ะ"

"ผมโทรหาเหล่าหลิวที่สำนักงานศึกษาธิการมณฑลแล้ว เขาบอกว่าผู้นำคนนี้แบ็กค่อนข้างแข็ง แถมยังเข้าถึงยากอีกต่างหาก"

ผู้อำนวยการหยางถอดแว่นตาออก ขยี้เบ้าตาพลางพูดต่อ "แต่ถ้าเธอพูดว่ามีปัญหาล่ะก็ นั่นแปลว่าเป็นปัญหาของเราแน่ๆ เธอไม่มีความต้องการหรือผลประโยชน์แอบแฝงอะไร คุณเข้าใจหรือยัง"

รองผู้อำนวยการเก๋อถอนหายใจยาวพลางพยักหน้ารับ

ทีแรกผู้อำนวยการหยางนึกว่าทางสำนักงานศึกษาธิการมณฑลมีใครที่อยากให้ 'ดูแลเป็นพิเศษ' เสียอีก ตราบใดที่ไม่เกินเลยไป มหาวิทยาลัยเจียดทรัพยากรมาหนุนสักหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร สังคมมนุษย์ก็ต้องพึ่งพาเส้นสายกันอยู่แล้ว

เพียงแต่พอยกหูคุยไปสายเดียว ผู้อำนวยการหยางก็รู้ว่าตัวเองคิดผิดถนัด คนที่มีภูมิหลังครอบครัวอย่างหลินซียวี่ไม่มีทางชายตามองทรัพยากรแค่นิดหน่อยของมหาวิทยาลัยแน่

ถ้าเช่นนั้นก็แปลว่าพวกตนทำโครงการสตาร์ตอัปชั้นยอดตกหล่นไปจริงๆ

"แต่อย่างน้อยก็น่าจะบอกใบ้กันสักนิด มหาวิทยาลัยได้รับใบสมัครสตาร์ตอัปเข้ามาทุกวัน ใครมันจะไปหาเจอ"

ผู้อำนวยการหยางทิ้งตัวลงบนโซฟา อัดบุหรี่เข้าปอดแล้วพ่นควันโขมง พอสูบหมดไปมวนหนึ่ง เขาก็กดเบอร์โทรศัพท์โต๊ะทำงานของหัวหน้ากลุ่มหลิน

เสียงสัญญาณดังอยู่สี่ห้าครั้ง ในที่สุดปลายสายก็กดรับ

"สวัสดีครับ ผมหยางซู่เจี้ยว ผู้อำนวยการศูนย์นวัตกรรมและสตาร์ตอัปของหูต้าครับ ไม่ทราบว่าใช่หัวหน้ากลุ่มหลินไหมครับ"

น้ำเสียงของผู้อำนวยการหยางนอบน้อมเป็นพิเศษ ซ้ำยังแจ้งตำแหน่งหน้าที่ของตนชัดเจน เพื่อแสดงให้เห็นว่าให้ความสำคัญกับเรื่องนี้อย่างยิ่ง

หลินซียวี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันเองค่ะ"

"หัวหน้ากลุ่มหลินครับ การทำงานของพวกเราอาจมีข้อบกพร่องอยู่บ้าง ไม่ทราบว่าพอจะช่วยชี้แนะสักนิดได้ไหมครับ พวกเรานั่งตรวจสอบกันมาทั้งเช้าแล้ว..."

ผู้อำนวยการหยางยังพูดไม่ทันจบ หลินซียวี่ก็เอ่ยแทรกขึ้นมา เธอเพียงบอกชื่อสั้นๆ "Happy Farm"

"Happy Farm เหรอครับ"

ผู้อำนวยการหยางอึ้งไปชั่วขณะ ขนาดตัวเขาเองยังแอบเล่นเกมนี้ตอนทำงานอยู่เลย แต่มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วยล่ะ

เขาอยากจะถามให้กระจ่างกว่านี้ แต่อีกฝ่ายก็วางสายไปเสียแล้ว

จังหวะนั้นเอง ผู้อำนวยการหยางพลันได้สติ เขารีบเร่งอย่างตื่นเต้น "หา รีบหาใบสมัครของ Happy Farm เร็วเข้า!"

รองผู้อำนวยการเก๋อสะดุ้งโหยง พอตั้งสติได้จึงลองถามหยั่งเชิง "คุณหมายถึง..."

"ใช่ รีบหาเร็ว!"

ผู้อำนวยการหยางก้มลงคุ้ยกองใบสมัครบนโซฟา มือไม้สั่นไปหมด เห็นได้ชัดว่าตื่นเต้นจนระงับไม่อยู่

Happy Farm คือหนึ่งในเกมที่โด่งดังที่สุดในท้องตลาดเวลานี้ และมีกระแสพูดถึงมากที่สุด

มีเรื่องน่ายินดีเหนือความคาดหมายขนาดนี้ หยางซู่เจี้ยวจะนิ่งเฉยอยู่ได้อย่างไร นี่มันผลงานของศูนย์สตาร์ตอัปเชียวนะ!

ทั้งสองค้นหาจนเหงื่อท่วมหัว ในที่สุดก็เจอในกล่องกระดาษตรงมุมห้อง ซึ่งเดิมทีตั้งใจว่าพอหมดเทอมก็จะเอาไปทิ้ง

แผนงานเยอะขนาดนี้ไม่มีทางเก็บไว้ได้ทั้งหมด ย่อมต้องโละอันที่คิดว่าไร้ค่าทิ้งไปบ้าง

ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาชิดกันเพื่อเปิดดูใบสมัครแสนเรียบง่ายแผ่นนั้น

"รุ่นปี 02 คณะบริหารธุรกิจ ห้องบริหารอุตสาหกรรมหนึ่ง จ้าวฉู่หยุน"

หยางซู่เจี้ยวพลิกดูแผนงานอีกรอบ พลางรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "ทำไมถึงไม่ทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้สักเบอร์เลยล่ะ"

แผนงานฉบับนี้รองผู้อำนวยการเก๋อเป็นคนรับมา ตอนนั้นเธอเพียงแค่เปิดดูผ่านๆ ไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดพวกนี้เลยสักนิด

อีกอย่างแผนงานฉบับนี้ยังเรียบง่ายจนมีแค่สามสี่หน้า ช่างทำมาส่งๆ เกินไปแล้ว

ในเมื่อคนยื่นเรื่องยังทำมาส่งๆ รองผู้อำนวยการเก๋อย่อมไม่ใส่ใจยิ่งกว่า เธอจึงไม่มีแก่ใจจะซักถามอะไรต่อสักคำ

วันแรกหลังหมดวันหยุด จ้าวฉู่หยุนนั่งเรียนไปได้สองคาบ ขณะกำลังเตรียมตัวจะไปบริษัท จู่ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์จากครูประจำชั้น เหล่าหูสั่งให้เขาไปที่ศูนย์สตาร์ตอัปทันที

ความจริงตอนเหล่าหูได้รับโทรศัพท์จากผู้อำนวยการหยางก็ตกใจมากเช่นกัน เขาคิดไม่ถึงเลยว่าในห้องจะมี "ตัวตึง" แบบนี้โผล่มาสักคน พลางคิดว่าเด็กคนนี้เพิ่งจะอยู่ปีหนึ่งเองไม่ใช่หรือไง

นั่นหมายความว่าเปิดเทอมปุ๊บเขาก็เริ่มทำธุรกิจทันที ที่สำคัญคือทำสำเร็จ แถมยังสำเร็จอย่างงดงามเสียด้วย

ส่วนอาจารย์ที่ปรึกษาอย่างหูเจินยิ่งงงเป็นไก่ตาแตก เธอรีบมุ่งหน้าไปยังศูนย์สตาร์ตอัปพลางโทรตามจ้าวฉู่หยุนเพื่อเร่งให้เขารีบมา

"ทำไมทางมหาวิทยาลัยถึงรู้เรื่องเร็วนักล่ะ"

จ้าวฉู่หยุนนึกสงสัย เขากำชับคนในบริษัทไว้แล้วแท้ๆ ว่าอย่า "ปากสว่าง" ส่วนคนในวงการเดียวกันก็คงไม่ว่างมาทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ แล้วข่าวรั่วไหลออกไปจากทางไหนกันแน่

เขาเดินเอ้อระเหยลอยชายมุ่งหน้าไปยังศูนย์สตาร์ตอัป พอเห็นสาวสวยก็ยังอุตส่าห์หยุดมองอยู่สองสามแวบ ส่วนสายที่หูเจินโทรมาเร่งก็กดตัดทิ้งไปดื้อๆ

เห็นได้ชัดว่าเขาจงใจ "เอาคืน" ท่าทีปัดสวะให้พ้นตัวของรองผู้อำนวยการเก๋อในวันนั้น

แม้จะดู "เด็กน้อยงี่เง่า" ไปหน่อย หรือถึงขั้นดูไร้เดียงสา แต่มันก็สะใจพิลึก

หากมองอีกมุม จ้าวฉู่หยุนก็ไม่ได้มีเรื่องต้องง้อศูนย์สตาร์ตอัปอยู่แล้ว

เขาต้องการแค่สิทธิลดหย่อนภาษีตามปกติ เรื่องความช่วยเหลือทางเทคนิคหรือการชี้แนะอะไรเทือกนั้นไม่จำเป็นเลยสักนิด ส่วนเงินทุนสนับสนุนก้อนเล็กๆ ที่มหาวิทยาลัยเจียดให้ เขายิ่งไม่เคยชายตามอง

เป้าหมายหลักที่เขาต้องการคือการใช้ศูนย์สตาร์ตอัปเป็นสะพานเชื่อมไปหาบุคคลระดับอธิการบดี คนพวกนี้แหละที่มี "ลูกศิษย์ลูกหาเต็มบ้านเต็มเมือง" เครือข่ายเส้นสายกว้างขวางเกินกว่าที่คนทั่วไปจะเทียบติด

"ถ้ามหาวิทยาลัยยอมออกหน้าให้ การจะขอใบอนุญาตประกอบธุรกิจระบบชำระเงินออนไลน์สักใบก็คงไม่ใช่เรื่องยากเกินไปละมั้ง"

จ้าวฉู่หยุนเดินไปพลางครุ่นคิดไปพลาง ตัวเขาเองก็ยังไม่มั่นใจเต็มร้อย แค่บริษัทเกมบริษัทเดียวนั้น มหาวิทยาลัยคงไม่ยอมยื่นมือเข้าช่วยง่ายๆ

เพราะการจะขอ "ใบอนุญาตประกอบธุรกิจระบบชำระเงินทางอินเทอร์เน็ต" ใบแรกนั้นไม่ใช่เรื่องหมูๆ มหาวิทยาลัยคงต้องงัดทั้งบุญคุณและเส้นสายออกมาใช้อย่างมหาศาล

เรื่องน้ำใจและบุญคุณพวกนี้ ยิ่งใช้ก็ยิ่งร่อยหรอ มหาวิทยาลัยจึงต้องชั่งน้ำหนักให้ถี่ถ้วนเป็นธรรมดา